ANMELDENTeilen
Chapter 6
Veröffentlichungsdatum:
26.08.2026 16:41:14“มึงใช่ไหมไอ้ตัวต้นเรื่องที่บอกว่ากูมีคนเลี้ยงต้อย!” ทิศเหนือขยุ้มปกเสื้อคลื่นเขย่าอย่างแรงจนหัวโยกคลอน
“กูขอโทษ!! กูช็อตเงิ้น!!!”
“รวยแล้วดิขายความลับเพื่อน!” อยากขบหัวอีกสักที
“มึงโดนมันมากี่ทีแล้วไอ้เหนือ ไม่ชิน?” ธาราข้องใจ “หรือกลัวใครคิดมาก”
“ก็น่าจะมีอยู่คนเดียว” นอร์ทเหลือบมองหน้าคนผมสีฟ้าพลันหลิ่วตา ขบขันเมื่อเพื่อนหูแดง ประหลาดจริง ๆ ทิศเหนือไม่เคยมองผู้ชายเลยนี่หว่า
“เปล่า ไม่ใช่” ไม่รู้ตัวว่าเลิ่กลั่กสุด ๆ “เขาเป็นคนดี”
“แต่มึงคือคนเหี้ย หลอกผู้หญิงไปเลี้ยงเหล้าแล้วฟันไม่เลือก เขาไม่ควรมีเรื่องเสื่อมเสียเพราะคนอย่างมึง”
ทิศเหนือเหลือบมองธาราหน้าขุ่น แต่เถียงไม่ออกสักคำ “พี่เขาเพิ่งอกหัก กูเลยตั้งใจจะหาแฟนใหม่ให้”
“พี่เขาอกหักกี่วัน” คลื่นถาม
“เมื่อคืน…” เล่าเรื่องตั้งแต่ตอนเจอกันและได้รับความช่วยเหลือ เลยเถิดไปถึงการขออาศัยนอนห้องฟาร์
“มึงก็รีบเกิ๊น ถ้าพรุ่งนี้มะรืนเขาดีกันมึงจะหมานะ”
“ไม่มีทาง แฟนโทร.มายังให้กูรับสายเลย แล้ว…ตอนไปนอนกับเขาก็ไม่เห็นมีใครมาหา”
“อาจอยู่ในช่วงเคลียร์เรื่องเข้าใจผิดกันอยู่ก็ได้”
“ถ้าว่างมานั่งเถียง มึงช่วยไปแก้ข่าวให้กูก่อนไอ้คลื่น”
“เอาเรื่องมึงก่อน นี่คือตั้งใจจริง ๆ ใช่ไหมเรื่องหาแฟนให้พี่แว่นนั่น”
“เออ! เขา…”
“เป็นคนดี” ธาราพ่นลมหายใจพรืดยาว แล้วชี้ไปยังโทรศัพท์ทิศเหนือในกระเป๋าเสื้อ “โทร.หาเขา บอกว่าเย็นนี้ไม่ต้องมารับ กูอยากรู้ว่าเขาจะทำยังไง”
“เขา…”
“โทร!” ถึงอยากคัดค้านแต่เพราะแรงยุจากเพื่อนทั้งสามจึงต้องทำตาม เขารอปลายสายอึดอัดด้วยสายตาลุ้นระทึกมองอย่างกดดัน
‘จ๋าที่รัก’
ทิศเหนือผงะเล็กน้อย เหล่มองเพื่อนแล้วกล่าวต่อ “เอ่อ…พี่ฟาร์ คนนั้นอยู่ใกล้ ๆเหรอ”
“กูว่าแล้ว หมาจนได้” คลื่นกระซิบบอกธารา ธาราจึงกระซิบบอกนอร์ท
‘ไม่รู้สิ’ ไม่รู้ = ใช่ ‘เย็นนี้จะให้พี่ไปรับไหม พี่…คิดถึง’
ทิศเหนือแน่ใจแล้วว่าปลายสายกำลังอยู่กับใคร และคำหวานที่พูดมาเขาแค่ต้องการประชด “ไม่ต้องครับ อยู่กับแฟนพี่ไปเถอะ”
‘เฮ้ย! เดี๋ยวดิ…’
“เพื่อนเที่ยวเขาไม่งอนกันเรื่องไร้สาระนะเว้ย” คลื่นเอ่ยขบขัน
“ไร้สาระก็เหี้ยแล้ว พี่คนนั้นเขาอยู่กับแฟน” นอร์ทหัวเราะสะใจ ยิ่งเห็นทิศเหนือหน้าเสียก็ยิ่งทับถม
[วางสายทำไม โทร.กลับยังไม่รับอีก]
เปิดอ่านข้อความแล้วเมิน ทั้งยังหลบการจิกกัดของเพื่อนไปซื้อข้าวเที่ยงแทน
[เย็นนี้พี่ไปรับ ห้ามกลับก่อน]
[เราต้องคุยกัน]
อีกด้านหนึ่ง กวีทนฟังไม่ไหวอีกต่อไป เหวี่ยงเอกสารใส่หน้าฟาร์ คำก็ที่รัก สองคำก็คิดถึง ทั้งที่ตนยืนอยู่ตรงนี้แท้ ๆ ไม่ไว้หน้ากันเลยสักนิด คนโดนกระทำตวัดสายตาแข็งกร้าวขึ้น เอ่ยเสียงเย็นเยียบ
“รับไม่ได้?”
“เราเพิ่งเลิกกันแต่ทำไมคุณ…”
“เรื่องของฉัน ทนฟังไม่ไหวก็ลาออกสิ” ฟาร์ส่งข้อความหาเด็กที่เพิ่งวางสาย ไม่สนใจคนที่กำลังส่งเสียงฮึดฮัด
“พอที!” กวีตั้งใจแย่งโทรศัพท์แต่เจ้าของเครื่องไวกว่า คว้ามันพลันพุ่งมือตะปบลำคอหนาออกแรงบีบจนตนสำลักไอโฮก
“ถ้าไม่อยากเดือดร้อน…ต่างคนต่างอยู่ซะ”
“แค่ก! ป…ปล่อย!” กุมคอหอบหายใจหลังหลุดจากอุ้งมือฟาร์ หยาดน้ำตาค่อย ๆทะลักไหล มองคนตรงหน้าอาวรณ์ กลีบปากกระตุกบิดเบี้ยว “เห็นแก่ตัว!”
“…” เลิกคิ้วรอให้เขาพลั่งพรูต่อ
“ไหนวะที่บอกจะดูแลกัน! เลิกกันไม่ทันข้ามวันก็ไปเอากับคนอื่น เหอะ…ทุเรศฉิบหาย”
“หึ! โลกนี้ดีแต่มึงมั้ง” มุมปากฟาร์ยกหยัน “หักหลังผู้มีพระคุณแล้วยังลอยหน้าลอยตาอยู่ได้ โคตรเท่เลยว่ะ ไม่รู้สึกกระดากใจบ้างเหรอเวลาน้องสาวพูดว่าภูมิใจในตัวมึง”
ฟาร์ก้าวออกจากหลังโต๊ะทำงานมายืนประชิด ดวงตากวีวูบไหวเมื่อความน่ารังเกียจของตนถูกตอกย้ำ เอื้อมมือสั่นเทาคว้าอีกฝ่ายกลับถูกปัดทิ้ง “ขอโทษ…กลับมาได้ไหมฟาร์ คุณจะทำอะไรผมก็ได้ ผมยอมแล้ว…ขอร้อง”
“น้ำเน่า…น่าเบื่อ!” กดสายตาจ้องคนที่ทรุดกายลงแทบเท้า คลื่นเหียนกับคำอ้อนวอนไร้สาระนั่น
คนเราโง่ครั้งเดียวก็เกินพอ…คิดอย่างนั้นในระหว่างพ่นควันบุหรี่พวยพุ่ง พลันนึกถึงตอนถูกขอให้เลิกมันเพราะกวีเป็นห่วงสุขภาพ ซึ่งนั่นไม่สำคัญอีกต่อไป
หลุบมองนาฬิกาข้อมือแล้วเกิดรอยยิ้ม ฟาร์ตั้งใจจะไปรับเด็กขี้งอนพร้อมอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้น จึงควานหาโทรศัพท์ก่อนถอนหายใจเพราะดันลืมไว้ในห้องทำงาน
เมื่อถึงมหาวิทยาลัยเขาก็โทร.ไปหาเด็กหน้ามุ่ยทันที
‘มีอะไรอีกล่ะครับ ไหนว่าให้ทิศเลิกยุ่งกับพี่ไง’
Aktuellstes Kapitel
เพื่อนเช่าเฉพาะกิจ Chapter 12
ฟาร์เริ่มดำเนินการออดอ้อนทันทีที่เปิดประตูห้องพัก สรรหาสารพัดข้ออ้างเพื่อล่อลวงทิศเหนือให้ลงอ่างอาบน้ำด้วยกันแน่อยู่แล้วว่าเด็กหนุ่มไม่ยอม กลอุบายสิ้นคิดอย่างการใช้เงินเข้าล่อจึงถูกหยิบขึ้นมาอีกครั้ง “หนึ่งหมื่น!”“ห้ามแก้ผ้าหมด ห้ามแตะตัว ห้ามจูบ”“หวงตัวแบบนี้พี่ล่ะอย่างชอบ” ปลดกระดุมสองเม็ดแล้วนึกขึ้นได้ “ปวดแขน”“จู่ ๆ ก็อ่อนแอแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยเลยเนอะ น่าแปลกใจจริง ๆ” ในฐานะลูกจ้างก็ต้องทำตามบัญชา แต่มือไม้มันเป็นอะไรของมัน สั่นอยู่นั่นแหละ “ทิศก็ถอดด้วยสิ” จิวกลางคิ้วซ้ายของทิศเหนือกระตุก ฟาร์มองต่ำลงไปอีกก็เห็นท่าทีประหม่า “ไม่ถอดได้ไหม” “สะดวกแบบนั้นก็ตามใจ” หย่อนขาลงอ่างแล้วรอดูท่าทีไม่กดดัน ทิศเหนือไม่ได้กลัวจะถูกปลุกปล้ำในนี้หรอก ยังไงเรี่ยวแรงพวกเขาก็ไม่ต่างกันมาก แต่ว่า…โตมาจนถึงตอนนี้ตนไม่เคยอาบน้ำร่วมกับใครมาก่อน ไม่ว่าเพศไหน “คือว่า ถ้าขอให้พี่ปิดตา”“เหอะ! งั้นนายก็ออกไปเถอะ พี่อาบเองได้” ตั้งใจแกล้งเขาแต่กลับหงุดหงิดจริงจังแฮะ ก็ดูทิศทำตัว…อย่างกับหนุ่มพรหมจรรย์“ไหนเมื่อกี้…”“ตอนนี้ผมดูแลตัวเองได้แล้วครับคุณลูกจ้าง ขอบคุณในน้ำใจที่อุตส่าห์ช่วยถอดเสื้อผ้าให้”
เพื่อนเช่าเฉพาะกิจ Chapter 11
ผลพวงจากการจู่โจมริมฝีปากลูกชาวบ้านนั้น…ฟาร์ต้องนั่งเช็ดเลือดกำเดาที่เบาะข้างคนขับแทน ความวัวไม่ทันหายสรรหาความควายเข้ามาแทรกของจริงไร้คำขอโทษ ที่จริงรุ่นพี่ต้องขอบคุณทิศเหนือด้วยซ้ำ การชกครั้งนี้เป็นแค่การสั่งสอน เพราะเห็นแก่ใบหน้าหล่อ ๆนั่นหรอก“หมัดหนักนะ” พลางเปลี่ยนทิชชู่ม้วนยัดเข้ารูจมูก ยังไม่ทันซึมซับสัมผัสละมุนจากปากนั่นเลย รู้ตัวอีกทีหมัดและกลิ่นคาวเลือดก็ลอยเตะจมูกแล้ว“มีคนบอกทิศเยอะแล้วครับ”“เหรอ…ก็ดี ๆ” แค่จูบยังโดนชกจมูกแทบหัก แผนรวบหัวรวบหางคงต้องพับไว้ก่อน ช่วยไม่ได้…ดันมีสเปกเป็นคนโหด ๆ เองนี่หว่า“เดี๋ยวทิศรับผิดชอบค่าทำแผลเอง”“ซาบซึ้งใจสุด ๆ”
เพื่อนเช่าเฉพาะกิจ Chapter 10
“เอ๊อะ!? เห้ย! สูตั้งใจแม่นบ่” เห้ย! มึงตั้งใจใช่ไหม (ภาษาอีสาน)“บ่าห่า! ตั้งใจ๋ก่เหี้ยแล้ว ไผใจ๊หื้อคิงมายืนข้างเป้า” ไอ้ห่า! ตั้งใจก็เหี้ยแล้ว ใครใช้ให้มึงมายืนข้างเป้า (ภาษาเหนือ)“หยุด! ขอภาษากลาง ด่ากันภาษากลางไปเลย” ฟาร์จะได้ฟังรู้เรื่องด้วย ไม่งั้นคงช่วยไม่ถูก“ครับ มึงอะ กูมาตามเมียกู อีกครึ่งชั่วโมงลูกต้องกินนม”“ลูกยังอ่อนอยู่แท้ ๆ ไม่มีปัญญาดูแลแล้วจะมีทำไมวะ บ่าง่าว!” ฟาร์พยายามปิดปากทิศเหนือให้หยุดพูด แต่ปิดได้แค่เสียง เห็นอีกทีเขาก็คว้าตะกร้าลูกบอลเหวี่ยงใส่หน้าคุณพ่อวัยใสแล้ว“ฉิบ!” รั้งแขนพาหนีออกจากตรงนี้โดยเร็ว แต่คู่กรณีไม่เลิกรา เกณฑ์พรรคพวกวัยผมรองทรงวิ่งตามไม่ลดละ“พี่ปล่อยทิศ! อยากหนีก็หนีไปคนเดียวดิ” ออกมาภายนอกงานได้ทิศเหนือก็ผลักอกแกร่งทันควัน หนีมาแบบนี้มันโคตรเสียศักดิ์ศรีเลย“กลับโรงแรมกันเถอะทิศ”“ใช่เรื่อง! ถ้ากลับมันก็ว่าทิศกลัวสิ”“พี่เป็นห่วง” ลูบหน้าถอนหายใจพลันดึงมือให้กลับไปที่รถ ดูเหมือนจะช้าไปหน่อย หันมาอีกทีทั้งคู่ก็ถูกกลุ่มวัยรุ่นรุมล้อมแล้ว“ปากดีนะมึงไอ้หัวปลากัด!” พูดได้แค่นั้นทุกคนก็กรูเข้าใส่ ฟาร์พยายามขัดขวางคนที่จ้องจะเล่นงานเพื่อนเที่
เพื่อนเช่าเฉพาะกิจ Chapter 9
ทั้งคู่เลือกร้านอาหารพื้นเมืองก่อนการเข้าห้องพัก ด้วยความตั้งใจของเจ้ามืออย่างฟาร์ โดยมีเด็กหน้าหยิ่งทอดสายตามองอย่างละเหี่ย อยากทำอะไรก็เอาเลย “ทิศไม่กินของแปลก ๆนะ”“แต่เราอุตส่าห์มาถึงนี่แล้วนะ” ตนยิ้มแหย เพราะไม่กินของป่าเช่นกัน “ลองหน่อยเถอะ”ในที่สุดแล้ว อาหารป่าก็ถูกวางเรียงรายอยู่ตรงหน้าคนทั้งสอง เปลือกตากะพริบพร้อมกัน บรรยากาศกระอักกระอ่วนเกินจะยืนยันว่านี่คือการมาเที่ยวผ่อนคลายทิศเหนือใช้ปลายส้อมเขี่ยเขียดทอดพลันทำหน้าคลื่นเหียน “ผมขอไข่เจียว…”“นายจะให้นายจ้างกินคนเดียวเหรอ นี่มันเอาเปรียบกันชัด ๆ” ตอนสั่งมาก็ตั้งใจจะแกล้งเด็กเท่านั้น แต่ว่า เหมือนจะลงโทษตัวเองด้วยนี่หว่านัยน์ตาเด็กหนุ่มเหล่มองแกงอ่อมเนื้อพลันฉีกยิ้ม “อันนั้นทิศกินได้”“ก็กินสิ” ฟาร์รอให้อีกฝ่ายตักอาหารเข้าปากแล้วลอบมองปฏิกิริยา เมื่อประเมินว่ามันกินได้และอร่อย ตนจึงทำตาม ในที่สุดก็ถูกจับได้“โห่พี่ฟาร์ ใครกันแน่เอาเปรียบ” ยังจะมายิ้มแหยใส่อีก หงายการ์ดคนหล่อทำอะไรก็ไม่ผิดสินะ “ทิศจะชิมอันนั้น”ชี้ไปยังเมนูกุ้งเต้นเพื่อจะให้รุ่นพี่กินด้วยกัน ทว่า เขาดันจานมาให้อย่างเต็มใจสุด ๆ โคตรผิดแผนเด็กหนุ่มดื่มน้ำ
เพื่อนเช่าเฉพาะกิจ Chapter 8
“ครับ มีเรื่องอะไรกับผมเหรอ” ทิศเหนือถอนหายใจหนักหน่วง ในที่สุดก็โผล่มาจนได้ ตนเองรู้วิธีรับมือพอสมควรเพราะเจอเรื่องแบบนี้อยู่บ่อยครั้งเวลาไปยุ่งกับผู้หญิงของคนอื่น ทว่า นี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ลูกผู้ชายมักมีคำพูดเท่ ๆ ว่า ‘พูดกันแมน ๆ เถอะ ผมรับได้ทุกอย่าง’ พออีกฝ่ายได้รู้ความจริงก็กลายเป็นว่าตนได้ปัดปัญหาพ้นตัวไปโดยปริยาย‘พูดกันตรง ๆ เลยนะ คืนเขาให้พี่เถอะ’“พี่ก็ไปบอกเขาให้เลิกยุ่งกับผมสิ ล่าสุดเพิ่งกระชากตัวผมให้ขึ้นรถเอง” ‘แต่น้องเป็นคนมานอนกับเขา’“เปล่า พี่ฟาร์ต่างหากที่รอให้ผมไปนอนด้วย” ไม่ได้โกหกเลยสักคำ ใคร ๆ ก็รู้ว่าฟาร์รอทิศเหนือที่หน้าคอนโดตั้งนานสองนาน‘จะเอาให้ได้ว่างั้นเถอะ’“จะเอาอยู่แล้วครับ หล่อขาวหุ่นดีขนาดนั้น ผมไม่โง่ปล่อยให้หลุดมือหรอก ถ้าพี่สงสัยเรื่องไหนอีกก็โทร.ถามพี่ฟาร์เอาเองแล้วกัน ผมต้องรีบจัดกระเป๋าไปเที่ยวพรุ่งนี้”ขณะกำลังจัดกระเป๋าเดินทาง ฟาร์พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูสายเรียกเข้า ใบหน้าขาวนวลระบายยิ้ม แต่ทันทีที่รับสายและได้ยินเรื่องราวของแฟนเก่า เส้นคิ้วเรียวพลันย่นขมวด “ทิศบล็อกไปรึยัง”‘ทิศไม่เก็บไว้ให้เปลืองเนื้อที่สมองหรอกครับ น่ารำคาญ’“ดีมาก
เพื่อนเช่าเฉพาะกิจ Chapter 7
[เลิกยุ่งกับพี่เถอะ น่ารำคาญ]หลังจากอ่านข้อความ ทิศเหนือปวดขมับตุบ ๆ สับสนว่าอีกฝ่ายเป็นบ้าอะไร เดี๋ยวบอกจะมารับ ไม่นานก็บอกไม่ต้องมายุ่งกัน “คิดว่ามีเงินแล้วจะทำอะไรก็ได้เหรอวะ!”อ่า...จริง ๆแล้วมีเงินก็ทำอะไรได้ทั้งนั้นแหละ ซื้อลูกเศรษฐีไปเที่ยวยังได้เลยนี่หว่าสายเรียกเข้าจาก ‘พี่ฟาร์’ ดังขึ้นหลายครั้ง แต่ทิศเหนือไม่คิดจะรับมัน จนเพื่อน ๆ ต้องบังคับเพราะรำคาญ“มีอะไรอีกล่ะครับ ไหนว่าให้ทิศเลิกยุ่งกับพี่ไง”ฟาร์ชะงักชั่วขณะนึงก่อนได้ยินเสียงถอนหายใจ ‘พี่ส่งผิด จะส่งให้…แฟนเก่า’“พี่เป็นบ้าอะไร!? เห็นว่าเป็นนายจ้างก็เลยไม่ต้องใส่ใจความรู้สึกทิศงั้นสิ”‘โกรธใช่ไหม ถ้าโกรธรอพี่แปปนึง’“ทำไม” พลันคนที่บอกให้รอก็มาโผล่ตรงหน้ากระชั้นชิด เพื่อนที่อยู่รอบข้างเบิ่งตากว้างแสร้งหันหน้าไปคนละทิศทาง ส่วนทิศเหนือนั้นใบหูระเรื่อทันทีเมื่อปะทะสายตาเฉี่ยวภายใต้กรอบแว่นใส“ไปขึ้นรถ”“ทำไมทิศต้องไป…เฮ้ย!!” ฟาร์ลากเด็กหนุ่มอย่างทุลักทุเลเล็กน้อย เมื่อจับยัดเข้าภายในห้องโดยสารได้ตนพลางยกมือขึ้นสองข้าง “ฟังพี่ก่อนนะทิศ มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด”“ผิดเรื่องไหนครับ เรื่องที่พี่อยู่กับเขาหรือเรื่องที่พี่บอกคิ
Das könnte dir auch gefallen
ดวงใจศิวกร
ดอกลิลลี่สีม่วง1.1K Aufrufeน้ำค้างมองพระจันทร์
กัลปังหา1.1K AufrufeUnsur - เสพอรรถรส
ภูผาสีน้ำเงิน1.0K AufrufeI'm all yours
smith1.2K Aufrufeแกรนด์ดยุกของข้าคลั่งรักไม่ไหว [YAOI] + [BDSM] + [PWP] + [NC
ณ ธารา433 Aufrufe21วันฉันรักเธอ
KimiSapphic1.1K Aufrufeวิศวะร้ายขอลองรัก
Aronet484 Aufrufeเพรงพ่าย
ลลนล894 Aufrufe
