ใบเตือน(2)

ทางด้านอนาวินเมื่อก้าวขาพ้นประตูลิฟต์เจ้าตัวเดินออกมาพร้อมกับกลิ่นพริก กลิ่นน้ำปลา จนเลขาสาวหน้าห้องถึงกับต้องยกมือขึ้นอังจมูกตัวเองเล็กน้อย แต่สายตาก็ชำเลืองมองคนเป็นนายเพื่อไม่ให้เสียมารยาท

“เดี๋ยวคุณช่วยส่งชุดนี้ไปซักให้ผมด้วยนะ”

อนาวินเปิดประตูห้องทำงานออกมาพร้อมกับยื่นถุงกระดาษที่มีชุดสูทอยู่ข้างในให้กับเลขา ตอนนี้เขาได้เปลี่ยนเป็นชุดสูทตัวใหม่เรียบร้อยแล้ว โชคยังดีที่ด้านหลังโต๊ะทำงานเขา เป็นห้องส่วนตัวที่ตบแต่งคล้ายห้องชุดในคอนโดเอาไว้นอนเวลาที่เขาต้องอยู่ทำงานดึกดื่นจนขับรถกลับไม่ไหว จึงทำให้มีเสื้อผ้าติดไว้เปลี่ยนเวลาจำเป็นอยู่บ้าง

“แล้วเรียกคุณบวรขึ้นมาพบผมด้วย”

ก่อนจะหันหลังกลับเขาก็ยังหันไปสั่งกำชับงานเพิ่มอีก เลขาสาวได้แต่พยักหน้ารับคำ แล้วรีบต่อสายหาลูกน้องมือขวาของท่านประธานทันที เธอไม่กล้าตอบโต้เจ้านายมากนักเพราะรู้สึกได้ว่าท่านกำลังอารมณ์ไม่ค่อยดี

“คุณอนาวินเรียกผมมามีอะไรหรือเปล่าครับ แต่ถ้าจะถามเรื่องพนักงานหญิงเมื่อเช้า ผมจัดการเรียบร้อยแล้วนะครับ เธอเซ็นเตือนเรียบร้อยแล้ว”

บวรไม่ต้องรอให้คนเป็นเจ้านายถามเขารีบชิงพูดเรื่องนี้ขึ้นมาก่อนเพราะดูจากสีหน้าแล้วอนาวินคงยังไม่หายเคืองเรื่องนี้

“ผมไม่ได้ตามคุณมาถามเรื่องนั้น ผมจะถามถึงเรื่องอาหารทะเลที่มีนายทุนต่างถิ่นมากว้านซื้อตัดราคาเรา คุณไปสืบดูหรือยังว่าเป็นใคร”

“ผมให้ลูกน้องของเราไปตามสืบอยู่ครับ ไม่นานน่าจะรู้ว่าเป็นใคร”

“อืมดี เพราะเรื่องนี้ทำให้บริษัทเราขาดอาหารทะเลที่จะแช่แข็งส่งออก ทำให้ผลประกอบการไม่ค่อยดีเท่าไร ยังไงก็รีบตามเรื่องนี้ให้ผมด้วยก็แล้วกัน”

“ครับ เอ่อ เจ้านายครับ แล้วเรื่องงานเลี้ยงวันครบรอบบริษัทเจ้านายจะไปร่วมงานนี้ด้วยไหมครับ”

“งานจัดขึ้นอาทิตย์หน้าใช่ไหม”

ครั้งนี้ชายหนุ่มไม่ได้เงยหน้ามองคู่สนทนาแต่เลือกที่จะนั่งลงบนเก้าอี้แล้วหยิบเอกสารขึ้นมาเปิดอ่าน

“ใช่ครับ จัดที่โรงแรมคิงปาร์ค แถวๆ ศรีนครินทร์ งานนี้มีผู้บริหารอาวุโสมาร่วมงานด้วย แล้วก็พรีเซนเตอร์ของเราก็มางานนี้ด้วยเหมือนกัน”

เหมือนรู้จุดอ่อนคนเป็นเจ้านายเป็นอย่างดีว่าจะทำอย่างไรให้เจ้านายไม่ปฏิเสธที่จะไปร่วมงานบริษัท เพราะปกติหลายปีที่ผ่านมา อนาวินแทบจะไม่ย่างกายไปร่วมงานเลย

พรีเซ็นเตอร์อาหารแช่แข็งสำเร็จรูปไม่ใช่ใครที่ไหนเป็น “ลิตา” นั่นเอง ชายหนุ่มได้ยินว่าหญิงสาวที่ตนเองแอบมีใจให้ก็จะมาร่วมงานนี้ด้วย ก็รีบตกปากรับคำกับคนเป็นลูกน้องทันทีว่าจะไปร่วมงานนี้ด้วย

หลังจากเลิกงานก็เลยเวลามาเกือบค่ำ เพียงฝันเดินออกมาที่ลานจอดรถสำหรับมอเตอร์ไซค์โดยเฉพาะ เธอเอ่ยทักทายลุงยามที่มาปฏิบัติหน้าที่เวรกลางคืนเป็นประจำเป็นเรื่องปกติ มีบางครั้งที่เธอหอบหิ้วของกินมาฝากลุงแกบ้างเป็นสินน้ำใจเล็ก ๆ น้อยๆที่ลุงคอยสอดส่องดูแลรถให้เป็นอย่างดี

เธอหยิบหมวกกันน็อคคู่ใจออกมาสวมแล้วสตาร์ทรถบิดออกไป แต่ทว่ายังที่ไม่ทันจะขับพ้นรั้วกั้นแลกบัตรเสียด้วยซ้ำ เพียงฝันถึงกับเบรกรถหัวทิ่มเมื่อรถยนต์หรูหักหลบอะไรบางอย่างแล้วพุ่งมาทางเธอ โชคยังดีที่รถคันนั้นเบรกทันจึงไม่ได้เหยียบเธอแบนเป็นหมูย่างครัวลุงรงค์

แต่เพราะมอเตอร์ไซค์ที่เธอขับค่อนข้างจะหนักทำให้เธอทรงตัวไม่อยู่ถึงกับล้มลงไม่เป็นท่าจนรถทับตัวเธอ

“โอ๊ย เจ็บ”

หญิงสาวพยายามดันรถที่ทับขาข้างขวา แต่ดันเท่าไรก็ไม่ขึ้น

“หนูฝัน มาๆ เดี๋ยวลุงช่วย”

ลุงยามที่เห็นเหตุการณ์รีบวิ่งเข้ามาช่วยพร้อมกับกวักมือเรียกเพื่อนร่วมงานมาช่วยกันยกรถขึ้น

“คุณเป็นอะไรมากไหมครับ พอดีผมไม่ทันได้มอง” ร่างสูงที่ลงจากรถได้รีบเดินจ้ำอ้าวเข้ามาดูทันที

“เจ็บนะสิถามได้”

เพียงฝันตอบกลับแบบห้วน ๆ โดยที่ไม่ได้เงยหน้ามองเพราะเธอรู้สึกเจ็บที่ข้อเท้าจึงมัวแต่ก้มมองสำรวจ แต่พอนึกได้ว่าน้ำเสียงที่เอ่ยถามนั้นคุ้นหูเหลือเกินจึงเปรยตาขึ้นมองให้ชัดๆเต็มตา

“คุณอนาวิน!”

“เธออีกแล้วเหรอ”

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน ไม่รู้วันซวยอะไรที่เจอกับผู้หญิงคนนี้ทีไรก็มีแต่เรื่องทุกทีสิน่า

“เอ่อ ฝันไม่เป็นไรค่ะ คุณอนาวินไปเถอะค่ะ”

เพียงฝันพยายามลุกขึ้นยืนแล้วบอกว่าตัวเองไม่เป็นไร ซึ่งตรงข้ามกับร่างอวบที่ยันกายลุกขึ้นด้วยความทุลักทุเล แต่เพราะข้อเท้าเธอได้รับบาดเจ็บจึงล้มลงนั่งอยู่ในท่าเดิม

“โอ๊ย”

ใบหน้านวลบิดเบี้ยวเพราะรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา มืออวบคลำไปที่ข้อเท้าเบา ๆเธอสัมผัสได้ว่ามันบวมขึ้นมาเล็กน้อย

ร่างสูงไม่ได้เดินหนีไปไหนแต่กลับทรุดตัวลงนั่งแล้วเอื้อมมือไปสัมผัสที่ข้อเท้าของผู้หญิงตรงหน้า จะให้เขาหนีกลับบ้านได้อย่างไรก็ในเมื่อเขาเป็นคนผิดที่ขับรถไม่ระวัง

“คุณอนาวินจะทำอะไรคะ ฝันไม่เป็นไรจริง ๆ ค่ะ”

เพียงฝันชักขาหนี แต่ทว่ากลับถูกใบหน้าคมทำสีหน้าดุ ๆ ใส่ จนเธอต้องยอมให้เขาจับข้อเท้า

เป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่เธอได้อยู่ใกล้ชิดและมองเห็นหน้าของผู้ชายที่แอบรักได้ใกล้ขนาดนี้ หัวใจเธอตอนนี้แทบเต้นไม่เป็นจังหวะกันเลยทีเดียว

“ข้อเท้าบวมขนาดนี้ คงต้องไปโรงพยาบาล ลุงครับผมรบกวนเอามอเตอร์ไซค์คันนี้กลับไปจอดที่เดิมด้วยนะครับ เดี๋ยวผมจะพา            เอ่อ….เพียงฝันไปโรงพยาบาล”

อนาวินไม่แน่ใจว่าพนักงานที่อยู่ตรงหน้าชื่ออะไรจึงเหลือบสายตามองไปยังบัตรพนักงานที่ติดอยู่หน้าอก

“ลุกขึ้นไหวไหม มาเดี๋ยวฉันช่วยประคอง”

เขาทำท่าจะเอื้อมมือมาหิ้วปีก แต่เพียงฝันเขยิบหนีแล้วจับเอาราวรั้วที่อยู่ใกล้ ๆ พยุงกายลุกขึ้นเอง

“ไม่เป็นไรค่ะ ฝันลุกเองได้”

เธอยิ้มให้เขามุมปากเล็กน้อยหากตัวเขาอยู่ใกล้มากกว่านี้หัวใจเธอคงออกมาวิ่งเล่นข้างนอกแน่ ๆ

“ถ้างั้นก็เดินไปที่รถไหวใช่ไหม ฉันจะพาเธอไปหาหมอ”

เขาผายมือไปยังรถหรูสีแดงที่จอดอยู่ไม่ไกล หญิงสาวพยักหน้ารับแล้วเขย่งเท้าเดินตามหลังเขาไปช้า ๆ

ตั้งแต่แอบหลงใหลอนาวินมานี่ถือว่าเธอได้คุยกับเขาได้นานขนาดนี้ ไม่นับครั้งแรกที่ได้คุยด้วยเมื่อเช้า แม้สถานการณ์มันจะไม่ค่อยดีเท่าไรก็ตามที

เพียงฝันไม่รู้ว่าเขาจะจำได้ไหมว่าเธอเป็นรุ่นน้องที่มหาวิทยาลัย  แต่คิดไปคิดมาเขาก็คงจะจำเธอไม่ได้หรอก หน้าตาก็งั้นๆ แถมตัวยังกลมอย่างกับตุ่มใส่น้ำ

ไม่รู้ว่าเหตุการณ์เมื่อเช้ากับเมื่อสักครู่เป็นอุบัติเหตุหรือผีผลัก แต่มันก็ทำให้เธอได้คุยเขา เอาเป็นว่าสำหรับเธอเรียกมันว่าพรหมลิขิตก็แล้วกัน