บทที่9

หลังจากเห็นอาเขตมาส่งไอด้าที่คฤหาสน์เมื่อคืน เมฆานอนไม่หลับทั้งคืนภาพที่ชายคนนั้นเปิดประตูรถให้ภรรยาของเขายังคงวนเวียนอยู่ในหัว

เขาพลิกตัวไปมาบนเตียง ก่อนเหลือบมองพื้นที่ว่างอีกฝั่งไอด้านอนหันหลังให้เขาเหมือนทุกคืนแต่ต่างจากเมื่อก่อน...

เธอไม่ได้ขยับเข้ามาใกล้ ไม่ได้ถามว่าเขาจะปิดไฟหรือยัง และไม่ได้เอ่ยคำว่า "ฝันดีนะคะ เฮียเมฆ"ระยะห่างเพียงไม่กี่ฟุต กลับให้ความรู้สึกเหมือนอยู่กันคนละโลก

เช้าวันต่อมา เมฆาออกจากบ้านตั้งแต่เช้าเพื่อนัดพบฟรานซิสที่ผับหรูของอีกฝ่ายแม้จะเป็นช่วงสาย แต่ภายในร้านก็เปิดรับเฉพาะแขกวีไอพี ฟรานซิสนั่งรออยู่ก่อนแล้ว พร้อมกาแฟดำหนึ่งแก้ว

"หน้าตาเหมือนคนนอนไม่พอนะ" เมฆาทิ้งตัวลงบนโซฟาก่อนตอบ

"ก็แค่นอนดึก"ฟรานซิสยกยิ้ม

"หรือเพราะเห็นเมียกลับกับผู้ชายคนอื่น"เมฆาเหลือบตามองทันที

"นายรู้ได้ไง"

"ข่าวมันปิดไม่ได้นะ"เมฆาแค่นหัวเราะ

"ก็แค่คนไข้มาส่ง"

"แล้วนายหงุดหงิดทำไม" คำถามนั้นทำให้เขาเงียบไปใช่...เขาหงุดหงิดทำไมฟรานซิสจิบกาแฟช้า ๆ ก่อนพูดต่อ

"เมฆ ฉันถามจริง ๆ"

"อะไร"

"ตอนนี้คนที่อยู่ในหัวใจนายคือใคร"เมฆาตอบแทบจะทันที

"ถามเพื่อ?"

แต่ทันทีที่พูดออกไป กลับรู้สึกเหมือนมีบางอย่างติดอยู่ในอกฟรานซิสไม่ได้แย้งเพียงมองหน้าเพื่อนนิ่ง ๆ

"หรือถ้าเป็นริต้าจริง ทำไมนายถึงเอาแต่ถามหาไอด้า"

"ฉันไม่ได้ถาม"

"เมื่อวานนายโทรหาเธอม่กกว่าสองครั้ง"เมฆาขมวดคิ้ว

"วายุบอกนายเหรอ"

"ไม่ต้องมีใครบอกก็เดาได้"ชายหนุ่มถอนหายใจแรง

"ฉันแค่กลัวเธอกลับดึก"ฟรานซิสหัวเราะเบา ๆ

"แล้วตอนเธอร้องไห้ นายเคยกลัวไหม"คำถามนั้นเหมือนค้อนหนัก ๆ ที่ทุบลงกลางใจเมฆานิ่งไปเขาไม่เคยคิดถึงเรื่องนั้นเลย ฟรานซิสส่ายหน้าเบาๆทันที....

ช่วงบ่าย

เมฆาแวะรับริต้าไปซื้อของตามที่เคยสัญญาไว้ริต้าดูร่าเริงเป็นพิเศษ เธอเดินเลือกเสื้อผ้า กระเป๋า และเครื่องประดับหลายชิ้น

"เมฆา...ชุดนี้สวยไหมคะ"

"ก็ดี"

"แล้วชุดนี้ล่ะ"

"ก็ดี"

ริต้าชะงักไปเล็กน้อยปกติเมฆาจะใส่ใจทุกคำถามของเธอแต่วันนี้ เขาเหมือนคนใจลอยระหว่างเดินผ่านร้านขายเสื้อผ้าสตรี เมฆาเหลือบไปเห็นชุดเดรสสีฟ้าอ่อนตัวหนึ่งภาพของไอด้าในชุดสีฟ้าลอยเข้ามาในหัวโดยไม่รู้ตัว

"เมฆา"เสียงริต้าดังขึ้นอีกครั้งเขาสะดุ้งเล็กน้อย

"หืม"

"เหม่ออะไรอยู่คะ"

"ไม่มีอะไร"

เขารีบเดินต่อ แต่สายตากลับหันไปมองชุดเดรสตัวนั้นอีกครั้ง

เย็นวันเดียวกัน

ไอด้าเลิกงานเร็วกว่าปกติ เธอแวะร้านเค้กของมีมี่ก่อนกลับบ้าน

"เหนื่อยอีกแล้วใช่ไหม" มีมี่วางเค้กชิ้นโปรดไว้ตรงหน้าเพื่อน

"พักบ้างนะ"ไอด้ายิ้มบาง ๆ

"พักไม่ได้หรอก คนไข้รออยู่"

"แล้วหัวใจแกล่ะ"คำถามของมีมี่ทำให้เธอเงียบไป

"ยังรอเขาอยู่หรือเปล่า" ไอด้าก้มมองถ้วยกาแฟก่อนจะตอบเบา ๆ

"ไม่รู้สิ เมื่อก่อนฉันตอบได้เต็มปากว่ารักเฮียเมฆแต่ตอนนี้...ฉันเริ่มเหนื่อยแล้ว"

"ฮือ" มีมี่เอื้อมมือมากุมมือเพื่อน

"ถ้ารักแล้วมีแต่น้ำตา บางทีการเดินออกมา อาจไม่ใช่ความพ่ายแพ้นะ อาจดี" ไอด้าไม่ตอบเพียงยิ้มเศร้า ๆ

ค่ำวันนั้น

เมฆากลับถึงคฤหาสน์พร้อมริต้าเมื่อเดินผ่านสวน เขากลับเห็นไอด้านั่งอยู่บนชิงช้าเพียงลำพังสายลมพัดผมยาวของเธอพลิ้วไหวหญิงสาวกำลังอ่านหนังสือเล่มหนึ่งอย่างเงียบ ๆไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีเสียงหัวเราะ ไม่มีสายตาที่คอยมองหาเขาเหมือนแต่ก่อนเมฆาหยุดมองอยู่ครู่หนึ่ง

"เมฆา"ริต้าแตะแขนเขาเบา ๆ

"เข้าบ้านกันเถอะค่ะ"

"อือ"เขาเดินตามริต้าเข้าไปแต่ก่อนจะก้าวพ้นประตู เขาอดหันกลับไปมองไอด้าอีกครั้งไม่ได้หญิงสาวยังคงนั่งอยู่ที่เดิมไม่ได้แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเขาเมฆารู้สึกแปลกในอกอย่างบอกไม่ถูกคนที่เคยวิ่งตามเขาทุกก้าววันนี้กลับใช้ชีวิตได้โดยไม่มีเขาและนั่นเอง...ทำให้คำถามของฟรานซิสในช่วงเช้าดังก้องขึ้นมาอีกครั้ง

"ตอนนี้คนที่อยู่ในหัวใจนายคือใคร"

เมฆาหลับตาลงช้า ๆแต่ไม่ว่าจะพยายามปฏิเสธแค่ไหนภาพของผู้หญิงที่นั่งอยู่ใต้แสงไฟในสวน กลับชัดเจนกว่าภาพของริต้าเสียอีก.

เช้าวันจันทร์ โรงพยาบาล KCT คึกคักกว่าปกติ รถหรูหลายคันจอดเรียงรายอยู่หน้าทางเข้า เพราะวันนี้มีการประชุมทีมแพทย์และรับตัวคนไข้ระดับวีไอพีหลายราย

ไอด้าเดินเข้ามาในชุดกาวน์สีขาวสะอาด ดวงหน้าสวยยังคงยิ้มให้ทุกคน แม้ภายในใจจะเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

"สวัสดีค่ะ คุณหมอไอด้า"

"สวัสดีค่ะ"

พยาบาลหลายคนยกมือไหว้ด้วยความเคารพ เพราะนอกจากเธอจะเป็นลูกสาวของเจ้าของโรงพยาบาลแล้ว ยังเป็นแพทย์ที่เก่งและไม่เคยถือตัว

"เคสผ่าตัดพร้อมแล้วค่ะ"

"ค่ะ เดี๋ยวฉันเข้าไป"

ไอด้าพยักหน้าก่อนเดินตรงไปยังห้องผ่าตัดทันทีเธอเลือกทุ่มเททุกอย่างให้กับงานเพราะอย่างน้อย...เวลาที่อยู่กับคนไข้ หัวใจของเธอจะไม่ต้องคิดถึงเรื่องของเมฆา

ในเวลาเดียวกัน

เมฆานั่งประชุมอยู่ที่บริษัท แต่สมาธิกลับไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

"คุณเมฆครับ"เสียงของวายุดังขึ้น

"โครงการนี้จะเซ็นอนุมัติเลยไหมครับ"เมฆาเงยหน้ามองเอกสาร ก่อนพยักหน้า

"อือ"วายุรับแฟ้มกลับมา แต่ยังไม่ทันเดินออกจากห้อง เมฆาก็เรียกไว้

"เดี๋ยวก่อน"

"ครับ"

"วันนี้...ไอด้าเลิกงานกี่โมง"

วายุชะงักไปเล็กน้อยคำถามนี้ทำให้เขาแปลกใจ เพราะที่ผ่านมาเจ้านายแทบไม่เคยถามถึงภรรยาเลย

"คุณไอด้ามีผ่าตัดสองเคสครับ น่าจะเลิกประมาณหนึ่งทุ่ม"เมฆาพยักหน้า

"อืม"

วายุเดินออกไปพร้อมความสงสัยดูเหมือนช่วงนี้คุณเมฆาจะเริ่มสนใจคุณไอด้ามากขึ้น แต่เจ้าตัวกลับไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย และช่วงเวลาหกโมงเย็นไอด้าเพิ่งเดินออกจากห้องผ่าตัด ใบหน้าเต็มไปด้วยความอ่อนล้าเธอถอดหมวกผ่าตัดออก ก่อนนวดต้นคอเบา ๆ

"คุณหมอคะ" พยาบาลสาวเดินเข้ามาหา

"คุณยังไม่ได้ทานอะไรเลยนะคะ"ไอด้ามองนาฬิกาแล้วหัวเราะเบา ๆ

"จริงด้วย"

ตั้งแต่เช้าเธอดื่มเพียงกาแฟแก้วเดียวยังไม่ทันจะเดินไปโรงอาหาร โทรศัพท์ก็ดังขึ้นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้เธอแปลกใจ

เฮียเมฆ

หญิงสาวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกดรับสาย

"ค่ะ"

ปลายสายเงียบไปสองวินาที ราวกับเจ้าของสายเองก็ไม่คิดว่าเธอจะรับ

"ยังไม่กลับอีกหรอ?" น้ำเสียงของเมฆาเรียบนิ่งเหมือนเดิม

"ยังค่ะ เพิ่งเสร็จผ่าตัด"

"กินข้าวหรือยัง" ไอด้านิ่งไปนี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายสัปดาห์ที่เขาถามว่าเธอกินข้าวหรือยัง

"ยังค่ะ"

"ไปกินได้แล้ว"

พูดจบ เมฆาก็ตัดสายทันทีไอด้ามองหน้าจอโทรศัพท์ ก่อนยิ้มบาง ๆแม้จะเป็นเพียงประโยคสั้น ๆแต่หัวใจของเธอกลับเผลออบอุ่นขึ้นมา

"ทำไมเรายังใจอ่อนอยู่อีกนะ..."เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

ค่ำวันนั้น

เมื่อไอด้ากลับถึงคฤหาสน์ ก็พบว่ามาดามมินนี่กำลังนั่งรออยู่ที่ห้องรับแขก

"กลับมาแล้วหรอลูก"

"ค่ะ คุณแม่ยังไม่นอนเหรอคะ"

"แม่รอกินขนมที่ลูกเคยสัญญาว่าจะทำ"ไอด้าหัวเราะออกมาเบา ๆ

"ไอด้าลืมเลยค่ะ"

"ไม่เป็นไร ไว้วันหยุดค่อยทำก็ได้"

มาดามมินนี่มองใบหน้าซีดเซียวของลูกสะใภ้แล้วถอนหายใจ

"ทำงานหนักเกินไปหรือเปล่า"

"ไม่หรอกค่ะ"

"โกหกแม่ไม่ได้หรอก"ไอด้าเม้มริมฝีปาก ก่อนฝืนยิ้ม

"ถ้าเหนื่อยกับงานไอด้าทนได้ค่ะ แต่ถ้าเหนื่อยกับความรู้สึก..."เธอหยุดพูด พลางก้มหน้าลง

"บางทีมันก็ไม่รู้จะทำยังไงนะคะ"มาดามมินนี่เอื้อมมือมากุมมือของเธอไว้

"ไอด้าลูก"

"คะ"

"ถ้าวันหนึ่งเมฆามันสำนึกผิด...ลูกจะให้อภัยพี่เขาไหม"

ไอด้านิ่งเงียบอยู่นานก่อนจะตอบด้วยรอยยิ้มเศร้า ๆ

"ไอด้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ เพราะทุกครั้งที่เฮียเมฆทำร้ายความรู้สึก หัวใจของไอด้า...มันไม่เคยกลับมาเหมือนเดิมเลย"

คำตอบนั้นทำให้มาดามมินนี่เจ็บปวดแทนลูกชายเธอรู้ดีว่า หากเมฆายังปล่อยให้ผู้หญิงดี ๆ คนนี้ต้องร้องไห้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าสักวันหนึ่ง...

ต่อให้เขาคุกเข่าขอร้องก็คงไม่มีน้ำตาหยดไหน พาไอด้ากลับมายืนอยู่ข้างเขาได้อีก.