INICIAR SESIÓNCompartir
จูบ (4/4)
Fecha de publicación:
2026-03-05 23:15:42(เออ นี่เธอเลิกงานแล้วอะดิ)
‘เลิกแล้ว ว่าแต่มีอะไรเหรอถึงให้โทร.หา’ (รู้ใช่ไหมวันเกิดฉันวันไหน) ‘รู้สิ วันเกิดเพื่อนรักฉันจะจำไม่ได้ได้ยังไง’ (น่ารักที่สุด ว่าแต่เธอมีวันลาเหลืออยู่บ้างไหมเม) ‘ก็มีอยู่นะ ปีนี้ฉันยังไม่ได้ลาพักร้อนเลยสักวัน’ (ดีเลย งั้นเธอลาพักร้อนสักสามวันสองคืนสิ ฉันจะไปเลี้ยงฉลองวันเกิดที่ต่างจังหวัดน่ะ ปีนี้ฉันอยากไปเก็บบรรยากาศที่ทะเล) ‘ได้สิ ให้ลาตั้งแต่วันไหนดีล่ะ’ (อืม ศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ที่จะถึงนี้) ‘โอเคๆ’ (โอเค เดี๋ยวฉันขอไปเก็บร้านก่อน ไว้ยังไงเดี๋ยวคุยกันใหม่ บายจ้ะ) ‘บาย’ จูเน่กดวางสายไป ส่วนฉันกำลังนับวันอยู่ในใจ วันนี้เป็นวันพุธแล้วนี่นา เท่ากับว่าพรุ่งนี้ฉันต้องยื่นเรื่องลาพักร้อนกับหัวหน้าน่ะสิ ตกดึก เป็นเวลาห้าทุ่มกว่าๆ ฉันรู้สึกนอนไม่หลับเลยออกมานั่งตากลมอยู่ที่ริมระเบียงหลังห้อง เงยหน้ามองดูท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวระยิบระยับอยู่บนนั้นพลางใช้มือลูบสร้อยคอที่ฉันสวมใส่อยู่ “เพื่อนก็คือเพื่อนสินะ” จะมีสักวันไหมที่ฉันจะไม่ได้เป็นแค่เพื่อนของเจเค มันจะมีวันที่เขามองฉันมากกว่าเพื่อนบ้างหรือเปล่า? ก็อก ก็อก เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นสองครั้ง ฉันสะดุ้งตัวเล็กน้อยแล้วลุกขึ้นเดินไปยังประตูพร้อมกับสงสัยว่าเวลานี้ใครมันมาเคาะห้องกันล่ะเนี่ย ก็อก เสียงเคาะดังขึ้นอีกครั้ง ฉันไม่กล้าเปิดสุ่มสี่สุ่มห้ากลัวว่าจะเป็นคนแปลกหน้าแล้วมาทำอันตราย อีกทั้งอะพาร์ตเมนต์นี้ที่ประตูไม่ได้มีตาแมวไว้ให้ส่องดูด้านนอกห้องด้วยสิ จะตะโกนถามออกไปก็ไม่กล้า “นี่เม ฉันเอง” เสียงคนดังมาจากนอกห้อง “เปิดประตูให้ที” “เจเคเหรอ?” ฉันถามออกไปเพราะเสียงเหมือนเสียงของเจเค “ใช่ ฉันเอง” เมื่อรู้ว่าเป็นเจเค ฉันก็ปลดล็อกแล้วเปิดประตูออก เห็นร่างสูงยืนอยู่ที่หน้าห้องพร้อมกับถือถุงอะไรมาเต็มสองไม้สองมือ “โห่ จะมาทำไมไม่บอก” “ก็บอกแล้วนี่ไง” เขาตอบแล้วเดินเข้ามาภายใน “บอกตอนถึงหน้าห้องเนี่ยนะ” ฉันเอ่ยสวนกลับแล้วปิดประตูลงอย่างเบามือ เพราะนี่ก็ดึกมากแล้วไม่อยากจะรบกวนเวลาพักผ่อนของห้องอื่นๆ “แล้วมาทำอะไรป่านนี้เนี่ย” “พึ่งห้าทุ่มเอง” “เองเนี่ยนะ” “ก็แล้วทำไมเธอถึงยังไม่นอนล่ะ” “นอนไม่หลับน่ะ” “งั้นก็มานี่สิ มากินก๋วยเตี๋ยวกัน ฉันซื้อมาเผื่อด้วย” เจเคเอ่ยชวนแล้วเดินเข้าไปหยิบถ้วยชามที่ฉันล้างไว้ออกมาใช้พร้อมกับเปิดตู้เย็นสำรวจดู ก่อนจะเดินมานั่งลงตรงโซนรับแขกเล็กๆ ที่ฉันจัดไว้ พอดีห้องที่เช่าอยู่ค่อนข้างมีพื้นที่จำกัด ฉันเลยต้องจัดสรรปันส่วนพื้นที่ห้องโซนละนิดละหน่อย ดีที่มีครัวเล็กๆ แยกให้ กับหนึ่งห้องนอนและหนึ่งห้องน้ำแยกต่างหาก “นึกยังไงถึงมากินก๋วยเตี๋ยวที่ห้องฉันฮะ ปกตินายชอบนั่งกินที่ร้านหนิ” ฉันถามแล้วนั่งลงข้างๆ เขาก่อนจะช่วยแกะก๋วยเตี๋ยวจากถุงเทใส่ถ้วย “พึ่งทำโปรเจกต์งานกับเพื่อนเสร็จน่ะ ต้องส่งอาจารย์พรุ่งนี้” “แล้ว?” “ก็พอดีหอมันอยู่ใกล้ๆ กับอะพาร์ตเมนต์เธอไง ฉันก็เลยแวะมา” “อย่างนั้นเหรอ แต่นึกอยากจะมาก็มาแบบนี้ไม่ได้นะ คราวหน้าต้องบอกฉันล่วงหน้าก่อน มาเคาะห้องดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้ใครจะกล้าเปิด” “บ่นเก่งจัง” “ไม่ได้…” ฉันไม่ทันได้พูดจบ ลูกชิ้นลูกโตก็ถูกยัดเข้ามาอยู่ในปากฉัน “กินเข้าไป เธอชอบลูกชิ้นไม่ใช่รึไง” เขาบอกพลางอมยิ้มแล้วมองดูฉันที่ตอนนี้แก้มตุ่ยเพราะอมลูกชิ้นไว้ไม่ยอมเคี้ยว “เคี้ยวสิ” “…” ฉันเคี้ยวแล้วย่นหน้าใส่เขา ยัดลูกชิ้นใส่ปากฉันมาได้ไงตั้งสองลูก ถ้าติดคอตายขึ้นมาจะทำยังไง “อร่อยอะดิ” “อือ ก็อร่อย” ฉันตอบหลังเคี้ยวแล้วกลืนลูกชิ้นลงคอ ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันก็อร่อย “สวยดีนะ” อยู่ๆ เขาก็เอ่ยชมแล้วยกยิ้ม พลางแกะซองเครื่องปรุงใส่ก๋วยเตี๋ยว “อ…อะไร ชมกันดื้อๆ เลยอ่อ” ฉันพยายามเก็บอาการไม่ให้เขินออกหน้า คนบ้าอะไรนึกอยากจะชมก็ชมขึ้นมา แล้วอย่างนี้จะให้ฉันคิดกับเขาแค่เพื่อนตลอดไปได้ยังไงกัน
Último capítulo
เพื่อนสนิทคิดลึก สิ่งที่ขาดหาย (3/4)
“ถึงหน้าห้องแล้วครับพี่เม” มันไม่ตอบผมแต่ถามเมษาแทน “ค่าาา” เธอตอบเสียงยานแล้วลงจากหลังของไอ้นั่นด้วยตัวที่อ่อนปวกเปียกแถมยืนยังจะไม่ตรง “ขอบคุณที่แบกมาส่งนะค้า” เธอบอกกับไอ้นั่นแล้วหยิบกุญแจมาไขประตูแบบเสียบผิดเสียบถูก “เดี๋ยวช่วย!” ผมและไอ้หน้าจืดนั่นดันพูดออกมาพร้อมกันอีก เมษาหันมามองที่พวกผมแล้วขมวดคิ้วเป็นปม “กลับไปกันได้แล้ว ไปๆ” เธอเอ่ยไล่พวกผมแล้วหันไปไขกุญแจห้องต่อ ก่อนจะไขได้สำเร็จแล้วเดินเข้าไปในห้องพร้อมปิดประตูใส่หน้าพวกผมอย่างไม่ไยดี ไอ้หน้าจืดนั่นเมื่อเห็นว่าเมษาเข้าห้องไปแล้วมันก็มองหน้าผมก่อนจะเดินผ่านหน้าไป และผมเองก็มองมันกลับเช่นกัน มีตาคนเดียวมั้งไอ้เวร! ผมแอบลอบดูว่ามันออกไปจากอะพาร์ตเมนต์หรือยัง เมื่อเห็นว่ามันออกไปพ้นจากที่นี่แล้วผมก็ทำการเคาะประตูห้องของเมษาเพราะมีบางอย่างอยากจะคุยด้วย ทว่าเคาะอยู่นานสองนานเธอก็ไม่เปิดประตูให้สักที ผมเลยเคาะเรียกอีกครั้งและเรียกดังกว่าเดิม “เปิดประตูหน่อยเม!” “จะเคาะหาพระแสงอะไร คนนอนแล้วโว้ยย!” เธอตะโกนสวนกลับมา แต่ว่าคนนอนแล้วมันจะสามารถตอบกลับเราได้ด้วยเหรอวะ “เปิดประตูมาคุยกันหน่อยดิ” “...” และคราวนี้เส
เพื่อนสนิทคิดลึก สิ่งที่ขาดหาย (2/4)
“พี่ว่าแต่ไอคิดเยอะ เอาเข้าจริงๆ พี่ก็ไม่ต่างกัน” “บางทีพี่ยังคิดเลยว่าเมเป็นแค่เพื่อนแต่เมมันยังเทคแคร์พี่ดีกว่าคนเป็นแฟนแบบไอซะอีก” ผมพูดออกมา เพราะมันรู้สึกอึดอัดอยู่ในใจ “พี่คบกับไอแล้วรู้สึกว่าชีวิตพี่มีสิ่งที่ขาดหายไปเยอะมาก” “นั่นเพราะพี่เอาเพื่อนเป็นที่ตั้งไงล่ะ พี่เอาสิ่งที่พี่เมทำให้มาตั้งเป็นมาตรฐาน เพราะอย่างนั้นพี่เลยคาดหวังว่าคนเป็นแฟนแบบไอจะต้องทำสิ่งเหล่านั้นให้พี่ได้เหมือนที่พี่เมทำไว้” “…” “พี่อย่าลืมสิว่าไอก็คือไอ พี่เมก็คือพี่เม มันจะเหมือนกันคงไม่ได้หรอกนะ ไอไม่แน่ใจแล้วอะพี่ว่าจริงๆ แล้วพี่รักไอหรือรักพี่เมคนที่ปากพี่ว่าเป็นเพื่อนกันแน่” “…” ผมไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี เหมือนพูดไปก็เปล่าประโยชน์และมันคงจะดูแย่ลงกว่าเดิม “พี่ยังรักกันอยู่ไหม” ผมไม่รู้ว่าที่ผ่านมาระหว่างผมกับไอริณนั้นมันคือความรักหรือเปล่า แต่ตัวผมรู้สึกเหมือนไม่ได้ถูกรัก “พี่ต้องถามไอริณมากกว่าว่าที่ผ่านมารักพี่จริงๆ ใช่ไหม ทำไมพี่รู้สึกเหมือนว่าเราไม่รักกันเลย” “พูดงี้พี่กำลังจะบอกเลิกกันใช่ไหม” “ดูแล้วเราคงไปกันไม่รอดแน่ถ้าเป็นแบบนี้ อีกอย่างพี่ไม่อยากฝืนใจตัวเอง” “ที่ผ่านมาพี่ฝ
เพื่อนสนิทคิดลึก สิ่งที่ขาดหาย (1/4)
Episode 8 > สิ่งที่ขาดหาย #เจเค คอนโดxxx “เมื่อไหร่ไอจะได้ย้ายมาอยู่กับพี่ที่คอนโดนี้เหรอคะ” ไอริณถามพลางเดินเข้ามากอดผมจากทางด้านหลัง ซึ่งตอนนี้ผมกำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ตรงระเบียงหลังห้อง “ตอนนี้พี่ยังไม่สะดวกน่ะ” ผมตอบออกไปแล้วสูบบุหรี่หมดมวนพอดี “ถามสิบรอบพี่ก็ตอบแต่ว่าไม่สะดวกๆ อีกกี่ปีพี่ถึงจะสะดวกเหรอ” ไอริณถามด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนไม่สบอารมณ์ เธอเอามือที่กอดผมออกแล้วเดินไปนั่งลงที่โซฟาเหมือนกำลังงอนกัน ช่วงหลังมานี้ดูเหมือนไอริณจะงอนและงี่เง่าใส่ผมอยู่บ่อยครั้ง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร และผมอยากจะบอกว่าผมเองก็เบื่อเหมือนกันกับนิสัยแบบนี้ของเธอ “เอาจริงไอเริ่มคิดว่าพี่เจไม่อยากจะมีไอเป็นแฟนแล้วนะ” “ไอเลิกคิดไปเองจะได้ไหม พี่ยังไม่ทันได้พูดอะไรเลยนะ” ผมบอกแล้วเดินมานั่งลงที่โซฟาอีกตัวนึงซึ่งวางอยู่ใกล้ๆ กัน “จะไม่ให้คิดไปเองได้ยังไงล่ะคะ ขนาดนั่งพี่ยังนั่งห่างกันขนาดนี้” “มันห่างที่ไหนกันล่ะไอ มันใกล้กันจะตายไป” ก็อยู่ติดๆ กัน แค่ไม่ได้นั่งโซฟาตัวเดียวกันแค่นั้นเอง ทำไมต้องคิดมากด้วยวะ “หรือเป็นเพราะพี่เม” “เกี่ยวอะไรกัน” “ก็ตั้งแต่ไม่ได้เจอพี่เมพี่ก็ดูแปลก
เพื่อนสนิทคิดลึก ที่ผ่านมา (5/5)
“ไม่รู้สิ แกเจ็บเพื่อนอย่างฉันมันก็เจ็บไปด้วยอะ อีกอย่างฉันก็ไม่สนิทกับไอ้เจมันเท่าไหร่” เอ่ยจบจูเน่ก็ยกโซจูดื่มจนหมดขวดก่อนจะหยิบขวดใหม่มาเปิด “แต่ถึงอย่างนั้นแกก็ไม่ควรจะพาลโกรธเขาไปด้วยนะ มันดูไม่มีเหตุผลมากๆ” ฉันบอกกับเพื่อนสาวก่อนจะยกโซจูขึ้นดื่มจนหมดขวดเช่นกัน จากนั้นก็หยิบขวดใหม่ขึ้นมาเปิดแล้วถือไว้ในมือ “แล้วนี่แกเป็นยังไงบ้าง” “หมายถึงอะไรอะ” “ก็ทุกอย่าง” “ก็ดี ที่คาเฟ่ช่วงนี้คนก็มาเยอะขึ้น ส่วนเรื่องหัวใจก็โอเคดีอยู่” “แล้วเป็นแฟนกันยัง” “ยังเลย ฉันว่าจะขอคุยไปอีกสักพักหนึ่งอะ อยากดูไปยาวๆ ก่อน” “อิจฉาจังวุ้ย” “ถ้าอิจฉาก็รีบหาหนุ่มมาดามใจสิยะ” “ฉันคิดว่าถ้าถึงเวลาที่ใช่เดี๋ยวฉันก็คงมีเองนั่นแหละ” ฉันตอบแล้วยกโซจูดื่ม “จ้าเพื่อนเลิฟ” จูเน่เองก็ยกโซจูขึ้นดื่มเช่นกัน จากที่นั่งดื่มโซจูกันจนหนำใจแล้วก็พากันแยกย้ายกลับบ้าน จูเน่กลับโดยมีหนุ่มของเธอมารับและตอนแรกเธอตั้งใจจะไปส่งฉันที่อะพาร์ตเมนต์ด้วย แต่ฉันปฏิเสธไปเพราะไม่อยากจะรบกวนอะไรต่อ อยากให้เพื่อนได้ไปใช้เวลาต่อกับคนคุยของนาง ฉันเดินเคว้งอยู่ตามทางฟุตบาทเพราะไม่รู้จะไปไหนต่อดี ฉันยังไม่อยากกลับห้อง
เพื่อนสนิทคิดลึก ที่ผ่านมา (4/5)
เวลาผ่านไปฉันก็ซื้อของครบหมดทุกอย่าง คิดเงินแล้วถือของกำลังจะเดินออกไปที่หน้าห้างเพื่อจะเรียกรถแท็กซี่กลับอะพาร์ตเมนต์ แต่ดูเหมือนตอนนี้รถจะมีไม่เพียงพอกับผู้โดยสารที่กำลังต่อคิวขึ้น ฉันเลยเดินไปหาที่นั่งรอเพราะยืนไม่ไหวเนื่องจากรู้สึกเจ็บขาตรงบริเวณที่โดนรถเข็นชน “ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ใช่ไหมยะ” ฉันเอ่ยออกมาแล้วดูที่ขาตรงที่โดนไอริณเข็นรถมาชน มันเป็นรอยช้ำออกม่วงอมแดงและมีอาการปวดตุบๆ สงสัยคงจะต้องไปหาซื้อยามาทาแล้วล่ะ “เอานี่ไป” จู่ๆ ก็มีคนยื่นถุงยามาตรงหน้าฉัน ฉันเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าคนที่ให้นั้นคือเจเค ฉันรับถุงยามาโดยที่ไม่พูดอะไร เพราะฉันเองก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มพูดจากตรงไหน “อยากให้รู้ว่าไอริณไม่ได้ตั้งใจจะเข็นรถชนเธอ ทุกอย่างเป็นอุบัติเหตุ” เขาบอก “อื้ม” ฉันตอบสั้นๆ “อย่าคิดโกรธหรืออคติกับไอริณล่ะ” “ที่นายมานี่คือตั้งใจจะเอายามาให้หรือตั้งใจจะมาปกป้องแฟนตัวเองกันเหรอ?” “แน่นอนว่าฉันก็ต้องปกป้องแฟนตัวเองสิ” “…” “ฉันต้องปกป้องคนที่เป็นแฟน นั่นคือสิ่งที่ถูกต้องไม่ใช่รึไง หรือฉันควรต้องปกป้องใครถ้าไม่ใช่แฟน?” คำพูดเขามันดูกระแทกแดกดันยังไงไม่รู้ “นั่นสินะ” ฉันลุกขึ
เพื่อนสนิทคิดลึก ที่ผ่านมา (3/5)
“หมออาจจะรักษาใจพี่ให้หายเจ็บไม่ได้ แต่ผมรักษาใจพี่ได้นะครับ” เขาเอ่ยแล้วยื่นลูกอมที่มีรูปอีโมจิฉีกยิ้มกว้างมาให้ฉัน ฉันรับลูกอมนั่นมาแล้วกำมันไว้ในมือ “ขอบคุณนะคะ ว่าแต่รู้วิธีรักษาใจคนเหรอคะ?” “ไม่รู้หรอกครับ แต่ผมคิดว่าตัวเองทำได้” “ขอบคุณนะคะ แต่ว่าพี่คิดว่าไม่นานเดี๋ยวใจพี่ก็หายเจ็บเองได้เหมือนกันค่ะ” “แต่ถ้าได้ผมช่วยฮีลใจ มันจะหายเร็วขึ้นนะครับ” “นี่กำลัง…” ฉันหันหน้าไปจะเอ่ยกับเขา ทว่ากลับต้องชะงักทันทีเมื่ออีกฝ่ายยื่นหน้ามาใกล้ๆ “ผมกำลังจีบพี่อยู่ ไม่ใช่กำลังสิ แต่จีบมาตั้งนานแล้วต่างหาก” เขาเอ่ยแล้วยกยิ้มก่อนจะเอ่ยขึ้นต่อ “ผมชอบพี่เมนะครับ ชอบตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น ถ้าเกิดวันหนึ่งที่ใจพี่หายเจ็บแล้วช่วยเปิดใจให้ผมสักครั้งนะครับ ผมรอพี่เสมอนะ” ฉันรีบขยับตัวให้ออกห่างจากเขา “เอ่อ ขอตัวกลับก่อนนะคะ” ว่าจบฉันก็เดินดุ่มๆ ฝ่าสายฝนออกมาทันที ช่วงค่ำ หลังจากเลิกงานแล้วฉันก็แวะไปหาคุณแม่เมตตา อยู่พูดคุยเล่นกับท่านและน้องๆ ในบ้านอยู่พักใหญ่ๆ ก่อนจะขอตัวกลับ นั่งรถประจำทางมาลงที่หน้าอะพาร์ตเมนต์ ฉันจ่ายเงินให้พี่กระเป๋ารถเมล์แล้วลงจากรถมาด้วยร่างกายที่ดูเหนื่อยล้า
เพื่อนสนิทคิดลึก เรื่องที่อยากบอก (2/4)
“ไม่เป็นไร” “เหอะน่า เดี๋ยวนิ้วสวยๆ ก็เจ็บหรอก” เขายิ้มน้อยๆ ให้ก่อนจะขุดหาเปลือกหอยให้ฉันต่อ ไอ้คนบ้าเอ๊ย~ แบบนี้จะไม่ให้ฉันคิดเกินเพื่อนได้ยังไง และจะไม่ให้หวั่นไหวยังไงไหว ใจฉันก็มีอยู่แค่เนี้ย “โอ๊ะ!” “เป็นอะไร?!” ฉันรีบถามกลับอย่างเป็นห่วงเมื่อได้ยินเขาร้องเสียงหลงเหมือนเจ็บตรงไหนสัก
เพื่อนสนิทคิดลึก เรื่องที่อยากบอก (1/4)
Episode 4 > เรื่องที่อยากบอก ฉันกับเจเคเดินไปตามชายหาดตามที่จูเน่บอก เดินมาสักพักยังไม่เห็นมีวี่แววว่าจะเจอคุณลุงชาวประมงสักคน บ้านสักหลังหรือเรือสักลำก็ไม่มี ฉันหยุดเดินแล้วหันไปหาเจเคที่อยู่ข้างๆ “ไม่เห็นเจอคุณลุงเลยอะ ยัยจูบอกทางผิดปะเนี่ย” “นั่นสิ โทร.ถามจูมันไหม” “คงต้องงั้น” “เดี๋ยว
เพื่อนสนิทคิดลึก มองฉันแบบไหน (4/4)
“มานี่หน่อยยัยเม” อยู่ๆ จูเน่ก็ลากตัวฉันให้เดินตามเข้าไปในบ้าน ก่อนจะจับฉันนั่งที่โซฟาแล้วนางก็นั่งลงข้างๆ “มีอะไรหรือเปล่า?” ฉันถามเมื่อเห็นว่าจูเน่จ้องหน้าฉันเหมือนมีอะไรอยากจะพูด “พร้อมหรือเปล่า” “พ…พร้อมอะไร?” ฉันงงเข้าไปใหญ่ ไม่รู้ที่เพื่อนพูดมานั้นหมายถึงอะไร “ก็ฉันจะให้แกสารภาพรักกับ
เพื่อนสนิทคิดลึก มองฉันแบบไหน (3/4)
“แต่อย่างน้อยก็ได้บอก ถึงไม่สมหวังแต่เธอก็ไม่ต้องเก็บมันไว้ในใจคนเดียวอีกต่อไปนะ” “ไม่รู้สิ ฉันสับสนอะ” ฉันบอกแล้วหันไปหาจูเน่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความสับสน ควรจะบอกเขาจริงๆ หรือว่าไม่ควร แต่เมื่อคืนฉันก็เกือบจะบอกไปแล้วเหมือนกัน “ช่างมันเถอะ ฉันว่าเราเลิกคิดเรื่องน่าปวดหัวนี่เถอะ ตอนนี้เรามาคิดกัน
También te puede gustar
วิศวะเกียร์ร้ายกับดักรัก
ฮายอนนี่10.6K vistasวิศวะร้ายคลั่งรัก
Bluebell0311.9K vistasMy Dear เมียเด็กคนโปรด
เอวาริณ ชาริณ13.5K vistasSO BAD เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก
Phat_sara22.0K vistasBad Guy กาฝาก (ไร้รัก)
เอวาริณ ชาริณ2.8K vistasOnly one of ใยรักของใยบัว
ซินโฟร์เน่967 vistasเด็กข้างบ้านของธารา
คุณบีพีโอนี่50 vistasMY ENGINEERS วิศวะดุคลั่งรัก
Duck.bell1.8K vistas
