จูบ (4/4)

(เออ นี่เธอเลิกงานแล้วอะดิ)

‘เลิกแล้ว ว่าแต่มีอะไรเหรอถึงให้โทร.หา’

(รู้ใช่ไหมวันเกิดฉันวันไหน)

‘รู้สิ วันเกิดเพื่อนรักฉันจะจำไม่ได้ได้ยังไง’

(น่ารักที่สุด ว่าแต่เธอมีวันลาเหลืออยู่บ้างไหมเม)

‘ก็มีอยู่นะ ปีนี้ฉันยังไม่ได้ลาพักร้อนเลยสักวัน’

(ดีเลย งั้นเธอลาพักร้อนสักสามวันสองคืนสิ ฉันจะไปเลี้ยงฉลองวันเกิดที่ต่างจังหวัดน่ะ ปีนี้ฉันอยากไปเก็บบรรยากาศที่ทะเล)

‘ได้สิ ให้ลาตั้งแต่วันไหนดีล่ะ’

(อืม ศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ที่จะถึงนี้)

‘โอเคๆ’

(โอเค เดี๋ยวฉันขอไปเก็บร้านก่อน ไว้ยังไงเดี๋ยวคุยกันใหม่ บายจ้ะ)

‘บาย’

จูเน่กดวางสายไป ส่วนฉันกำลังนับวันอยู่ในใจ วันนี้เป็นวันพุธแล้วนี่นา เท่ากับว่าพรุ่งนี้ฉันต้องยื่นเรื่องลาพักร้อนกับหัวหน้าน่ะสิ

ตกดึก

เป็นเวลาห้าทุ่มกว่าๆ ฉันรู้สึกนอนไม่หลับเลยออกมานั่งตากลมอยู่ที่ริมระเบียงหลังห้อง เงยหน้ามองดูท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวระยิบระยับอยู่บนนั้นพลางใช้มือลูบสร้อยคอที่ฉันสวมใส่อยู่

“เพื่อนก็คือเพื่อนสินะ”

จะมีสักวันไหมที่ฉันจะไม่ได้เป็นแค่เพื่อนของเจเค มันจะมีวันที่เขามองฉันมากกว่าเพื่อนบ้างหรือเปล่า?

ก็อก ก็อก

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นสองครั้ง ฉันสะดุ้งตัวเล็กน้อยแล้วลุกขึ้นเดินไปยังประตูพร้อมกับสงสัยว่าเวลานี้ใครมันมาเคาะห้องกันล่ะเนี่ย

ก็อก

เสียงเคาะดังขึ้นอีกครั้ง

ฉันไม่กล้าเปิดสุ่มสี่สุ่มห้ากลัวว่าจะเป็นคนแปลกหน้าแล้วมาทำอันตราย อีกทั้งอะพาร์ตเมนต์นี้ที่ประตูไม่ได้มีตาแมวไว้ให้ส่องดูด้านนอกห้องด้วยสิ จะตะโกนถามออกไปก็ไม่กล้า

“นี่เม ฉันเอง” เสียงคนดังมาจากนอกห้อง “เปิดประตูให้ที”

“เจเคเหรอ?” ฉันถามออกไปเพราะเสียงเหมือนเสียงของเจเค

“ใช่ ฉันเอง”

เมื่อรู้ว่าเป็นเจเค ฉันก็ปลดล็อกแล้วเปิดประตูออก เห็นร่างสูงยืนอยู่ที่หน้าห้องพร้อมกับถือถุงอะไรมาเต็มสองไม้สองมือ

“โห่ จะมาทำไมไม่บอก”

“ก็บอกแล้วนี่ไง” เขาตอบแล้วเดินเข้ามาภายใน

“บอกตอนถึงหน้าห้องเนี่ยนะ” ฉันเอ่ยสวนกลับแล้วปิดประตูลงอย่างเบามือ เพราะนี่ก็ดึกมากแล้วไม่อยากจะรบกวนเวลาพักผ่อนของห้องอื่นๆ “แล้วมาทำอะไรป่านนี้เนี่ย”

“พึ่งห้าทุ่มเอง”

“เองเนี่ยนะ”

“ก็แล้วทำไมเธอถึงยังไม่นอนล่ะ”

“นอนไม่หลับน่ะ”

“งั้นก็มานี่สิ มากินก๋วยเตี๋ยวกัน ฉันซื้อมาเผื่อด้วย”

เจเคเอ่ยชวนแล้วเดินเข้าไปหยิบถ้วยชามที่ฉันล้างไว้ออกมาใช้พร้อมกับเปิดตู้เย็นสำรวจดู ก่อนจะเดินมานั่งลงตรงโซนรับแขกเล็กๆ ที่ฉันจัดไว้

พอดีห้องที่เช่าอยู่ค่อนข้างมีพื้นที่จำกัด ฉันเลยต้องจัดสรรปันส่วนพื้นที่ห้องโซนละนิดละหน่อย ดีที่มีครัวเล็กๆ แยกให้ กับหนึ่งห้องนอนและหนึ่งห้องน้ำแยกต่างหาก

“นึกยังไงถึงมากินก๋วยเตี๋ยวที่ห้องฉันฮะ ปกตินายชอบนั่งกินที่ร้านหนิ” ฉันถามแล้วนั่งลงข้างๆ เขาก่อนจะช่วยแกะก๋วยเตี๋ยวจากถุงเทใส่ถ้วย

“พึ่งทำโปรเจกต์งานกับเพื่อนเสร็จน่ะ ต้องส่งอาจารย์พรุ่งนี้”

“แล้ว?”

“ก็พอดีหอมันอยู่ใกล้ๆ กับอะพาร์ตเมนต์เธอไง ฉันก็เลยแวะมา”

“อย่างนั้นเหรอ แต่นึกอยากจะมาก็มาแบบนี้ไม่ได้นะ คราวหน้าต้องบอกฉันล่วงหน้าก่อน มาเคาะห้องดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้ใครจะกล้าเปิด”

“บ่นเก่งจัง”

“ไม่ได้…” ฉันไม่ทันได้พูดจบ ลูกชิ้นลูกโตก็ถูกยัดเข้ามาอยู่ในปากฉัน

“กินเข้าไป เธอชอบลูกชิ้นไม่ใช่รึไง” เขาบอกพลางอมยิ้มแล้วมองดูฉันที่ตอนนี้แก้มตุ่ยเพราะอมลูกชิ้นไว้ไม่ยอมเคี้ยว “เคี้ยวสิ”

“…” ฉันเคี้ยวแล้วย่นหน้าใส่เขา ยัดลูกชิ้นใส่ปากฉันมาได้ไงตั้งสองลูก ถ้าติดคอตายขึ้นมาจะทำยังไง

“อร่อยอะดิ”

“อือ ก็อร่อย” ฉันตอบหลังเคี้ยวแล้วกลืนลูกชิ้นลงคอ ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันก็อร่อย

“สวยดีนะ” อยู่ๆ เขาก็เอ่ยชมแล้วยกยิ้ม พลางแกะซองเครื่องปรุงใส่ก๋วยเตี๋ยว

“อ…อะไร ชมกันดื้อๆ เลยอ่อ” ฉันพยายามเก็บอาการไม่ให้เขินออกหน้า คนบ้าอะไรนึกอยากจะชมก็ชมขึ้นมา แล้วอย่างนี้จะให้ฉันคิดกับเขาแค่เพื่อนตลอดไปได้ยังไงกัน