ไม่จำเป็น

“ตาธัน!!”

“เอาหล่ะๆ จะเถียงกันไปถึงไหน เดียวหลานๆ ก็เอาไปเป็นเยี่ยงอย่างอีกหรอก”

พ่อเลี้ยงธงชัยเอ่ยปรามผู้เป็นภรรยาและลูกชายคนเล็ก เพราะเจอหน้ากันทีไรก็หาเรื่องทะเลาะกันทุกที คนเป็นแม่ก็สรรหาแต่เรื่องอะไรก็ไม่รู้มาให้ลูก ส่วนคนเป็นลูกก็กวนเบื้องล่างซะเหลือเกิน เขาบอกให้ไปอีกทาง มันก็จะวิ่งไปอีกทาง

“ค้างที่บ้านใช่ไหมคืนนี้”

“ครับพี่เธียร”

“กินข้าวเสร็จ แวะไปหาฉันที่ห้องทำงานด้วยนะ”

“ครับ”

“ธีร์ไปด้วยด้ายม้าย ~”

“ธามด้วย”

“ไม่ได้ครับ น้องธามกับน้องธีร์ไปเล่นกับแม่เมย์รอที่ห้องก่อน เดียวปาป๊าคุยธุระกับอาธันเสร็จค่อยไปเล่นด้วยกัน”

“ก็ด้ายคร๊าบ”

“อาธันอย่าลืมน๊า วันนี้ธามกับธีร์จาไปนอนด้วย”

“หึ ไมลืมครับ เดียวอารีบคุยธุระกับปาป๊าของธามกับธีร์เสร็จ จะรีบไปรับที่ห้องเลย”

“คร๊าบบ~ “

“พี่เธียรเรียกผมมามีอะไรหรือเปล่า”

“หลังงานวันเกิดคุณพ่อ แกต้องเข้าไปศึกษางานที่ร้านอาหารทั้ง 5 สาขาได้แล้วนะ ฉันปล่อยให้แกเที่ยวเล่นมานานเกินพอแล้ว มันถึงเวลาที่จะทำงานจริงๆ ได้ซักที”

“ทุกวันนี้ผมก็ทำไหมงานอ่ะ พี่สั่งผมก็ทำทุกอย่างนี้ครับ”

“มันไม่เหมือนกัน ที่แกทำอยู่เนี้ย เพราะฉันขู่จะตัดเงินเดือนแก มันไม่ใช่เพราะแกอยากทำ”

“แกไม่เด็กแล้วนะธัน อีกหน่อยแกก็ต้องมีครอบครัว ไม่สร้างอนาคตตัวเองตอนนี้ แกจะสร้างตอนไหน”

“เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะ ผมไม่รีบ และไม่มีความคิดที่จะมีตอนนี้ด้วย”

“ตามใจ แต่เรื่องงานยังไงแกก็ต้องทำ ฉันแจ้งผู้จัดการทั้ง 5 สาขาไว้หมดแล้ว”

“แต่....”

“หรือแกอยากจะไปศึกษางานที่โรงแรม แกจะได้เจอกับลูกสาวของเพื่อนน้ามลธา”

“เฮ่อ... มีเรื่องคุยแค่นี้ใช่ไหมครับ”

“อืม แล้วเรื่องผู้หญิงก็เบาๆ ลงหน่อย ชื่อเสียงเลื่องลือซะเหลือเกินเรื่องแบบนี้”

"ธรรมดาครับ ผมไปก่อนนะ”

ธันวายักไหล่ใส่พี่ชายต่างแม่ ราวกับว่ามันเป็นเรื่องธรรมดา ก่อนที่จะสาวเท้าออกมาจากห้องทำงานของผู้เป็นพี่ เพราะตอนนี้เขานั้นคิดถึงสองแฝดเต็มทนแล้ว

วันต่อมา....

ครืด ครืด....

เมื่อเห็นว่ามีสายเรียกเข้า รดาที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาทำความสะอาดห้องอยู่ก็รีบวางอุปกรณ์ลงทันที ก่อนที่จะรีบรับสาย เพราะเธอรู้ดีว่าใครเป็นคนโทรมา ก็เจ้าของห้องยังไงหล่ะ เพราะตั้งแต่ที่เธอส่งผลการตรวจสุขภาพไปให้ คุณธันวาก็ไม่ได้ติดต่อมาอีกเลย แล้วเมื่อคืนนี้เขาก็ไม่ได้กลับมาที่ห้องด้วย มีแต่สั่งไว้ว่าคืนนี้จะมีเพื่อนๆ ของเขามาจัดปาร์ตี้ที่ห้อง ให้เธอจัดการตัวเองด้วย ว่าควรที่จะอยู่ตรงไหน เพื่อไม่ให้คนอื่นรู้

“ค่ะ”

“เธอทำอะไรอยู่”

“ทำความสะอาดห้องอยู่ค่ะ คุณมีอะไรหรือเปล่าคะ”

“เธอกินข้าวเที่ยงหรือยัง”

“ยังค่ะ ว่าจะทำความสะอาดเสร็จเสียก่อน แล้วค่อยจะหาอะไรกินนะค่ะ”

“อืม ฉันกำลังกลับคอนโด เดียวซื้อกับข้าวไปด้วย เธอจะกินอะไร”

“ฉันกินอะไรก็ได้ค่ะ เอาที่คุณสะดวกเลย”

“อืม”

เมื่อวางสายจากคุณธันวาแล้ว รดาก็รีบจัดการทำความสะอาดห้องอย่างเร่งรีบ ก่อนที่เจ้าของห้องจะมาถึง

อันที่จริงแล้วหน้าที่ดูแลและทำความสะอาดห้อง มันก็ไม่ได้หนักอะไรมากนัก เพราะคุณธันวาเองก็เหมือนจะไม่ค่อยอยู่ห้อง ส่วนเสื้อผ้าของเขาก็ได้ซักรีดแค่ไม่กี่ชุดเอง มันจึงทำให้รดาค่อนข้างที่จะมีเวลาว่าง เธอจึงคิดว่าจะลองหางานออนไลน์ทำ เผื่อมันจะเป็นอีกช่องทางที่ทำให้เธอมีเงินเก็บมากขึ้น เพราะเมื่อไหร่ที่คุณธันวาเลิกเลี้ยงดู อย่างน้อยเธอก็มีเงินไปตั้งตัวและลงทุนค้าขายในอนาคต

หากไม่เกินความสามารถของเธอเกินไป เธอเองก็อยากที่จะมีบริษัทเล็กๆ เป็นของตัวเองอีกซักครั้งเหมือนกัน

ติ๊ดๆ ...แกร๊ก

เสียงแสกนคีย์การ์ดและปลดล็อกประตูห้องดังขึ้น รดาที่กำลังนั่งดูโทรทัศน์รออยู่ ก็ไม่รอช้าที่จะรีบสาวเท้าเข้าไปรับเอาถุงกับข้าวจากมือของคุณธันวาทันที

“คุณกินมื้อเที่ยงมายังคะ ถ้ายังคุณจะทานเลยไหม เดียวฉันเตรียมให้”

“อืม เธอเองก็รีบมากิน เดียวอีกซักพักเพื่อนๆ ของฉันก็จะทยอยมาแล้ว”

“ค่ะ ว่าแต่เพื่อนของคุณมาเยอะไหม”

“ประมาณ 10 คน รวมเด็กๆ ด้วยก็น่าจะ 15”

“เดียวพวกมันกลับจะเดินเข้าไปบอกเอง อยู่ได้ใช่ไหม หรือจะไปพักที่โรงแรม เดียวฉันจัดการให้”

“อยู่ได้ค่ะ สบายมาก คุณไม่ต้องลำบากกับฉันขนาดนั้นก็ได้ ฉันเป็นแค่ลูกจ้างคุณนะ”

“อืม ตามใจ แล้วเรื่องของเพื่อนเธอ ฉันให้ผู้จัดการร้านเรียกตัวมาทำงานแล้วนะ เธอได้คุยกับเขาหรือเปล่า”

“ไม่ได้คุยค่ะ พอดีไม่ได้แลกช่องทางติดต่อกันไว้”

“อืม งั้นกินข้าวเถอะ”

“ค่ะ”

แล้วคนทั้งคู่ก็ต่างรีบลงมือจัดการกับอาหารตรงหน้า โดยที่ต่างฝ่ายก็ต่างเงียบ ไม่ได้พูดคุยอะไรกันต่อ จนกระทั่งถึงเวลานัดหมาย บรรดาเพื่อนๆ ของคุณธันวาก็ทยอยเดินทางมาถึง ส่วนรดาเองก็ขังตัวเองอยู่ในห้องนอนตั้งแต่ทานข้าวเสร็จ เธอไม่ได้สนใจว่าข้างนอกจะสนุกสนานกันแค่ไหน จะพากันทำอะไร เพราะเธอมีหน้าที่แค่รออยู่ในห้อง ห้ามให้ใครรู้หรือเห็นว่าเธออาศัยอยู่ที่นี้ตามคำสั่งของคุณธันวาเพียงเท่านั้น

“มึงไม่สนใจน้องๆ ซักคนเลยเหรอว่ะ ไอ้ธัน กูอุตส่าห์เตรียมน้องมายด์มาให้มึงโดยเฉาะเลยนะเว้ย”

เสียงไม้ หนึ่งในเพื่อนสนิทที่มีชื่อเสียงเลื่องลือเกี่ยวกับผู้หญิงไม่ต่างกับธันวา เอ่ยบอกกับเจ้าของห้อง เพราะโดยปกติแล้วเวลาที่นัดรวมตัวกันแบบนี้ ธันวาจะไม่เคยขาดผู้หญิงข้างกายเลยซักครั้ง แต่มารอบนี้มันดูแปลกๆ ปฏิเสธความหวังดีของเพื่อนซะงั้น

“ไม่หล่ะ มึงให้น้องเขาไปดูแลคนอื่นเถอะ”

“อะไรว่ะ มึงโดนพี่เธียรสอยมาเหรอ ถึงได้ดูแปลกๆ”

“หึ เปล่าหรอก กูแค่เบื่อๆ ไม่มีอะไร”

“ห๊า!! มึงนี้นะ.. เบื่อ!! เหลือจะเชื่อเลยมึง”

เพื่อนๆ ต่างก็อุทานออกมาพร้อมๆ กัน เมื่อได้ยินคำว่าเบื่อเรื่องผู้หญิงจากปากของธันวา ชายหนุ่มผู้ที่ไม่เคยขาดเรื่องผู้หญิงเลยซักครั้ง

“หรือมึงมีเด็กใหม่แล้ว? “

เพลิง เจ้าของงานวันเกิดเอ่ยถามธันวา ราวกับว่ากำลังจับผิด เพราะพวกเขาไม่มีทางเชื่อ ว่ามันจะเบื่อเรื่องผู้หญิง

“ได้ข่าวว่ามึงโละเด็กเลี้ยงคนล่าสุดออกไปแล้วไม่ใช่เหรอ แถมเด็กๆ ในสังกัดมึงก็มาบ่นให้กูฟังหลายคนแล้วนะ ว่ามึงบล็อคช่องทางการติดต่อของพวกเธอ”

“ก็ไม่มีอะไร พวกมึงจะมาจับผิดกูทำไมว่ะ กูแค่เบื่อๆ แล้วก็อยากเคลียร์พื้นที่ในโทรศัพท์แค่นั้นเอง”

“เอ่อ ให้มันจริงนะเว้ย ไม่ใช่ซุกซ้อนเด็กใหม่เอาไว้ แล้วไม่ยอมบอกพวกกูหล่ะ”

“หึ” ธันวาไม่ตอบคำถามของเพื่อนสนิท แต่เขากลับมองไปยังประตูห้องนอนของแขก ที่บัดนี้มีคนบางคนซุกซ้อนอยู่ในนั้น คนที่ทำให้เขาอยากจะหนีเพื่อนๆ เข้าไปนอนกกกอดซะตอนนี้เลย

จนเวลาผ่านไปเกือบจะถึงตี 2 บรรดาเพื่อนๆ ต่างก็ทยอยกันกลับบ้าน ส่วนคนที่มีเด็กก็พากันแวะตามโรงแรมต่างๆ เพื่อหาความสุขในเรื่องอย่างว่า

“คุณธัน คืนนี้จะไม่ให้มายด์ดูแลจริงๆ เหรอคะ”

เด็กตัวท็อปที่ไอ้ไม้มันสรรหามา เดินเข้ามากอดแขนธันวาเพื่อออดอ้อน ขอให้เธอนั้นได้ดูแลชายหนุ่มในค่ำคืนนี้ เพราะไม่ใช่แค่เธอที่อยากดูแลลูกชายของพ่อเลี้ยงคนนี้ แต่สาวๆ หลายคนก็ต่างเสนอตัวให้กับธันวาเมื่อมีโอกาส เพราะนอกจากจะได้ค่าตอบแทนที่สูงแล้ว ทุกคนก็หวังจะพิชิตใจหนุ่มหล่อที่แสนจะเพียบพร้อมคนนี้เสมอ หวังอยากจะเป็นแฟนหรือถ้าไม่ได้ขนาดนั้นก็เป็นเด็กเลี้ยงในสังกัดก็ยังดี

“ไม่หล่ะ เธอไปกับไอ้เพลิงหรือไอ้ไม้เถอะ”

ธันวาสบัดแขนออกจากการเกาะกุมของหญิงสาว ก่อนที่เขาจะเดินออกไปส่งเพื่อนๆ ที่กำลังจะทยอยกลับบ้านกัน

จนเมื่อทุกคนออกไปจากห้องจนหมดแล้ว ธันวาก็ไม่รอช้าที่จะรีบสาวเท้าตรงไปยังห้องนอนแขก ที่มีรดาหลบซ้อนอยู่ในนั้น

“อื้อ คุณ... เพื่อนๆ ของคุณกลับหมดแล้วเหรอคะ”

รดาที่เผลอหลับไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ สะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที ที่รู้สึกว่ามีอะไรมาคลอเคลีย ยุ่มย่ามอยู่บริเวณลำคอและหน้าอกของเธอ

“อือ กลับหมดแล้ว”

คนที่เอาแต่คลอเคลียและยุ่มย่ามอยู่กับหน้าอกคู่สวย ผงกหัวขึ้นมาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงอู้อี้

“เมามากหรือเปล่าคะ”

“นิดหน่อย ไม่ได้ดื่มเยอะ”

“เช็ดตัวไหม เดียวฉันเช็ดให้ คุณจะได้นอนหลับสบาย”

“ไม่ ฉันอยากอาบน้ำ”

“อาบกับเธอ... ตอนนี้”