บทที่7

เช้าวันต่อมา บรรยากาศภายในคฤหาสน์เงียบผิดปกติไอด้าตื่นตั้งแต่หกโมงเช้าเพราะมีเคสผ่าตัดด่วนที่โรงพยาบาล KCT เธออาบน้ำ แต่งตัวด้วยชุดสูทสีครีมเรียบหรู ก่อนจะเดินลงมาชั้นล่างพร้อมกระเป๋าเอกสารเมื่อมาถึงห้องรับประทานอาหาร เธอเห็นเมฆานั่งอ่านเอกสารอยู่ ส่วนริต้านั่งอยู่ข้าง ๆ พร้อมแก้วนมอุ่นในมือ

"อรุณสวัสดิ์ค่ะ เฮียเมฆ"ชายหนุ่มเพียงพยักหน้ารับโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามอง

"อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณริต้า"

"อรุณสวัสดิ์จ้ะ"

ริต้ายิ้มอ่อนโยน แต่แววตาที่มองไอด้ากลับซ่อนความเย้ยหยันเอาไว้จนไม่มีใครสังเกตเห็นแม่บ้านยกอาหารเช้ามาเสิร์ฟครบทุกคนไอด้ารีบกินเพียงเล็กน้อยเพราะกลัวไปโรงพยาบาลสาย

"วันนี้ไอด้ามีผ่าตัดแต่เช้า คงกลับค่ำนะคะ"เมฆาตอบเพียงสั้น ๆ

"อือ"ไม่มีคำว่า "ขับรถดี ๆ"ไม่มีคำว่า "เหนื่อยไหม"แม้แต่สายตา เขายังไม่มอบให้เธอ

ช่วงบ่าย

หลังเสร็จสิ้นการผ่าตัด ไอด้ารีบกลับคฤหาสน์เพราะตั้งใจจะทำขนมเค้กสูตรใหม่ให้มาดามมินนี่ชิมเมื่อเดินเข้าห้องครัว แม่บ้านกำลังจัดเตรียมผลไม้สดหลายชนิด

"คุณไอด้าคะ คุณเมฆาสั่งให้ทำน้ำผลไม้ให้คุณริต้าค่ะ"หญิงสาวพยักหน้ารับ ก่อนหยิบสตรอว์เบอร์รีกับองุ่นมาล้าง

"เดี๋ยวไอด้าทำเองก็ได้ค่ะ"

"ขอบคุณนะคะ"ไม่นานริต้าก็เดินเข้ามา

"ให้ฉันช่วยไหม"

"ไม่เป็นไรค่ะ"

ริต้ายิ้ม ก่อนเดินเข้ามาใกล้โต๊ะจังหวะนั้นเอง...แก้วน้ำผลไม้ที่วางอยู่ริมโต๊ะกลับตกลงพื้นแตกกระจาย

เพล้ง!

น้ำสีแดงกระเด็นเปื้อนชายกระโปรงของริต้า

"โอ๊ย!"ริต้าร้องเสียงดัง ก่อนทรุดตัวลงนั่งกับพื้นไอด้าตกใจรีบเข้าไปหา

"คุณริต้า เป็นอะไรไหมคะ"

"อย่า...อย่าเข้ามา"

หญิงสาวถอยหนีทันที พร้อมน้ำตาที่ไหลออกมาจังหวะเดียวกับที่เมฆาเดินเข้ามาในห้องครัว

"เกิดอะไรขึ้น!"ริต้าเงยหน้ามองเขา น้ำตาคลอเต็มดวงตา

"เมฆา...ฉัน..."เธอสะอื้นจนพูดไม่ออกเมฆาหันมองเศษแก้วที่แตก ก่อนหันมาทางไอด้า

"เธอทำอะไรไอด้า?"ไอด้ารีบส่ายหน้า

"ไม่ใช่นะคะ ไอด้าไม่ได้..."

"เงียบ!"

เสียงตวาดดังลั่นห้องครัวแม่บ้านทุกคนถึงกับสะดุ้งไอด้าเม้มริมฝีปากแน่น

"ไอด้าไม่ได้ผลักคุณริต้าจริง ๆ ค่ะ แก้วมันตกเอง"ริต้าก้มหน้าร้องไห้

"ไม่เป็นไรหรอกเมฆา...ฉันคงซุ่มซ่ามเอง"คำพูดนั้นยิ่งทำให้เมฆาเชื่อว่าไอด้าเป็นคนผิดชายหนุ่มเดินเข้าไปประคองริต้าลุกขึ้นก่อนหันกลับมามองภรรยาด้วยสายตาเย็นชา

"ฉันเตือนเธอแล้วใช่ไหม"ไอด้าน้ำตาเริ่มคลอ

"เฮียเมฆ..."

"อย่าหาเรื่องริต้า"

"แต่ไอด้าไม่ได้ทำ"

"โกหก"

เพียงคำเดียวหัวใจของหญิงสาวเหมือนถูกบีบจนแทบหยุดเต้นเธอมองคนที่ตัวเองรักด้วยแววตาสั่นไหว

"เฮียไม่เชื่อไอด้าเลยเหรอคะ"เมฆาตอบทันทีโดยไม่ลังเล

"ใช่"

น้ำตาหยดหนึ่งไหลอาบแก้มขาวเธอหัวเราะออกมาเบา ๆ ทั้งที่เจ็บจนแทบหายใจไม่ออก

"แค่ครั้งเดียว...แค่เชื่อไอด้าสักครั้ง...ไม่ได้เลยเหรอคะ"

เมฆาไม่ตอบเขาเพียงพาริต้าเดินออกจากห้องครัว โดยไม่หันกลับมามองผู้หญิงที่ยืนร้องไห้อยู่ด้านหลังแม้แต่น้อย

หลังจากทั้งคู่เดินออกไป แม่บ้านวัยกลางคนเดินเข้ามาเก็บเศษแก้วเธอชะงักเมื่อเห็นคราบน้ำผลไม้บนพื้นก่อนจะขมวดคิ้ว

"แปลก..."อีกคนรีบถาม

"มีอะไรเหรอ"

"ฉันเห็นคุณริต้าเป็นคนเอามือปัดแก้วเองนะ"

ทั้งสองสบตากันแต่ไม่มีใครกล้าพูดออกไปเพราะทุกคนรู้ดีว่า ต่อให้พูดความจริง คุณเมฆาก็คงเลือกเชื่อริต้าอยู่ดี

คืนนั้น ไอด้านั่งอยู่ริมระเบียงห้องนอนเพียงลำพัง

สายลมพัดผ่านเบา ๆ แต่ไม่อาจพัดพาความอึดอัดในหัวใจให้จางหายเธอก้มมองรูปแต่งงานที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงในภาพ เมฆายืนเคียงข้างเธออย่างสง่างามแม้วันนั้นเขาจะไม่ได้ยิ้มแต่เธอก็ยังเชื่อว่า วันหนึ่งเขาจะรักเธอทว่าวันนี้...ความหวังนั้นกลับเลือนรางลงทุกทีไอด้าใช้ปลายนิ้วลูบใบหน้าของเขาในกรอบรูป ก่อนยิ้มทั้งน้ำตา

"ไอด้าต้องอดทนอีกนานแค่ไหนคะ...เฮียเมฆ" ค่ำคืนนั้นเธอก็นอนคนเดียวและร้องไห้เหมือนเคย

เช้าวันรุ่งขึ้น คฤหาสน์หลังใหญ่ปกคลุมไปด้วยความเงียบ

ไอด้าตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ทั้งที่เมื่อคืนแทบไม่ได้นอน ดวงตาคู่สวยบวมแดงจากการร้องไห้ แต่เธอก็ยังฝืนแต่งหน้าอ่อน ๆ เพื่อปกปิดความอ่อนแอเธอเดินลงมายังห้องรับประทานอาหารด้วยท่าทางเรียบร้อยเหมือนทุกวันเมฆานั่งอยู่หัวโต๊ะ ส่วนริต้านั่งอยู่ด้านข้าง ใบหน้าซีดเซียวราวกับคนป่วยเมื่อไอด้านั่งลง ไม่มีใครพูดอะไรเสียงช้อนกระทบจานดังเป็นระยะ ความอึดอัดปกคลุมไปทั่วทั้งโต๊ะไม่นานมาดามมินนี่ก็เดินเข้ามา

"เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น"แม่บ้านหลายคนก้มหน้าทันทีไม่มีใครกล้าตอบเมฆาวางช้อนลงก่อนพูดเรียบ ๆ

"ไอด้าทำริต้าตกใจ"ไอด้าเงยหน้าขึ้นมองเขาทันที

"เฮียเมฆ..."

"ฉันพูดความจริง"หญิงสาวกำมือแน่นจนเล็บจิกฝ่ามือมาดามมินนี่หันมองลูกสะใภ้

"จริงไหมลูก"ไอด้าอ้าปากจะอธิบายแต่ริต้ากลับรีบพูดแทรก

"คุณป้าคะ อย่าโทษคุณไอด้าเลยค่ะ ริต้าซุ่มซ่ามเอง"แม้จะพูดเหมือนปกป้อง แต่สีหน้าและน้ำเสียงกลับทำให้ทุกคนเข้าใจไปอีกแบบเมฆามองริต้าด้วยสายตาอ่อนลง

"เห็นไหม ต่อให้เธอทำแบบนั้น ริต้าก็ยังไม่ถือสา"ประโยคนั้นทำให้ไอด้าชะงักเธอเริ่มเข้าใจแล้ว...ต่อให้พูดอะไร คนคนนี้ก็ไม่มีวันเชื่อเธอ

"แต่แม่ว่า แม่เชื่อไอด้านะแม่รู้จักเธอดี" เงียบไม่มีใครกล้าเถียงริต้าก้มหน้าลงด้วยความไม่พอใจ

หลังอาหารเช้า เมฆาเรียกไอด้าเข้าไปในห้องทำงานทันทีที่ประตูปิดลง เขาก็โยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะเสียงดัง

"เธอคิดจะหาเรื่องริต้าไปถึงเมื่อไหร่"ไอด้าเม้มริมฝีปาก

"ไอด้าบอกแล้วว่าไม่ได้ทำ"

"ยังจะแถอีก"

"เฮียเมฆคะ..."

"ฉันจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย"เขาเดินเข้ามาหยุดตรงหน้า ดวงตาเย็นชาจนเธอรู้สึกหนาวไปทั้งหัวใจ

"ออกไปขอโทษริต้า"

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นช้า ๆน้ำตาเริ่มเอ่อคลอ

"ฮึก...แล้วเฮียจะให้ทำยังไงคะ"เมฆาตอบโดยไม่ลังเล

"ขอโทษริต้าเดี๋ยวนี้"

"แม้ว่าไอด้าไม่ได้ผิดงั้นเหรอคะ"

เสียงของเธอสั่นเครือเขามองหน้าเธอนิ่ง ก่อนเอ่ยคำที่เหมือนมีดกรีดหัวใจ

"ใช่"

เพียงคำเดียว...โลกทั้งใบของไอด้าราวกับพังทลายลงตรงหน้าเธอมองผู้ชายที่ตัวเองรักมาตลอดด้วยแววตาว่างเปล่าก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ

"ค่ะ"

ห้องรับแขกชั้นล่าง

ริต้ากำลังนั่งดื่มชาอยู่บนโซฟา เมื่อเห็นเมฆาเดินลงมาพร้อมไอด้า เธอก็รีบลุกขึ้น

"มีอะไรเหรอคะ" เมฆารีบพูดเสียงเรียบ

"ไอด้ามีอะไรจะพูดกับเธอ"

สายตาของทุกคนในห้องหันมามองหญิงสาวเป็นตาเดียวแม่บ้านหลายคนเริ่มรู้สึกอึดอัดไอด้าสูดหายใจเข้าลึก พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ก่อนจะก้มศีรษะลง

"ขอโทษนะคะ...คุณริต้า"ริต้าทำหน้าเหมือนตกใจ

"ไม่เป็นไรค่ะ คุณไอด้า"ไอด้าฝืนยิ้ม

"หวังว่าคุณจะให้อภัย"สิ้นประโยคนั้น เธอก็หมุนตัวเดินออกจากห้องทันทีไม่มีใครเห็นว่า มือที่กำแน่นของเธอสั่นเพียงใด

เมื่อประตูห้องนอนปิดลง

ไอด้าทรุดตัวนั่งลงกับพื้นน้ำตาที่อดกลั้นมาตลอดไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้เธอเอามือปิดปากตัวเองเพื่อไม่ให้เสียงสะอื้นดังออกไป

"ฮึก..."

เธอไม่เคยเสียใจที่ต้องขอโทษแต่เธอเสียใจ...ที่คนซึ่งเป็นสามี ไม่เคยคิดจะยืนอยู่ข้างเธอเลยในขณะเดียวกัน มาดามมินนี่เดินเข้ามาหาแม่บ้านที่อยู่ในครัว

"ตกลงเมื่อวานเกิดอะไรขึ้น"

แม่บ้านทั้งสองมองหน้ากันอย่างลังเลสุดท้ายคนหนึ่งก็ตัดสินใจพูดความจริง

"คุณผู้หญิงคะ...คุณไอด้าไม่ได้ทำนะคะ"มาดามมินนี่ขมวดคิ้ว

"หมายความว่ายังไง"

"พวกเราเห็นกับตา...คุณริต้าเป็นคนปัดแก้วตกเอง"ใบหน้าของมาดามมินนี่เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันทีเธอหลับตาลง สูดลมหายใจลึกเพื่อระงับอารมณ์

"เมฆาถ้าแกรู้ความจริงเมื่อไร...วันนั้น แกอาจเสียผู้หญิงที่ดีที่สุดในชีวิตไปแล้วก็ได้"