น้องธาม น้องธีร์

คิกๆ คิกๆ

“มาทางนี้เย็ว มาทางนี้”

“ชู่!! จุ๊ๆ เดียวอาธันตื่น”

“พี่ธาม เรามากระโดดพร้อมกันนะ”

“ด้ายๆ”

เสียงเล็กๆ ของเด็กน้อยวัย 3 ขวบ นามว่า ธามและธีร์ กำลังคุยหยอกล้อกันอยู่ปลายเตียงของผู้เป็นอา เพราะก่อนหน้านั้นเด็กน้อยทั้งสองได้เดินทางกลับมาจากเที่ยวทะเลกับคนเป็นพ่อและแม่ และเมื่อมาถึงบ้านสิ่งแรกที่เด็กแฝดทั้งคู่จะถามหา นั้นก็คืออาธันนั้นเอง

“เอาลาน๊า หนึ่ง ฉอง ฉาม โดด!!”

ตุ้บ!!

“เฮ้ย!! อะไรว่ะเนี้ย”

คิกๆ คิกๆ

ฮ่าๆ ฮ่าๆ “อาธันตืงแล้ว”

“มานี้เลยเจ้าเด็กแสบทั้งคู่ มากระโดดทับอาแบบนี้ได้ยังไงกัน อาตกใจหมดเลยนะ นี้แนะๆ”

คิกๆ คิกๆ ฮ่าๆ ฮ่าๆ

“กลับมาตั้งแต่เมื่อไรครับ”

ธันวาที่จั๊กกะจี้เอวหลานทั้งสอง จนเด็กแสบพากันเหนื่อยหอบ ก็เอ่ยถามหลานๆ ขึ้นมาทันที

“เมื่อกี้”

น้องธาม แฝดผู้พี่เอ่ยตอบคนเป็นอาด้วยรอยยิ้ม

“มาถึงก็มากวนอาเลยนะ”

“ม่ายด้ายกวนน๊า ก็ปะป๊า บอกให้มาตามอาไปกิงข้าว”

เจ้าธีร์แฝดน้องเป็นฝ่ายตอบบ้าง ส่วนคนเป็นอา ที่เห็นแบบนั้นก็ก้มลงฟัดแก้มหลานชายตัวแสบไปคนละหนึ่งทีด้วยความหมั่นเขี้ยว

“งั้นรออาแป๊ปหนึ่ง อาไปล้างหน้าก่อน”

“ปายด้วย”

“ธามก็ปาย”

“อ้าว งั้นก็ไป แต่ห้ามแอบดูจู๋อานะ”

คิกๆ คิกๆ “จู๋อาหย่าย”

“อะไรเจ้าธีร์ แสบนักนะเรา มา ค่อยๆ เดิน เดี๋ยวล้ม”

“คร๊าบ”

เมื่อทำข้อตกลงกันเสร็จ ธันวาก็ทำการจูงมือหลานแฝดทั้งสองคนเดินเข้าไปในห้องน้ำ เพื่อทำการล้างหน้าล้างตา ก่อนที่จะพากันลงไปทานข้าวมื้อค่ำกัน

แม้ว่าธันวาจะเป็นคนหัวรั้น ไม่เอาการเอางาน ใช้ชีวิตเสเพลไปวันๆ แต่สำหรับน้องธามและน้องธีร์ ลูกชายฝาแฝดของเธียร ธันวาถือว่าเป็นคุณอาที่รักและตามใจหลานชายทั้งสองคนมาก เวลาที่ไม่เจอหน้ากันก็จะถามหากันตลอด แต่ถ้าวันไหนได้ขลุกตัวอยู่ด้วยกัน ก็จะตัวติดกันอย่างกับปลาท่องโก๋

“น้องธามกับน้องธีร์มานั่งที่ประจำของตัวเองครับ”

เธียร ที่เห็นคนเป็นลูกทั้งสองกำลังเดินลงมาจากชั้นสองของบ้าน โดยน้องธามจูงมือคนเป็นอาไม่ยอมปล่อย ส่วนน้องธีร์ผู้เป็นแฝดน้องนั้น กำลังขี่คอผู้เป็นอาอยู่อย่างสนุกสนาน

“น้องธามไปนั่งก่อนครับ อาเอาลิงน้อยลงจากคออาก่อน เดียวอาไปนั่งด้วย”

“คร๊าบ”

“มา ลงมาได้แล้วพี่เขาไปนั่งโต๊ะแล้วนู่น”

คิกๆ คิกๆ “ธีร์สาหนุก”

“สนุกก็ลงจากคออาก่อน มากินข้าว พี่ธามจะกินไก่ทอดหมดก่อนนะ”

เมย์ หรือ หนูเมย์ แม่ของเจ้าแฝด เอ่ยบอกกับลูกชายคนเล็ก ให้รีบลงจากคออาธัน แล้วมานั่งกินข้าวก่อน

“ก็ด้าย แต่กิงข้าวเสร็จ ขอขี่อีกด้ายม้าย~ “

“อืม ได้ แต่ต้องกินข้าวให้หมดจานก่อนนะ”

“คร๊าบ~ “

“ธีร์ร้ากอาธันที่สูดดด เยย~”

“ธามก็ด้วย ธามก็ร้ากอาธันเหมือนกาน”

ธันวาที่เห็นหลานอ้อนแบบนั้น ก็ไม่ลืมที่จะตามใจ เพราะถ้าหากวันไหนเขาอยู่บ้าน หลักๆ แล้วก็จะขลุกตัวอยู่กับหลานๆ ซะมากกว่า เพราะถ้าอยู่กับพ่อ แม่และพี่ชายเมื่อไหร่ พวกท่านก็จะเอาแต่บ่นกับพฤติกรรมของเขาไม่รู้จักจบ จักสิ้นซักที เหมือนกับตอนนี้

“งานที่สั่งไว้ เรียบร้อยไหม”

เมื่อนั่งทานข้าวกันได้ซักพัก เธียรจึงเอ่ยถามถึงงานที่มอบหมายให้คนเป็นน้องรับผิดชอบ ในขณะที่เขานั้นพาเมียและลูกๆ ไปเที่ยวพักผ่อนและพึ่งจะกลับมาวันนี้

“ครับ เรียบร้อย”

“ที่ร้านอาหารได้พนักงานครบทั้ง 10 คนแล้วใช่ไหม เห็นผู้จัดการร้านบอกว่ามีคนสละสิทธิ 1 คน”

“ครับ เขาน่าจะได้งานใหม่ จบตั้งปริญญาตรี คงจะได้งานที่มันมั่นคงกว่ารายวันหล่ะมั้ง”

“อืม”

เธียรมองหน้าคนเป็นน้องชายซักพัก ก่อนที่จะหันไปพูดคุยกับคนเป็นพ่อเกี่ยวกับการจัดงานวันเกิดครบ 60 ปีของท่าน ที่จะมีขึ้นในไม่อีกกี่วันข้างหน้า

“แขกของคุณพ่อกับคุณน้า ส่งการ์ดเชิญไปครบหมดแล้วใช่ไหมครับ มีตกค้างไหม”

“ของพ่อครบหมดแล้ว ส่วนของท่านไกรสร น้ามลธาเป็นคนส่งการ์ดเพราะสนิทกับภรรยาของท่าน”

“ของน้าก็ครบหมดแล้วจ๊ะ ส่วนที่ตกหล่นหลังจากพิมพ์การ์ด น้าก็โทรเชิญเอา”

“ครับ คุณพ่ออยากจะได้อะไรเพิ่มอีกหรือเปล่า หนูเมย์จะได้สั่งทีมออแกไนซ์เพิ่มเติมให้ พรุ่งนี้เขามีนัดคอนเฟิร์มงานแล้ว”

“ของพ่อไม่มีแล้ว คุณหล่ะมลธา อยากได้อะไรเพิ่มไหม ผมเห็นคุณเชิญครอบครัวเพื่อนสนิทของคุณที่อยู่โคราชมาด้วยนี้”

“ใช่ค่ะคุณพี่ เอ่อ น้าว่าจะวานให้หนูเมย์จัดการที่พัก VVIP ให้น้าซักสองห้องหน่อยจ๊ะ ให้ครอบครัวของเพื่อนน้าที่จะมาจากโคราชได้พัก”

นางมลธาเอ่ยบอกกับลูกสะใภ้คนโตของบ้านด้วยท่าทีเกรงอกเกรงใจ เพราะถึงแม้จะมีศักดิ์เป็นภรรยาคนที่สองของพ่อเลี้ยง มีตำแหน่งเป็นแม่เลี้ยง แต่เธอก็ไม่ได้จดทะเบียนสมรสอย่างถูกต้องตามกฏหมาย ฉะนั้นแล้วจะพูดอะไร จะทำอะไรกับ เธียรและภรรยาของเขา เธอจะต้องระมัด ระวังคำพูดที่อยู่ต่อหน้า และวางตัวเป็นอย่างดี

“ถ้าเป็น VVIP จะเหลือแค่สาขา 3 นะคะ คุณน้า เพราะสาขาอื่นๆ ถูกจองเต็มหมดแล้ว มันค่อนข้างไกล แขกของคุณน้าจะสะดวกไหมคะ”

“งั้นให้ครอบครัวของเพื่อนดิฉันมาพักที่บ้านเราได้ไหมคะ คุณพี่ ให้ไปพักที่สาขา 3 มันค่อนข้างไกลอย่างที่หนูเมย์บอก กว่างานจะเลิกก็ดึกมากแล้ว”

“อืม เธอก็ไปสั่งให้เด็กมันจัดเตรียมห้อง ที่เรือนรับแขกก็แล้วกัน”

“ค่ะ คุณพี่”

“แล้วก็เอ่อ ไหนๆ เราก็พูดถึงเรื่องนี้กันแล้ว น้ามีเรื่องจะแจ้งให้ทราบ พอดีหนูฉาย ลูกสาวของเพื่อนสนิทน้าที่จะมาฝึกงานที่โรงแรมของเรา ที่น้าเคยแจ้งเธียรกับหนูเมย์ไปก่อนหน้านั้นพอจะจำได้ไหม”

“ครับ / ค่ะ”

“น้าว่าจะให้หนูฉายมาพักอาศัยอยู่บ้านของเรานะ พอดีพ่อกับแม่ของหนูฉายเป็นห่วง แล้วก็กังวลมาก ที่ลูกสาวต้องมาฝึกงานไกลบ้าน น้าก็เลยอาสารับปากว่าจะดูแลให้”

เมื่อเธียรได้ยินสิ่งที่ภรรยาของพ่อเอ่ยแจ้ง เขาจึงหันไปมองหน้าของคนเป็นพ่อเชิงถามความคิดเห็น แต่พ่อเลี้ยงธงชัยก็ส่งสายตากลับมา บอกว่าให้เธียรตัดสินใจได้เลยว่าจะทำยังไง ท่านไม่อยากยุ่ง เพราะอย่างที่รู้ๆ กันอยู่ ว่าจุดประสงค์ของเรื่องนี้คืออะไร ถ้าไม่ใช่ว่าภรรยาของท่านต้องการจับคู่ให้ธันวานั้นเอง

“อันที่จริงถ้าเพื่อนของคุณน้าห่วงลูกสาวขนาดนั้น ก็ไม่น่าให้มาฝึกงานไกลบ้านขนาดนี้นะครับ”

“ก็ เอ่อ...”

“พี่เธียรค่ะ” หนูเมย์หันไปปรามผู้เป็นสามีทันที จนเธียรถึงกับถอนหายใจออกมาเบาๆ กับเรื่องไม่เป็นเรื่อง

“ก็ได้ครับ แต่รบกวนให้พักที่เรือนรับแขกนะ เรือนใหญ่เป็นที่อาศัยของคนในครอบครัว ผมไม่อยากให้วุ่นวาย”

“จ๊ะ”

ส่วนคนที่เป็นสาเหตุของต้นเรื่องทั้งหมด ก็เอาแต่นั่งหยอกล้ออยู่กับหลานแฝด ทำเป็นหูทวนลมไม่ได้สนใจกับสิ่งที่คนเป็นแม่พยายามยัดเยียดให้เลย

“ตาธัน”

“ครับ”

“ต่อไปนี้ลูกก็ควรที่จะกลับมานอนบ้านทุกคืนด้วยนะ ไม่ใช่ไปๆ มาๆ แบบนี้”

“ทำไมครับ”

“ก็หนูฉายจะได้มีเพื่อนคุย น้องมาอยู่ไกลบ้านไกลเรือน แถมเพื่อนที่อยู่นี้ก็ไม่มีอีก”

“ก็แม่ไงครับ อยู่บ้านเฉยๆ ก็คุยเป็นเพื่อนเธอไปสิ”

“ตาธัน!!”

“จะให้คุยกับแม่ได้ไง มันคนละวัย คุยกันไม่ค่อยรู้เรื่องหรอก อีกอย่างหนูฉายก็ต้องไปฝึกงานที่เดียวกันกับลูกอยู่แล้ว ยังไงก็ต้องเจอกัน สู้ให้ลูกกับมาอยู่บ้านแล้วเวลาไปทำงานก็ออกไปพร้อมกับหนูฉายเลย”

“ไม่ครับ ถ้าคุณแม่กลัวว่าเธอจะไม่มีเพื่อนคุย ก็ลองขอร้องหนูเมย์สิ เผื่อหนูเมย์อยากจะมีเพื่อนคุยเพิ่ม ส่วนผม เพื่อนเยอะแล้ว ไม่ต้องการ”

“อ๊ะ...อ้าว”

คนที่กำลังนั่งทานข้าวเงียบอยู่ๆ ถึงกับร้องอ้าวขึ้นมาทันที ที่จู่ๆ น้องชายสามีก็โยนงานมาให้ซะอย่างงั้น ส่วนเธียรและพ่อเลี้ยงธงชัยถึงกับส่ายหัวด้วยความเอื่อมระอา