LOGIN12 18+
พริยาเคลื่อนศีรษะลงด้านล่างโดยไม่มีอารัมภบท ปากนุ่มอุ่นรับเอาท่อนแกร่งร้อนเข้าปากใช้ลิ้นดันข้างใต้จนชายหนุ่มร้องคราง
“โอ๊ย เบา ๆ สาวน้อย ใจเกือบขาดเลยนะ”
“คาร์ลอสชอบพริยาไหม อัก อัก”
คาร์ลอสมองสาวน้อยที่นั่งบนส้นเท้าตัวเองโน้มร่างลงแก่นกลางชายหนุ่ม ใช้ปากทำให้เขามีความสุข ภายในช่องปากอุ่นร้อนและลิ้นสากระคายพาให้เขาเสียวซ่าน
เขาจับผมเธอไว้ปัดออกให้พ้นทางจนเห็นพริยาได้ถนัดตา ไฟสีนวลในห้องที่ไม่ทันได้ปิดยิ่งทำให้เขามองเธอได้ชัดเจนกว่าทุกครั้ง
ริมฝีปากสีสดครอบมาบนท่อนแกร่ง ปากเล็ก ๆ ที่พยายามรับทุกอย่างเข้าไปจนหมด ปลายป้านเขาเริ่มมีน้ำไหลออกจากการตื่นตัว
มือใหญ่เขาดึงผมเธอไว้บังคับให้พริยารูดเข้าออกเป็นจังหวะ เสียงอึกอักดังลอดมาจากลำคอระหงของสาวน้อย
“พรีส ใช้ลิ้นเลีย”
พริยาทำตามอย่างไม่มีแง่งอนผิดไปจากทุกครั้ง ปากบางปล่อยท่อนร้อนออกแล้วใช้ลิ้นสากลากเลียโดยรอบปลายป้าน รอยหยักมนฉ่ำน้ำ ดูดหัวเบา ๆ
“คาร์ลอสชอบพรีสไหม”
เขาเห็นดวงตาสาวน้อยเหลือบมองเขายามเธอเอ่ยถาม ปากเธอยังส่งความสุขต่อเนื่องไม่หยุดรวมไปถึงมือน้อย ๆ ที่กำรอบท่อนแกร่งขยับรูดเป็นจังหวะ คาร์ลอสครางลั่น
“พอก่อนพรีส”
เขาจับผมเธอแน่น ไม่ให้เธอขยับปากลงไปอีก ความเสียวสะท้านเมื่อครู่เกือบทำเขาเสร็จสม
คาร์ลอสลุกขึ้นเดินไปยังขอบเตียงหยิบบางอย่างออกมา พริยามองด้วยความสงสัย
“นั่นอะไรคะคาร์ลอส มันเหมือนหางกระต่าย”
หน้าคมเข้มยิ้มกริ่ม มือหยิบของอีกสองสามอย่างมาที่เตียงนอน พริยามองของที่เขาวางลง มือบางหยิบขึ้นมาดูทีละชิ้น
“เจลหล่อลื่นเพิ่มความสุข ส่วนอันนี้ไม่แน่ใจคืออะไร”
“ครืด”
พริยาสะดุ้งสุดตัวเมื่อของที่เธอถืออยู่สั่นขึ้นเอง ตาโตมองทางคาร์ลอสที่มองมาดั่งเสือในมือถือโทรศัพท์ไว้
“พรีสต้องนอนคว่ำแล้วจะรู้ว่าผมชอบพรีสขนาดไหน”
พริยานอนคว่ำด้วยความแปลกใจ ที่ร่องก้นมีความรู้สึกเย็น ๆ ของเจลหยดลงเป็นสาย คาร์ลอสลูบลงด้านล่างไปถึงเนินเนื้อเน้นย้ำตรงร่องก้นใกล้ช่องทางรักด้านหลัง
“คาร์ลอส!!”
เสียงสาวน้อยตกใจ เขายิ้มในหน้าเมื่อหยิบหางกระต่ายสีขาวขึ้นมา เขาเจอมันในอินเตอร์เน็ตจากชอปร้านขายของสารพัดเพิ่มความสุขและมันทำให้เขานึกถึงพริยาทันที จะเป็นอย่างไรถ้าเธอกลายเป็นกระต่ายตัวน้อยร่างอวบให้เขากระแทกด้านหลัง
“ชูว์ ไม่เป็นไรพรีส มันแค่หางกระต่าย”
พริยาพยายามพลิกตัวกลับแต่ชายหนุ่มกดหลังเธอไว้ปลอบใจว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย หลังจากนั้นเขาค่อย ๆ แหย่ปลายจุกหางกลมรีมนเข้าตรงช่องทางรักด้านหลังเบา ๆ
“คาร์ลอส อึก พรีสเจ็บ”
“เดี๋ยวก็หายเจ็บพรีส อีกนิด”
เขาค่อยดันเข้าช่องหลังจนมิดจุก พุ่มกระต่ายสีขาวฟูพองเป็นก้อนเล็กตรงร่องก้นดูน่ารัก เขายกร่างบางให้ลุกขึ้นคลานเข่า
“พรีส ท่าคลานเข่า”
พริยาค่อยขยับร่างลุกขึ้น จุกที่ก้นเธอคับแน่นให้ความรู้สึกแปลกๆ แต่ไม่เจ็บมากแล้ว คาร์ลอสก้มตัวลงตวัดลิ้นเลียร่องงามข้างหน้าเรียกน้ำหวาน
“อ่า กรี๊ด”
พริยาร้องลั่น คาร์ลอสสอดบางเข้าไปในโพรงรักสาวสด ตอนนี้มันสั่นสะเทือนอยู่ข้างใน เธอไม่มีแรงแม้แต่ประคองตัว ทิ้งแขนลงกับเตียงนุ่มปล่อยให้ก้นงามกระดกสูง
คาร์ลอสมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขาอย่างพึงพอใจ เขารูดท่อนร้อนสไลด์อย่างเสียวสะท้านเมื่อมองร่องฉ่ำหวานที่กำลังสั่นสะเทือนจากไข่สั่นสีชมพู พุ่มกระต่ายงามยังอยู่ที่ร่องก้นสวยของสาวน้อย พริยากำลังจะถึงจุดสุดยอด เสียงกรีดร้องของเธอแผดดังกว่าทุกครั้ง
คาร์ลอสปล่อยให้เธออยู่แบบนั้น พริยาอ่อนแรงและกระตุกเฮือกด้วยความสุขสมอย่างเร็วเพราะเจ้าไข่สั่นและจุกกระต่าย ร่างบางรู้สึกเหมือนมีน้ำเฉอะแฉะไล่ลงต้นขาที่เธอคาดเดาว่าคงเป็นน้ำของเธอ
“คาร์ลอส”
เขาดึงไข่สั่นออกแล้วและกำลังจ่อปลายป้านตรงร่องรัก ค่อยเสียบเข้าเชื่องช้า ท่อนลำปลายมนฉ่ำโค้งงอตามลักษณะของคาร์ลอสยิ่งทำให้เธอเสียวสะท้าน
จนกระทั่งกายแกร่งเข้าไปจนมิดสุด เขาดันลำตัวแนบไปกับร่องงามบดคลึง ความคับแน่นของสองทางรักพาให้พริยาทนไม่ไหว
คาร์ลอสเริ่มโยกจังหวะเน้นกระชับขึ้น เขาจับพุ่มกระต่ายไว้ขยับไปมาตามแรงกระแทก เสียงกรีดร้องดังยิ่งขึ้น ชายหนุ่มมองพุ่มกระต่ายในมือ เขารักมันจริง ๆ สิ่งนี้เติมจินตนาการที่เขาเฝ้ารอมาหลายปี เขาอยากจะให้พริยาทั้งสุขสมทั้งเจ็บปวด
มือใหญ่กระชากผมเธอขึ้น จนร่างบางไม่ติดพื้น ท่อนแกร่งส่งแรงกระแทกกระทั้นไม่หยุด
“ซี้ด แน่นมากพรีส ชอบไหมหื้อ ชอบเป็นกระต่ายไหม”
“อัก อ่า คาร์ลอส กรี๊ด”
“ตับ ตับ ตับ”
ร่างสูงส่งแรงไม่พักจากทางด้านหลัง ท่อนเอ็นแกร่งโป่งพองภายในช่องทางรักด้วยความเสียวสะท้าน คาร์ลอสกำลังจะทนไม่ไหวและใกล้เสร็จสม
มือใหญ่ดึงใบหน้างามให้แหงนขึ้นอีก บังคับเธอให้รับแรงกระชั้นถี่จนพริยาร้องลั่น
“ผมชอบมากพรีส พรีสเป็นกระต่ายที่น่ารักที่สุด”
พริยาแอ่นร่างตามแรงดึง คาร์ลอสดิบเถื่อนและรุนแรงทุกครั้งที่ร่วมรัก เขาไม่เคยผ่อนปรนให้เธอและต้องทำให้เธอถึงจุดสุดยอดอย่างรุนแรงมากยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ จนเธอไม่รู้ว่าเขาจะไปสิ้นสุดตรงไหน
ร่างสูงด้านหลังกระตุกเฮือกครางทุ้มแหบพร่าเมื่อความสุขสมมาเยือนหลังจากที่พริยาเสร็จสมจนโพรงรักตอดกระชับรัดท่อนเอ็น น้ำรักพวยพุ่งฉีดใส่ในช่องทางรักจนอาบเต็ม อาการเหนื่อยอ่อนหมดแรงทันที ร่างบางล้มฟุบลงบนเตียงแต่ยังพยายามจะขยับตัวเพื่อไปห้องน้ำ
“ไม่ต้องหรอกพรีส พรุ่งนี้ค่อยลุกไปล้าง”
“หื้อ”
“นอนเถอะ”
“พรีสเห็นคุณไปงานกับผู้หญิงคนอื่น”
“ฮื้อ อะไรนะ”
น้ำเสียงแผ่วเบาที่ใกล้หลับของพริยาทำให้คาร์ลอสจับใจความแทบไม่ได้ ถามย้ำอีกครั้งหากแต่สาวน้อยหลับไปเสียก่อน
ร่างสูงล้มตัวเคียงข้างโอบเธอเข้ามาหาอกแกร่งตะกองกอดพรางลูบหางกระต่ายไปมาอย่างหลงใหล
สาวน้อยในอ้อมกอดนอนหลับซุกใบหน้างามซบอกอุ่นร้อนอย่างหาที่พักพิง คาร์ลอสจูบแผ่วเบาที่ริมฝีปากปลอบประโลม ภาพในใจพลันนึกไปถึงหางแบบอื่นว่าจะเหมาะกับสายน้อยในอ้อมแขนหรือเปล่า
ในที่สุดเธอมาถึงเสียทีประเทศอิตาลีหลังจากการเดินทางอันยาวนาน วันรุ่งขึ้นจากคืนกระต่ายน้อยคาร์ลอสได้รับโทรศัพท์กระทันหันว่าคุณพ่อของเขาเข้าโรงพยาบาลส่งผลห้ทั้งเขาและเธอต้องเดินทางโดยด่วน
พริยาไปร่ำลาพ่อด้วยความอาลัยหากแต่พ่อของเธอกลับยิ้มแย้มและบอกเธอว่าไม่ต้องกังวล พ่อเชื่อว่าคาร์ลอสจะดูแลลูกสาวของเขาอย่างดีจนพริยาต้องเบือนหน้าหนี
20 18+ จบบริบูรณ์“เขายังโทรมานะลูก”พริยานิ่งเงียบมือบางกำโทรศัพท์แน่นเมื่อพ่อของเธอเอ่ยถึงคาร์ลอส“ปล่อยเขาไปเถอะคะ”“พ่อว่าหนูควรพูดคุยกับหน่อยไม่ดีกว่าหรือลูก? พ่อว่าเขาจริงใจกับลูกนะ”“พ่อคะ อย่าไปฟังเขานะคะ เขาแค่โกหกพ่อค่ะ”“แต่พริยา ตอนนี้เขาอยู่ที่เมืองไทยและโทรหาพ่อทุกวัน ให้พ่อกลับไปทำงานที่บริษัทเหมือนเดิมโดยที่ไม่ต้องใช้หนี้อะไร แค่นี้พ่อว่าเขาคงจริงใจต่อลูกไม่น้อยนะ”น้ำเสียงจริงจังของพ่อประกายทำให้พริยารู้ว่าพ่อคงโดนคาร์ลอสเสือเจ้าเล่ห์หลอกเอาเสียสนิท“พอเถอะคะพ่อ เราอย่าพูดถึงเขาเลยค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วแค่นี้นะคะ”พ่อของเธอวางหูไปนานแล้ว ฟังจากน้ำเสียงพริยาก็รู้ได้ว่าคาร์ลอสคงทำให้พ่อของเธอไว้ใจมากขนาดไหนตั้งแต่วันนั้นผ่านมาแล้วหนึ่งเดือนที่พริยาหนีกลับมาก่อน เธอไม่อยากจะรับรู้เรื่องราวของเขาอีกแล้ว และเธอรู้ว่าเขาจะต้องมาหาพ่อของเธออย่างแน่นอน พริยาจึงเลือกที่จะไปหาที่แห่งใหม่“ติ๊ง”เสียงลิฟต์ดึงขึ้นแล้วขณะที่พริยาเดินมาถึงด้านหน้าหลังจากวางโทรศัพท์ คอนโดมิเนียมแห่งใหม่ที่เธอมาเช่าอยู่สะดวกสบายมากพอในย่านกลางเมืองและที่สำคัญราคาค่าเช่าไม่แพงจนเกินไปนักในตอนนี้เธอยัง
19 ลิซพริยาพลิกตัวพาดแขนไปทางด้านข้างตัวในยามเช้ารุ่งขึ้น เตียงที่เคยอุ่นเมื่อคืนว่างเปล่า เธอค่อยลืมตามองร่องรอยบุ๋มบนที่นอนและหมอนนุ่มใบใหญ่อาการอ่อนเพลียจากการร่วมรักอันหนักหน่วงแสดงให้เห็นอย่างชัดเจน เธอปวดเมื่อยไปทั้งตัวทั้งยังอ่อนแรงจนแทบไม่สามารถลุกขึ้นจากที่นอนได้“คุณตื่นแล้ว”เสียงแม่บ้านที่อยู่ในห้องก่อนที่เธอจะตื่นเอ่ยทักขึ้น พริยาเห็นแม่บ้านเข็นรถอาหารเข้ามายังปลายเตียง“คุณคาร์ลอสแจ้งว่าคุณอาจจะตื่นสายเสียหน่อยและให้เตรียมอาหารไว้ตลอดเวลาค่ะ”พริยาค่อยยันตัวขึ้นนั่งพิงพนักหัวเตียงมองดูแม่บ้านที่จัดแจงเลื่อนรถเข็นถาดแบบสอดบนเตียงนอนมาไว้ตรงหน้า กลิ่นอาหารเช้าหอมโชยจนเสียงในท้องของเธอโอยครวญ“ขอบคุณค่ะ ที่จริงไม่ต้องลำบากเลย ฉันลงไปทานด้านล่างได้ค่ะ”“ไม่ลำบากค่ะ เป็นหน้าที่ของดิฉันอยู่แล้วค่ะ คุณพริยาทานไปก่อนนะคะ เดี๋ยวดิฉันจะไปเตรียมน้ำอุ่นให้ค่ะ”พริยามองชุดอาหารเช้าที่ตอนนี้กลายเป็นอาหารกลางวัน พรางยกแก้วกาแฟขึ้นดื่มก่อนเป็นอันดับแรก“แล้วคุณคาร์ลอสไปไหนแล้วคะ”“คุณคาร์ลอสออกไปกับดอนค่ะ ไม่แน่ใจว่าจะกลับมากี่โมง”เสียงแม่บ้านตะโกนตอบออกมาจากในห้องน้ำแข่งกับเสียงน้ำท
18 18+“หง่าง หง่าง”เสียงระฆังโบสถ์ก้องกังวานยามพิธีสัตย์คำสาบานเสร็จสิ้น พริยามองเจ้าบ่าวหมาด ๆ ที่เพิ่งสวมแหวนลงนิ้วนางข้างซ้ายของเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ที่คาร์ลอสเลือกให้ยิ่งส่งให้พริยาสวยหวานกว่าที่เคยคาร์ลอสคมเข้มในชุดทักสิโดสีเข้ม ใบหน้าแกร่งหล่อคม นัยน์ตาสีเขียวทอประกายหลายเฉกกว่าทุกวันงานแต่งงานเรียบง่ายที่มีเพียงคนในครอบครัวของคาร์ลอส ดอนคาโล และโรสพี่สาวของเขาเท่านั้นพริยาเดินออกมานอกตัวโบสถ์เธอมองช่อดอกไม้ในมือ พิธีกรรมการโยนช่อดอกไม้ หากแต่ภายนอกโบสถ์ไม่มีใครให้เธอโยนให้ พริยาเหลือบมองโรสที่เดินตามออกมาจึงยื่นช่อเจ้าสาวพร้อมรอยยิ้ม“มันสมควรเป็นของคุณโรส”พี่สาวของโรสรับช่อดอกไม้มาด้วยรอยยิ้มจริงใจ“ขอบคุณพริยา”ดอนคาโลไม่รอใคร เขารีบร้องเดินอย่างชายขรากลับเข้าไปในรถและสั่งให้คนขับรถขับออกไปทันที“เราคงไม่มีงานเลี้ยงฉลองนะพรีส”“ค่ะไม่เป็นไร กลับบ้านกันเถอะคะ”คาร์ลอสจูงมือเจ้าสาวลงบันไดโบสถ์หลังเล็กในหมู่บ้าน เขามองชุดเจ้าสาวที่เลือกให้พลันนึกไปถึงยามค่ำคืนที่เขาจะถอดมันออกมา แต่ไม่หรอกเขาจะไม่รอตอนกลางคืน หลายวันที่นอนคนเดียวทำเขาทรมาน เขาจะกลับไ
17 ดอน“เปลี่ยนไป?” พริยาเน้นย้ำให้แน่ใจ เธอไม่คาดคิดว่าจะมีใครกันที่ไม่หลงรักคาร์ลอส“ใช่เปลี่ยนไป คฤหาสน์หลังนี้ไม่ใช่ของคาร์ลอส และดอนคาโลชี้นำให้เบลเห็นว่าคาร์ลอสจะไม่ได้อะไรเลยแม้แต่แดงเดียว”“โอ้!”“น่าสงสารคาร์ลอสที่เขาต้องมาอยู่เป็นพยานในงานแต่งงานของพ่อกับแฟนของตัวเอง”“พระเจ้าช่วย” พริยาดวงตาเบิกกว้างมองโรสให้แน่ใจว่าเธอพูดไม่ผิดและพริยาเองฟังถูกต้องแล้ว“เบลเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ในฐานะมารดาเลี้ยงคาร์ลอส พริยาคิดดูสิว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น ดอนและคาร์ลอสทะเลาะกันไม่เว้นวัน จนในที่สุดคาร์ลอสต้องออกจากบ้านหลังนี้ไปกลับไปอยู่กับบ้านทางแม่เขา”“แล้วทำไมเขาถึงต้องแต่งงานด้วยคะ”“ที่จริงเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องของฉัน แต่เอาเป็นว่าดอนไม่มีอำนาจอะไรที่จะทำให้คาร์ลอสแต่งงานได้ ฉันบอกได้เท่านี้ เอาล่ะ ฉันว่าคงพอแล้วสำหรับข้อมูลเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่พอจะทำให้เธอเข้าใจและเห็นภาพรวมของที่นี่ และอยากให้ฟังคำของฉันไว้ จงอย่าเชื่ออะไรที่เห็นในบ้านหลังนี้ก่อนจะพิสูจน์ว่าเรื่องนั้นจริง”พริยามองตามหลังโรสที่เยื้องย่างออกไปอย่างเงียบเฉียบ พรมหนานุ่มเก็บเสียงยิ่งทำให้ท่าเดินสง่างามทุกสิ่งทุกอย่างที่ลิซแล
16 ลิซ “เธอไม่เป็นอะไรมากหรอกครับ คุณไม่ต้องเป็นห่วง”“แต่เธอยังไม่ฟื้น มันนานแล้ว”“เธออาจจะอ่อนเพลียเพียงเท่านั้น เออ หากให้พักผ่อนเสียหน่อยคงทำให้เธอแข็งแรงโดยเร็วครับ”พริยาพยายามขยับศีรษะที่เจ็บปวดลืมตาที่พร่าเลือน เธอมองเห็นแสงจ้าและได้ยินเสียงทุ้มเข้มหนักร้อนใจของคาร์ลอส มือบางยกขึ้น“นั่นเธอฟื้นแล้วครับ”คาร์ลอสปรี่มาที่เตียงโดยควัน เขานั่งลงที่ขอบเตียงดันพริยาไว้“อย่าเพิ่งขยับ นอนลงไปก่อนหลับตาสะ”เสียงทุ้มทรงอำนาจยังสั่งการให้เธอทำตามคำสั่งเหมือนเคย ร่างบางเจ็บปวดเมื่อเริ่มขยับตัว“อืม ที่นี่ที่ไหนคะ”“ห้องนอนของเรา นอนเถอะพรีส”“อืม ฉันเจ็บ”“คุณตกไปในหลุมโพรงที่น้ำเซาะตรงใกล้ชายเขา นอนก่อนแล้วตื่นมาผมจะเล่าให้ฟัง”พริยาพยายามฝืนลืมตาอีกครั้งแต่ทำไม่ได้ ในความรางเลือนเธอรู้สึกอบอุ่นเหมือนมีคนโอบกอดเธออยู่ มันช่างให้ความรู้สึกที่ดีเหลือเกิน เป็นความรู้สึกที่เธอไม่เคยได้รับมาก่อนจากใคร“พรึบ”แสงแดดผ่านหน้าต่างเข้ามาทันทีเมื่อม่านถูกเปิดออก เธอลืมตามองเห็นแม่บ้านกำลังผูกมัดผ้าม่าน“คุณตื่นแล้ว ดิฉันจะไปแจ้งคุณคาร์ลอสก่อนค่ะ”พริยาพยายามพยุงร่างบางขึ้นลุกนั่ง อาการเจ็บบนร่าง
15 โรสมื้อค่ำที่น่าอึดอัดอีกครั้งในวันที่ดอนคาโลกลับมาถึงบ้านหลังจากออกจากโรงพยาบาล บนโต๊ะอาหารค่ำนี้เหลือเพียงพริยา ลิซและหญิงสาวอีกคนความเงียบงันมีเพียงเสียงของมีดส้อมกระทบจานหรูราคาแพง เสียงพนักงานที่คอยจัดเสิร์ฟอาหารตลอดเวลาที่คนทั้งสามรับประทาน“เคล้ง!” ลิซกระแทกมีดลงอย่างแรง“พอกันที เลิกแสร้งทำเป็นกินอย่างผู้ดีได้แล้ว”ร่างอวบอัดลุกดันเก้าอี้อย่างแรงจนเสียงดัง สะบัดก้นออกไปทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอม“อย่าไปสนใจหล่อนเลยพริยา”พริยาหันกลับมองหญิงสาวที่หน้าตาคล้ายกับคาร์ลอส หล่อนจะคงทานต่อเรียบเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น“หล่อนก็แค่เรียกร้องความสนใจจากทุกคน หล่อนมักอยากให้จักรวาลทั้งหมดหมุนรอบตัวเองแต่ในความเป็นจริงมันไม่ใช่”พริยาเงียบเสียงตั้งใจฟังหญิงสาวที่นั่งตรงข้ามเธอ เหลือบตาสังเกตลักษณะความเป็นผู้ดีของเธอช่างเหมือนกันคาร์ลอสไม่มีผิด“ฉันยังไม่ทันได้แนะนำตัว แต่มาเกิดเรื่องเสียก่อนทุกครั้ง ฉันเป็นพี่สาวของคาร์ลอสค่ะ ชื่อโรส”พริยายังนิ่งเงียบรับประทานของหวานต่อ“คุณอย่าได้แปลกใจไป ฉันเป็นลูกคนละแม่กับคาร์ลอส ดอนคาโลมีเมียหลายคน”เรื่องนี้เรียกความสนใจจากพริยาได้ เธอเงยหน้าขึ้







