20 18+ จบบริบูรณ์

20 18+ จบบริบูรณ์

“เขายังโทรมานะลูก”

พริยานิ่งเงียบมือบางกำโทรศัพท์แน่นเมื่อพ่อของเธอเอ่ยถึงคาร์ลอส

“ปล่อยเขาไปเถอะคะ”

“พ่อว่าหนูควรพูดคุยกับหน่อยไม่ดีกว่าหรือลูก? พ่อว่าเขาจริงใจกับลูกนะ”

“พ่อคะ อย่าไปฟังเขานะคะ เขาแค่โกหกพ่อค่ะ”

“แต่พริยา ตอนนี้เขาอยู่ที่เมืองไทยและโทรหาพ่อทุกวัน ให้พ่อกลับไปทำงานที่บริษัทเหมือนเดิมโดยที่ไม่ต้องใช้หนี้อะไร แค่นี้พ่อว่าเขาคงจริงใจต่อลูกไม่น้อยนะ”

น้ำเสียงจริงจังของพ่อประกายทำให้พริยารู้ว่าพ่อคงโดนคาร์ลอสเสือเจ้าเล่ห์หลอกเอาเสียสนิท

“พอเถอะคะพ่อ เราอย่าพูดถึงเขาเลยค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วแค่นี้นะคะ”

พ่อของเธอวางหูไปนานแล้ว ฟังจากน้ำเสียงพริยาก็รู้ได้ว่าคาร์ลอสคงทำให้พ่อของเธอไว้ใจมากขนาดไหน

ตั้งแต่วันนั้นผ่านมาแล้วหนึ่งเดือนที่พริยาหนีกลับมาก่อน เธอไม่อยากจะรับรู้เรื่องราวของเขาอีกแล้ว และเธอรู้ว่าเขาจะต้องมาหาพ่อของเธออย่างแน่นอน พริยาจึงเลือกที่จะไปหาที่แห่งใหม่

“ติ๊ง”

เสียงลิฟต์ดึงขึ้นแล้วขณะที่พริยาเดินมาถึงด้านหน้าหลังจากวางโทรศัพท์ คอนโดมิเนียมแห่งใหม่ที่เธอมาเช่าอยู่สะดวกสบายมากพอในย่านกลางเมืองและที่สำคัญราคาค่าเช่าไม่แพงจนเกินไปนัก

ในตอนนี้เธอยังคงมีเงินที่คาร์ลอสให้ไว้ก่อนแต่งงาน หากพริยาใช้จ่ายอย่างระมัดระวังเธอสามารถที่จะไม่ต้องทำงานไปอีกสักปีสองปี

ลิฟต์พาร่างบางขึ้นไปชั้นบนที่เธอพักอยู่ เดินออกจากลิฟต์ไปตามโถงยาวพลันเห็นร่างสูงใหญ่คุ้นตายืนพิงประตูห้องของเธออยู่

“คาร์ลอส!”

เขามองเห็นเธอแล้วและผละออกจากประตูยืนนิ่งจ้องมองเธอ ขาทั้งสองกางออกมือใหญ่ล้วงกระเป๋ากางเกง

พริยาหยุดชะงักของในมือสั่นเล็กน้อย ขยับร่างก้าวเท้าถอยหลัง ร่างสูงของคาร์ลอสออกวิ่งทันที

“โครม!”

พริยาทิ้งของในมือวิ่งกลับไปที่ลิฟต์ที่ประตูกำลังปิดลง กดถี่รัวใช้ฝ่ามือแหวกเข้าตรงกลาง

“หมับ”

มือใหญ่ของคาร์ลอสคว้าเข้าที่เอวกิ่วเธอไว้ดึงร่างอวบกลับก่อนที่จะทันได้เข้าไปในลิฟต์

“เจอตัวเสียทีพรีส”

เขาพลิกร่างเธอมาแล้วอุ้มขึ้นพาดบ่าอย่างไม่สนใจ พริยาดิ้นไปมาขาทั้งสองข้างกวักแกว่งมือเรียวทุบแผ่นหลังกว้างแต่เขาไม่สะทกสะท้าน

“อย่าหาเรื่องพรีส เปิดประตู”

พริยาลงมายืนอยู่หน้าห้องแล้ว เวียนหัวเล็กน้อยจากการห้อยหัวพยายามดึงกุญแจออกมาจากกระเป๋าใบเล็กและเสียบเข้าหูแต่ไม่ทันใจคาร์ลอส มือใหญ่เขาคว้ากุญแจไปไขเสียเอง

“ผัวะ”

คาร์ลอสผลักประตูเข้าไปอย่างแรงดันร่างบางให้นำหน้าจนเธอถลาตามแรง

“เอาล่ะ ทีนี่เราก็อยู่ต่อหน้ากันแล้ว พรีสมีอะไรจะพูดไหม”

พริยาส่ายหน้าดิก ไหล่ห่อเล็กน้อยด้วยความกลัวเมื่อมองนัยน์ตาสีทองที่วาวโรจน์ด้วยความโกรธ ร่างสูงแกร่งย่างสามขุมมาทางเธออย่างช้าๆ

“คุณไม่มี แต่ผมมีพรีส แต่เราจะไม่พูดกันตรงนี้ ไปที่เตียง”

พริยายังคงส่ายหน้ายืนนิ่ง ความหวาดกลัวแล่นขึ้นจนร่างบางไม่มีแรงขยับ

“ไปที่เตียงเดี๋ยวนี้!!”

พริยาสะดุ้ง เสียงตวาดเข้มอย่างที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน พริยาค่อยก้าวขาที่สั่นรัวเดินไปทางห้องด้านในจนถึงเตียงนอน

“ถอดเสื้อผ้าออก”

เธอหันกลับมาจ้องหน้าเขา ดวงตาสีทองยังไม่ลดความวาววับเพราะฤทธิ์โทสะ แต่พริยายังส่ายหน้า

“ไม่”

พริยาพยายามเปล่งเสียงเป็นคำพูดแม้นว่าจะยากลำบากสักเพียงไหน น้ำเสียงที่อ่อนหวานวันนี้พลันสั่นเทา มือน้อยกำรอบคอเสื้อซีฟองบางที่ใส่ออกไปซื้อของเมื่อช่วงบ่าย

คาร์ลอสย้ำเท้ามาบนพรมหนานุ่มตรงมายังเธอดั่งเสือร้ายล่าเหยื่อ พริยาถอยหลังจนกระทั่งชิดขอบเตียง

“แควก”

มือใหญ่คว้าคอเสื้อกระชากจนขาดแร่งติดมือ พริยาจับส่วนที่เหลือไว้แนบออก คาร์ลอสยังตามติดปลดกระดุมกางเกงและดึงมันลง จับร่างบางตรงเอวกิ่วแล้วโยนลงบนเตียงทันที

“นอนอยู่ตรงนั้นพรีส อย่าทำให้ผมโมโหมากไปกว่านี้”

พริยานอนนิ่งไม่กระดุกกระดิกเพราะความกลัว อารมณ์แรงแผ่รังสีออกมาจากร่างสูงใหญ่ เขาถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกขณะที่เฝ้ามองเธอแน่วแน่จนเปลือยเปล่า ร่างกายกำยำมัดกล้ามสีทองแดงน่าหลงใหลเหมือนเคย

“ผมจะทำให้คุณต้องฟังผมพรีส ทุกคำพูดระหว่างที่เราเอากัน”

คาร์ลอสขึ้นมาบนเตียงดึงกางเกงในตัวน้อยลงจนพ้นตัว จับข้อเท้าเธอให้อ้าออก

ไม่มีอารัมภบทใด ๆ สำหรับบทรักในวันนี้ คาร์ลอสสอดใส่ทันทีเมื่อแทรกตัวมาอยู่กลางหว่างขา

“อึก คาร์ลอส เจ็บ”

“ห้ามพูด”

พริยาใบหน้าเหยเกด้วยความเจ็บปวด ร่างบางพยายามดิ้นหนีแม้ว่าคาร์ลอสจะใช้มือใหญ่ตรึงเธอไว้เหนือศีรษะก็ตาม

ร่างสูงเสียดแทรกดันให้เธอเปิดกว้าง ท่อนแกร่งใหญ่โตร้อนผ่าวผ่านเข้าช่องทางรักแคบที่ไม่ได้เล้าโลมก่อนยิ่งพาความแสบร้อน

พริยากัดริมฝีปากแน่น หลับตาหนีภาพของคาร์ลอสที่ชะโงกเหนือร่างเธอข้างบน อกแกร่งเครียดขมึงเริ่มมีเหงื่อผุดซึม อีกมือขยำทรวงอกใหญ่เคล้นจนเธอเจ็บ

“ฟังนะพรีส”

“ตับ ตับ” เสียงทุ้มพูดแทรกปะปนไปกับเสียงของเนินเนื้อที่กระทบกัน

“คุณหนีมาเพราะคุณเลือกที่จะเชื่อลิซมากกว่าเชื่อผม และ ซี้ด แคบเกินไป” เสียงขาดหายตามแรงอารมณ์เมื่อช่องทางแคบบีบรัดแน่นขึ้น

พริยายังหันหน้าหนีไม่อยากทนเห็นหน้าคมเข้มของคาร์ลอส เขาบีบคางเธอดันให้มองกลับมายังเขา

“ลืมตาเดี๋ยวนี้ ดูผม”

ครั้งนี้พริยาไม่ยอมเชื่อฟัง เธอยังหลับตาแน่นปวดร้าวและหวาดกลัวเกินกว่าจะมองภาพตรงหน้า คาร์ลอสกำลังโกรธจัด กรามแกร่งขบแน่นยิ่งสอดใส่ลึกยิ่งพาลมีแต่โทสะ

“แค่ห่างกันเดือนเดียวก็ไม่เชื่อฟังกันเสียแล้วพรีส ถ้าคุณชอบแบบนี้ผมจะจัดให้”

มือใหญ่กระชากผมเธอให้เงยขึ้นรับจูบหนักหน่วง เขากระแทกริมฝีปากจนเธอเจ็บมือบีบปากให้เปิดออกรับลิ้นสากที่เข้าสำรวจภายในโพรงปาก ท่อนแกร่งยังเสียดแทรกแม้จะลำบากมากขึ้น

“ผมโกรธมากรู้ไหมพรีส ฮื้อ”

“ตับ ตับ”

“ไม่ได้โกรธที่คุณหนีมา แต่โกรธที่คุณเลือกที่จะเชื่อนังแพศยาลิซ”

“ตับ ตับ”

พริยาถอนหายในเฮือกคิดว่าทุกอย่างจบสิ้นลงแล้วเมื่อคาร์ลอสถอนท่อนเอ็นออกเดินหายไป หากแต่ร่างสูงใหญ่กลับมาอีกครั้ง มือใหญ่จับเธอพลิกตัวนอนคว่ำ พริยาดิ้นหนีแต่ไม่พ้นถูกดึงกระชากมาที่ขอบเตียง ร่างนุ่มครูดไปกับพื้นเตียงนุ่มแม้จะไม่เจ็บแต่ทำให้จุกเล็กน้อย

“คาร์ลอสอย่า พรีสเจ็บ”

“บอกว่าห้ามพูด”

“เพียะ”

มือใหญ่ตีก้นขาวเนียนจนพริยาสะดุ้ง รอยแดงขึ้นทันตาเป็นรูปฝ่ามือ เขาดึงร่างเธอจนกระทั่งเธอห้อยขาลงกับพื้นลำตัวพาดอยู่ขนเตียงใหญ่

ความรู้สึกเย็นที่ร่องก้นแทรกเข้ามา คาร์ลอสเดินไปหยิบเจลบีบใส่ในร่องสาวใช้ปลายนิ้วลากไล้จนเจลชโลมทั่ว

“คุณทำผมเจ็บปวดพรีส ซี้ด แคบชะมัด”

คาร์ลอสครางลั่นเขาสอดท่อนแกร่งร้อนลำใหญ่จนมิดโดยสะดวกจากเจลหล่อลื่นที่แวะซื้อก่อนขึ้นมา

พริยาสะอื้นเต็มตื้นจากลำใหญ่ที่เสียดแทรกข้างใน ร่างบางอยากจะถดหนีแต่ทำไม่ได้ มือใหญ่จับก้นงามไว้โค้งตัวเสียดแทรกอยู่ด้านหลัง อีกมือดึงผมเธอขึ้นลำตัวร่างบางแอ่นโค้งตามแรงดึง

“ผมอยากจะทำให้คุณเจ็บเหมือนกับผมพรีส แต่มันยากผมแค่เห็นคุณร้องเจ็บก็ทนไม่ได้เสียแล้ว ซี้ด”

เขากระแทกแรงขึ้นเจลหล่อลื่นช่วยให้พริยาไม่แสบร้อนและเริ่มตอบรับท่อนลำใหญ่ที่โค้งงออยู่ในโพรงรักจนน้ำหวานเริ่มไหลออก

“คุณอยากแล้วพรีสใช่ไหม คุณตอบรับผมตลอดเวลาแม้ว่าผมจะแค่มองตั้งแต่เราเจอกันครั้งแรก ซี้ด โอ๊ย”

ร่างสูงใหญ่หยุดกลั้นหายใจสะกดอารมณ์ที่พุ่งขึ้นท่อนแกร่งโป่งพองเกือบถึงจุดสุดสอดเพราะแรงตอด และการอดกลั้นไม่หลับนอนกับหญิงอื่นมาหนึ่งเดือนเต็ม

“ไม่ว่าท่าไหนก็แคบไปหมดพรีส”

คาร์ลอสถอดกายออกดึงเธอขึ้นเตียง ให้ร่างบางนั่งคร่อมเขาไว้จบเอวกิ่วแน่น

“ลดตัวลงพรีส เร็ว”

พริยาหรี่ตาปรือมองกล้า ๆ กลัว ๆ เห็นคาร์ลอสเม้มปากแน่นเมื่อเนินสาวลดลงจ่อปลายป้านใหญ่มนฉ่ำน้ำรักก่อนจะเงยหน้าเมื่อเธอรับเขาไว้จนหมดสิ้น

มือใหญ่จับเอวเธอไว้ให้อยู่นิ่งแล้วเสยสะโพกสอบขึ้นกระแทกร่องงามอย่างถี่รัว

“มองผม”

พริยาหรี่ดวงตาสีดำที่เต็มไปด้วยฤทธิ์เสน่หาจ้องตอบคาร์ลอสที่นอนอยู่เบื้องล่างเธอ พริยาพยายามกลั้นเสียงร้องครางความเจ็บปวดเลือนหายคงไว้ซึ่งความหฤหรรษ์อย่างที่คาร์ลอสเชี่ยวชาญมาตลอด

“คุณรู้สึกไหมพรีส ฮื้อ ตอนที่ผมสอดใส่ข้างใน คุณรู้สึกไหมว่ามันใหญ่โตแค่ไหน”

มือใหญ่กำเอวบางแน่นขึ้นอีกอย่างสะกดกลั้น เขามองจุดกึ่งกลางลำตัวที่ท่อนร้อนกระแทกขึ้นไม่ปราณีแล้ววกมองใบหน้างามที่ปากเผยออ้าด้วยความเสียวซ่าน

“พูดพรีส”

พริยาพยักหน้าเร็ว ๆ เม้มปากแน่น เธอครางออกมาไม่ได้มันเป็นกฎของคาร์ลอส

“ใช่พรีส เวลามันอยู่ข้างในตัวคุณมันจะใหญ่กว่าทุกครั้ง กว่าผู้หญิงทุกคนที่มันเคยสอดใส่มา”

พริยาลาพร่าเลือน แรงสั่นสะเทือนจาการโหมกระหน่ำของคนข้างล่างทำให้เธอมองคาร์ลอสไม่ชัดหากแต่เนินเนื้อยังเต็มตื้นด้วยท่อนลำ เธอใกล้สุขสมเต็มทนและน้ำหวานล้นเอ่อรออยู่ปากทาง

“อ่า ซี้ด พรีส คุณทำผมเจ็บปวดพรีส คุณเลือกที่จะเชื่อลิซ คนที่เป็นเมียน้อยพ่อผม คนที่ทำให้แม่ผมตาย”

มือบางของพริยายันอกแกร่งขยำลงเนื้อแน่นด้วยมัดกล้าม ริมฝีปากบางเม้มแน่นมองคาร์ลอสผ่านม่านตาเบิกกว้าง มาถึงขั้นนี้เธอเริ่มคิดได้แล้วว่าความไม่สมเหตุสมผลมันเริ่มจากจุดไหน

พริยาอยากจะพูดแต่ทำไม่ได้ ร่างบางกัดฟันโน้มตัวลงจุมพิตเขาก่อนเป็นครั้งแรก คาร์ลอสตื่นตะลึงรีบโอบแผ่นหลังบางไว้แน่นส่งแรงกระแทกดิบเถื่อนสุดตัวจูบตอบเธออย่างหนักหน่วง

อาการตอดรัดแน่นในช่องทางเอิบน้ำส่งให้ท่อนลำแข็งโป่งพองดันจุดสวาทจนพริยากรีดร้องอย่างทนไม่ได้ กระตุกแรงสะดุ้งแม้ว่าอ้อมแขนแข็งแรงจะกดกอดเธอไว้ ภายในคับแน่นรัดจนคาร์ลอสครางลั่นส่งน้ำเชื้อเข้าโพรงรัก กดใบหน้างามรับจูบเต็มอารมณ์ส่งลิ้นพันพัว

อารมณ์ดิบเถื่อนผ่านพ้นไปแล้วพริยาเหนื่อยอ่อนทิ้งตัวลงซบอกคาร์ลอสโดยที่เขายังกอดเธอไว้แน่น

“คุณเชื่อลิซได้ยังไงพรีส”

“ทำไมคุณถึงรู้เรื่องนี้คะ”

“คุณหนีมาและลิซเป็นคนขับรถพาคุณมาส่งสนามบิน ทุกคนในบ้านต่างเห็นกันหมด แม้ว่าผมจะกลับมาอย่างเร็วกับดอนแต่ยังไม่ทันคุณอยู่ดี”

พริยาผงกหัวขึ้นจ้องมองคาร์ลอส

“ผมไปธุระกับดอนมาจริง เป็นเรื่องการโอนหุ้นของดอนจากที่เคยมอบให้ลิซโอนมาเป็นของผม แต่ทั้งหมดมันต้องเกิดขึ้นอยู่แล้วไม่ใช่เพียงเพราะผมแต่งงานกับคุณ”

“แต่ว่าลิซ?”

“แม่นั่นก็แค่อิจฉาคุณที่จะได้แต่งงาน เพราะเธอรู้ว่าดอนใกล้ตายและเธอจะต้องออกไปจากบ้าน”

“หมายความว่า..”

“เธอโกหกคุณทั้งหมดลิซ และคุณก็เชื่อ”

พริยายังมองหน้าคาร์ลอสอย่างไม่เชื่อใจจนชายหนุ่มต้องพลิกร่างเธอลงขยับกายที่ยังอยู่ข้างในเธอเริ่มเข้าออกอีกครั้งจนหญิงสาวหน้าแดง

“คาร์ลอส?”

“ใช่ มันแข็งตัวอีกแล้ว เฉพาะกับคุณเท่านั้นพรีส”

ร่างแกร่งค่อยขยับกายเชื่องช้า น้ำรักข้างในฉ่ำเยิ้มเปรอะเปื้อนออกมาภายนอกต้นขาแต่คาร์ลอสไม่ใส่ใจ เขากอดร่างบางไว้พร้อมโยกตัว

“ผมตกตะลึงเมื่อสามปีก่อนตอนที่เจอคุณพรีส คุณสวยงามและผมยอมรับว่าผมอยากได้คุณมาก”

ท่อนแกร่งเริ่มโตขึ้นเมื่อขยับโยกไปสักพัก คาร์ลอสเคลื่อนศีรษะลงบนอกงามดูดดึงยอดถันด้วยปากหนา

“แต่พอเอาเข้าจริง ๆ ผมอยากได้คุณทั้งหมด แต่คุณเลือกเด็กหนุ่มคนนั้น”

“เขาเป็นทั้งหมดในวัยเยาว์ของฉัน ผู้ชายคนอื่นรังเกียจแม่ของฉัน”

“แต่ผมไม่ พรีส คุณเลือกเขาเพราะคุณกลัวผมใช่ไหม”

พริยาปากเผยออ้าเมื่อคาร์ลอสกระแทกเข้าแหงนหน้าจ้องตอบดวงตาสีทอง

“คุณรู้?”

“ใช่ ผมรู้พรีส ผมยอมรับว่าผมไปเร็วเพราะมักง่ายกับผู้หญิงคนอื่น แต่กับคุณผมลืมไปว่าต้องไปอย่างช้า ๆ”

“คาร์ลอส”

“ซี้ด คุณแน่นเหมือนเดิม ยิ่งผมรู้ว่าคุณบริสุทธิ์ผมยิ่งคลั่งไคล้คุณ”

“คลั่งไคล้ฉัน?”

คาร์ลอสกัดหัวนมอย่างแรง พริยาสะดุ้งร้องครางด้วยความสุขสม เธอกัดบ่าเขาตอบอย่างแรงเช่นกันจนคาร์ลอสหัวเราะเบา ๆ

“ใช่ คลั่งมาก ดูสิผมหยุดไม่ได้เลยพรีส”

จังหวะเริ่มกระชั้นขึ้นหากแต่คนทั้งคู่ยังกอดก่ายแนบแน่น พริยาร้องครางในลำคอกัดต้นคอคาร์ลอสตอบแทนที่เขากระแทกแรงจนเธอเสียวสะท้าน

“ฉันเสียใจและขอโทษคาร์ลอส อ่า โอ๊ยคาร์ลอส”

“พูดมาเลยผมกำลังตั้งใจฟัง”

เขาดูดต้นคอเธอตอบอย่างที่เธอทำกับเขา แรงจนเธอคิดว่าร่องรอยกว่าจางหายคงอีกหลายวัน

“พอฉันแต่งงานไป ฉันกลับอ้างว้าง และยิ่งเมื่อวันที่รู้ความจริงว่าบีมเป็นเกย์ ทำให้ฉันยิ่งรู้สึกผิด อ่า กรี๊ด”

เขาดันตัวขึ้นแล้วในตอนนี้ จับปลายเท้าเธอไว้เปิดออกใช้มือกดที่กลีบบางอย่างแรง

“พูดอีกสิพรีส”

“อ่า ฉัน ฉัน กลัวว่าตัวเองจะเหมือนแม่ คาร์ลอส ฉันกลัว”

“ไม่หรอกพรีส คุณไม่เหมือนแม่ของคุณ คุณจะเร่าร้อนแค่กับผมเท่านั้นพรีส แบบนี้”

พริยาส่ายหน้าแอ่นร่างดิ้นหนีมือใหญ่ที่เคล้าคลึงเนินเนื้อสลับท่อนกายชายสอดเข้าออกเป็นจังหวะ

“ใกล้เสร็จหรือยัง”

“ค่ะ ค่ะ โอ๊ย”

คาร์ลอสใช้มือใหญ่บีบคอเธอแน่น จ้องมองแน่วแน่กระแทกแรงตอกลงจนร่างพริยาสั่นสะท้าน ภายในกำลังจะตอดรัดและน้ำหวานไหลเอ่อล้น

“คุณไม่รู้จริง ๆ หรือพรีสว่าผมรักคุณ ฮื้อ ผมทำทั้งหมดเพื่อคุณ ซี้ด โอ๊ยพรีสผมจะแตกแล้ว”

ท่อนเอ็นเสียบเสยแรงเน้นตรงเนินเนื้อ ความเจ็บปวดรอบคออาการหายใจไม่ออกส่งให้พริยาเสร็จสม ร่างเล็กอวบสะดุ้งเสียงร้องอึกอักในลำคอ โพรงรักตอดแน่นจนคาร์ลอสครางลั่น ชักท่อนลำออกขึ้นคร่อม   พริยารูดท่อนแกร่ง มือใหญ่บีบปากเธอออกให้น้ำรักพุ่งสู่โพรงปากและ   พริยากลืนกินไล้เลียโดยรอบปลายป้านจนหมด

คาร์ลอสลูบผมพริยาออกจากกรอบหน้างามสวย เฝ้ามองหญิงสาวที่ใช้ปลายลิ้นเรียวเล็กตวัดน้ำออกจากปลายหยักมน เธอจ้องตอบเขาด้วยดวงตาคู่เดิมที่เคยมองเมื่อสามปีก่อนตอนที่เธอลืมตาขึ้นมาจากอุบัติเหตุ และนั่นมันทำให้เขาติดใจเธอตั้งแต่นั้น

มือใหญ่กวาดรอบปากเช็ดน้ำที่เปื้อนกระเด็นใบหน้า ก้มลงจุมพิตเธอ

“เอะ อย่าคาร์ลอส มันเปื้อน”

“จะเป็นไรไปในเมื่อคุณยังยอมรับผมได้พรีส”

ลิ้นร้อนลวกดูดดึงปากบาง พริยามีกลิ่นและรสชาติของคาร์ลอส และเขาคิดว่ามันดีที่สุด เขาดูดกลืนไล้เลียร่วมกับเธอ ทั้งคู่ต่างแลกลิ้นเสน่หา เรียวปากปะปนไปกับน้ำของสองหนุ่มสาว

“คุณรักผมไหมพรีสคนดี”

“ค่ะ ใช่ ใช่ ฉันรักคุณคาร์ลอส ตั้งแต่แรกเห็นเลยค่ะ”

พริยายอมรับอย่างไม่อายแล้ว ในเมื่อคาร์ลอสก็รักเธอ ร่างบางโอบกอดเขาตอบจูบอ่อนหวานปนเร่าร้อนส่งมอบให้ชายหนุ่ม

“ผมอยากมีลูกกับคุณได้ไหม ขอสักสองสามคน”

“ฮื้อ แต่ว่าคุณให้ฉันฝังยาคุม”

“ผมกลัวว่าคุณจะกังวลใจเลยให้สายป่านพาคุณไปฝัง”

“พูดถึงเลขาคนสวย คุณย้ายพวกเธอไปได้ไหมคะ ฉันไม่แน่ใจในตัวเองว่าวันหนึ่งจะตามไปราวีเธอถึงที่ทำงานหรือเปล่า”

“ผมย้ายพวกเธอไปแล้วหลังจากวันที่สายป่านโทรรายงานผมเรื่องเลือดบนเตียง”

“ว่าไงนะคะ”

“ใช่ ผมคิดว่ามันไม่เหมาะอีกต่อไปที่จะให้พวกเธอมาอยู่ใกล้ ๆ โดยเฉพาะภรรยาของผมจะหึงเอา”

พริยายิ้มหวาน เธอดีใจที่ได้รู้ว่าคาร์ลอสห่วงใยจิตใจเธอในเรื่องนี้

“งั้นคุณอยากจะได้ลูกสาวหรือลูกชายคะ”

“ลูกสาวหรือลูกชายก็ได้ แต่ถ้าจะให้ดีขอเป็นลูกสาวที่สวยเหมือนคุณสักคนไว้ให้ผมคอยตามใช้ปืนยิงไล่คนที่มาเกาะแกะ”

พริยาหัวเราะเสียงใสอ่อนหวาน ร่างบางกอดก่ายลำตัวแกร่งของคาร์ลอส ซบใบหน้างามคมซึ้งบนอกอุ่นร้อนอย่างวางใจ

“ฉันไม่คิดเลยว่าคุณก็รักฉันเหมือนกันคาร์ลอส เหมือนความฝัน”

“ความฝันอะไรกันคนสวย”

คาร์ลอสยิ้มเจ้าเล่ห์ จับมือบางลงด้านล่างที่ท่อนแกร่งร้อนกำลังแข็งชัน

“ถ้าเป็นความฝันคุณคงกำลังฝันเปียกแล้วที่รัก ผมแข็งอีกแล้ว ขอเอาอีกได้ไหมเด็กดี”

“คาร์ลอส นั่นสองรอบแล้วนะ”

“ห่างมากเดือนเต็มนะคนสวย ถ้าเป็นเด็กดีผมจะไม่รุนแรง จะค่อย ๆ ทำเบา ๆ”

คาร์ลอสลูบรอบคอระหงที่ยังมีรอยฝ่ามือเขาอยู่ เมื่อตอนอารมณ์แรงเขากำแน่นจนเกินไปจนพริยาเกิดรอยหนา ต่อไปต้องระวังให้มากกว่านี้ อาจจะใช้วิธีอื่น

พริยาไม่แน่ใจว่าคาร์ลอสกำลังคิดอะไรอยู่ขณะที่มองต้นคอของเธอแล้วใช้ฝ่ามืออุ่นร้อนลูบแผ่วเบาคล้ายปลอมประโลม หากแต่ไฟในดวงตาส่งให้สีทองยิ่งเจิดจ้า

“ถ้าพริยาเป็นเด็กดี คาร์ลอสจะเบามือใช่ไหม”

เขาละความสนใจกลับมาที่ดวงหน้าเธอ พริยายิ้มเอียงอายใบหน้าแดงซ่านเพราะกำลังนึกถึงบทรักต่อไปที่คาร์ลอสกำลังจะทำ

“ใช่แล้วพรีส ถ้าคุณเป็นเด็กดี ผมจะเบามืออย่างที่สุด ก่อนอื่นเลยผมคิดว่าคงต้องมัดมือคุณก่อนนะคนสวย”

พริยาตาโต มองคาร์ลอสที่กำลังหยิบเข็มขัดใกล้ตัวขึ้นมามัดรอบข้อมือบางโยงไปที่คื่อไม้หัวเตียงส่งให้แขนข้างขวาของเธอถูกมัดโยงห้อย

“คาร์ลอส!!”

“ชูว์ เบา ๆ สิเด็กดี ไม่ต้องกลัวนะ ผมจะค่อยที่สุด”

จากนั้นสิ่งที่เธอเห็นคือใบหน้าเขาที่พร่าเลือนจากแรงสั่นสะเทือนของท่อนแกร่ง หน้าคมเข้มบิดเบี้ยวด้วยแรงสวาทพร้อมรอยยิ้มที่มีความสุข

“ฉันรักคุณค่ะคาร์ลอส”

เขายิ้มอีกครั้งกระแทกแรงตอบสนองคำบอกรักของพริยา

“ผมก็รักคุณพรีสคนดี”

จบบริบูรณ์