ตอนที่ 10

ฟาเบียนพาปองรักไปเดินที่ห้างสรรพสินค้าชั้นนำกลางกรุง เขาดันหลังเธอให้เดินเข้าไปในร้านขายเสื้อผ้าแบรนด์ดัง

“รบกวนจัดเสื้อผ้าสวย ๆ ให้คุณผู้หญิงเธอด้วยนะครับ” เขาพูดขึ้นน้ำเสียงชัดถ้อยชัดคำ ปองรักหันมามองใบหน้าของเขา ชายหนุ่มไม่พูดอะไรได้แต่พยักหน้าและยักคิ้วให้ เขาเดินไปนั่งรอที่โซฟาเล็ก ๆ ที่ให้แขกนั่งรอ ตรงหน้าห้องทดลองเสื้อของร้าน

“ใส่แล้วเดินออกมาให้ดูด้วยนะ” เขาออกคำสั่งด้วยความคุ้นเคย ปองรักถอนหายใจเสียงดัง แต่หันหน้าไปยิ้มให้กับพนักงานสาวสองคนที่กำลังมองหาไซส์ของเสื้อผ้าให้เธออยู่

ปองรักเดินเข้าเดินออกห้องลองเสื้อผ้านั้นไม่รู้กี่รอบ ฟาเบียนได้แต่ยกนิ้วหัวแม่โป้งขึ้นกับคว่ำลง เล่นเอางานนี้บอกได้คำเดียวว่าหญิงสาวเหนื่อย เพราะเขาพาเดินไปทั่วไม่รู้กี่ร้านต่อกี่ร้าน แถมด้วยกระเป๋าหิ้ว กระเป๋าถือ ชุดชั้นในยังไม่เว้น และรองเท้าอีกสี่คู่

เธอกลืนน้ำลายลงคอทุกครั้งที่ได้ยินพนักงานเอ่ยถึงราคาที่เขาจะต้องเป็นคนจ่าย

สองคนเดินหิ้วของพะรุงพะรัง ได้ยินเสียงผู้เป็นนายจ้างสั่ง

“กลับสัตหีบกันเลยนะ ค่อยสั่งของไปกินที่บ้าน” เขาพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง

เมื่อถึงรถเขาก็ขับบึ่งออกไปจากลานจอดของห้างสรรพสินค้าอย่างรวดเร็ว

ปองรักเหลือบมองใบหน้าของเขาอยู่หลายครั้ง เธอไม่สามารถจะอ่านใจของเขาได้ว่าเขากำลังคิดอะไร

“มีอะไรติดอยู่ที่ใบหน้า หรือข้างแก้มของผมหรือ” เขาพูดขึ้นมาเสียงดัง และหันมาสบตา

“เปล่าค่ะ” เธอรีบตอบด้วยความตกใจ

“อือ...” ฟาเบียนยิ้มอย่างมีเลศนัย และส่งเสียงหัวเราะอยู่ในลำคอ

‘ขายหน้าเขาแล้วไหมละ’ ปองรักบ่นว่าตัวเอง

เสียงโทรศัพท์ของฟาเบียนเข้ามาไม่หยุด บางครั้งเขาก็คุยออกไปเป็นภาษาอังกฤษ บางทีก็สนทนาเป็นภาษาฝรั่งเศส และสายล่าสุดเขาคุยเป็นภาษาจีน

ปองรักมองหน้าเขาแบบทึ่ง ๆ ‘คนอะไรเก่งเป็นบ้าเลย’

“เธอยังไม่ได้รื้อกระเป๋าเสื้อผ้าออกเลยใช่ไหม เดี๋ยวไปยกลงมาให้หมด”

เขาออกคำสั่งเหมือนเช่นเดิม เมื่อรถยนต์ของเขาจอดสนิทอยู่ที่หน้าหอพักพนักงาน

“เอ่อ...” ปองรักมีลังเล

“ผมสั่ง...” เขาทำเสียงเข้ม เธอมองใบหน้าของเขาก็เห็นคำตอบ

‘ใช่สิ เขาจ่ายแกเป็นล้านยายจิล อย่ามาทำเป็นอ้อยอิ่ง’ เธอบอกกับตัวเอง รีบเปิดประตูลงรถ หยิบเอากระเป๋าเสื้อผ้าที่วางเอาไว้ แล้วรวบเอาชุดนักศึกษาที่มีไม่กี่ตัวลงกระเป๋า และหยิบเอาถุงผ้าที่ใส่ชุดชั้นในยัดลงไป รีบเดินไปหยิบอุปกรณ์ของใช้เพียงไม่กี่ชิ้นที่พอจะยัดมาในกระเป๋าเดินทางใบเล็ก ๆ นี้ได้

“ช้าจัง” เสียงฟาเบียนดังอยู่ที่หน้าประตูห้อง

“เสร็จแล้วค่ะ” เธอรีบหันหน้ามาตอบ เดินหิ้วกระเป๋าออกมาจากห้อง ชายหนุ่มคว้ามันมาถือไว้ ก่อนจะเดินนำลิ่วกลับลงไปตามทางเดิน

แม่บ้านคนดูแลหอพักรีบวิ่งออกมายกมือไหว้เจ้านาย เธอส่งยิ้มให้ปองรักอย่างเป็นมิตร แต่สายตาก็มองออกว่ามีคำถามที่ข้องใจอยู่ในสายตานั้นมากมาย ปองรักยกมือไหว้ลา และรีบเดินตามฟาเบียนไปขึ้นรถอย่างรวดเร็ว

ณ บ้านหลังใหญ่ของ ฟาเบียน ฟรองซัว

“เอากระเป๋า และถุงนั้นไปเก็บไว้ที่ห้องที่เตรียมเอาไว้ แล้วก็ตั้งโต๊ะอาหารที่ระเบียงชั้นลอยของห้องทำงานนะ” เขาพูดโดยไม่มองหน้าของคนรับใช้เลย

“ค่ะ” นางรีบรับคำ และมีหญิงสาวรุ่น ๆ อีกคนมาคอยช่วยหยิบจับข้าวของ

เขาหันมาหาปองรักทั้งตัว

“ต่อไปให้เรียกคุณจิลนะ คุณจิลจะมาอยู่ที่นี่เป็นเวลาหกเดือน” ก่อนที่เขาจะปรายตามองไปยังคนรับใช้ที่ยืนรอรับคำสั่งอื่น ๆ เพิ่ม

“ป้าสายหยุดกับลัดดา” เขาเอ่ยแนะนำสาวใช้สองคน ปองรักรีบยกมือไหว้ผู้หญิงที่แก่กว่า และหันไปส่งยิ้มให้กับเด็กสาวรุ่น ที่นายบอกว่าชื่อ ลัดดา

“ตามมา” เขาฉวยข้อมือของเธอเอาไว้ แล้วพาเดินไปยังชั้นบนของบ้าน เธอรีบก้าวขาตาม

‘เอาแต่ใจชะมัดเลย บ้าอำนาจด้วย ดีแต่ออกคำสั่ง วันนี้ทั้งวันแล้วนะ จะพูดดี ๆ เพราะ ๆ บ้างได้ไหม’ เธอค่อนขอดเขาในใจ

“นี่ห้องของเธอ” เขาเปิดประตูห้องหนึ่งเข้าไป

“แล้วนี่ห้องของผม” เขาเปิดประตูห้องที่ติดกันให้เธอดูด้วย

ห้องนอนที่ดูกว้างขวาง สะอาดสะอ้าน และเตียงนอนที่กว้างใหญ่

“อยากได้คนถูหลัง” เขาเอ่ยพลางดึงมือเธอให้เดินตาม

ตอนนี้บอกได้คำเดียวว่าหัวใจของปองรักเต้นไม่เป็นจังหวะ มันรัวเร็วจนหน้ากลัว ใบหน้าของเธอเริ่มร้อนขึ้น

แกร๊ก... เสียงกลอนที่ลั่นปิดลง ฟาเบียนรีบรั้งใบหน้างามที่ลอยเด่นอยู่ใกล้ ๆ เข้ามาจุมพิตอย่างหนักหน่วง

“อื้อ...” หญิงสาวครางประท้วง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ต้องปล่อยให้เขาทำตามอำเภอใจ ฝ่ามือหนาของชายหนุ่มกอบกุมความอวบอิ่มนุ่มเบื้องหน้าและขย้ำอย่างมันมือ

“เจ็บค่ะ” เธอร้องบอกเขาเพราะชายหนุ่มขย้ำแรงไปแล้ว เธอยกมือของตัวเองกำมือของเขาเอาไว้ เหมือนห้ามปราม กระดุมเสื้อนักศึกษาของเธอถูกแกะออกอย่างรวดเร็ว เขาก้มหน้าลงไปคลุกด้วยความโหยหา ทั้งมูมมามและดูดดุนหนักหน่วง

ร่างบางของหญิงสาวถูกผลักจนหลังชิดกำแพง และเขาก็หมุนตัวเธอไปเรื่อย ๆ ปองรักขาสั่น ร่างกายของเธอสั่นสะท้าน

“อ๊า... “ เธอร้องออกมาอย่างเหลือทน แหงนหน้าอ้าปากร้องครวญคราง เขายังประเคนปลายลิ้นระรัวลงมาไม่หยุด

“คิดถึง” เขาพูดเบา ๆ เลื่อนใบหน้าขึ้นไปมองสบตาใบหน้าของปองรักที่ตอนนี้แดงระเรื่อ เธอเผยอปากเอาอากาศเข้าปอด เขาจู่โจมเธอหนักไปแล้ว น้ำตาของหญิงสาวคลอเบ้า

“เดี๋ยวก็ชิน” เขาพูดพลางยกมือสอดกระชับท้ายทอย และลูบคลึงปอยผมด้านหลังของเธอ

ฟาเบียนฉกริมฝีปากลงมาปิดปากที่เผยออ้าอย่างน่ารัก เขาสอดแทรกปลายลิ้นมาควานหาความหวาน จนเธอแทบลืมหายใจ