11 18+

11 18+

ที่จริงการใช้ชีวิตอยู่กับคาร์ลอสไม่ใช่เรื่องยากสักเท่าไร ชายหนุ่มใช้วิถีชีวิตแบบปกติธรรมดาทั่วไปของคนทำงานที่เมื่อถึงเวลาเช้าเขาจะตื่นขึ้นเพื่อออกกำลังกายก่อนทานอาหารเช้าและไปทำงาน

ในช่วงเวลากลางวันพริยาไม่ได้ไปเจอกับคาร์ลอสที่ทำงานอีก ชายหนุ่มให้อิสระเธอในการทำกิจกรรมต่าง ๆ ในบางวันเธอไปหาพ่อที่คอนโดพูดคุยและสั่งแม่บ้านที่คาร์ลอสหามาให้ดูแล เธอค้นพบว่าแม่บ้านที่จ้างมามีความรู้ความสามารถดูแลผู้สูงวัยเป็นอย่างดีจนเธอหมดห่วง

ยามไม่มีอะไรทำเธอมักจะเลือกอยู่บ้านและเปิดคอมพิวเตอร์รับงานระยะสั้นเล็ก ๆ เช่นงานแปลเอกสาร เพื่อเป็นการแก้เหงา

ในยามเย็นเมื่อคาร์ลอสกลับมาพริยามีหน้าที่เตรียมอาหารมื้อค่ำไว้ให้พร้อมเสมอ ส่วนยามค่ำคืนพริยาต้องทำหน้าที่รองรับอารมณ์ดิบเถื่อนที่เขาซ่อนไว้

คาร์ลอสไม่พาเธอไปออกงานสังคมอีกนับจากวันนั้น ซึ่งที่จริงพริยาคิดว่าเป็นเรื่องที่ดีสำหรับเธอเหมือนกัน ในใจสาวน้อยก็ยังไม่อยากออกไปเจอผู้คนและให้พวกเขารับรู้ว่าเธอต้องมาอยู่กับคาร์ลอสในฐานะอะไร

จนกระทั่งวันหนึ่งเมื่อเธอเปิดหน้าสื่อโซเซียลมิเดีย หน้าสังคมหรูหราของเมืองกรุงเทพ งานที่เหล่าเซเลบต้องไป คาร์ลอสอยู่ในหน้าสังคมยิ้มกว้างกับคู่ควงคนสวยลูกผู้ดีมีชาติตระกูลนามสกุลดังต่อท้าย

พริยาไม่คาดมาก่อนว่าการเพียงแค่ได้เห็นภาพนั้นจะทำให้เธอถึงกับร้องไห้ จิตใจเธออ่อนไหวเกินไป ไฟในอกมันลุกโชนจนเธอไม่สามรถทนอยู่เฉยได้

ค่ำวันนั้นเธอจึงไม่อยู่บ้านและปล่อยให้คาร์ลอสกลับมาพบกับความว่างเปล่า

เสียงเรียกเข้าจากคาร์ลอสอยู่ในสายนับร้อยสายแต่เธอไม่ยอมรับ พริยานั่งปล่อยกายใจไปกับเสียงเพลงของวงดนตรีแจ๊สในยามค่ำคืนในบาร์แห่งหนึ่งกลางกรุง

แต่ไม่ว่าจะอย่างไรพริยายังคงต้องกลับคอนโด หญิงสาวรู้ดีว่าไม่มีประโยชน์หากมัวมานั่งเสียใจที่คาร์ลอสควงคู่ไปกับคนอื่น ความผิดคงเป็นเธอที่เลือกคนอื่นไม่ใช่เขาตั้งแต่แรก

“คลิก”

“ไปไหนมา!!”

เสียงตะคอกทรงอำนาจดังขึ้นโดยที่เธอยังไม่ทันปิดประตู ร่างบางของพริยาค่อยเดินเข้ามาใกล้ซวนเซเล็กน้อย

“อืม ไปดื่มมาค่ะ”

“คุณไม่ได้บอกผมก่อน”

คาร์ลอสยังเสียงดังหากแต่รับร่างบางที่จวนจะล้มลงประคองขึ้นพาไปนั่งโซฟา

“ทำไมต้องบอกด้วยคะ คุณไม่ใช่เจ้าชีวิตฉันสักหน่อย เอื้อก”

พริยาสะอึกตามแรงฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มไปไม่น้อย คาร์ลอสเห็นสาวน้อยเมาแอ๋พลันโกรธไม่ลง และที่จริงเขาไม่ได้โกรธเธอแต่แรก เขาเป็นห่วงเธอต่างหาก พริยาติดต่อไม่ได้มาหลายชั่วโมงและเขาเริ่มกลัวว่าเธอจะหนีไป

พริยาซบใบหน้าหวานที่กำลังแดงก่ำเพราะฤทธิ์เหล้า ยิ้มหวานให้คาร์ลอส

“ไม่ชอบคนเมาเหรอคะ ดีจัง พรีสจะเมาให้บ่อย ๆ เอื้อก”

คาร์ลอสทำได้แค่ส่ายหน้าพยุงร่างบางขึ้นไปที่เตียง หากแต่สาวน้อยยังขัดขืน

“ไม่ พรีสจะอาบน้ำก่อน”

“อาบยังไงยืนยังไม่ไหว”

เสียงเข้มดุดันประคองร่างบางลงนั่งบนเตียง พริยาทึ้งเสื้อผ้าออกไม่เนียมอายผิดจากเคย ชุดเดรสรัดรูปสีแดงตัวน้อยรูดออกอย่างง่ายดายจนเหลือเพียงชุดชั้นในสีแดงเพลิง

นัยน์ตาสีทองจ้องตาไม่กระพริบ เขาไม่เห็นเธอสวมชุดชั้นในเซ็กซี่มานานเต็มทน อกอวบล้นออกจากเสื้อตัวบน ด้วยความเอิบอิ่มเป็นเนินสวย

“คาร์ลอส คุณมันนิสัยไม่ดี”

พริยาพยายามพยุงตัวลุกขึ้นเซเบา ๆ เดินไปทางห้องน้ำ คาร์ลอสรีบตามไปประคอง

“ผมนิสัยไม่ดียังไง”

“ฮึ ไม่บอกหรอก”

พริยาหยุดถอดชุดชั้นในโดยใช้แผ่นหลังบางพิงผนังตู้เสื้อผ้าไว้จนเกือบล้มถ้าไม่มีคาร์ลอสปรี่เข้าไปดึงแขน

พริยาสะบัดตัวหนีตั้งหน้าตั้งตาเดินเข้าห้องน้ำเซซ้ายทีขวาที จนเปิดฝักบัวได้เข้าไปยืนใต้น้ำอุ่น

“สบายจัง”

คาร์ลอสยืนพิงเคาน์เตอร์อ่างล้างมือมองสาวน้อยขี้เมาที่กำลังยืนพิงผนังห้องน้ำเอนกายรับสายน้ำร่างบางเปล่าเปลือยโดยไม่สะเทิ้นอายเหมือนทุกครั้ง

แก่นกายผงาดขึ้นรับภาพตรงหน้าทันที อกอวบอิ่มสวยขาวผ่องยอดปลายเล็กสีชมพูสวยงาม

“คาร์ลอส ไม่อยากมาอาบด้วยกันเหรอ”

เสียงหวานหัวเราะคิกคัก หันร่างอวบมาทางชายหนุ่มลูบไล้ไปตามลำตัวอย่างท้าทาย ดวงตาเป็นประกายสนุกสนาน

“ที่จริงคุณเมาบ่อย ๆ ก็ดีนะ”

คาร์ลอสยิ้มผ่อนคลาย เขาจะรอให้แม่สาวน้อยอาบน้ำจนพอใจก่อนแล้วค่อยจัดการ พริยาไม่ใส่ใจหันใบหน้ารับสายน้ำอุ่นด้วยความสบายใจ

“น่าจะพอแล้วมั้งพรีส ไม่งั้นจะไม่สบาย”

“ฮึ ทำขี้เหนียวน้ำไปได้คาร์ลอส”

พริยาเย้าแหย่ค่อยเอื้อมมือปิดน้ำก้าวขาออกมาจากห้องกระจก คาร์ลอสปรี่ประคองทันทีเมื่อร่างบางทำท่าล้มหน้าห้องด้วยขาที่อ่อนแรง

“นั่นเมาขนาดนี้ยังจะอาบน้ำ”

“คาร์ลอส ทำไมคุณถึงหล่อขนาดนี้นา”

พริยาไม่สนใจที่คาร์ลอสอุ้มเธอออกมาจากห้องอาบน้ำ มือบางลูบไล้ไปทั่วกรามแกร่ง พิจารณาใบหน้าคมเข้มที่เธอหลงใหลมาช้านาน

“หล่อแล้วชอบไหมล่ะ”

“อืม มากเลยแหล่ะ”

คาร์ลอสอมยิ้มทันที คนเมามักพูดอะไรอย่างใจคิดไม่โกหก ถ้าเป็นตามปกติพริยาคงไม่กล้าพูดอะไรแบบนี้แน่นอน

“ดีแล้ว ชอบให้มาก ๆ นะ”

เขาวางร่างบางที่เตียงนุ่มแล้วหยิบผ้าเช็ดตัวมาตั้งท่าจะเช็ดตัวให้ แต่สาวน้อยดึงเสียจนเขาเสียหลักล้มลงทับร่างพริยา

“แล้วคาร์ลอสล่ะ ชอบพรีสหรือเปล่า”

สายตาคมเข้มหรี่ลงประเมินสาวน้อยที่กำลังเมาได้ที่ รอยยิ้มกริ่มกว่าทุกครั้งแอ่นร่างนุ่มนิ่มเข้าหากายแกร่งของคาร์ลอส

“อยากรู้เหรอว่าชอบหรือเปล่า”

พริยาพยักหน้าเร็ว ๆ โน้มศีรษะคาร์ลอสลงมาใช้ปลายลิ้นเลียขอบปากชายหนุ่ม

“พรีสอยากรู้”

เขาตอบรับสาวน้อยทันที ส่งลิ้นร้อนลวกเกี่ยวพันจนพริยาร้องอึกอัก มือใหญ่กอบกุมเนินนมใหญ่ขยำแน่น

“อยากรู้จริง ๆ เหรอ”

พริยาพยักหน้ารับอีกครั้งสะท้านกายเมื่อคาร์ลอสขยี้หัวปลายยอดถันอย่างแรง

“งั้นคืนนี้ต้องตามใจผมให้มาก ๆ แล้วผมจะบอก”

พริยาแอ่นร่างสะดุ้งทันทีที่มือหนาแทรกเข้ากลางหว่างขางาม บังคับให้เธออ้าออกจูบปากโรมรันด้วยความเร่าร้อน

“อึก อึก คาร์ลอส”

เขาลุกขึ้นถอดเสื้อผ้าชุดทำงานที่ยังไม่ทันได้อาบน้ำเพราะเฝ้ารอสาวน้อยกลับบ้าน

พริยาผุดลุกขึ้นนั่งคุกเข่าช่วยคาร์ลอสถอดเสื้อผ้า ร่างสีทองแดงแกร่งร้อนแผ่ความต้องการออกมา เธอลูบไล้หลงใหล

พริยาพยายามเข้าช่วยคาร์ลอวถอดชุดทำงานโดยเฉพาะกางเกงขายาวที่เขาไม่ทันถอดออกจนพ้นกรอบเท้า มือบางของพริยาก็กำรอบท่อนร้อนเสียก่อนด้วยความใจร้อน

“ฮู้ ใจเย็นสิสาวน้อย”

“ฮื้อ”

มีเสียงประท้วงเล็ก ๆ ออกจากร่างบาง พริยาไม่สนใจคำทักท้วงฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้เธอกล้าหาญกว่าทุกครั้ง