บทที่8

หลังจากวันนั้น คำว่า "ขอโทษทั้งที่ไม่ได้ผิด" ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของไอด้าไม่เคยจางหายเธอไม่ได้ร้องไห้ให้เมฆาเห็นอีกไม่ได้วิ่งตามถามว่าเขาจะกลับบ้านกี่โมงไม่ได้โทรหาเวลาที่เขาหายไปกับริต้าทั้งวันเหมือนหัวใจที่เคยพยายามไขว่คว้าความรัก กำลังค่อย ๆ ปล่อยมือออกทีละน้อย

เช้าวันนี้ ไอด้าออกจากห้องตั้งแต่หกโมงตรง เธอแต่งกายด้วยชุดสูทสีขาวสะอาดตาในฐานะแพทย์ของโรงพยาบาล KCT ก่อนจะเดินลงมาชั้นล่างเมฆานั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารเหมือนเดิม ส่วนริต้ากำลังหัวเราะเบา ๆ กับเรื่องที่เขาเล่าให้ฟัง

เสียงหัวเราะของทั้งคู่ดังแผ่ว ๆ แต่กลับชัดเจนในหัวใจของเธอเหลือเกิน

"อรุณสวัสดิ์ค่ะ"

ไอด้ากล่าวทักทายตามมารยาทเมฆาเพียงพยักหน้ารับ ส่วนริต้าส่งยิ้มหวานกลับมา

"วันนี้คุณหมอไอด้าดูสวยจังเลยนะคะ"

"ขอบคุณค่ะ"

ไอด้าตอบสั้น ๆ ก่อนนั่งลงอีกฝั่งของโต๊ะเธอกินอาหารเพียงไม่กี่คำก็ลุกขึ้น

"ไอด้าไปทำงานก่อนนะคะ" เมฆาเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกา

"กลับดึกไหม"หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อยนี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายวันที่เขาถามเธอ

"น่าจะประมาณสองทุ่มค่ะ"

"อือ"

เพียงเท่านั้นไม่มีคำอื่นอีกไอด้าพยักหน้ารับ ก่อนเดินออกจากคฤหาสน์เมฆามองตามแผ่นหลังบางอยู่ครู่หนึ่งแปลก...

เมื่อก่อนเธอมักจะยืนรอเขา ยิ้มให้เขา และถามว่าเย็นนี้อยากกินอะไรแต่วันนี้เธอจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

"คุณเมฆา"เสียงริต้าดึงเขากลับมาจากความคิด

"ครับ?"

"วันนี้พาริต้าไปซื้อหนังสือหน่อยได้ไหม"เขาพยักหน้าทันที

"ได้"

ช่วงสายของวัน

ไอด้ากำลังตรวจคนไข้ห้องสุดท้าย เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นชื่อบนหน้าจอคือ มาดามมินนี่

"สวัสดีค่ะคุณแม่"

"ลูก ทำงานอยู่หรือเปล่า"

"เพิ่งเสร็จเคสค่ะ"

"เย็นนี้กลับมากินข้าวกับแม่นะ"ไอด้ายิ้มบาง ๆ

"ได้ค่ะ"

น้ำเสียงอ่อนโยนของมาดามมินนี่ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาบ้างอย่างน้อย...คฤหาสน์หลังนั้นก็ยังมีคนที่เห็นคุณค่าของเธอ

ตกเย็น

โต๊ะอาหารถูกจัดไว้อย่างสวยงามมาดามมินนี่ตั้งใจทำอาหารหลายอย่าง เพราะรู้ว่าไอด้าชอบแต่เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง เมฆาก็ยังไม่กลับ

"โทรหาพี่เมฆไหมลูก"ไอด้าส่ายหน้าเบา ๆ

"ไม่ดีกว่าค่ะ"ไม่นานนัก วายุก็เดินเข้ามาพร้อมสีหน้าลำบากใจ

"คุณผู้หญิงครับ...คุณเมฆาโทรมาบอกว่า..."มาดามมินนี่เงยหน้าขึ้น

"ว่าอะไร"

"คืนนี้ไม่กลับมาทานข้าวครับ"

"ไปไหน"วายุเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบ

"พาคุณริต้าไปทานอาหารที่โรงแรมครับ"มือของไอด้าที่กำลังจับช้อนชะงักหัวใจเหมือนถูกบีบแน่นแต่เธอเพียงยิ้ม

"งั้นเราทานกันเลยดีกว่าค่ะ เดี๋ยวอาหารจะเย็น"มาดามมินนี่มองลูกสะใภ้ด้วยความสงสารเด็กคนนี้...เข้มแข็งเกินไปแล้ว

สองทุ่มกว่า

รถสปอร์ตสีดำแล่นเข้ามาในคฤหาสน์เมฆาเดินลงจากรถพร้อมริต้า ทั้งคู่หัวเราะกับเรื่องบางอย่างเมื่อเปิดประตูเข้ามาในบ้านเขาก็เห็นไอด้านั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องนั่งเล่นหญิงสาวเงยหน้าขึ้นเพียงนิด

"กลับมาแล้วเหรอคะ"

"อือ"

ไม่มีคำถามว่าเขาไปไหนไม่มีสีหน้างอนไม่มีอาการน้อยใจเหมือนทุกครั้งเมฆากลับรู้สึกแปลก

"กินข้าวหรือยัง"ไอด้าปิดหนังสือลง

"เรียบร้อยแล้วค่ะ"

"อือ"เธอพยักหน้า ก่อนลุกขึ้น

"งั้นไอด้าขอตัวนะคะ พรุ่งนี้ต้องเข้าผ่าตัดแต่เช้า"

แล้วเธอก็เดินผ่านเขาไปอย่างเงียบ ๆเมฆาหันมองตามจนร่างบางหายลับขึ้นบันไดริต้าสังเกตเห็นทุกอย่างเธอกำมือแน่นโดยไม่มีใครเห็นก่อนจะเอ่ยขึ้นเบา ๆ

"คุณเมฆา..."

"หืม"

"คุณมองคุณไอด้านานเลยนะ"ชายหนุ่มชะงัก

"เปล่า"

"เหรอคะ"ริต้ายิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นกลับไม่ถึงดวงตา เพราะเธอเริ่มรู้สึกว่าเขาอาจจะสนใจเมียแต่งนั้นแล้วก็ได้

ภายในห้องนอน

ไอด้าปิดประตูแล้วพิงหลังกับบานประตูเธอไม่ได้ร้องไห้อีกแล้วเพราะน้ำตาที่เคยไหลให้เขา...มันเริ่มเหือดแห้งไปพร้อมกับความหวังหญิงสาวเปิดลิ้นชักหัวเตียง หยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กออกมาเธอเขียนเพียงประโยคเดียว

"วันนี้เป็นอีกวันที่เฮียเมฆเลือกคนอื่น...และเป็นอีกวันที่ไอด้าเริ่มเลือกรักษาหัวใจของตัวเอง"เธอปิดสมุดลง ก่อนมองออกไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืน

เช้าวันใหม่เริ่มต้นเหมือนทุกวัน แต่สำหรับเมฆา กลับมีบางอย่างที่เปลี่ยนไปเขาเดินลงมายังห้องรับประทานอาหารตามเวลาเดิม สายตามองหาใครบางคนโดยไม่รู้ตัวเก้าอี้ของไอด้าว่างเปล่า

"คุณไอด้าไปโรงพยาบาลตั้งแต่หกโมงแล้วค่ะ"

แม่บ้านเป็นคนตอบเมื่อเห็นเขามองไปรอบโต๊ะเมฆาพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนนั่งลง

"ทำไมรีบไป"

"วันนี้คุณไอด้ามีผ่าตัดใหญ่หลายเคสค่ะ"

ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่กลับรู้สึกแปลก ๆเมื่อก่อน ไม่ว่าเธอจะรีบแค่ไหน ก็ยังลงมากินข้าวกับเขาเสมอริต้าเดินลงมาพร้อมรอยยิ้มอ่อนหวาน

"เมฆา ริต้าทำแซนด์วิชให้เองนะคะ"

"อือ"

เขาตอบสั้น ๆ แล้วหยิบกาแฟขึ้นดื่มสายตากลับมองไปยังเก้าอี้ว่างอีกครั้ง

ช่วงสาย เมฆาเข้าไปประชุมที่บริษัทเลขาวายุวางแฟ้มเอกสารกองโตลงบนโต๊ะ

"คุณเมฆครับ วันนี้มีประชุมกับต่างประเทศตอนบ่ายสอง"

"อือ"

"แล้วตอนเย็น คุณริต้าโทรมาบอกว่าอยากไปทานอาหารที่ร้านเดิมครับ"

เมฆานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบเรียบ ๆ

"ยกเลิก"วายุเงยหน้าขึ้นอย่างแปลกใจ

"ครับ?"

"ฉันมีงาน"

ทั้งที่ความจริง...เขาไม่ได้มีงานสำคัญอะไรเลยแม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงปฏิเสธออกไปแบบนี้

ขณะเดียวกัน

ภายในโรงพยาบาล KCTไอด้าเพิ่งเดินออกจากห้องผ่าตัดหลังใช้เวลากว่าสี่ชั่วโมงเธอถอดหน้ากากอนามัยออก พลางถอนหายใจด้วยความเหนื่อยล้า

"คุณหมอไอด้า"พยาบาลสาวรีบเดินเข้ามา

"มีคนไข้ VIP ขอพบค่ะ"

"ใครคะ"

"คุณอาเขตค่ะ"

ไอด้าขมวดคิ้วนิด ๆ ก่อนเดินไปยังห้องรับรองเมื่อเปิดประตูเข้าไป เธอก็พบชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำกำลังนั่งไขว่ห้างอย่างสง่างามเขาลุกขึ้นทันทีที่เห็นเธอ

"สวัสดีครับ คุณหมอ"

"สวัสดีค่ะ"อาเขตยิ้มบาง ๆ

"วันนี้ผมมาตรวจแผลเก่า"

"เชิญนั่งก่อนค่ะ"ระหว่างตรวจรักษา เขาแทบไม่ละสายตาจากใบหน้าของเธอ

"คุณหมอเหนื่อยไหม"

"เหนื่อยค่ะแต่เป็นงาน"

"แค่เรื่องงานหรอครับ เอ่อขอโทษนะรักษาตัวเองด้วยนะ"ไอด้าชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะยิ้มบาง ๆ

"ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ"คำตอบสุภาพนั้นกลับทำให้อาเขตรู้สึกสงสารมากกว่าเดิม

ตกเย็น

เมฆาขับรถกลับคฤหาสน์เร็วกว่าปกติเมื่อเดินเข้ามาในบ้าน เขากลับเห็นโต๊ะอาหารว่างเปล่า

"ไอด้าล่ะ"แม่บ้านรีบตอบ

"คุณไอด้ายังไม่กลับค่ะ"

"ดึกป่านนี้?"

"มีเคสฉุกเฉินค่ะ"

เมฆาพยักหน้า ก่อนเดินขึ้นห้องแต่ไม่ถึงสิบนาที เขาก็เดินลงมาอีกครั้ง

"กลับหรือยัง"

"ยังค่ะ"

ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมานิ้วโป้งเลื่อนมาหยุดที่ชื่อ ไอด้าเขาจ้องอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกดโทรออกเสียงสัญญาณดังอยู่หลายครั้งแต่ไม่มีคนรับเมฆาขมวดคิ้ว

"ทำไมไม่รับ"

เขากดโทรซ้ำอีกครั้งผลลัพธ์ก็เหมือนเดิม

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

เสียงรถคันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์เมฆาที่นั่งอยู่ในห้องรับแขกรีบหันไปมองแต่ภาพที่เห็นกลับทำให้สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันทีอาเขตเป็นคนเปิดประตูรถให้ไอด้าชายหนุ่มยืนส่งเธอพร้อมรอยยิ้มสุภาพ

"ขอบคุณที่รักษาผมนะครับ"

"ไม่เป็นไรค่ะ เดินทางกลับดี ๆ นะคะ"

เมฆากำมือแน่นทั้งที่เขารู้ดีว่าอาเขตเป็นคนไข้พิเศษของโรงพยาบาลแต่เมื่อเห็นผู้ชายคนอื่นมาส่งภรรยาของตัวเองถึงบ้าน หัวใจกลับรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูกไอด้าเดินเข้ามาในบ้าน ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นเมฆานั่งอยู่

"เฮียเมฆ ยังไม่นอนเหรอคะ"เขาไม่ตอบคำถาม แต่กลับถามเธอแทน

"กลับกับมัน?"หญิงสาวมองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจ

"หมายถึงคุณอาเขตเหรอคะ"

"ใช่"

"เขามาตรวจที่โรงพยาบาลค่ะ พอดีรถไอด้ามีปัญหา เขาเลยอาสามาส่ง"เมฆาหัวเราะในลำคอ

"สนิทกันเร็วดี"

ไอด้านิ่งไปหากเป็นเมื่อก่อน เธอคงรีบอธิบายจนอีกฝ่ายเข้าใจแต่วันนี้...เธอกลับเพียงยิ้มอ่อน ๆ

"ถ้าเฮียเมฆคิดแบบนั้น ไอด้าก็ไม่มีอะไรจะอธิบายค่ะ"พูดจบ เธอก็เดินผ่านเขาขึ้นบันไดไปเมฆาหันมองตามแผ่นหลังบางด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกทำไมเธอถึงไม่รีบอธิบายเหมือนเดิมทำไม...

เธอถึงไม่ง้อเขาอีกแล้วคำถามเหล่านั้นวนเวียนอยู่ในหัวของเมฆา ขณะที่สายตายังคงจับจ้องไปยังบันไดที่ไร้เงาของไอด้าเป็นครั้งแรก...

ที่เขาเริ่มรู้สึกว่าเธอกำลังถอยห่างออกไป