ผิดหวัง

ฉันเปิดอ่านอย่างตั้งใจกับข้อความที่เขาเขียนใส่กระดาษในถุงที่ให้ฉัน

"ใจหายเหมือนกันนะ ที่ผ่านมาอาจไม่เคยบอกแต่ตอนนี้กลัวไม่มีโอกาสได้บอกอีก ยิวชอบแจนนะ" ฉันรู้สึกเหมือนโลกกำลังหยุดหมุนไม่คิดว่าสิ่งที่ฉันคิดจะเป็นจริง

เขาแสนดีมากจนบางครั้งฉันก็หวั่นไหวแต่ในหัวใจของฉันก็ยังคงเป็นของคุณวิทอยู่เหมือนเดิมแค่แอบรู้สึกสงสารเขาบ้างแค่นั้น

ฉันกดโทรศัพท์มองดูที่ไลน์แต่ก็ยังไม่เห็นมีข้อความอะไรตอนนี้รู้สึกสับสนจะบอกเขาอย่างไรดีหรือจะปล่อยผ่านไปเลยดีนะ

ฉันตัดสินใจปล่อยผ่านไม่ได้ตอบกลับอะไรหาเขาตอนนี้กำลังเตรียมตัวเตรียมเอกสารต่างๆเพื่อที่จะไปที่กรุงเทพอีกครั้ง

วันนี้ที่รอคอยผ่านมา 4 ปีได้ถ้าจำไม่ผิดที่ฉันห่างจากคุณวิทมาแต่ความรู้สึกดีๆไม่เคยจางหายเลยบอกตามตรงว่าตื่นเต้นมาก

ฉันโทรหา HR โชคดีที่เขายังอยู่ที่บริษัทเมื่อทราบว่าเป็นฉันเธอแสดงอาการดีใจเป็นอย่างมากบอกให้ฉันรีบไปเลย

แน่นอนว่าอีก 2วันฉันจะเดินทางไปที่กรุงเทพตอนนี้พร้อมทุกอย่างแล้วอีกไม่นานก็จะได้เจอหน้าเขาแล้ว

 

2 วันผ่านไป

วันนี้เป็นวันที่น่าใจหายอีกวันเพราะจะต้องห่างจากบ้านจากพ่อแม่อีกครั้งหนึ่งแต่ไม่น่าเป็นห่วงเพราะตอนนี้ฉันมีเงินมากพอแล้วจะพาพ่อแม่ไปอยู่เล่นด้วยก็ได้

ฉันเก็บกระเป๋าขึ้นรถซึ่งเป็นรถโดยสารแถวบ้านที่รับส่งคนเข้ากรุงเทพฉันตั้งใจว่าไปถึงที่นู้นค่อยซื้อรถยนต์ไม่น่าเชื่อว่าฉันจะพลิกผันชีวิตตัวเองเพื่อคนๆหนึ่งได้ขนาดนี้

 

กรุงเทพมหานคร

ตอนนี้ฉันถึงที่พักเรียบร้อยที่พักไม่ทรุดโทรมเหมือนเมื่อก่อนแถมยังค่อนข้างหรูหราอีกด้วยตอนนี้ฉันเหนื่อยมากจากการนั่งรถขอนอนพักเสียก่อน

รุ่งขึ้น

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นปลุกฉันตอนตี 5.30 น.ฉันรีบลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวเพื่อที่จะไปดูรถและทำการจองไว้

แจนคนเก่าได้หายไปแล้วตอนนี้ฉันปรับปรุงตัวเองทุกอย่างจนดีครบถ้วนหวังว่าจะสมหวังกับเขา

ทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่นจองรถไว้เรียบร้อยเหลือแค่พรุ่งนี้ต้องเข้าไปที่บริษัทฉันตื่นเต้นเป็นอย่างมากที่จะได้เจอเขาอีกครั้ง

 

วันถัดมา

วันนี้สินะที่ฉันจะได้พบหน้าคนที่ฉันอยากเจอมาหลายปีไม่รู้ตอนนี้เขาจะเปลี่ยนไปมากแค่ไหนแต่ถึงอย่างไรฉันก็ยังรักเขาอยู่ดี

ตึ๊กตั๊กๆ! เสียงหัวใจของฉันมันเต้นราวกับว่าจะหลุดออกมาฉันก้าวเท้าขึ้นลิฟอย่างตื่นเต้นในขณะที่กดลิฟกำลังจะปิดอยู่ๆลิฟก็เปิดออกคืนมีคนกดลิฟเพื่อขึ้นไปพร้อมฉัน

"สวัสดีครับน้องแจน" เสียงเอ่ยทักทายที่คุ้นเคยฉันจดจำได้ว่าเป็นเสียงของคุณวิทแต่ที่น่าแปลกใจที่เขาจำฉันได้ทั้งที่ผ่านมาตั้งหลายปีแถมฉันยังเปลี่ยนไปมากด้วย

ใจฉันสั่นเป็นอย่างมากในใจอยากจะร้องไห้มากเมื่อเห็นเขาอยากจะโผล่เข้าโอบกอดด้วยซ้ำแต่ทำไม่ได้ทำได้เพียงแค่ยื่นนิ่ง

"สวัสดีค่ะคุณวิทจำหนูได้ด้วยเหรอ"

"ไม่เคยลืมครับ" คำพูดนี้ไม่คิดว่าจะได้ยินจากปากของเขาฉันดีใจมาก

"เป็นยังไงบ้างคะสบายดีไหม" ฉันยิ้มให้เขาและเอ่ยถามสีหน้าของเขาดูเหมือนดีใจแต่ก็ปนกับเคร่งเครียด

"สบายดีครับน้องแจนละเป็นยังไงบ้างสบายดีไหม"

"สบายดีค่ะ ดีใจจังเลยนะคะที่ได้เจอคุณวิทอีกครั้ง"

"ผมก็ดีใจนะที่เจอน้องแจน ขอบคุณที่กลับมาร่วมงานกันอีกครั้งนะครับ ลิฟเปิดแล้วเชิญครับ" ขณะที่พูดลิฟเปิดพอดีเขาจึงให้ฉันเดินออกมาก่อน ดูท่าทางเขาน่าจะรู้มาก่อนแล้วว่าฉันจะมาเพราะ HR น่าจะแจ้งแล้ว

เราเดินเข้าบริษัทพร้อมกันก่อนที่จะมีเสียงเรียกจากด้านหลัง

"พี่วิทคะ!" เราทั้งสองหันไปพร้อมกัน หญิงสาวที่ใบหน้าขาวนวลกำลังเดินมาด้วยความเร่งรีบพร้อมกับถือของบางอย่างมายื่นให้คุณวิท

"ว่าไงน้ำ"

"พี่วิทลืมเอกสารไว้ที่บ้านค่ะ"

"สวัสดีค่ะ"ฉันยกมือไหว้ทักทายถึงแม้จะไม่รู้ว่าเธอคือใครก็ตาม

"สวัสดีค่ะ"เธอทักทายและยื่นของให้คุณวิทเสร็จก็รีบเดินกลับไป พอฉันหันไปมองคุณวิทเขากลับทำหน้าเสีย

"ใครเหรอคะ?" ฉันอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามเขาเพราะดูทั้งคู่สนิทสนมกันมาก

"ภรรยาผมครับ" เหมือนโลกทั้งใบของฉันพังทลายลงที่ฉันพยายามมาทั้งหมดสามสี่ปีไร้ความหมายอย่างงั้นเหรอฉันยืนนิ่งจนเขาสะกิด

"น้องแจนเป็นอะไรหรือเปล่าครับ" 

"ปะเปล่าค่ะ" ..

น้ำตาของฉันแทบจะไหลฉันลงทุนเปลี่ยนแปลงตัวเองทุกอย่างก็เพื่อเขาไม่คิดเผื่อใจว่าจะต้องมาผิดหวังเช่นนี้

เขามองดูหน้าของฉันก็แสดงสีหน้าเป็นห่วง

"หนูขอตัวก่อนนะคะ"

ฉันรีบเดินหนีออกมาจากเขาเพราะไม่รู้ต้องทำตัวยังไงเขามองตามฉันอย่างไม่ละสายตา

เมื่อเข้าไปหา HR เขาก็พาฉันไปแนะนำตัวกับพนักงานคนอื่นๆอีกครั้งเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยฉันจึงนั่งลงทำงานที่โต๊ะข้างๆคุณวิท

เขาหันมายิ้มแห้งให้ฉันเพราะอาการของฉันออกอย่างชัดเจนว่าผิดหวังที่เขาแต่งงานแล้ว

"เดี๋ยววันนี้ผมพาไปเลี้ยงข้าวเพื่อเป็นการต้อนรับนะครับ" อยู่ๆเขาก็เอ่ยขึ้นฉันลังเลใจมากว่าจะไปดีไหมบอกตามตรงว่าตั้งแต่ที่รู้ว่าเขาแต่งงานฉันก็ไม่อยากอยู่ที่นี่อีกเลยเพราะมันรู้สึกเจ็บปวด

"ได้ค่ะ" ตอนนี้เลือกไม่ได้เลยต้องตกลงไปก่อน

 

ตอนเที่ยง

"ไปกันครับ" เขาหันมาพูดกับฉันตอนนี้เราตัดสินใจไปทานข้าวกันสองคนเพราะไม่ได้ชวนคนอื่นเพิ่ม

ฉันลุกขึ้นเดินไปพร้อมเขาใบหน้าหล่อเหลาหันมองมาที่ฉันบ่อยครั้งและดูสีหน้ายิ้มแย้มต่างจากฉันที่ใบหน้าเศร้าสร้อย

"ไปอยู่ที่บ้านเป็นยังไงบ้างครับ" ขณะที่เดินเขาก็เอ่ยถามฉันขึ้นมา

"ก็ดีนะคะแต่คิดถึงที่นี่เลยกลับมา"ฉันพูดเป็นนัยๆให้เขารู้ว่าฉันหมายถึงเขา

กริ่งๆ!!เมื่อเดินๆอยู่เสียงมือถือของเขาก็ดังขึ้นชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและรับสายทันที

"ครับน้ำ" ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นอากาศไปเลยเมื่อเขาคุยกับภรรยาของเขาบอกตามตรงว่าเสียใจมากมันไม่คุ้มเลยกับสิ่งที่ฉันทุ่มเทมากมาย

"พี่อยู่ไหนไปทานข้าวกัน" เสียงเอ่ยจากภรรยาของเขาเอ่ยบอก

"โอเคครับพี่อยู่ตึกเอ็มพาร์สนะพาพนักงานใหม่มาทานข้าวด้วย" เมื่อได้ยินเช่นนั้นฉันรีบขอตัวออกไปจากเขาทันทีไม่รู้จะอยู่ทำไมจะทำตัวแบบไหนขณะที่อยู่กับเขาและภรรยาของเขา

"คุณวิทคะพอดีหนูมีธุระกระทันหันคงไปทานข้าวกับคุณวิทไม่ได้หรอกขอตัวนะคะ"

 

>>>>>ติดตามตอนต่อไป