บทที่2 สนใจแค่หน้าที่บนเตียงก็พอ

บทที่2

สนใจแค่หน้าที่บนเตียงก็พอ

เสียงนาฬิกาดิจิทัลบนหัวเตียงกระพริบเลข 06:42 ด้วยแสงสีฟ้าจางๆ ที่คล้ายจะกลืนไปกับแสงอาทิตย์อ่อนที่ลอดม่านโปร่งลงมาทาบปลายเตียง

ร่างเล็กใต้ผ้าห่มสีครีมกระดิกตัวเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ เปลือกตาหนักอึ้งจากความเหนื่อยล้าที่ยังค้างคาจากค่ำคืนที่ไม่ได้นอนเต็มตา

มินตราไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปตอนไหน รู้เพียงว่าร่างกายเธอหนักอึ้งและเจ็บหนึบอยู่แทบทุกส่วน ผ้าห่มแพรไหมเนื้อนุ่มที่เคลือบกลิ่นครีมอาบน้ำของเขากลายเป็นสิ่งแรกที่เธอได้กลิ่นในยามเช้า

เธอค่อยๆ ยันกายลุกนั่งบนเตียงสายตาปรายมองไปยังหมอนข้างอีกใบที่บุ๋มลงอย่างชัดเจน มันคือร่องรอยที่บ่งบอกว่าเมื่อคืนเขานอนอยู่ข้างเธอ

แม้ตอนนี้ร่างสูงนั้นจะไม่อยู่แล้วแต่กลิ่นไอของเขายังคงติดอยู่ทั่วห้อง กลิ่นโคโลญจ์เฉพาะตัว กลิ่นควันบุหรี่จางๆ

ข้างเตียงมีโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่วางไว้ เธอจำได้ว่าเมื่อคืนเขาเป็นคนยื่นให้พร้อมกับบอกว่า

‘เครื่องนี้เอาไว้ติดต่อฉันเท่านั้น’

หน้าจอสว่างขึ้นทันทีที่ปลายนิ้วแตะมันปลดล็อกอัตโนมัติ ด้วยการสแกนนิ้วที่เขาตั้งไว้ให้เธอตั้งแต่เมื่อคืน และมีข้อความขึ้นเพียงบรรทัดเดียว

[ข้อความใน LINE]

K:ไปเรียนให้ตรงเวลา ห้ามขาด ห้ามเถลไถล และก็ห้ามคุยกับผู้ชาย

K:เข้าใจไว้ด้วย

เพียงประโยคเดียวที่ไม่ใส่อีโมจิ ไม่ลงท้ายด้วยชื่อ ไม่แม้แต่จะทักทายตอนเช้าแต่มินตรากลับรู้สึกว่ามันหนักกว่าร้อยถ้อยคำหวานจากใครหลายคนที่ผ่านมาในชีวิตเธอ

เธอมองหน้าจอค้างอยู่นานปลายนิ้วแตะข้อความเหมือนจะตอบกลับอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็วางโทรศัพท์ลงช้าๆ

ลุกขึ้นจากเตียงเธอก้าวเท้าไปยังตู้เสื้อผ้าใบใหญ่ ข้างในมีชุดนักศึกษาแขวนเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ กระโปรงจีบที่ยาวกว่าที่เธอใส่ปกติเล็กน้อย กับเสื้อเชิ้ตตัวใหม่ที่ยังมีกลิ่นหอมของน้ำยาซักผ้ามันเป็นชุดที่เขาเตรียมไว้ให้ แม้แต่สิ่งที่เธอจะใส่ เขาก็จัดการให้หมด

มินตราส่องกระจกมองใบหน้าซีดเซียวของตัวเอง ริมฝีปากยังแดงเรื่อจากจูบเมื่อคืนรอยแดงใต้ลำคอและแผ่นอกยังไม่จางดี เธอเอามือแตะมันเบาๆ ความรู้สึกบางอย่างแล่นขึ้นมาในอกอย่างแปลกประหลาด

เขาไม่ใช่แฟนของเธอและยังไม่ใช่สามีในอนาคต แต่กลับเป็นเจ้าของทุกส่วนในร่างกายเธอไปแล้ว เพราะมินตราคือคนที่เขาซื้อด้วยเงิน

@มหาลัย

มินตราก้าวลงจากรถลีมูซีนสีดำที่มาส่งเธอหน้าตึกคณะ มันเงาเรียบสง่าและดูโดดเด่นเกินไปสำหรับมหาวิทยาลัยของรัฐ เธอดึงกระโปรงจีบให้เข้าที่ สูดลมหายใจเข้าให้ลึกที่สุดก่อนจะเดินขึ้นบันไดอย่างไม่เร่งรีบ

ในมือมีแล็ปท็อปกับสมุดโน้ตที่ดูไม่ต่างจากเพื่อนนักศึกษาทั่วไป แต่ภายใต้เนื้อผ้าบางเบาเหล่านั้น มีแต่เธอเท่านั้นที่รู้ว่าร่างกายของเธอถูกแตะต้องมาแล้วกี่ครั้งรอยจูบที่ทิ้งไว้ราวกับจะไม่ให้เธอลืมได้เลย

ข้าวฟ่างเพื่อนสนิทในกลุ่มรีบโบกมือให้จากมุมโต๊ะ

“มิน! มาๆ รีบเลย วันนี้อาจารย์เช็กชื่อเร็วมากนะ”

“อื้อ กำลังจะเข้าแล้ว”

เธอฝืนยิ้มพลางนั่งลงข้างเพื่อนสีหน้าเรียบนิ่งแต่แววตาอ่อนล้า

“เมื่อคืนหายไปไหนน่ะ โทรก็ไม่รับ ไลน์ก็ไม่อ่าน”

“กลับหอแล้วเหนื่อยน่ะ เลยเผลอหลับไป” เธอตอบแบบที่คิดว่าไม่น่าทำให้เพื่อนสงสัย

ข้าวฟ่างยังใช้สายตามองเธอเขม็งราวกับไม่เชื่อในคำที่พูด

“แล้วทำไมแต่งตัวเรียบร้อยกว่าทุกวันเนี่ย ดูดิ กระโปรงยาวขนาดนี้ปกเสื้อก็รีดเป๊ะ”

มินตราหลบตาไม่รู้จะตอบว่าอะไรดี เพราะเธอไม่ได้จัดแจงเครื่องแต่งกายเองด้วยซ้ำทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้หมดจากมือของผู้ชายคนนั้น

“อย่าบอกนะว่าแกมีแฟนแล้วอ่ะ”

เพื่อนสาวอย่างข้าวฟ่างที่เห็นความเปลี่ยนไปของเพื่อนก็คิดเองพูดออกมาตาม จินตนาการของตัวเอง ทว่ามันกลับทำให้มินตราร้อนรนรีบบอกปัดเพราะไม่อยากให้เพื่อนรู้ความจริง

“ไม่มี!สักหน่อย”

เธอเผลอตอบเร็วเกินไปจนเพื่อนเลิกคิ้วเชิงสงสัน ขณะนั้นเองโทรศัพท์ในกระเป๋าใบน้อยก็เกิดแรงสั่นเตือนเบาๆ มินตราล้วงออกมาดูหน้าจอขึ้นข้อความว่า

[ข้อความใน LINE]

09:47น.

K: เข้าเรียนรึยัง

หัวใจเธอกระตุกวูบปลายนิ้วพิมพ์ตอบช้าๆ ทั้งที่มือเย็นเฉียบ

Min:กำลังเข้าเรียนค่ะ

เขาอ่านทันทีแต่ไม่ตอบกลับเป็นความเงียบที่หนักแน่นราวกับคำเตือนว่าเขารู้ทุกการเคลื่อนไหวของเธอ

K:ดี ตอนบ่ายฉันส่งคนไปรับเธอมาที่บริษัท มีเรื่องจะคุยด้วย

13:30

ช่วงสายของวันนั้นจู่ๆ คิรินทร์ก็ส่งคนมารับที่มหาลัยแบบกะทันหันชนิดที่ว่าไม่ทันที่มินตราจะได้ตั้งตัว

แสงแดดยามสายสาดลงบนกระจกเงาตึกสูงของกลุ่มบริษัท KIRIN HOLDINGS สะท้อนเงาตึกคู่แข่งในอีกฝั่งถนนอย่างยโส ด้านบนสุดของอาคาร ห้องประชุม VIP ถูกปิดเงียบสนิท มีเพียงเสียงรองเท้าส้นสูงของหญิงสาวคนหนึ่งเดินตามแรงจูงของมือชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทเฉียบขาด

มินตราเปลี่ยนไปสวมชุดเดรสผ้ายืดสีดำที่ลูกน้องของเขาจัดเตรียมไว้ให้ถึงจะเรียบไปหน่อยแต่ก็เน้นทุกสัดส่วน ความบางเบาของผ้าแทบไม่อาจกลบซ่อนร่องรอยร้อนแรงบนต้นคอและแผ่นหลังได้

เธอก้มหน้าไม่กล้าสบตาพนักงานที่เผลอมองตามเมื่อคิรินทร์จูงเธอเข้าลิฟต์พิเศษแบบไม่แคร์สายตาใคร

“นั่งตรงนี้”

เสียงของเขานิ่งเฉียบเมื่อผลักประตูห้องประชุมแล้วชี้ไปยังเก้าอี้หัวโต๊ะ ตัวเธอสะดุ้งเบาๆ แต่ยอมทำตามโดยไม่ปริปาก

บนโต๊ะมีเอกสารสามแผ่นเรียงเป็นระเบียบ วางเคียงกับแท็บเล็ตหนึ่งเครื่อง และปากกาทองคำด้ามเรียว คิรินทร์เดินอ้อมไปด้านหลังดึงเก้าอี้ลงนั่งข้างๆ ก่อนจะดันกระดาษเข้าหาตัวเธอ

“อ่านให้เข้าใจ แล้วเซ็นซะ”

มินตรากะพริบตาอ่านหัวเอกสารที่เขาเรียกว่าข้อตกลงซึ่งประกอบไปด้วย

1. ห้ามมีผู้ชายอื่น ไม่ว่าจะในฐานะใด

2. อยู่คอนโดที่เขาจัดให้และตอบกลับทุกข้อความโทรศัพท์ทันที เมื่อเขาทักถามอะไร

3. ทุกการใช้จ่ายจะถูกดูแลทั้งหมด แลกกับการเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว.

“นี่มันสัญญาขายตัวชัดๆ”

เธอเงยหน้าขึ้นอย่างไม่เชื่อ

“ไม่ใช่ขายตัว”

เขายิ้มเย็นยะเยือกแววตาแฝงความเจ้าเล่ห์ทันเกมสุดๆ

“มันคือการตกลงเพื่อความอยู่รอดของเธอและความสงบของฉัน”

“แล้วความรู้สึกล่ะคะ คุณจะซื้อมันด้วยได้มั้ย”

เขานิ่งไปชั่ววินาทีก่อนยกมือข้างหนึ่งขึ้นท้าวคาง

“ฉันไม่ได้ซื้อความรู้สึก ฉันซื้อสิทธิ์ในตัวเธอทั้งหมด”

คำพูดนั้นเหมือนฝ่ามือร้อนจัดฟาดกลางอกเธอ เขาไม่ได้หลงรักเธอคิรินทร์แค่ต้องการครอบครอง

“คุณกล้าพูดคำแบบนั้นออกมาได้ยังไง”

“กล้าพูด...และฉันก็กล้าทำ”

ทันทีที่พูดจบเขาขยับลุกจากเก้าอี้ เดินอ้อมมาอยู่ข้างหลังเธอ ก่อนจะโน้มตัวลงจนลมหายใจอุ่นเป่ารดต้นคอ เธอขนลุกทันทีเมื่อปลายนิ้วเขาสัมผัสข้อมือลูบไล้เบาๆ เหมือนจะสะกดประสาทให้ยอมจำนน

“เธอจะโกรธก็ได้ จะเกลียดก็เชิญ แต่เซ็นซะอย่าตัดโอกาสในชีวิตตัวเอง”

เขากระซิบชิดใบหูลมอุ่นร้อนรดผ่านซอกคอขาวระหงทำให้มินตรารู้สึกวูบไหวแปลกๆ

“เพราะฉันรู้ว่าเธอไม่มีทางไปจากฉัน”

มินตราเม้มริมฝีปากแน่นหยิบปากกาทองขึ้นมา สะบัดลายเซ็นเร็วๆ แล้วผลักเอกสารกลับไปอย่างไม่พูดอะไรสักคำ

คิรินทร์ยิ้มมุมปากก่อนดึงกระดาษกลับมาอย่างพึงพอใจ เขาหยิบเอกสารทั้งหมดวางไว้ข้างตัว แล้วเดินกลับมาหาเธอช้าๆ ด้วยสีหน้าเปลี่ยนไป

“รู้มั้ยว่าผู้หญิงที่กล้ายั่วโมโหฉันในห้องประชุมแบบนี้ จะต้องถูกลงโทษยังไง”

“หนูไม่ได้ยั่วโมโหคุณนะ”

เธอเถียงใบหน้าแดงจัดพร้อมกับสรรพนามแทนตัวเองที่เปลี่ยนไป

“แต่ร่างกายเธอมันบอกว่าอยากโดน”

ยังไม่ทันให้เธอตั้งสติมือหนาก็กดหัวไหล่เธอลงกับพนักเก้าอี้ เบาะหนังสีดำกลายเป็นฉากรองรับความเร่าร้อนทันทีที่เขาก้มลงประกบจูบ รุนแรง ก้าวร้าวและเอาแต่ใจ

จ้วบ!!

“อื้มม”

เสียงกระดุมเสื้อเดรสดังเบาๆ ขณะที่เขาปลดมันออกจนเผยเนินอกขาวนวล เธอสะดุ้ง ยกมือผลักอกเขา แต่เขากลับจับมือทั้งสองของเธอกดไว้บนโต๊ะไม้โอ๊ค

“อื้ออ คะ...คุณคิรินทร์”

“ฉันจะทำให้เธอไม่มีวันลืมที่นี่เลยล่ะมินตรา”

เขากระซิบพร้อมบดจูบหนักขึ้นเธอหอบหายใจ รู้สึกราวกับตนกำลังจะละลายใต้ไฟร้อนจากสัมผัสของเขาเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังเบาๆ ทุกครั้งที่เขาเคลื่อนไหว

ท่ามกลางห้องประชุมที่ไร้คน ม่านกันเสียงปิดสนิททำให้โลกทั้งใบกลายเป็นสนามแห่งอารมณ์ที่ไม่มีใครรบกวน

“คะ...คุณจะทำอะไรบ้ารึเปล่า! ตรงนี้เลยเหรอ”

เธอถามทั้งที่ตัวเองก็แทบจะหายใจไม่ทัน

“ตรงนี้แหละเพื่อให้เธอจำไว้ว่าคนอย่างฉัน เมื่ออยากได้เมื่อไหร่ก็จะเอาตรงนั้นทันที”

มินตราหลับตามือเธอสั่นเมื่อเขาปลดเสื้อสูทตัวเองออก แล้วโยนพาดเก้าอี้ข้างๆ กลิ่นโคโลญจ์ของเขาเข้มข้นกว่าที่เคยเมื่อมาใกล้ในระยะประชิด

เขาไม่ได้ถามเธออีกเขาจูบอย่างอ่อนโยนลงที่ข้างแก้มลำคอไหปลาร้าไล้ไปจนถึงยอดอกที่อ่อนไหวจนร่างเธอสะดุ้ง

มินตราหายใจขาดห้วงจิกเล็บกับผนังเก้าอี้ ทั้งร่างร้อนรุ่มเมื่อเขากลืนกินเธออย่างช้าๆ เร่าร้อนลึกซึ้งจนความทรงจำแทบจะหลอมละลายรวมกับผิวไม้เย็นเยียบใต้แผ่นหลัง

ทว่า ก่อนที่มินตราจะรู้ตัวเธอก็ไม่อยากหนีจากสัมผัสของเขาอีกแล้ว คิรินทร์พาคนตัวเล็กกลับถึงคอนโดหรูในเวลาเกือบหนึ่งทุ่ม

ท้องฟ้านอกหน้าต่างแต้มด้วยสีส้มอมเทาเหมือนเธอที่จมอยู่ในความรู้สึกหลากหลายไม่รู้จะจัดการอย่างไร มือยังอุ่นจากแรงสัมผัสของเขาในห้องประชุม แต่หัวใจกำลังสั่นไหวจากคำพูดที่ติดอยู่ในหัวไม่เลือน

"ฉันซื้อสิทธิ์ในตัวเธอทั้งหมด"

ประโยคนั้นวนซ้ำในหัวเธอขณะเดินเข้าห้อง คิรินทร์ปลดเนกไทและโยนสูทลงโซฟาโดยไม่พูดอะไร เขาดูเงียบผิดปกติอย่างประหลาด เธอรู้สึกอึดอัดจึงตัดสินใจเอ่ยขึ้น

“วันนี้คุณมีประชุมเย็นไม่ใช่เหรอคะ”

เขาหันมามองเธอสีหน้าไร้อารมณ์

“ยกเลิกสิยากอะไร”

“คุณยกทุกอย่างเพราะหนูเหรอคะ”

“เพราะฉันอยากอยู่กับของ ของฉันให้เต็มที่”

คำพูดของเขาทำให้เธอชะงักหัวใจบีบแน่น มือสั่นเล็กน้อยอย่างห้ามไม่อยู่ มินตราฝืนยิ้มแล้วหันหลังเดินเข้าห้องนอน แต่ทันทีที่เธอแตะลูกบิดประตูถูกผลักเปิดอีกครั้งจากมือเขา

“หนีทำไม”

เสียงทุ้มเย็นเรียบเอ่ยจากด้านหลัง

“เปล่าค่ะ หนูแค่”

“อย่าโกหก”

เขาเดินเข้ามาใกล้จนเธอต้องถอยหลัง ร่างบางชนขอบเตียง เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้ ดวงตาคมกริบจับจ้องเธอราวกับจะมองทะลุทุกความรู้สึก

“ไม่ชอบที่ฉันพูดว่าเป็นของฉันงั้นสิ”

มินตรานิ่งไม่กล้าพูดอะไรออกมาแต่แววตาเธอไหววูบเกินจะปิดบัง

“อยากหนีเหรอ”

เขาโน้มตัวลงกระซิบใกล้ใบหูเธอ

“งั้นก็หนีสิถ้าเธอคิดว่าเธอไปจากฉันได้”

เขารวบเอวเธอแน่นปากประกบลงมาอย่างรุนแรง อารมณ์ดิบล้นทะลักจากแรงกดริมฝีปาก ความอบอุ่นนั้นแปรเปลี่ยนเป็นแรงครอบงำแทบในทันที เธอร้องในลำคอมือผลักอกเขาเบาๆ แต่กลับถูกคว้าไว้แน่น

หมับ!

“ฮึกก”

“ฉันไม่ใช่คนดีนะมินตรา และเธอก็รู้ดีว่าเธอกำลังเล่นอยู่กับใคร”

เขาดันเธอลงบนเตียงร่างสูงตามลงมาคร่อมเธอไว้ใต้ร่าง กลิ่นกายเขาชัดเจนจนเธอใจสั่น ดวงตาเขาเต็มไปด้วยความหึงหวง ความบ้าอำนาจ และความกลัวบางอย่างที่เธอสัมผัสได้เขากระซิบแนบชิดแทบติดริมฝีปากร่างบาง

“ฉันไม่อนุญาตให้เธอหนี...แล้วก็จำไว้ด้วยว่าเธอเป็นของใคร อย่าได้แม้แต่คิดไปมีอะไรกับผู้ชายคนอื่นนี่คือคำเตือนจากฉัน”

มินตรารู้ดีว่าสิ่งที่เขาทำไม่ใช่แค่ปรารถนา แต่มันคือการทวงคืน เป็นการแสดงให้เธอเห็นว่าเขาจะไม่ยอมให้ใครแย่งเธอไป แม้แต่ความคิดในหัวเธอเอง

เสียงลมหายใจดังชัดขึ้นขณะที่เขาคลายชุดของเธอออกช้าๆ นิ้วเรียวยาวลากผ่านสันอกที่สั่นไหวแผ่วเบาตามจังหวะหัวใจ เสียงเขาเย็นเฉียบแต่เปี่ยมด้วยแรงดึงดูด

“ฉันจะทำให้เธอจำทุกวินาทีที่อยู่กับฉันคืนนี้ อย่าได้คิดจะไปจากฉันถ้าฉันไม่อนุญาตด้วยตัวเองเธอไม่มีสิทธิ์คิดเอง”

มินตราหลับตาแน่นรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นน้ำแข็งที่กำลังละลายเพราะไฟร้อนจากสัมผัสของเขา คิรินทร์ผลักกายเธอลงกับเตียงจูบซ้ำแล้วซ้ำเล่าซอกคอขาวระหงก็ไม่ปล่อยผ่านจูบซับลามไปทั่วลำตัวหน้าท้องแบนราบ ทุกจุดที่เธอเผลอขดตัวจึงถูกความร้อนเข้าโจมตีทันที

“ฉันจะไม่ปราณี”

เขากระซิบก่อนจะลงโทษเธอในแบบที่เธอไม่เคยรู้จัก ความทรมานปนเร่าร้อนทำให้เธอกัดริมฝีปากจนแทบขาด แต่ทุกสัมผัสกลับฝังลึกลงในใจเกินกว่าจะปฏิเสธได้

“คุณใจร้ายกับหนู”

เธอพร่ำเสียงแผ่วตอนที่เขาเว้นช่วงหยุดหายใจ

“ฉันใจร้ายกับคนที่กำลังจะหนี”

เขาจ้องตาเธอเหมือนอยากฝังคำตอบลงในหัวใจเธอ

“แต่ถ้าเธอยอมอยู่ข้างฉัน ฉันจะให้ทุกอย่างที่เธอไม่เคยมี”

แล้วเขาก็แสดงให้เห็นว่าทุกอย่างที่ว่าหมายถึงอะไรคืนที่ไม่มีคำว่าหนี กลับกลายเป็นคืนที่มินตราไม่มีวันลืม

แสงไฟสีเหลืองนวลในห้องนอนเปล่งไล้ผ่านม่านโปร่ง มินตรานั่งพิงหัวเตียงร่างกายยังคงสั่นไหวจากคืนก่อน แต่หัวใจกลับร้อนระอุยิ่งกว่าเมื่อเสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้นเมื่อเย็นวันนี้

Rrrr!

ปลายสายคือผู้หญิงคนหนึ่งน้ำเสียงนุ่มละมุนฟังจากเสียงก็รู้ได้เลยว่าเธอคงสวยไม่น้อย

📞:แหวนเพชรที่คุณเลือกไว้ จะให้ฉันไปรับที่ร้านเองไหม

เธอไม่ได้ยินคำตอบของคิรินทร์หรอก เพราะเขาเดินออกไปพูดด้านนอก แต่เท่านั้นก็เพียงพอจะบาดใจเธอจนทำให้รู้สึกชาไปทั้งตัว

ตอนนี้เขาอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำและเธอก็กำลังรอเขากลับมาบนเตียงนี้ ไม่ใช่ในฐานะคนรัก และไม่ใช่ในฐานะเจ้าสาวของแหวนวงนั้นด้วยแต่เป็นแค่ร่างกายที่เขาเลี้ยงดูไว้เฉยชมเล่นเท่านั้น

มินตรายิ้มเยาะกับตัวเองแล้วลุกขึ้น ถอดเสื้อนอนบางเบาออกช้าๆ เหลือเพียงชุดชั้นในสีดำสนิทที่เขาบอกเองว่ามันเซ็กซี่ที่สุดบนตัวเธอ

เสียงน้ำจากฝักบัวยังดังอยู่เธอเดินไปยืนพิงกรอบประตูห้องน้ำ ปล่อยให้สายตากวาดมองภาพสะท้อนของเขาในกระจกไอน้ำ

เมื่อคิรินทร์เปิดประตูห้องน้ำออกมาเขาก็ชะงักทันที ร่างสูงเปลือยช่วงบนมีเพียงผ้าขนหนูพันเอวหยุดนิ่งเมื่อเห็นเธอพิงกรอบประตูในสภาพนั้น

“อะไรเข้าสิงเธอ”

เขาถามเสียงต่ำใช้สายตามองเธออย่างไม่เข้าใจ

“ประชดไงคะ ไม่ใช่วิธีที่คุณเข้าใจง่ายเหรอ”

เธอตอบเสียงเรียบทว่า นัยน์ตากับแฝงความดื้อรั้นอยู่มาก เขาเลิกคิ้วขึ้นเชิงสงสัยดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อยก่อนจะถามกลับ

“เธอจะประชดฉันเรื่องอะไร”

“แหวนไงคะ”

เธอกอดอกแสดงสีหน้ามึนตึงแต่ก็ยังมีความเกร็งอกเกร็งใจอยู่บ้าง

“หรือหนูเข้าใจผิดที่ คุณกำลังจะหมั้นกับใครอยู่แล้วแท้ๆ ยังจะมาเลี้ยงหนูไว้ในกรงทำไม”

คิรินทร์นิ่งไปสองวินาทีก่อนถอนหายใจแรงพล่งยิ้มมุมปาก

“เธอแอบฟังที่ฉันคุยเหรอ”

“ไม่ต้องถึงขั้นแอบค่ะหรอกค่ะ คุณไม่ได้พยายามปิดอยู่แล้วนี่”

เธอยิ้มเยาะแล้วกอดอกพูดอย่างไม่กลัวเกรงเขา

“แล้วจะเงียบทำไมล่ะคะ ตอบมาสิหนูไม่มีสิทธิ์รู้เหรอ”

“เธอมีสิทธิ์แค่บนเตียงของฉัน นอกนั้นอย่ารู้เยอะ”

เขาพูดเสียงนิ่งแต่แววตากลับไหววูบคำพูดนั้นบาดลึก เธอหัวเราะสั้นๆ แล้วเดินเข้าไปใกล้เขา

“คุณนี่มันใจร้ายจริงๆ นะคะ”

“แล้วเธอหวังอะไรจากฉัน หวังว่าอยู่กันแบบนี้แล้วฉันจะยกหัวใจให้เธองั้นเหรอตลกแล้ว”

มินตราเงียบไปครู่หนึ่งก่อนพูดปฏิเสธออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ คิรินทร์มองว่าเธอกำลังบอกปัด

“เปล่าค่ะหนูไม่ได้หวัง”

เขาขยับเข้ามาใกล้มือแตะต้นแขนเธอเบาๆ

“หึ..แต่เธอกำลังรู้สึกอยู่จริงๆ ใช่ไหม”

“หนูไม่รู้แล้วคุณล่ะ คุณรู้สึกอะไรบ้างมั้ย”

เขามองหน้าเธอดวงตาคมฉายแววลังเล

“ฉันรู้ว่าเธอไม่เหมือนใครแต่ก็ไม่คิดว่าจะใจกล้าขนาดนี้ ถึงขั้นถามคำถามที่ฉันอึดอัดใจที่จะตอบ”

“งั้นเหรอคะ คำพูดหนูมันยังไม่พอทำให้คุณเลือกอยู่ดีใช่ไหม”

“ยังไม่ใช่ตอนนี้อย่ามาบังคับให้ฉันเลือกอะไร บอกแล้วไงเธอไม่มีสิทธิ์สงสัยหรืออะไรทั้งนั้นทำหน้าที่คลายเหนื่อยให้ฉันบนเตียงอย่างเดียวก็พอ”

ความเงียบปกคลุมระหว่างทั้งคู่มินตราถอยหลังเล็กน้อย กำลังจะเดินหนีแต่เขากลับคว้าข้อมือเธอไว้ทัน

“อย่ามาประชดฉันแบบนี้มินตรา”

“แล้วหนูควรประชดคุณยังไงล่ะคะ ในเมื่อคุณฟังแค่ร่างกายของฉันอยู่แล้ว หนูก็ต้องทำแบบนี้คุณถึงจะสนใจ”

หมับ!

เขาดึงเธอเข้ามากอดแน่น

“ไม่ใช่แค่นั้น..เห็นไหมตอนนี้ฉันกำลังฟังหัวใจเธอด้วย”

เธอเม้มปากแน่นรู้สึกถึงแรงเต้นของหัวใจเขาแนบอก

“หนูโกรธคุณจริงๆ นะคะคุณเป็นคนแบบไหนกันแน่เดี๋ยวก็ดีเดี๋ยวก็ร้าย ทำไมถึงไม่มั่นคงกับความรู้สึกของตัวเองเลย”

“...”

เขานิ่งเงียบไม่ตอบโต้คำพูดของเด็กสาว

“อย่าเงียบสิคะคุณคิรินทร์ หนูกำลังพูดอยู่กับคุณนะ”

“ฉันยังไม่อยากปล่อยเธอไปไหน”

จากนั้นทุกอย่างก็ปล่อยไปตามอารมณ์ ความขัดแย้งค่อยๆ ละลายกลายเป็นสัมผัสที่อ่อนโยนขึ้น ร้อนแรงขึ้นและแนบแน่นขึ้นในแบบที่ไม่มีใครต้องพูดอะไรต่อ