Chapter 6

“มึงใช่ไหมไอ้ตัวต้นเรื่องที่บอกว่ากูมีคนเลี้ยงต้อย!” ทิศเหนือขยุ้มปกเสื้อคลื่นเขย่าอย่างแรงจนหัวโยกคลอน

“กูขอโทษ!! กูช็อตเงิ้น!!!” 

“รวยแล้วดิขายความลับเพื่อน!” อยากขบหัวอีกสักที 

“มึงโดนมันมากี่ทีแล้วไอ้เหนือ ไม่ชิน?” ธาราข้องใจ “หรือกลัวใครคิดมาก”

“ก็น่าจะมีอยู่คนเดียว” นอร์ทเหลือบมองหน้าคนผมสีฟ้าพลันหลิ่วตา ขบขันเมื่อเพื่อนหูแดง ประหลาดจริง ๆ ทิศเหนือไม่เคยมองผู้ชายเลยนี่หว่า

“เปล่า ไม่ใช่” ไม่รู้ตัวว่าเลิ่กลั่กสุด ๆ “เขาเป็นคนดี”

“แต่มึงคือคนเหี้ย หลอกผู้หญิงไปเลี้ยงเหล้าแล้วฟันไม่เลือก เขาไม่ควรมีเรื่องเสื่อมเสียเพราะคนอย่างมึง”

ทิศเหนือเหลือบมองธาราหน้าขุ่น แต่เถียงไม่ออกสักคำ “พี่เขาเพิ่งอกหัก กูเลยตั้งใจจะหาแฟนใหม่ให้”

“พี่เขาอกหักกี่วัน” คลื่นถาม

“เมื่อคืน…” เล่าเรื่องตั้งแต่ตอนเจอกันและได้รับความช่วยเหลือ เลยเถิดไปถึงการขออาศัยนอนห้องฟาร์

“มึงก็รีบเกิ๊น ถ้าพรุ่งนี้มะรืนเขาดีกันมึงจะหมานะ”

“ไม่มีทาง แฟนโทร.มายังให้กูรับสายเลย แล้ว…ตอนไปนอนกับเขาก็ไม่เห็นมีใครมาหา”

“อาจอยู่ในช่วงเคลียร์เรื่องเข้าใจผิดกันอยู่ก็ได้”

“ถ้าว่างมานั่งเถียง มึงช่วยไปแก้ข่าวให้กูก่อนไอ้คลื่น”

“เอาเรื่องมึงก่อน นี่คือตั้งใจจริง ๆ ใช่ไหมเรื่องหาแฟนให้พี่แว่นนั่น”

“เออ! เขา…”

“เป็นคนดี” ธาราพ่นลมหายใจพรืดยาว แล้วชี้ไปยังโทรศัพท์ทิศเหนือในกระเป๋าเสื้อ “โทร.หาเขา บอกว่าเย็นนี้ไม่ต้องมารับ กูอยากรู้ว่าเขาจะทำยังไง”

“เขา…”

“โทร!” ถึงอยากคัดค้านแต่เพราะแรงยุจากเพื่อนทั้งสามจึงต้องทำตาม เขารอปลายสายอึดอัดด้วยสายตาลุ้นระทึกมองอย่างกดดัน

‘จ๋าที่รัก’ 

ทิศเหนือผงะเล็กน้อย เหล่มองเพื่อนแล้วกล่าวต่อ “เอ่อ…พี่ฟาร์ คนนั้นอยู่ใกล้ ๆเหรอ” 

“กูว่าแล้ว หมาจนได้” คลื่นกระซิบบอกธารา ธาราจึงกระซิบบอกนอร์ท

‘ไม่รู้สิ’ ไม่รู้ = ใช่ ‘เย็นนี้จะให้พี่ไปรับไหม พี่…คิดถึง’

ทิศเหนือแน่ใจแล้วว่าปลายสายกำลังอยู่กับใคร และคำหวานที่พูดมาเขาแค่ต้องการประชด “ไม่ต้องครับ อยู่กับแฟนพี่ไปเถอะ”

‘เฮ้ย! เดี๋ยวดิ…’

“เพื่อนเที่ยวเขาไม่งอนกันเรื่องไร้สาระนะเว้ย” คลื่นเอ่ยขบขัน

“ไร้สาระก็เหี้ยแล้ว พี่คนนั้นเขาอยู่กับแฟน” นอร์ทหัวเราะสะใจ ยิ่งเห็นทิศเหนือหน้าเสียก็ยิ่งทับถม

[วางสายทำไม โทร.กลับยังไม่รับอีก]

เปิดอ่านข้อความแล้วเมิน ทั้งยังหลบการจิกกัดของเพื่อนไปซื้อข้าวเที่ยงแทน

[เย็นนี้พี่ไปรับ ห้ามกลับก่อน]

[เราต้องคุยกัน]

อีกด้านหนึ่ง กวีทนฟังไม่ไหวอีกต่อไป เหวี่ยงเอกสารใส่หน้าฟาร์ คำก็ที่รัก สองคำก็คิดถึง ทั้งที่ตนยืนอยู่ตรงนี้แท้ ๆ ไม่ไว้หน้ากันเลยสักนิด คนโดนกระทำตวัดสายตาแข็งกร้าวขึ้น เอ่ยเสียงเย็นเยียบ 

“รับไม่ได้?”

“เราเพิ่งเลิกกันแต่ทำไมคุณ…”

“เรื่องของฉัน ทนฟังไม่ไหวก็ลาออกสิ” ฟาร์ส่งข้อความหาเด็กที่เพิ่งวางสาย ไม่สนใจคนที่กำลังส่งเสียงฮึดฮัด

“พอที!” กวีตั้งใจแย่งโทรศัพท์แต่เจ้าของเครื่องไวกว่า คว้ามันพลันพุ่งมือตะปบลำคอหนาออกแรงบีบจนตนสำลักไอโฮก

“ถ้าไม่อยากเดือดร้อน…ต่างคนต่างอยู่ซะ”

“แค่ก! ป…ปล่อย!” กุมคอหอบหายใจหลังหลุดจากอุ้งมือฟาร์ หยาดน้ำตาค่อย ๆทะลักไหล มองคนตรงหน้าอาวรณ์ กลีบปากกระตุกบิดเบี้ยว “เห็นแก่ตัว!”

“…” เลิกคิ้วรอให้เขาพลั่งพรูต่อ

“ไหนวะที่บอกจะดูแลกัน! เลิกกันไม่ทันข้ามวันก็ไปเอากับคนอื่น เหอะ…ทุเรศฉิบหาย”

“หึ! โลกนี้ดีแต่มึงมั้ง” มุมปากฟาร์ยกหยัน “หักหลังผู้มีพระคุณแล้วยังลอยหน้าลอยตาอยู่ได้ โคตรเท่เลยว่ะ ไม่รู้สึกกระดากใจบ้างเหรอเวลาน้องสาวพูดว่าภูมิใจในตัวมึง”  

ฟาร์ก้าวออกจากหลังโต๊ะทำงานมายืนประชิด ดวงตากวีวูบไหวเมื่อความน่ารังเกียจของตนถูกตอกย้ำ เอื้อมมือสั่นเทาคว้าอีกฝ่ายกลับถูกปัดทิ้ง “ขอโทษ…กลับมาได้ไหมฟาร์ คุณจะทำอะไรผมก็ได้ ผมยอมแล้ว…ขอร้อง”

“น้ำเน่า…น่าเบื่อ!” กดสายตาจ้องคนที่ทรุดกายลงแทบเท้า คลื่นเหียนกับคำอ้อนวอนไร้สาระนั่น

คนเราโง่ครั้งเดียวก็เกินพอ…คิดอย่างนั้นในระหว่างพ่นควันบุหรี่พวยพุ่ง พลันนึกถึงตอนถูกขอให้เลิกมันเพราะกวีเป็นห่วงสุขภาพ ซึ่งนั่นไม่สำคัญอีกต่อไป

หลุบมองนาฬิกาข้อมือแล้วเกิดรอยยิ้ม ฟาร์ตั้งใจจะไปรับเด็กขี้งอนพร้อมอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้น จึงควานหาโทรศัพท์ก่อนถอนหายใจเพราะดันลืมไว้ในห้องทำงาน 

เมื่อถึงมหาวิทยาลัยเขาก็โทร.ไปหาเด็กหน้ามุ่ยทันที 

‘มีอะไรอีกล่ะครับ ไหนว่าให้ทิศเลิกยุ่งกับพี่ไง’