13 ลิซ

13 ลิซ

ในที่สุดเธอมาถึงเสียทีประเทศอิตาลีหลังจากการเดินทางอันยาวนาน วันรุ่งขึ้นจากคืนกระต่ายน้อยคาร์ลอสได้รับโทรศัพท์กระทันหันว่าคุณพ่อของเขาเข้าโรงพยาบาลส่งผลห้ทั้งเขาและเธอต้องเดินทางโดยด่วน

พริยาไปร่ำลาพ่อด้วยความอาลัยหากแต่พ่อของเธอกลับยิ้มแย้มและบอกเธอว่าไม่ต้องกังวล พ่อเชื่อว่าคาร์ลอสจะดูแลลูกสาวของเขาอย่างดีจนพริยาต้องเบือนหน้าหนี

ดูแลอย่างดีจนเตียงอุ่นร้อนทุกคืนไม่เว้นวัน แม้กระทั่งเนินเนื้อบอบช้ำเขายังไม่ยอมละเว้น

พริยาฝากแม่บ้านขอให้ดูแลพ่อเธออย่างดีพร้อมกับแจ้งว่าจะโทรศัพท์มาถามไถ่ทุกวัน

เครื่องบินเจทเหมาลำทำให้ทุกอย่างเรียบลื่นไม่ต้องตรวจเอกสารการเดินทาง นั่นทำให้ข่าวลือเรื่องพ่อของเขาเป็นผู้มีอิทธิพลของอิตาลีเป็นจริงขึ้นมา

คฤหาสน์หลังใหญ่ชานเมืองที่คาร์ลอสพาเธอมาด้วยเฮลิคอปเตอร์จากสนามบินนานาชาติ

“เราต้องเดินทางด้วยเฮลิคอปเตอร์เพื่อความปลอดภัย”

สั้น ๆ ง่าย ๆ ที่เขาอธิบายต่อการเดินทางฉบับรีบร้อน ชุดเดินทางยับย่นแทบไม่เหมาะกับการเข้าพบดอนคาโลผู้ยิ่งใหญ่ หากแต่คาร์ลอสไม่ใส่ใจ

เขาพาเธอเข้าไปยังคฤหหาสน์และแจ้งต่อพ่อบ้านว่าเขาต้องการพบพ่อของเขาก่อนอันดับแรกจนพ่อบ้านตกใจ แต่ไม่สามารถห้ามปรามคาร์ลอสได้

ประตูบานใหญ่ทึบบนชั้นสามของตัวคฤหาสน์เปิดออก ดวงโคมไฟในห้องเปิดสว่างอยู่ก่อนแล้วที่พวกเธอจะมาถึง พริยามองเห็นหญิงสาวสวยสองคนที่ยืนอยู่ข้างเตียง

คนหนึ่งยังสาวและสวยผมบลอนด์ยาว ส่วนอีกคนมีใบหน้าคล้ายคลึงกับคาร์ลอสซึ่งเธอเดาเอาว่าคงเป็นพี่สาว

“มากันแล้ว”

เสียงทุ้มต่ำแหบอย่างชายชราดังขึ้นเรียกความสนใจของพริยากลับไปที่ยังกลางเตียง คาร์ลอสเหมือนพ่อของเขามาก และเธอคาดว่าดอนคาโลในวัยหนุ่มคงหน้าตาหล่อเหลาเหมือนลูกชายเช่นกัน

พริยาสังเกตว่าคาร์ลอสไม่ตอบ นำมาซึ่งความอึดอัดภายในห้อง ทุกคนมองหน้ากันและกันไม่พูดอะไรจนเธอทนไม่ไหว

“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อพริยา สัตบุษ”

“ใครใช้ให้เธอพูดขึ้นมา”

เสียงทรงอำนาจหากแต่ชราภาพกว่าแทรกขึ้นก่อนที่เธอจะแนะนำตัวเองเสร็จ พ่อของคาร์ลอสเบนความสนใจจากลูกชายมายังเธอทันที

“เธอคงเป็นสาวที่คาร์ลอสแจ้งมาว่าจะแต่งงานด้วย”

พริยานิ่งงันเงยหน้ามองคาร์ลอสที่ยังนิ่งเฉยสาตายังจ้องมองที่ดอนคาโลเขม็ง

“หุ่นของเธอก็อวบอิ่มดี แต่ทำไมถึงยังไม่มีลูก”

“เดี๋ยวนะ อะไรกัน แต่งงาน”

คาร์ลอสยังไม่พูดอะไรส่ายหน้านิ่งให้พริยาหยุดถาม ร่างบางหันกลับไปมองยังดอนคาโล

“ฉันถาม ทำไมถึงไม่มีลูก”

“ผมว่าเธอจะมีลูกหรือไม่มันไม่สำคัญ”

คาร์ลอสแทรกขึ้นเสียงเข้มดุดันไม่เกรงกลัวดอนคาโล

“สำคัญสิ หล่อนต้องมีทายาทสืบสกุลให้ตระกูลของฉัน แล้วจากประวัติของหล่อน หล่อนเป็นแม่ม่ายซึ่งแต่งงานมาแล้วสามปี แต่ไม่มีลูก!”

“คุณให้คนไปสืบประวัติของฉัน!”

พริยาตกใจตวาดออกไปด้วยอาการลืมตัว ดอนคาโลตวัดสายตาเข้มดุเหมือนของคาร์ลอสกลับมาที่เธอ

“ใครสั่งให้เธอพูดขึ้นมา ฉันกำลังพูดกับลูกชายของฉัน”

พริยานิ่งเงียบไปแต่ภายในใจโกรธขึ้ง นี่มันเรื่องบ้าเรื่องบออะไรกัน ในสัญญาไม่มีการระบุเรื่องแต่งงาน เพียงแต่เธอต้องมาโชว์ตัวและอุ่นเตียงร้อนให้เขาเท่านั้น

“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับพริยา คุณไม่ต้องไปตวาดเธอ”

คาร์ลอสเค้นเสียงเข้มตอบโต้ดอนคาโล ซานญ์จนแม้กระทั่งพริยาเองยังตกใจ หญิงสาวเหลียวมองผู้หญิงที่ยืนด้านข้างอีกสองคน ใบหน้าเรียบเฉยของคนทั้งคู่บ่งบอกว่าเหตุการณ์นี้คงเกิดขึ้นเป็นประจำ

“ผมแค่บอกคุณ แต่คุณไม่มีสิทธิ์จะมาบ่งการผมว่าผมจะเลือกใครมาเป็นภรรยา”

คาร์ลอสคว้ามือน้อยของเธอดึงออกไปจากห้องที่แสนอึดอัด พริยาเดินตามร่างสูงจนกระทั่งถึงห้องพักชั้นบนชั้นสี่มุมสุด ความกว้างขวางและโอ่อ่าตามสไตล์ของชนชาติอิตาลีทำเธอตะลึง

“เป็นไงคฤหาสน์ของพ่อผม”

พริยาหันร่างกลับมายังคาร์ลอสที่เดินไปยังหน้าต่างบานใหญ่ ราวม่านหรูหราสีแดงกำมะหยี่ห้อยย้อยดั่งผืนผ้าม่านโรงละคร

“พูดตรง ๆ นะคะ น่ากลัวค่ะ”

คาร์ลอสหัวเราะ เสียงทุ้มกังวานก้องรอยยิ้มหล่อแบบชายชาตรีที่หาดูไม่ได้ง่าย ๆ

“คุณคงเป็นคนแรกที่พูดแบบนี้ ผู้หญิงทุกคนที่มาที่นี่มักจะอยากจะเป็นเจ้าเข้าเจ้าของมันกันทั้งนั้น”

“ผู้หญิงทุกคน?”

“ใช่ อย่าไปใส่ใจเลยพรีส มันเป็นอดีตไปแล้ว คุณพักผ่อนก่อนเถอะ ค่ำ ๆ จะมีพ่อบ้านมาเรียกคุณลงไปทานอาหารค่ำ ขอแบบแต่งตังเต็มยศตามระเบียบของที่นี่นะ”

“แล้วคุณล่ะคะ”

“ผมยังไม่เสร็จธุระกับดอนคาโล คงต้องกลับไปเจรจาต่อ”

ร่างสูงเดินออกไปทิ้งให้เธออยู่ตามลำพัง พริยามองออกไปนอกหน้าต่างสวนขนาดใหญ่เป็นลานสนามหญ้ากว้างสุดลูกหูลูกตา วงเวียนน้ำพุขนาดมหึมาที่ประดับด้วยประติมากรรมยุคแบบเรเนสซองตรงกลางสร้างความน่าตื่นตะลึงแก่ผู้พบเห็น

“แอ๊ด”

เสียงเปิดประตูทำให้พริยาหันความสนใจกลับมา พบว่าผู้หญิงคนสาวสวยที่ยืนอยู่ข้างเตียงดอนคาโลเข้ามาในห้องนอน

“สวัสดีค่ะ เมื่อสักครู่ไม่ทันได้แนะนำตัวกัน ฉันชื่อลิซ เป็นภรรยาของดอนคาโล”

พริยาแปลกใจ ผู้หญิงตรงหน้ายังสาวและสวยมากผิดกับดอนคาโลที่ชราภาพนอนอยู่บนเตียง

“คุณคงแปลกใจใช่ไหม”

ลิซพูดพรางเดินไปขอบเตียงสี่เสาแบบโบราณลูบผ้าม่านคลุมที่ห้อยลงที่ปลายเสา

“เขารวยและแก่”

เสียงหัวเราะหวานอย่างนางตัวร้ายในละครหลังข่าวดังขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าของพริยาที่ตื่นตกใจ ลิซนั่งลงที่ขอบเตียงเอนตัวลูบผ้าคลุมเตียงสีเข้มไปมาตาเป็นประกาย

“มันตรงไปใช่ไหมคะคุณพริยา”

ลิซจ้องเธอแน่วแน่ คลี่ยิ้มเสแสร้งออกมา ลิซเป็นสาวสวยชาวอิตาลีรูปร่างอวบอัดผมดำยาว แต่งตัวด้วยชุดเดรสสีแดงรัดรูปที่รัดสัดส่วนไปทั้งร่างจนไม่เหลือที่ว่างให้จินตนาการ

“ฉันก็แค่อยากจะพูดกับคุณตรง ๆ เท่านั้น อีกหน่อยเราก็เป็นญาติกันแล้ว ฉันจะเป็นแม่เลี้ยงของคุณในอนาคต ก็ควรจะรู้ตื้นลึกหนาบางกันบ้างให้คุ้นเคยกันไว้”

ร่างอวบลุกขึ้นค่อยย่างกายไปอีกมุมของห้องที่ซึ่งมีเสื้อเชิ้ตของคาร์ลอสแขวนอยู่

มือเรียวทาสีแดงสดลูบไล้รอยตะเข็บตรงปกเสื้อเชิ้ตเฝ้ามองเธอ ก่อนจะยกเสื้อตัวนั้นขึ้นสูดดม

“เขามันเสือขนานแท้เลยใช่ไหมคุณพริยา คาร์ลอสไม่เคยพอเมื่ออยู่บนเตียง”

พริยาดวงตาเบิกกว้างมองลิซที่หัวเราะทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกจากห้องไปทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมราคาแพงฉุนจมูก

เธอทรุดลงทันที ร่างบางสั่นสะท้านจากข้อมูลที่ลิซเพิ่งบอกต่อเธอ พวกเขาทั้งคู่เป็นชู้กัน? คำถามวกวนอยู่ในหัว พริยาเฝ้าครุ่นคิดถึงเรื่องนี้ตลอดทั้งวันจนกระทั่งมื้อค่ำเมื่อพ่อบ้านมาเคาะประตูเดินนำพาเธอลงไปสู่ห้องอาหารขนาดใหญ่