บทที่ 4

พอได้ฟังคำพูดหยาบคายของราเชนทร์เข้าโรสก็ยิ่งโกรธ

“ปล่อยค่ะ โรสจะกลับเข้าไป” เธอดึงดันจะไม่ยอมไปกับเขา

“อะไร จะเข้าไปอ่อยไอ้ตัวผู้ข้างในรึไง” ราเชนทร์พูดด้วยน้ำเสียงแดกดันปนโทสะ ไม่รู้ความโกรธอะไรเข้าครอบงำถึงทำให้เธอมีอิทธิพลต่อเขาถึงจนาดนี้

“ถ้าใช่แล้วจะทำไมเหรอคะ” ส่วนคนตัวเล็กก็ยังท้าทายเขาไม่เลิก สงสัยเพราะเธอดื่มไปบ้างแล้วจึงมีความกล้ามากพอที่จะต่อปากต่อคำกับคนน่ากลัวเบื้องหน้า

“หึ อย่าท้าทายผมนะโรส” เสียงเข้มพูดลอดไรฟันออกไปเพราะข่มความโกรธ

“โรสอยากไปดื่ม โรสอยากไปเต้น ไม่อยากไปกับคุณ” แม้เขาจะบังคับให้เธอมาแต่ในเมื่อตอนนี้เธอไม่อยากกลับนั่นก็เป็นสิทธิ์ของเธอเองใช่ไหมล่ะ

“ก็ได้โรส…” ราเชนทร์ไม่ฟังความ ฉุดร่างบางไปที่รถคันหรูของตน เปิดประตูยัดร่างบางเข้าไปด้านในอย่างไม่ปราณี ไม่สนว่าอีกคนจะเจ็บหรือไม่แต่อย่างใด

“อึก!” เสียงหวานเปล่งออกมาด้วยความเจ็บปวด เพราะร่างกายเธอกระแทกเข้ากับเบาะรถรุนแรงเสียจนหัวสั่นหัวคลอน

“อ้าปาก!” อีกคนที่ตามเข้ามาข้างในรถในเวลาต่อมาหยิบไวน์ราคาแพงที่ยัดไว้ในรถออกมาเปิดขวดแล้วยกมันขึ้นมาจ่อปากเล็กของอีกคน

“อื้อ! ไม่เอานะ” เมื่อเห็นว่าเขาจะทำอะไร โรสทำได้เพียงดิ้นหนีให้หลุดแต่ก็เหมือนเดิม เธอไม่มีแรงพอจะขัดขืนเขาเลยสักนิดเดียว

“ห้าวนักก็กินให้หมดล่ะโรส อย่าให้เหลือสักหยดเชียวล่ะ” เสียงเข้มขู่คำราม มือแกร่งบังคับบีบปากบางให้อ้าออก มืออีกข้างยกขวดไวน์ขึ้นจ่อปากอีกคน

น้ำสีแดงเข้มไหลกลอกเข้าไปโดยไม่บอกกล่าว คนตัวเล็กกลืนไม่ทันสำลักจนน้ำตาไหลพราก ส่วนที่กลืนไม่หมดหกเลอะเทอะเต็มร่างกายเธอจนเหนียวเหนอะหนะ

“อึก แค่ก!” โรสสำลักออกมาไม่หยุด ใบหน้าสวยแดงก่ำเพราะมึนเมา เธอปวดหัวแถมมึนหัวไปหมด สายตาพร่ามัว น้ำตาไหลพรากเพราะความทรมานที่เขามอบให้

“เลวที่สุด อึก!” เธอก่นด่าออกไป แถมยังสะอึกไม่เลิก ยกหลังมือบางขึ้นมาเช็ดหน้าแต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย

“หึ ทำไมมองผมแบบนั้นล่ะ” ราเชนทร์ยิ้มเยาะชอบใจ เขามองสภาพไม่น่าดูของเธอ ร่างกายสาวเปียกปอนไปด้วยน้ำสีแดงสด หน้าตามอมแมมเต็มไปด้วยคราบน้ำตา แก้มแดงก่ำเพราะความมึนเมา ดวงตาแข็งกร้าวฉายแววเครียดแค้นจ้องมาที่เขา นั่นทำให้เขายิ่งนึกสนุก

“เหอะ!” โรสไม่อยากจะพูดอะไรต่อ เธอสะบัดหน้าหนีหันไปอีกทางไม่ยอมจ้องมองเขา เธอไม่คิดว่าเขาจะกล้าทำเรื่องเลวร้ายกับเธอได้ขนาดนี้ เธอคิดว่าเขาก็คงไม่ชอบที่จู่ ๆ เธอก็จะมาแต่งงานด้วย แต่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้เลยหรือไง

“คุณดื้อก่อนเอง” เมื่อเขาเริ่มสงบสติอารมณ์ของตัวเองได้แล้วเพียงเล็กน้อยราเชนทร์ก็ยังไม่วายโทษว่าเป็นความผิดของอีกคน ทั้ง ๆ ที่ความจริงแล้วเขาไม่พอใจที่มีผู้ชายมายุ่งกับเธอ แต่การกระทำนั้นกลับตรงกันข้าม เขากับโทษทุกอย่างให้เป็นความผิดของโรส

ด้วยสภาพนี้คงจะไปส่งเธอกลับบ้านไม่ได้แล้ว เขาเลือกมุ่งหน้าตรงกลับคอนโดส่วนตัวของตนเองทันที เมื่อมาถึงที่หมายร่างบางของโรสก็ได้สลบไสลไปเป็นที่เรียบร้อย เมื่อคิดว่าตัวเองนั้นทำเกินไปก็เริ่มรู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย เขาอุ้มร่างบางขึ้นไปยังห้องของตนเงียบๆ ไม่ได้ปลุกเธอแต่อย่างใด พาตรงเข้าลิฟต์กดขึ้นไปยังชั้นที่ตนเองอยู่ทันที

ทันทีที่เข้าห้องก็ตรงไปยังห้องอาบน้ำทันที แขนแกร่งช้อนอุ้มร่างเล็กของอีกคนอย่างเบามือ วางเธอลงอ่างอาบน้ำด้วยความนุ่มนวลผิดกลับตอนแรกลิบลับ

“เฮ้อ กูเป็นบ้าอะไรของกูวะเนี่ย” ราเชนทร์ทึ้งหัวตัวเองแรงๆ ได้แต่บ่นให้กับความบ้าของตนที่พลั้งมือรังแกร่างเล็กตรงหน้า ไม่รู้เพราะเมาหรืออะไรเขาถึงลงมือไปแบบนั้น

มือหนาปลดเปลื้องเสื้อผ้าของเธอออกจนหมดเหลือเพียงร่างกายขาวเนียนที่ขึ้นสีแดงแทรกไปทั่วร่าง

“อึก!” เพราะร่างกายแสนสวยงามนั้นทำให้แทบจะควบคุมตัวเองไว้ไม่ไหวกันเลยทีเดียว

คนตัวเล็กยกแขนขึ้นมากอดตัวเองเอาไว้หลวมๆ เพราะความหนาว

เขาเอื้อมมือเปิดน้ำอุ่นจนเต็มอ่าง จัดการอาบน้ำให้เธอจนสะอาดเอี่ยมทุกซอกทุกมุม ในขณะเดียวกันเขาก็ต้องพยายามข่มกลั้นอารมณ์ดิบเถื่อนที่จ้องอยากจะขย้ำร่างเธอเอาไว้ภายใน คนอย่างเขาไม่เคยต้องมาอดทนอะไรแบบนี้เลยสักครั้ง ผู้หญิงมากมายต่างก็พากันวิ่งเข้าหา แต่การที่จะรังแกคนเมานั้นก็ไม่ใช่รสนิยมของเขาด้วยสิ

เมื่ออาบน้ำเสร็จเขาก็แต่งตัวให้เธอด้วยชุดของเขา คงน่าแปลกถ้าในห้องนี้มีชุดของผู้หญิงเตรียมไว้

“ไอ้คนเฮ็งซวย…” ร่างบางในชุดนอนตัวหลวมโคร่งบ่นพึมพำออกมาในจังหวะที่เขาวางเธอลงบนเตียงนอน

“อะไรนะ” จากที่เขาอยากใจดีกับเธอพอถูกด่าไปก็ถึงกับหน้าชา คงเพราะความเป็นจริงรสสุคนธ์ไม่มีสิทธิต่อว่าเขา พอไม่มีสติจึงเผลอพูดความในใจออกมาจนได้

“ไอ้ผู้ชาย…เฮ็งซวย~” น้ำเสียงยานครางเน้นย้ำอีกครั้งก่อนจะหลับสนิทลงไปอีกครั้ง ร่างบางนอนกอดหมอนใบใหญ่แนบแน่นอย่างสบายใจ

“เวรเอ๊ย” เขาอยากจะจับสาวน้อยปลุกให้ตื่นขึ้นมาแล้วฟาดก้นเสียจริง

“งืม~”

“ครั้งนี้จะปล่อยไปก่อนแล้วกัน…ว่าแต่จะบอกคุณย่ายังไงดีเนี่ย” แค่คิวว่าเรื่องนี้ไปถึงหูผู้เป็นย่าแล้วล่ะก็เขาก็ขนลุกแล้ว

ร่างหนาสลัดความคิด ก็ขอให้เป็นเรื่องของวันพรุ่งนี้แล้วกัน ก่อนอื่นเขาก็ขอนอนพักผ่อนก่อน วันนี้รู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน เหมือนเจอเรื่องราววุ่นวายมาทั้งวัน ไหนจะเรื่องการแต่งงานบ้าๆ กับเด็กตรงหน้า เขาที่มักจะหมกมุ่นอยู่กับงานกับหญิงสาวนั้นไม่ได้คิดเลยว่าจะมีวันแบบนี้

ร่างหนาตามขึ้นไปนอนบงเตียงนุ่มที่มีร่างบางนอนอยู่ก่อน เขาตะแคงมองใบหน้าเล็กที่นอนทำปากงึมงำเหมือนกับเด็กน้อย

“เฮ้อ” แต่ก็ทำได้เพียงแค่ถอนหายใจออกมา ไม่รู้เพราะมันดูแล้วน่าเอ็นดูหรือว่าน่าแกล้งกันแน่ มันทำให้คนตัวโตแบบเขารู้สึกแปลก ๆ

-คัท-