Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

1 คาร์ลอส ผมดำขลับบนหมอนนุ่มกลางเตียงขนาดใหญ่พิเศษ ผิวสีน้ำตาลทองแดงตัดกับผ้าปูที่นอนสีเทาอ่อน ดวงตาเข้มคมดุดุจพยัคฆ์ร้ายเต็มอารมณ์คุโชนด้วยไฟปรารถนามองจ้องตรงมายังเธอร่างบางสั่นสะท้านทั้งตัวด้วยความหวาดกลัวจากจินตนาการ พลันรับรู้ว่าตนเองยังคงตกอยู่ในความครอบงำของชายร่างสูงใหญ่มือแกร่งเอื้อมออกมาเรียกร้องเชิญชวนให้เธอตอบรับ มือเล็กเรียวยาวข้างซ้ายที่ยังสวมแหวนแต่งงานวางลงบนกลางฝ่ามือจวบจนชายหนุ่มฉุดกระชากให้เธอเข้าหาอกแกร่ง เธอจึงรู้ตัวว่าได้ตกหลุมพรางของเสือร้ายจุมพิตหนักหน่วงบดเบียดกลีบปากบางบังคับให้เปิดออกรับลิ้นสากร้อนลวกเข้าโพรงปาก ดูดกลืนเสียงกรีดร้อง เธอช่วยเหลือตัวเองไม่ได้นอกจากปล่อยให้ความเสน่หาชักนำพาไปสู่หนทางพิศวาสเสือร้ายลูบลงตามลำตัวผ่านเอวคอดกิ่วลงสะโพกงาม วกเข้าสู่กลางความสาวที่ผลิบานรอคอย ร่างระหงสะดุ้งเฮือกยามเขาจับเนินเนื้ออูมเต็มฝ่ามืออย่างแรงไม่ผ่อนปรน ก่อนส่งเสียงครางในลำคอไฟรักหิวโหยช้านานเกินกว่าจะทานทน เธอต้องการเขาอย่างที่เคยเป็นมาตลอดหากแต่เก็บงำไว้ข้างในปกปิดความต้องการไม่ให้ใครรู้กริ๊ง!ทันใดนั้นเสียงกรีดร้องรัวไม่หยุดของโทรศัพท์พลันทำเธอตกใจตื่นจ

3 แม่ม่ายโรงแรมอิมพีเรียลยังคงเหมือนเดิมทุกกระเบียดนิ้วแม้ว่าเธอจะไม่ได้เหยียบย่างมาที่นี่มาหลายปี พริยาพาร่างบางเข้าไปในลิฟต์กดขึ้นไปยังชั้นบนที่พักของชายหนุ่ม เพนต์เฮ้าส์ราคาแพงที่เขามักมาเช่าอาศัยยามมาพักที่เมืองไทยคราวละหลายเดือน ความทรงจำไหลย้อนมาอีกครั้ง“วันหนึ่งผมจะทำให้คุณคุกเข่าอ้อนวอนผม พริยา จำเอาไว้ให้ขึ้นใจ ผมจะทำลายชีวิตคุณ”เสียงขู่อาฆาตครั้งสุดท้ายที่เจอเขาเมื่อสามปีที่แล้วยังหลอกหลอนในความทรงจำดั่งเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธและแรงแค้น แผ่นหลังบอบบางเริ่มมีเหงื่อผุดซึมคาร์ลอสทำลายชีวิตเธอ เขาทำลายทุกสิ่งทุกอย่างมีคิดว่ามีคุณค่าทางใจต่อเธอจนย่อยยับ แต่สุดท้ายเธอก็รู้ว่าที่จริงแล้วไม่ใช่เขา หากแต่เป็นตัวเธอเองต่างหากที่ทำลายตัวเองความเป็นนักล่าเต็มตัวทั้งโหดเหี้ยมอำมหิตไม่ยอมลงให้ใคร และไม่อดทนต่อคนที่อ่อนแอกว่าเขาพริยาไม่มีวันลืมวิธีที่เขามองเธอในวันแต่งงาน เขามองเธอด้วยความโกรธคุกรุ่นระคนความเกลียดชังที่แผ่ออกมาอย่างชัดเจนสิ่งที่ทำให้เขารับไม่ได้ก็เพราะเธอปฏิเสธเขา เขามาหาเธอในวันแต่งงานด้วยหวังว่าวินาทีสุดท้ายเธอจะเปลี่ยนใจ หากแต่ไม่ เธอยืน

5 บีม อดีตสามีจนในวันหนึ่งเมื่อเธออายุสิบขวบ เธอรับรู้ว่าแม่ของเธอผิดปกติ แม่ที่มักไม่ค่อยอยู่บ้านและแต่งตัวสวยอยู่เสมอเป็นวันหนึ่งในหน้าฝนที่พายุกำลังโหมกระหน่ำและนั่นทำให้เธอที่กำลังเล่นอยู่ที่สนามหญ้าหน้าบ้านต้องวิ่งไปหลบฝนยังโรงเก็บของข้างบ้าน มีเสียงแปลกดังลอดออกมาจากข้างใน เสียงซึ่งเธอไม่เคยได้ยินมาก่อน มันคล้ายเสียงของแม่เธอมองลอดช่องว่างระหว่างรอยแยกของกรอบประตู ช่องที่เธอรู้มาตลอดว่ามันมีอยู่ตั้งแต่เด็กเธอเห็นแผ่นหลังของผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ เขากำลังโยกตัวอย่างแรงไปข้างหน้า ส่งเสียงร้องซี้ดซาดไม่ขาดปาก กางเกงของผู้ชายคนนั้นกองอยู่กรอมเท้า ก้นแบบคนผิวสองสีเปลือยเปล่าในคราแรกเธอกำลังจะผละออกอย่างตกใจแต่พลันมีอีกคนหนึ่ง คนข้างหน้าที่เธอไม่เห็นแต่ทีแรกเอี้ยวหน้ากลับมา แม่!! ในวัยสิบขวบเธอไม่เข้าใจนักว่าคนทั้งคู่ทำสิ่งใดกันอยู่ เธอเพียงแต่รู้ว่าใบหน้าของแม่บิดเบี้ยวไปด้วยความเจ็บปวดปนความสุขเด็กน้อยในวันนั้นวิ่งหนีออกจากห้องเก็บของท่ามกลางฝนที่ยังตกหนักไปยังบ้านของเพื่อนรัก บีม หนุ่มน้อยที่แก่กว่าเธอไม่กี่ปีเธอเล่าสิ่งที่เห็นให้เขาฟังทั้งหมดแบบไม่เข้าใจ สีหน้าเด็กน้อยทั้งกัง

7 18+คาร์ลอสดันร่างพริยาไปตามโถงทางเดินจนถึงประตูห้องโดยไม่แม้แต่จะหยุดจุมพิต ผลักประตูเปิดออกคว้าร่างบางขึ้นอุ้มเข้าเอวแม้ชุดราตรีจะยาวเพียงใด เสียงเนื้อผ้าขาดแทรกมาในอากาศยามคนทั้งคู่กำลังอยู่ในรสสวาท“คาร์ลอส ชุด..”“ช่างหัวมัน ถ้าคุณชอบผมจะซื้อให้คุณใหม่”ร่างสูงพาออกเดินไปยังห้องนอนใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง นำเธอวางที่ปลายเตียง พริยาสำรวจห้องนอนอย่างรวดเร็วหนึ่งครั้ง ห้องนอนสไตล์ผู้ชายดิบเถื่อนเช่นเขา สีผนังห้องเทาเข้มเข้ากันดีกับรูปภาพของศิลปินดังบนฝาผนัง ไฟสีนวลตาสว่างวาบขึ้น“ปิดไฟเถอะคะคาร์ลอส”“ไม่คนสวย ผมอยากจะเห็นชัด ๆ ว่าผมจ่ายอะไรไปบ้าง”พริยาสะอึก คาร์ลอสตอกย้ำว่าในตอนนี้เธอกำลังจะเป็นผู้หญิงขายตัว เป็นโสเภณีราคาแพงให้เขา“ถอดชุดออกสะพรีส”พริยาตกตะลึง ถอดชุด! ริมฝีปากบางเม้มนิ่งยังยืนเฉยจ้องไปยังคาร์ลอสที่กำลังปลดหูกระต่ายตามมาด้วยเสื้อนอกสีเข้ม เสื้อเชิ้ตสีขาวข้างในเปิดให้เห็นแผ่นอกกว้างสีทองแดงอย่างช้า ๆ ขณะที่เขาปลดกระดุมทีละเม็ด“หรือคุณชอบให้ผู้ชายถอดให้พรีส”เสียงเข้มเรียกความสนใจจากเธอ พริยาละสายตาออกจากอกแกร่งจ้องตอบดวงตาสีทองเจิดจ้าด้วยไฟปรารถนา ส่ายหน้าเร็ว ๆ ห

9 18+“พรึบ”เสียงรูดม่านเปิดออกพร้อมกับแสงแดดจ้าที่แยงตาทำให้พริยาสะดุ้งตื่น เธอเห็นสายป่านเลขาสาวของคาร์ลอสอยู่ในห้องนอนของคาร์ลอสกำลังรูดม่านห้องนอนออกกว้าง แล้วเดินไปเปิดม่านที่บานหน้าต่างอีกบาน“อะไรกันนี่”“คุณต้องตื่นแล้วค่ะ ฉันได้รับคำสั่งให้มาช่วยคุณแต่งตัวและพาคุณไปซื้อของวันนี้ อ้อ แล้วไปโรงพยาบาลด้วย”“โรงพยาบาล?”พริยาคว้าผ้าห่มขึ้นปิดบังร่างกายเมื่อเลขาสาวเดินไปยังทางประตูติดกันที่เธอคาดเดาว่าเป็นห้องแต่งตัวขนาดใหญ่ เสียงสายป่านตอบกลับมาจากข้างในห้อง“ใช่ค่ะ คุณคาร์ลอสให้คุณไปฝั่งยาคุม”ร่างบางนิ่งขึง ในท่ามกลางไฟสวาทเมื่อวานเธอไม่มีสติพอที่จะคิดถึงเรื่องนี้แม้แต่วินาทีเดียว ผิดกับเขาที่ยังมีครองสติไว้ได้ครบถ้วนทุกอย่าง“ที่จริงเรื่องนี้ไม่น่าจะกวนคุณสายป่าน ฉันไปเองก็ได้ค่ะ”เสียงรูดราวเสื้อผ้าเหมือนกำลังเลือกชุดด้านใน เสียงเปิดลิ้นชัก ก่อนที่สายป่านจะเดินออกมา“คุณคาร์ลอสแจ้งว่าฉันต้องไปคุมด้วยตัวเองว่าเห็นคุณฝั่งยาคุมแล้วจริงค่ะ”ใบหน้างามของพริยาแดงซ่านด้วยความอาย คาร์ลอสไม่ไว้ใจเธอและคงคิดว่าเธอจะใช้โอกาสนี้ในการปล่อยให้ตัวเองตั้งครรภ์เพื่อจับเขา “แล้วอีกเรื่องค่ะ