14 18+

14 18+

ดอนคาโลนั่งหัวโต๊ะโดยที่ลิซนั่งเคียงข้าง คาร์ลอสรอเธออยู่แล้วที่ด้านท้ายของโต๊ะอาหารและลุกขึ้นทันทีเมื่อเธอมาถึง เลื่อนเก้าอี้ให้พริยานั่งด้านข้าง

“เราดูเหมือนครอบครัวสุขสันต์นะคะที่รัก” ลิซช่างเจรจาพูดขึ้นเย้าแหย่ดอนคาโล

“หุบปาก!”

เสียงแหบของชายชราดังขึ้นมองไปยังคาร์โลด้วยดวงตาคมเข้มสีทองเช่นเดียวกัน เขาพยักหน้าให้พ่อบ้านเสิร์ฟอาหาร

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารยังคงเงียบกริบ ไม่มีใครพูดคุยระหว่างการรับประทานอาหารมื้อค่ำจนนำมาซึ่งความน่าอึดอัด

มีเพียงลิซคนเดียวที่ยังช่างเจรจาพูดเรื่องราวของคนในงานสังคมที่เธอเพิ่งไปร่วมงานมา

“ฉันจะขอไปชอปปิ้งสักหน่อยค่ะที่รัก”

“ได้สิ”

ลิซออดอ้อนดอนคาโลหลังจากที่พูดชักแม่น้ำทั้งห้าเรื่องที่บ้านนั้นบ้านนี้มีอะไรบ้าง จนเธอต้องมีเหมือนอย่างเขา

ใบหน้าคมอย่างหญิงชาวอิตาลียิ้มแก้มปริ เธอเหลียวมองพริยาและคาร์ลอสอย่างมีเล่ห์นัย

“ในเมื่อเราทานอาหารเสร็จแล้ว ฉะนั้นเราจะพูดเรื่องของเมื่อตอนกลางวันต่อในเสร็จสิ้น” คาร์ลอสพูดแทรกขึ้นทันที บรรยากาศในโต๊ะเงียบสงัดอีกครั้ง

“เราพูดจบไปแล้วคาร์ลอส” ดอนคาโลเอ่ยขึ้น ตวัดสายตามาทางพริยา

“หล่อนไม่เหมาะที่มาเป็นแม่พันธุ์ การแต่งงานสามปีไม่มีลูกถือว่าเป็นสิ่งที่รับไม่ได้สำหรับตระกูลเรา”

“คุณไม่ใช่คนตัดสินอะไรทั้งนั้น เป็นผมที่เป็นคนแต่งงานและคุณมีหน้าที่แค่ยืนดูเพราะผมจะจัดงานแต่งงานที่นี่”

“ไม่มีทาง!”

ดอนคาโลตวาดขึ้นเพ่งสายคมกริบมองลูกชายเพียงคนเดียวจากหญิงสาวที่เขารักที่สุดที่มาจากเขาไปก่อนเวลาอันควร

“คุณไม่มีสิทธิ์อะไรทั้งนั้นดอนคาโล”

ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นทันทีดึงมือพริยาให้ลุกตามไปออกจากห้องอาหาร

“โครม!”

ฉับพลันเสียงเก้าอี้ตัวใหญ่ล้มลง พริยาเหลียวกลับไปมองเห็นดอนคาโลล้มลงที่พื้นโดยมีลิซอยู่ด้านข้าง คาร์ลอสรีบวิ่งกลับไปตะโกนเรียกคนให้โทรเรียกรถพยาบาล

ความวุ่นวายโกลาหลเกิดขึ้น รถพยาบาลมาได้ทันเวลาและดอนคาโลปลอดภัยดี แต่กว่าที่คาร์ลอสจะกลับมาถึงบ้านได้ก็รุ่งเช้า

เขาเข้ามาสวมกอดเธอทางด้านหลังพลันหลับไปทันที เสียงลมหายใจสม่ำเสมอดังขึ้น พริยากอดเขาไว้แนบอกลูบปลอบประโลมให้เขาคลายกังวล และหลับไปพร้อมกับเขาอีกรอบ

“อ่า อื้อ”

พริยาครวญครางออกมา เธอรู้สึกแปลก ๆ เหมือนกำลังมีสิ่งใดแทรกเข้าไปในร่างของเธอ มีความอึดอัดเล็กน้อยแต่ปนไปด้วยความสุข

คาร์ลอสเสียบท่อนแกร่งเข้าทางรักจนมิดแต่พริยายังไม่ตื่น ชายหนุ่มจ้องมองหญิงสาวที่ยังนอนหลับตาคิ้วขมวดแน่น เมื่อรุ่งเช้าเขากลับมาด้วยความเหนื่อยอ่อน หากพอได้พักกลับแข็งชันเพราะมีสาวน้อยมานอนเบียดข้าง ๆ

คาร์ลอสขึ้นแทรกเข่ากลางหว่างขาทันทีถกชุดนอนซาตินสีชมพูขึ้นและแทรกท่อนลำที่แข็งตัวแล้วเข้าไป

พริยาส่ายหน้าไปมาส่งเสียงอืออาหากแต่ไม่ลืมตา และแม้เขาสอดไปมิดลำก็ยังไม่ตื่น

ร่างสูงตั้งตรงดันเข่างามขึ้นให้เนินเนื้อยกสูง เนินชมพูสวยสดตัดกับท่อนแกร่งสีเข้ม

“ซี้ด แน่นมากพรีส”

จากโยกเบา ๆ จนเขาทนไม่ไหวเพิ่มแรงกระแทก สาวน้อยพริยาลืมตาในที่สุดด้วยความงวยงง ดวงตาสีดำสบตาสีทองเจิดจ้าของเขา

คาร์ลอสเฝ้ามองใบหน้าพริยาที่เปลี่ยนจากงุนงงเป็นบิดเบี้ยวด้วยไฟราคะ เสียงร้องครางลอดออกมาจากลำคอระหงที่เขาก้มลงดูดดึง

ปลายยอดถันสีชมพูสดเปียกแฉะและมีร่องรอยขบกัด เขาใช้ลิ้นดูดดึง ใช้ฟันขบกัดยอดหัวจนพริยาร้องลั่น

“กว่าจะตื่นนะพรีส จนผมเกือบเสร็จแล้ว”

น้ำเสียงหยอกล้อของคาร์ลอสทำเธอแปลกใจ พริยารับรู้ถึงบางสิ่งที่ผิดปกติเมื่อเดินทางมาถึงอิตาลี

มือใหญ่บีบเคล้นปทุมถันอย่างแรงเมื่อแรงกระแทกใกล้ถึงจุดสูงสุด

คาร์ลอสจ้องมองเธอด้วยตาของเสือ ร่างใหญ่ตอกลงสุดแรงเหมือนอย่างเคย มือใหญ่กดหัวไหล่พริยาไว้ให้เธออยู่นิ่ง จู่ ๆ เขาก็ผละออกอย่างแรง

“ผัวะ”

มือใหญ่พลิกร่างเธอให้นอนคว่ำ คว้าเข็มขัดที่ถอดออกจากชุดที่ใส่เมื่อคืนมัดข้อมือเธอไว้ไขว่ด้านหลังจนเธอขยับไม่ได้

“คาร์ลอส!!” ร่างสูงของเขาคร่อมเธอไว้ดึงกระชากผมเธอขึ้น

“พรีส คุณชอบไหม”

พริยาอึกอักยิ่งท่อนแกร่งเสียดแทรกเข้ามากระแทกแรงพาลเธอร้องลั่น เตียงนุ่มยุบตัวเด้งเป็นจังหวะตามแรงชายหนุ่ม

เขาโน้มตัวลงดึงผมเธอขึ้นในจังหวะที่ตอกลงไปพร้อมคำถามเสียงพร่าทุ้ม

“ตอบสิพรีส คุณชอมมันไหม”

พริยาได้แต่พยักหน้า ความเจ็บปวดจากแรงกระชากและข้อมือที่ถูกมัดยิ่งทำให้เธอสุขสม ท่อนเอ็นใหญ่ที่ผ่านโพรงสาวเข้าไปเสียบเสยอย่างแรง เสียงทุ้มครางอยู่ด้านข้างใบหูเธอ

“คุณต้องชอบ ผมจะทำให้คุณชอบมากยิ่งขึ้นพรีส”

พริยารับรู้ทุกอย่างด้วยความพร่าเลือน ความพิศวาสเผาไหม้ร้อนแรงจนเธอแผดเผา

คาร์ลอสกระแทกแรงจนเธอคิดว่ากลั่นแกล้งให้เธอเจ็บ แต่เปล่าเลย พริยาได้ยินเสียงครวญครางจากปากชายหนุ่มที่พร่ำเรียกชื่อเธอ

“ซี้ด ท่านี้ยิ่งแน่นมากพรีส ใกล้แล้ว”

มือใหญ่ยังดึงผมเธอไว้แน่น เขานั่งยองคร่อมร่างบางไว้ด้านหลังเพื่อให้ส่งแรงตอกได้ถนัด

“ตับ ตับ ตับ”

เสียงเนื้อกระทบกันดังจนพริยาคิดว่าคนภายนอกคงได้ยินเมื่อมายืนอยู่หน้าประตู

แดดยามสายลอดผ่านมาม่านหนาหนักเข้ามาทำให้เธอรับรู้ว่าเวลานี้คงเลยเวลาอาหารเช้ามามากโขแล้ว

“คาร์ลอส”

“พรีส ซู้ด โอ๊ยไม่ไหวแล้ว”

คาร์ลอสกระชากผมเธอแรงขึ้นด้วยแรงอารมณ์ส่งท่อนล่างแกร่งเสียบทางรักกระชั้นถี่

“โอ๊ย พรีส ผมแตกแล้ว”

คาร์ลอสครางทุ้มลั่นถอนท่อนลำออกโดยเร็วพลิกตัวเธอนอนหงาย ขึ้นคร่อมอกงามชักท่อนแกร่งในมือข้างหน้าเธอจนกระทั่งน้ำพุ่งกระฉูดแรงใส่ใบหน้าเลอะปากไปทั่ว

เขาจับใบหน้าเธอเงยขึ้นบังคับให้รับท่อนร้อนเข้าไป พริยาเต็มใจกลืนกินเลียปลายป้านจนน้ำขุ่นข้นหมดไปจากรอยหยักมนฉ่ำ

“เจ็บไหม”

คาร์ลอสพลิกร่างเธอกลับปลดเข็มขัดออกลูบข้อมือให้เธอ รอยแดงโดยรอบเห็นชัดและพริยาคาดว่าคงจะยังไม่หายไปอีกหลายวัน

“ไม่ค่ะ” เขากอดเธอไว้ลูบปลอมประโลม

“วันนี้ดอนคาโลคงไม่มีอะไร เขาคงกลับบ้านได้บ่ายนี้”

พริยาชะโงกตัวขึ้นจ้องใบหน้หล่อเข้ม

“ท่านไม่ได้เป็นอะไร”

“ฮึ โรคสำออย ผมคิดว่าอย่างนั้น”

คาร์ลอสใช้น้ำเสียงดูถูกพ่อตัวเองยามเอ่ยถึง พริยาจับจ้องเขาว่าคาร์ลอสยังมีเยื่อใยต่อดอนคาโลหรือไม่

“คุณไม่ต้องกังวลไป งานแต่งงานจะยังคงมี”

พริยาลุกขึ้นนั่งทันที “ไม่ค่ะ เราไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้มาก่อน มันไม่ได้มีอยู่ในสัญญา”

“ที่ผมบอกคุณไป นั่นหมายถึงแต่งงานพรีส คุณคิดหรือว่าผมจะให้คุณมานอนบนเตียงโดยไม่มีหลักประกัน ผมจะทำแบบนั้นไปทำไมในเมื่อผมมีสาว ๆ ให้นอนด้วยไม่เคยขาด”

คาร์ลอสลุกออกจากเตียงหัวฟัดหัวเหวี่ยง พริยาเม้มริมฝีปากแน่น เธอจำได้ว่าเขาไม่เคยเอ่ยพูดเรื่องแต่งงานแม้แต่คำเดียว

“คุณให้ฉันคิดไปเองว่าจะหลับนอนด้วยเท่านั้น”

“โธ่ พรีส คุณอย่าทำมาเป็นสมองกลวงไปหน่อยเลย ถ้าจะแค่หาผู้หญิงนอนมีถมเถและเก่งกว่าคุณ ไม่ต้องให้ผมมาสอนงานแบบนี้หรอก”

คาร์ลอสพาลพาโลเดินเข้าห้องน้ำไปทิ้งพริยาให้นั่งสงสัยอยู่ปลายเตียง

พริยาไม่เข้าใจว่าเขาจะทำแบบนั้นไปทำไม การแต่งงานไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ ลุกตามเข้าไปในห้องน้ำทันที

“ไม่ฉันไม่เข้าใจคาร์ลอส ทำไมต้องเป็นฉัน”

เธอยืนจ้องชายหนุ่มร่างแกร่งสีทองแดงที่กำลังยืนอยู่ใต้ฝักบัวอุ่น เขาหันกลับมาเต็มตัวและเจ้าท่อนล่างที่เมื่อกี้ยังอ่อนตัวอยู่พลันตั้งโด่ขึ้น

“คาร์ลอสอย่านะ เรายังพูดกันไม่จบ”

พริยารีบเตือนเมื่อเห็นสถานการณ์ไม่ดี รอยยิ้มชั่วร้ายบนใบหน้าแกร่งเมื่อก้าวออกมาจากห้องกระจกฉุดดึงเธอเข้าไป

“คุณเคยลองในห้องน้ำหรือยังพรีส เอามือเท้าผนังไว้แบบนี้นะ”

มือแกร่งดันแผ่นหลังสาวน้อยให้โค้งตัวลงแล้วแทรกร่างใหญ่เข้ากลางหว่างขาด้านหลัง จ่อท่อนร้อนเสียบเสยจนมิด เสียงพริยาร้องลั่นแข่งกับเสียงน้ำฝักบัวที่กำลังสาดลงมากระทบตัว