LOGINShare
17 ดอน
Last Updated:
2026-01-17 12:47:4217 ดอน
“เปลี่ยนไป?” พริยาเน้นย้ำให้แน่ใจ เธอไม่คาดคิดว่าจะมีใครกันที่ไม่หลงรักคาร์ลอส
“ใช่เปลี่ยนไป คฤหาสน์หลังนี้ไม่ใช่ของคาร์ลอส และดอนคาโลชี้นำให้เบลเห็นว่าคาร์ลอสจะไม่ได้อะไรเลยแม้แต่แดงเดียว”
“โอ้!”
“น่าสงสารคาร์ลอสที่เขาต้องมาอยู่เป็นพยานในงานแต่งงานของพ่อกับแฟนของตัวเอง”
“พระเจ้าช่วย” พริยาดวงตาเบิกกว้างมองโรสให้แน่ใจว่าเธอพูดไม่ผิดและพริยาเองฟังถูกต้องแล้ว
“เบลเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ในฐานะมารดาเลี้ยงคาร์ลอส พริยาคิดดูสิว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น ดอนและคาร์ลอสทะเลาะกันไม่เว้นวัน จนในที่สุดคาร์ลอสต้องออกจากบ้านหลังนี้ไปกลับไปอยู่กับบ้านทางแม่เขา”
“แล้วทำไมเขาถึงต้องแต่งงานด้วยคะ”
“ที่จริงเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องของฉัน แต่เอาเป็นว่าดอนไม่มีอำนาจอะไรที่จะทำให้คาร์ลอสแต่งงานได้ ฉันบอกได้เท่านี้ เอาล่ะ ฉันว่าคงพอแล้วสำหรับข้อมูลเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่พอจะทำให้เธอเข้าใจและเห็นภาพรวมของที่นี่ และอยากให้ฟังคำของฉันไว้ จงอย่าเชื่ออะไรที่เห็นในบ้านหลังนี้ก่อนจะพิสูจน์ว่าเรื่องนั้นจริง”
พริยามองตามหลังโรสที่เยื้องย่างออกไปอย่างเงียบเฉียบ พรมหนานุ่มเก็บเสียงยิ่งทำให้ท่าเดินสง่างาม
ทุกสิ่งทุกอย่างที่ลิซและโรสพูดช่างผิดกันลิบลับ แล้วเธอจะเชื่อเรื่องของใครกันดี
“พรุ่งนี้”
“ใช่พรุ่งนี้”
“แต่ว่า มันเร็วไปคาร์ลอส”
“ไม่เลย มันช้าเกินไปเสียด้วยซ้ำ”
“แต่ว่า..”
“เตรียมตัวให้พร้อม พรุ่งนี้เช้าจะมีคนมาช่วยเรื่องแต่งงานทำผม เราจะเข้าโบสถ์ที่ในหมู่บ้านนี้”
เพียงเท่านี้คาร์ลอสก็เดินออกจากห้องไปก่อนที่พริยาจะทันทักท้วงอะไรได้อีก เขาหายไปหลายวันไม่กลับห้อง ปล่อยให้พริยาต้องอยู่คนเดียวโดยมีโรสมานั่งเป็นเพื่อน
แต่อยู่ค่ำวันนี้คาร์ลอสก็เข้ามาพร้อมประกาศิตงานแต่งงาน พริยาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคาร์ลอสยังตั้งใจแต่งงานกับเธออยู่ เธออยากจะคัดค้านและชี้ให้เห็นว่าไม่มีประโยชน์ที่จะแต่งงานกับเธอ แต่เขาไม่ฟังดื้อเพ่งจะเอาอย่างใจเหมือนเคย
พลันนึกหวนไปเมื่อสามปีก่อนในงานแต่งงานของเธอกับบีม สายตาคมกล้าดุจเหยี่ยมที่มองมาจากทางประตูโบสถ์ เสียงก้องกัมปนาทประกาศประกาศิตล้างแค้น
คงเป็นวันพรุ่งนี้สินะ การล้างแค้นของเขาคงจะถึงที่สุดหรือเขาต้องการให้เธอก้มลงกราบแทบเท้าถึงจะพอใจ
หลังจากที่คาร์ลอสออกไปไม่นาน มีคนเข้ามาในห้อง มีราวเสื้อผ้าและของใช้อีกมากมายตามเข้ามา ซึ่งส่วนใช้ในงานแต่งงานวันพรุ่งนี้
เธอนอนมองชุดเจ้าสาวแสนสวยที่แขวนอยู่ในราวตรงข้ามเตียง ชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์แต่ไม่ใช่เธอ ตอนนี้เธอไม่ได้บริสุทธิ์แล้ว
พริยาผุดลุกขึ้นทันที รีบเปิดประตูออกไปนอกห้องเพื่อตามหาคาร์ลอส เธออยากจะบอกบางอย่างกับเขา ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจได้ว่าถ้าเขาจะแต่งงานกับเธอ เขาจะต้องติดอยู่กับเธอตลอดไป และถ้าหากเขายินดีเช่นนั้น เธอก็เช่นกัน เธอจะติดอยู่กับเขา ดูแลเขาตลอดไป
ยามค่ำคืนในคฤหาสน์เงียบสนิทหากแต่มีเสียงตะโกนออกมาจากห้อง ๆ หนึ่งตรงโถงทางเดินชั้นสอง เสียงของคาร์ลอส
ร่างบางชักเท้ากลับไปทางเสียงนั้นทันที ค่อยจรดแผ่นเท้าแผ่วเบาเพื่อฟังว่าทั้งสองกำลังทะเลาะอะไรกัน
“ฉันไม่ยอม!”
“มันเรื่องของลิซ เป็นฉันที่แต่งงานไม่ใช่เธอ”
เสียงเกรี้ยวกราดตะโกนแข่งกับเสียงหญิงสาวซึ่งเธอจำได้ว่าเป็นลิซ ประตูเปิดออกกว้างทำให้เธอไม่แปลกใจว่าทำไมเสียงทะเลาะกันถึงได้ดังไปถึงชั้นอื่น
“แต่มันเป็นผู้หญิงไม่ดี”
“ลิซ!!”
“ดอน คุณก็รู้ว่าหล่อนเป็นผู้หญิงยังไง ฉันแอบอ่านแฟ้มบนโต๊ะของคุณแล้ว คุณยังจะให้ลูกชายของคุณแต่งงานกับหล่อนอย่างนั้นหรือ?”
หญิงไม่ดี? ลิซหมายความว่ายังไง
“หุบปากลิซ!”
“ไม่! หล่อนเป็นผู้หญิงไม่ดี ไม่เหมาะสมกับคุณแม้แต่นิดเดียวคาร์ลอส แม่ของหล่อนส่ำส่อนนอนกับผู้ชายไปทั่วเมือง และพ่อของหล่อนก็สติแตกยอมให้แม่ของหล่อนร่อนไปทั่วแม้กระทั่งในบ้านของตัวเอง!”
“เพียะ!!”
พริยายกมือปิดปากแน่นกลั้นเสียงร้องที่สะอึกขึ้นมาเมื่อลิซพูดถึงแม่ของเธอ
“คุณกล้าดียังไงมาตบฉันคาร์ลอส”
“โครม!!”
เสียงกวาดข้าวของภายในห้องดังขึ้นอีกหลายนาที เธอไม่รู้ว่าเป็นใครที่กำลังทำลายข้าวของ
“แล้วที่สำคัญ บ้านพิกลพิการนี้ยอมให้ลูกสาวของตัวเองแต่งงานกับเกย์ ได้ยินหรือเปล่าคาร์ลอส”
“ว่ายังไงนะ!”
“ใช่ พ่อของหล่อนยอมให้หล่อนแต่งงานกับเกย์ คุณคิดดูสิว่าบ้านหลังนี้มันจะเป็นยังไง คุณจะยังอยากแต่งกับหล่อนอีกเหรอคาร์ลอส!”
เสียงหวีดร้องหลุดออกจากลำคอพริยา เธอสะอื้อฮักก่อนจะหมุนตัววิ่งออกไปกลับไปที่ห้องของตัวเอง
“ผัวะ”
“พรีส”
พริยาไม่สนใจคาร์ลอส เธอได้ยินเสียงคาร์ลอสตะโกนเรียก เสียงสบถด่าและเสียงอาฆาตแค้น แต่เธอไม่สนใจสิ่งใด
พริยาออกวิ่งกลับไปยังห้องนอนปิดประตูแน่น กลั้นสะอื้นเต็มที่ไม่ให้ใครได้ยินเสียงที่กำลังกรีดร้องภายใน
“ผัวะ”
พริยาสะดุ้งเมื่อคาร์ลอสกระแทกประตูเข้ามาทั้ง ๆ ที่เธอล็อกมันแล้วอย่างดี
“ให้ฉันอยู่คนเดียวคาร์ลอส”
“ไม่ ไม่ พรีส”
“ได้โปรดเถอะคาร์ลอส ครอบครัวของคุณทำร้ายฉัน พวกคุณขุดคุ้ยประวัติของฉันและพูดถึงมันอย่างโหดร้าย ได้โปรด”
เสียงสะอื้นในลำคอดังขึ้นร่างบางงอตัวลงกับพื้นปล่อยโฮออกมาด้วยแรงอารมณ์ที่อัดอั้นไว้ เธอกำลังร่ำไห้ให้กับตัวเองที่เรื่องราวเน่าเฟะถูกตีแผ่ เรื่องราวที่เธอพยายามเก็บมันไว้กับตัว
คาร์ลอสเข้ามาดึงเธอขึ้นจากพื้น อุ้มเธอกลับไปวางไว้บนเตียงและโอบกอดเธอไว้แนบอก
“คุณอย่าไปสนใจลิซ หล่อนเพียงแค่ไม่ได้สิ่งที่ต้องการ”
“ฮือ อึก คาร์ลอส คุณจะแต่งงานกับฉันจริง ๆ หรือคะ คุณก็ได้ยินแล้วทุกเรื่อง”
“ชูว์ อย่าร้องไห้สิพรีส ผมรับมือกับคุณตอนร้องไห้ไม่ได้”
น้ำเสียงปลอบประโลมพยายามเต็มที มือใหญ่ลูบไปทั่วแผ่นหลังและผมดำขลับ โยนตัวให้เธอเงียบเสียง
“แม่ของฉัน ฮือ มันเลวร้ายคาร์ลอส คุณเคยถามทำไมฉันถึงต้องแต่งงานกับบีม ฮือ ก็เพราะฉันคิดว่าเขาเป็นคนเดียวที่เข้าใจฉัน ฮือ ทุกครั้งที่แม่พาผู้ชายมาที่บ้านฉันจะไปอยู่กับบีมเสมอ ฮือ”
“ชูว์ เรื่องมันผ่านไปแล้วพรีส แม่คุณจากไปแล้ว”
เสียงทุ้มสั่นพร่าพยายามให้เธอสงบสติอารมณ์ หากแต่พริยาในตอนนี้สติเลอะเลือนไปด้วยเรื่องราวหนหลัง
“คุณ คุณไม่แปลกใจเรื่องบีม”
“ผมรู้เรื่องบีมแล้ว สายป่านโทรมาหาผมหลังจากวันที่เธอไปเจอเลือดบนเตียง”
“ฮือ ว่าไงนะ”
“สายป่านสงสัยเรื่องของคุณเลยไปตามสืบจนได้ความว่าบีมเขาชอบผู้ชายไม่ใช่ผู้หญิง”
“คุณรู้แล้ว? แต่คุณปล่อยให้ฉันเล่นละครไปอย่างนั้นเหรอคาร์ลอส”
“ผมขอโทษ ผมแค่ยังทำใจไม่ได้ที่คุณเลือกเขาแทนที่จะเป็นผมเมื่อสามปีก่อน”
“บ้าจริงคาร์ลอส ฮื้อ คนบ้า” พริยาทุบอกคาร์ลอสด้วยความโมโห ร้องไห้ออกมาอีกครั้งเพราะคาร์ลอสพูดถูก เธอเลือกบีมแทนที่จะเป็นเขา
“ฉันคิดผิดคาร์ลอส บีมหลอกฉันมาตลอดหลายปี และกว่าจะรู้ก็เมื่อเขากำลังจะตาย เขาหลอกใช้ฉันให้ฉันคิดเอาเองว่าเพราะฉันแพศยาเขาถึงรังเกียจฉัน”
“ไอ้หมอนั่นสมควรตายแล้วพรีส คุณอย่าร้องไห้ไปเลย พรุ่งนี้วันแต่งงานของเราแล้ว เดี๋ยวคุณจะไม่สวยนะ”
พริยาอมยิ้ม เธอไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าคาร์ลอสเสือยิ้มยากและทรงอำนาจจะมีห้วงอารมณ์เย้าแหย่
“ฉันต้องบอกพ่อก่อนไหม”
“ผมโทรไปบอกท่านให้แล้วพรีส ไม่ต้องกังวล แล้วเมื่อเรากลับไปเราจะแต่งงานกันตามประเพณีไทยอีกรอบ”
พริยายิ้มอ่อนในความเจ้ากี้เจ้าการของคาร์ลอส เขาสั่งการดั่งสั่งลูกน้อง ทุกสิ่งต้องได้อย่างที่ต้องการ
“คุณไม่ได้มาหาฉันหลายวัน”
เสียงกระเง้ากระงอดหวานใสดังขึ้นในอ้อมอกแกร่งของคาร์ลอส เขาแอบยิ้มเช่นกัน เขาจะบอกกันเธอได้อย่างไรว่าเธอกำลังเจ็บตัวและเขาต้องไปนอนที่อื่นกลัวจะห้ามใจตัวเองไม่ได้
“คุณป่วยและต้องการพักผ่อน เอาล่ะพรีส นอนสะเถอะพรุ่งนี้เราจะแต่งงานกันและในตอนกลางคืนผมจะทวงสิทธิ์เจ้าบ่าวทั้งคืน”
พริยากอดคาร์ลอสไว้ซุกซบใบหน้างามในอ้อมแขนแข็งแรงและอบอุ่น ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะไว้วางใจเขาได้ขนาดนี้ คาร์ลอสผู้ที่ล่าเธอเป็นเหยื่อมาตลอด แต่ในวันนี้เป็นเธอที่ซบอกเขาต้องการความอบอุ่นจากเขา
Latest chapter
เมียปลดหนี้ 20 18+ จบบริบูรณ์
20 18+ จบบริบูรณ์“เขายังโทรมานะลูก”พริยานิ่งเงียบมือบางกำโทรศัพท์แน่นเมื่อพ่อของเธอเอ่ยถึงคาร์ลอส“ปล่อยเขาไปเถอะคะ”“พ่อว่าหนูควรพูดคุยกับหน่อยไม่ดีกว่าหรือลูก? พ่อว่าเขาจริงใจกับลูกนะ”“พ่อคะ อย่าไปฟังเขานะคะ เขาแค่โกหกพ่อค่ะ”“แต่พริยา ตอนนี้เขาอยู่ที่เมืองไทยและโทรหาพ่อทุกวัน ให้พ่อกลับไปทำงานที่บริษัทเหมือนเดิมโดยที่ไม่ต้องใช้หนี้อะไร แค่นี้พ่อว่าเขาคงจริงใจต่อลูกไม่น้อยนะ”น้ำเสียงจริงจังของพ่อประกายทำให้พริยารู้ว่าพ่อคงโดนคาร์ลอสเสือเจ้าเล่ห์หลอกเอาเสียสนิท“พอเถอะคะพ่อ เราอย่าพูดถึงเขาเลยค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วแค่นี้นะคะ”พ่อของเธอวางหูไปนานแล้ว ฟังจากน้ำเสียงพริยาก็รู้ได้ว่าคาร์ลอสคงทำให้พ่อของเธอไว้ใจมากขนาดไหนตั้งแต่วันนั้นผ่านมาแล้วหนึ่งเดือนที่พริยาหนีกลับมาก่อน เธอไม่อยากจะรับรู้เรื่องราวของเขาอีกแล้ว และเธอรู้ว่าเขาจะต้องมาหาพ่อของเธออย่างแน่นอน พริยาจึงเลือกที่จะไปหาที่แห่งใหม่“ติ๊ง”เสียงลิฟต์ดึงขึ้นแล้วขณะที่พริยาเดินมาถึงด้านหน้าหลังจากวางโทรศัพท์ คอนโดมิเนียมแห่งใหม่ที่เธอมาเช่าอยู่สะดวกสบายมากพอในย่านกลางเมืองและที่สำคัญราคาค่าเช่าไม่แพงจนเกินไปนักในตอนนี้เธอยัง
เมียปลดหนี้ 19 ลิซ
19 ลิซพริยาพลิกตัวพาดแขนไปทางด้านข้างตัวในยามเช้ารุ่งขึ้น เตียงที่เคยอุ่นเมื่อคืนว่างเปล่า เธอค่อยลืมตามองร่องรอยบุ๋มบนที่นอนและหมอนนุ่มใบใหญ่อาการอ่อนเพลียจากการร่วมรักอันหนักหน่วงแสดงให้เห็นอย่างชัดเจน เธอปวดเมื่อยไปทั้งตัวทั้งยังอ่อนแรงจนแทบไม่สามารถลุกขึ้นจากที่นอนได้“คุณตื่นแล้ว”เสียงแม่บ้านที่อยู่ในห้องก่อนที่เธอจะตื่นเอ่ยทักขึ้น พริยาเห็นแม่บ้านเข็นรถอาหารเข้ามายังปลายเตียง“คุณคาร์ลอสแจ้งว่าคุณอาจจะตื่นสายเสียหน่อยและให้เตรียมอาหารไว้ตลอดเวลาค่ะ”พริยาค่อยยันตัวขึ้นนั่งพิงพนักหัวเตียงมองดูแม่บ้านที่จัดแจงเลื่อนรถเข็นถาดแบบสอดบนเตียงนอนมาไว้ตรงหน้า กลิ่นอาหารเช้าหอมโชยจนเสียงในท้องของเธอโอยครวญ“ขอบคุณค่ะ ที่จริงไม่ต้องลำบากเลย ฉันลงไปทานด้านล่างได้ค่ะ”“ไม่ลำบากค่ะ เป็นหน้าที่ของดิฉันอยู่แล้วค่ะ คุณพริยาทานไปก่อนนะคะ เดี๋ยวดิฉันจะไปเตรียมน้ำอุ่นให้ค่ะ”พริยามองชุดอาหารเช้าที่ตอนนี้กลายเป็นอาหารกลางวัน พรางยกแก้วกาแฟขึ้นดื่มก่อนเป็นอันดับแรก“แล้วคุณคาร์ลอสไปไหนแล้วคะ”“คุณคาร์ลอสออกไปกับดอนค่ะ ไม่แน่ใจว่าจะกลับมากี่โมง”เสียงแม่บ้านตะโกนตอบออกมาจากในห้องน้ำแข่งกับเสียงน้ำท
เมียปลดหนี้ 18 18+
18 18+“หง่าง หง่าง”เสียงระฆังโบสถ์ก้องกังวานยามพิธีสัตย์คำสาบานเสร็จสิ้น พริยามองเจ้าบ่าวหมาด ๆ ที่เพิ่งสวมแหวนลงนิ้วนางข้างซ้ายของเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ที่คาร์ลอสเลือกให้ยิ่งส่งให้พริยาสวยหวานกว่าที่เคยคาร์ลอสคมเข้มในชุดทักสิโดสีเข้ม ใบหน้าแกร่งหล่อคม นัยน์ตาสีเขียวทอประกายหลายเฉกกว่าทุกวันงานแต่งงานเรียบง่ายที่มีเพียงคนในครอบครัวของคาร์ลอส ดอนคาโล และโรสพี่สาวของเขาเท่านั้นพริยาเดินออกมานอกตัวโบสถ์เธอมองช่อดอกไม้ในมือ พิธีกรรมการโยนช่อดอกไม้ หากแต่ภายนอกโบสถ์ไม่มีใครให้เธอโยนให้ พริยาเหลือบมองโรสที่เดินตามออกมาจึงยื่นช่อเจ้าสาวพร้อมรอยยิ้ม“มันสมควรเป็นของคุณโรส”พี่สาวของโรสรับช่อดอกไม้มาด้วยรอยยิ้มจริงใจ“ขอบคุณพริยา”ดอนคาโลไม่รอใคร เขารีบร้องเดินอย่างชายขรากลับเข้าไปในรถและสั่งให้คนขับรถขับออกไปทันที“เราคงไม่มีงานเลี้ยงฉลองนะพรีส”“ค่ะไม่เป็นไร กลับบ้านกันเถอะคะ”คาร์ลอสจูงมือเจ้าสาวลงบันไดโบสถ์หลังเล็กในหมู่บ้าน เขามองชุดเจ้าสาวที่เลือกให้พลันนึกไปถึงยามค่ำคืนที่เขาจะถอดมันออกมา แต่ไม่หรอกเขาจะไม่รอตอนกลางคืน หลายวันที่นอนคนเดียวทำเขาทรมาน เขาจะกลับไ
เมียปลดหนี้ 17 ดอน
17 ดอน“เปลี่ยนไป?” พริยาเน้นย้ำให้แน่ใจ เธอไม่คาดคิดว่าจะมีใครกันที่ไม่หลงรักคาร์ลอส“ใช่เปลี่ยนไป คฤหาสน์หลังนี้ไม่ใช่ของคาร์ลอส และดอนคาโลชี้นำให้เบลเห็นว่าคาร์ลอสจะไม่ได้อะไรเลยแม้แต่แดงเดียว”“โอ้!”“น่าสงสารคาร์ลอสที่เขาต้องมาอยู่เป็นพยานในงานแต่งงานของพ่อกับแฟนของตัวเอง”“พระเจ้าช่วย” พริยาดวงตาเบิกกว้างมองโรสให้แน่ใจว่าเธอพูดไม่ผิดและพริยาเองฟังถูกต้องแล้ว“เบลเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ในฐานะมารดาเลี้ยงคาร์ลอส พริยาคิดดูสิว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น ดอนและคาร์ลอสทะเลาะกันไม่เว้นวัน จนในที่สุดคาร์ลอสต้องออกจากบ้านหลังนี้ไปกลับไปอยู่กับบ้านทางแม่เขา”“แล้วทำไมเขาถึงต้องแต่งงานด้วยคะ”“ที่จริงเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องของฉัน แต่เอาเป็นว่าดอนไม่มีอำนาจอะไรที่จะทำให้คาร์ลอสแต่งงานได้ ฉันบอกได้เท่านี้ เอาล่ะ ฉันว่าคงพอแล้วสำหรับข้อมูลเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่พอจะทำให้เธอเข้าใจและเห็นภาพรวมของที่นี่ และอยากให้ฟังคำของฉันไว้ จงอย่าเชื่ออะไรที่เห็นในบ้านหลังนี้ก่อนจะพิสูจน์ว่าเรื่องนั้นจริง”พริยามองตามหลังโรสที่เยื้องย่างออกไปอย่างเงียบเฉียบ พรมหนานุ่มเก็บเสียงยิ่งทำให้ท่าเดินสง่างามทุกสิ่งทุกอย่างที่ลิซแล
เมียปลดหนี้ 16 ลิซ
16 ลิซ “เธอไม่เป็นอะไรมากหรอกครับ คุณไม่ต้องเป็นห่วง”“แต่เธอยังไม่ฟื้น มันนานแล้ว”“เธออาจจะอ่อนเพลียเพียงเท่านั้น เออ หากให้พักผ่อนเสียหน่อยคงทำให้เธอแข็งแรงโดยเร็วครับ”พริยาพยายามขยับศีรษะที่เจ็บปวดลืมตาที่พร่าเลือน เธอมองเห็นแสงจ้าและได้ยินเสียงทุ้มเข้มหนักร้อนใจของคาร์ลอส มือบางยกขึ้น“นั่นเธอฟื้นแล้วครับ”คาร์ลอสปรี่มาที่เตียงโดยควัน เขานั่งลงที่ขอบเตียงดันพริยาไว้“อย่าเพิ่งขยับ นอนลงไปก่อนหลับตาสะ”เสียงทุ้มทรงอำนาจยังสั่งการให้เธอทำตามคำสั่งเหมือนเคย ร่างบางเจ็บปวดเมื่อเริ่มขยับตัว“อืม ที่นี่ที่ไหนคะ”“ห้องนอนของเรา นอนเถอะพรีส”“อืม ฉันเจ็บ”“คุณตกไปในหลุมโพรงที่น้ำเซาะตรงใกล้ชายเขา นอนก่อนแล้วตื่นมาผมจะเล่าให้ฟัง”พริยาพยายามฝืนลืมตาอีกครั้งแต่ทำไม่ได้ ในความรางเลือนเธอรู้สึกอบอุ่นเหมือนมีคนโอบกอดเธออยู่ มันช่างให้ความรู้สึกที่ดีเหลือเกิน เป็นความรู้สึกที่เธอไม่เคยได้รับมาก่อนจากใคร“พรึบ”แสงแดดผ่านหน้าต่างเข้ามาทันทีเมื่อม่านถูกเปิดออก เธอลืมตามองเห็นแม่บ้านกำลังผูกมัดผ้าม่าน“คุณตื่นแล้ว ดิฉันจะไปแจ้งคุณคาร์ลอสก่อนค่ะ”พริยาพยายามพยุงร่างบางขึ้นลุกนั่ง อาการเจ็บบนร่าง
เมียปลดหนี้ 15 โรส
15 โรสมื้อค่ำที่น่าอึดอัดอีกครั้งในวันที่ดอนคาโลกลับมาถึงบ้านหลังจากออกจากโรงพยาบาล บนโต๊ะอาหารค่ำนี้เหลือเพียงพริยา ลิซและหญิงสาวอีกคนความเงียบงันมีเพียงเสียงของมีดส้อมกระทบจานหรูราคาแพง เสียงพนักงานที่คอยจัดเสิร์ฟอาหารตลอดเวลาที่คนทั้งสามรับประทาน“เคล้ง!” ลิซกระแทกมีดลงอย่างแรง“พอกันที เลิกแสร้งทำเป็นกินอย่างผู้ดีได้แล้ว”ร่างอวบอัดลุกดันเก้าอี้อย่างแรงจนเสียงดัง สะบัดก้นออกไปทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอม“อย่าไปสนใจหล่อนเลยพริยา”พริยาหันกลับมองหญิงสาวที่หน้าตาคล้ายกับคาร์ลอส หล่อนจะคงทานต่อเรียบเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น“หล่อนก็แค่เรียกร้องความสนใจจากทุกคน หล่อนมักอยากให้จักรวาลทั้งหมดหมุนรอบตัวเองแต่ในความเป็นจริงมันไม่ใช่”พริยาเงียบเสียงตั้งใจฟังหญิงสาวที่นั่งตรงข้ามเธอ เหลือบตาสังเกตลักษณะความเป็นผู้ดีของเธอช่างเหมือนกันคาร์ลอสไม่มีผิด“ฉันยังไม่ทันได้แนะนำตัว แต่มาเกิดเรื่องเสียก่อนทุกครั้ง ฉันเป็นพี่สาวของคาร์ลอสค่ะ ชื่อโรส”พริยายังนิ่งเงียบรับประทานของหวานต่อ“คุณอย่าได้แปลกใจไป ฉันเป็นลูกคนละแม่กับคาร์ลอส ดอนคาโลมีเมียหลายคน”เรื่องนี้เรียกความสนใจจากพริยาได้ เธอเงยหน้าขึ้
You may also like
พิษรักคุณหมอ
เพียงเม็ดทราย108.0K viewsขย้ำรักเลขา NC-20
C364.5K viewsบังเอิญเป็นผัวเธอ (NC 18+)
กาแฟหอมกรุ่น71.3K viewsถึงป๋าดุ (ดัน) หนูก็ไหว
ผลิกา(เลอบัว)50.8K viewsเจ้าสาวจำเป็น
พ่รรณพสา179 viewsความลับประธานหม้าย [20+ Soft BDSM]
พริมริน1.3K viewsวิวาห์ยัดเยียด
นศามณี บุษบาบัณ139 viewsแผนสวิงกิ้ง(ของผัวใหม่)
กาสะลอง1.2K views
