19 ลิซ

19 ลิซ

พริยาพลิกตัวพาดแขนไปทางด้านข้างตัวในยามเช้ารุ่งขึ้น เตียงที่เคยอุ่นเมื่อคืนว่างเปล่า เธอค่อยลืมตามองร่องรอยบุ๋มบนที่นอนและหมอนนุ่มใบใหญ่

อาการอ่อนเพลียจากการร่วมรักอันหนักหน่วงแสดงให้เห็นอย่างชัดเจน เธอปวดเมื่อยไปทั้งตัวทั้งยังอ่อนแรงจนแทบไม่สามารถลุกขึ้นจากที่นอนได้

“คุณตื่นแล้ว”

เสียงแม่บ้านที่อยู่ในห้องก่อนที่เธอจะตื่นเอ่ยทักขึ้น พริยาเห็นแม่บ้านเข็นรถอาหารเข้ามายังปลายเตียง

“คุณคาร์ลอสแจ้งว่าคุณอาจจะตื่นสายเสียหน่อยและให้เตรียมอาหารไว้ตลอดเวลาค่ะ”

พริยาค่อยยันตัวขึ้นนั่งพิงพนักหัวเตียงมองดูแม่บ้านที่จัดแจงเลื่อนรถเข็นถาดแบบสอดบนเตียงนอนมาไว้ตรงหน้า กลิ่นอาหารเช้าหอมโชยจนเสียงในท้องของเธอโอยครวญ

“ขอบคุณค่ะ ที่จริงไม่ต้องลำบากเลย ฉันลงไปทานด้านล่างได้ค่ะ”

“ไม่ลำบากค่ะ เป็นหน้าที่ของดิฉันอยู่แล้วค่ะ คุณพริยาทานไปก่อนนะคะ เดี๋ยวดิฉันจะไปเตรียมน้ำอุ่นให้ค่ะ”

พริยามองชุดอาหารเช้าที่ตอนนี้กลายเป็นอาหารกลางวัน พรางยกแก้วกาแฟขึ้นดื่มก่อนเป็นอันดับแรก

“แล้วคุณคาร์ลอสไปไหนแล้วคะ”

“คุณคาร์ลอสออกไปกับดอนค่ะ ไม่แน่ใจว่าจะกลับมากี่โมง”

เสียงแม่บ้านตะโกนตอบออกมาจากในห้องน้ำแข่งกับเสียงน้ำที่ปล่อยลงอ่าง เธอหยิบขนมปังปิ้งขึ้นแทะเบา ๆ นึกถึงบทรักเมื่อคืนที่รุนแรงไปกว่าทุกครั้งแล้วพลันหน้าแดงซ่าน

ยกข้อมือขึ้นดูรอยแดงรอบที่เริ่มจางลงเล็กน้อยแล้วเม้มปาก เธอจะปกปิดร่องรอยพวกนี้อย่างไรดี

“น้ำเรียบร้อยแล้วนะคะ คุณพริยาจะให้ดิฉันอยู่ช่วยไหมคะ”

“ไม่คะ ไม่ต้อง ออกไปเถอะค่ะ”

แม่บ้านยิ้มให้เล็กน้อยก่อนจะออกจากห้องนอนไปอย่างเบาเหมือนอย่างที่เข้ามาด้วยความเคยชิน

พริยาผละจากอาหารเช้าลงจากเตียง เธอเพ่งมองร่างบางอวบอิ่มในกระจกบานใหญ่ในห้องน้ำ ไม่ได้มีแต่ข้อมือเท่านั้นที่มีรอย ไม่ว่าจะลาดไหล่ เนินนมสวย ต้นขา รอบต้นคอยังไม่เว้นรอยแดง

คาร์ลอสไม่ปราณีเธอแม้แต่น้อย ศึกหนักครั้งรอบสองขณะเขาสอดใส่ตอกแรงใกล้สุขสม ร่างสูงชะโงกง้ำเหนือร่างเธอมือใหญ่กำรอบต้นคอของเธอไว้แน่นจนพริยาตกใจ เสียงทุ้มครางลั่นจ้องเธอด้วยดวงตาสีทองดุจเสือร้าย ในห้วงความเจ็บปวดเธอพลันระเบิดพร่างพราย จุดสุดยอดรุนแรงจนต้องกรีดร้อง สีหน้าคมเข้มพึงพอใจ คาร์ลอสต้องการให้เธอเป็นแบบนั้น ปลดปล่อยอารมณ์แรงในตัวเธอเองออกไป

ร่างบางหันกลับมองอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ตรงหน้า น้ำอุ่นร้อนที่ใส่น้ำยาอาบน้ำราคาแพงเตรียมรอเธอไว้

ในใจพลันนึกไปถึงมารดา คาร์ลอสทำให้เธอตอบสนองเพศรสของเขา เร่าร้อนดั่งแม่ของเธอ

พริยาโอบกอดตัวเองมือสั่นเทาค่อยหย่อนร่างลงในน้ำอุ่นจมลงให้ศีรษะมิดใต้น้ำก่อนจะผุดขึ้นอย่างแรง หายใจเฮือกออกมาจากการกลั้นใจ

ตอนนี้เธอแต่งงานกับเขาแล้ว แต่เป็นการแต่งงานที่พริยายังไม่แน่ใจว่าจะยั่งยืนนานไปสักเท่าใด หรือเพียงแค่ตบตาเมื่อได้มรดกสมใจเขาก็จะเฉดหัวเธอทิ้ง

ร่างอ่อนนุ่มค่อยดีขึ้นจากอาการชอกช้ำและเมื่อยขบ เธอแหงนศีรษะพิงขอบอ่างค่อย ๆ คิดอย่างละเอียดในสิ่งที่โรสบอกับเธอ ชั่งน้ำหนักคำพูดของลิซ

พริยาถอดใจ ตอนนี้เธอคงปล่อยเรื่องนี้ไปก่อนกลับเมืองไทยแล้วค่อยจัดการก็คงไม่สาย

บ่ายคล้อยแล้ว พริยาเดินเรื่อยไปตามโถงจนกระทั่งถึงสวนดอกไม้หลังเดิม

เมื่อวันก่อนโรสเล่าให้เธอฟังว่าโดมกระจกหลังนี้แม่ของคาร์ลอสได้สร้างไว้เมื่อครั้งที่ยังมีชีวิตอยู่ และอาศัยโดมกระจกปลูกดอกไม้เพื่อหลีกหนีความเป็นจริงในเรื่องของดอน

พริยาเปิดประตูเข้าไป ในตอนกลางวันช่างแจ่มชัดผิดไปจากคืนนั้น กระถางต้นไม้ถูกวางไว้เป็นระเบียบตามชั้นต่าง ๆ ซึ่งสวนใหญ่เป็นดอกกุหลาบที่ส่งกลิ่นหอมตลบไปทั่วโดม

“เป็นยังไงบ้างล่ะพริยา”

พริยาสะดุ้ง เสียงลิซดังใกล้มากจนเธอตกใจที่ไม่ได้ยินเสียงประตูกระจกเข้ามา

“คาร์ลอสเขาเป็นพวกพ่อพันธุ์ใช่ไหม พ่อม้าที่ชอบกัดแม่ม้ายามผสมพันธุ์”

ลิซเดินผ่านร่างพริยาที่ยังเบิกโพลงด้วยความตกใจ มองตามลิซที่เด็ดดอกกุหลาบสวยในกระถางตรงหน้าขึ้นมาดมจ้องตอบเธอด้วยแววตารู้ทันและรอยยิ้มหยันมุมปาก

ดอกกุหลาบสีแดงสดลูบกรอบหน้าหวานของพริยา ลิซลากดอกไม้ในมือไปยังหน้าสวย หญิงสาวต่างชาติของคาร์ลอส มองร่องรอยตามลำคอ รอบข้อมือ มันเป็นเช่นนี้เสมอพลังทางเพศของคาร์ลอสจะทิ้งรอยรักไว้ให้กับหญิงสาวคนใดก็ตามที่เขาเลือก หญิงสาวผู้โชคดีที่ไม่เคยเป็นเธอ

ลิซเดินวนรอบสำรวจมองตั้งแต่หัวจรดเท้า พริยาร่างเล็กอวบอิ่มสวมชุดเดรสปล่อยสีหวานดั่งใบหน้างามของพริยา ลากดอกกุหลาบผ่านทรวงอก แผ่นหลังจนวนรอบแล้วกลับมายืนเผชิญหน้า

ลิซเชยคางมนขึ้นหันไปทางซ้ายมองรอยแดงรอบลำคอที่จางลงแล้วแต่ยังมองเห็นว่าเป็นรอยนิ้วใหญ่ของคาร์ลอส ลากดอกกุหลาบตามรอยแผ่วเบา

“ตอนโดนขย้ำเธอรู้สึกเป็นยังไงบ้าง ความเจ็บปวดที่พุ่งขึ้นขณะที่คาร์ลอสสอดใส่ทำเธอถึงจุดสุดยอดเลยใช่ไหมพริยา”

พริยาเม้มปากนิ่ง ดวงตาดำขลับมีหรี่ลงเล็กน้อยพยายามหาคำตอบจากสิ่งที่ลิซพูดขึ้น

“วันนี้เขาไปกับดอน คงไม่ต้องบอกว่าพวกเขาไปไหนกัน งานแต่งงานจบสิ้นลงเมื่อวาน เช้าวันนี้คาร์ลอสรีบร้อนไม่อยากจะเสียเวลามากไปกว่านี้”

ลิซทิ้งดอกกุหลาบสีแดงข้างล่างบนพื้นกรวดสีเทา รองเท้าส้นสูงสีแดงบดขยี้ดอกงามสวยจนบี้แบน

“เมื่อเสร็จเรื่อง เธอก็จะเหมือนดอกกุหลาบดอกนี้พริยา ถูกบดขยี้ด้วยเท้าจนไม่เหลือเค้าว่าเคยเป็นดอกไม้งามมาก่อน”

พริยายืนนิ่งมองดอกกุหลาบที่โดนลิซบี้บนพื้น สาวอิตาลีคนนั้นจากไปแล้วคงเหลือแต่เธอที่ยังเหม่อคิดถึงเรื่องที่หล่อนพูด ลิซรู้ว่าคาร์ลอสร่วมรักแบบใด มันไม่ใช่การหลับนอนแบบธรรมดา คาร์ลอสดิบเถื่อนและรุนแรงชนิดที่คนอื่นจะไม่สามารถจินตการถึงได้ พวกเขาทั้งคู่แอบเป็นชู้กันจริง 

ร่างบางอ่อนแรงลงทันใดทรุดลงบนเบาะกลมตรงกลางที่เธอเคยเห็นคาร์ลอสและลิซนอนกอดกัน

โดมกระจกของแม่คาร์ลอสยังคงเงียบสนิทเหมือนทุกวัน คงมีเพียงเธอเท่านั้นที่กรีดร้องดังอยู่ข้างใน เธอคงต้องกลับบ้านเสียที กลับไปหาพ่อและไม่ต้องสนใจอีกว่าอาชญากรรมของพ่อมันจะส่งร้ายแรงขนาดไหน ขอเพียงแค่พ่อและเธอช่วยกันทุกอย่างจะผ่านพ้นไปด้วยดี