15 โรส

15 โรส

มื้อค่ำที่น่าอึดอัดอีกครั้งในวันที่ดอนคาโลกลับมาถึงบ้านหลังจากออกจากโรงพยาบาล บนโต๊ะอาหารค่ำนี้เหลือเพียงพริยา ลิซและหญิงสาวอีกคน

ความเงียบงันมีเพียงเสียงของมีดส้อมกระทบจานหรูราคาแพง เสียงพนักงานที่คอยจัดเสิร์ฟอาหารตลอดเวลาที่คนทั้งสามรับประทาน

“เคล้ง!” ลิซกระแทกมีดลงอย่างแรง

“พอกันที เลิกแสร้งทำเป็นกินอย่างผู้ดีได้แล้ว”

ร่างอวบอัดลุกดันเก้าอี้อย่างแรงจนเสียงดัง สะบัดก้นออกไปทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอม

“อย่าไปสนใจหล่อนเลยพริยา”

พริยาหันกลับมองหญิงสาวที่หน้าตาคล้ายกับคาร์ลอส หล่อนจะคงทานต่อเรียบเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“หล่อนก็แค่เรียกร้องความสนใจจากทุกคน หล่อนมักอยากให้จักรวาลทั้งหมดหมุนรอบตัวเองแต่ในความเป็นจริงมันไม่ใช่”

พริยาเงียบเสียงตั้งใจฟังหญิงสาวที่นั่งตรงข้ามเธอ เหลือบตาสังเกตลักษณะความเป็นผู้ดีของเธอช่างเหมือนกันคาร์ลอสไม่มีผิด

“ฉันยังไม่ทันได้แนะนำตัว แต่มาเกิดเรื่องเสียก่อนทุกครั้ง ฉันเป็นพี่สาวของคาร์ลอสค่ะ ชื่อโรส”

พริยายังนิ่งเงียบรับประทานของหวานต่อ

“คุณอย่าได้แปลกใจไป ฉันเป็นลูกคนละแม่กับคาร์ลอส ดอนคาโลมีเมียหลายคน”

เรื่องนี้เรียกความสนใจจากพริยาได้ เธอเงยหน้าขึ้นจากของหวานและตั้งใจฟังมากยิ่งขึ้น

“ฉันทานของหวานไม่ได้ อยู่ในช่วงควบคุมน้ำหนักน่ะค่ะ งานแต่งงานใกล้เข้ามาแล้ว”

“แต่งงาน?”

“ใช่ค่ะ อีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี่แล้ว เป็นการแต่งงานแบบคลุมถุงชนล้าสมัย คุณคงไม่เคยเห็น”

“ไม่ค่ะ ที่ประเทศไทยบางบ้านยังคงมีการจับลูกให้แต่งงานกัน”

โรสยิ้มเล็กน้อยผลักถ้วยไอศกรีมออกจากตัวพยักหน้าอนุญาตให้พนักงานเข้ามาเก็บออกไป

“แต่คงไม่เท่าที่นี่ การเป็นลูกของดอนทำให้อะไร ๆ มักแย่กว่าทุกอย่างเสมอค่ะ”

พริยาวางช้อนตามโรสและปล่อยให้พนักงานเก็บจานของเธอออกไปจากด้านหน้า

“คาร์ลอสเป็นลูกชายที่เกิดจากหญิงที่ดอนรักที่สุด เขาตั้งความหวังไว้กับคาร์ลอสมาก ส่วนคาร์ลอสนั้นก็ทำทุกอย่างที่ให้แน่ใจว่าจะเป็นสิ่งที่ดอนไม่ชอบ”

พริยาแปลกใจ เธอมองตามโรสที่ลุกขึ้นจากโต๊ะแล้วและกำลังเตรียมตัวเดินออกไปจากห้อง

“เดี๋ยวสิคะ”

พริยารีบลุกขึ้นตามทันที ร่างเล็กก้าวตามโรสที่ตัวสูงกว่าอย่างเร่งรีบ

“แล้วทำไมคาร์ลอสต้องทำแบบนั้นคะ”

โรสพาเธอเดินออกทางสวนด้านหลังสู่สนามหญ้ากว้างนุ่มเท้า เธอหยุดเดินหันกลับมามองพริยา

“เพราะดอนทำให้แม่ของคาร์ลอสตรอมใจตาย”

พริยาชะงัก ใบหน้าหวานงามเบิกตากว้างด้วยความตกใจต่อเรื่องราวเบื้องหลังของคาร์ลอสและพ่อของเขา

“ตรอมใจ?”

“ใช่ ดอนคาโลเป็นผู้ชายมักมากที่ไม่เคยหยุด เขามีผู้หญิงมากหน้าหลายตารวมไปถึงแม่ของเราทั้งคู่” โรสหยุดนิ่งไปสักพัก

“วันที่ดอนพาแม่ของคาร์ลอสมาที่นี่ เขาให้สัญญาว่าจะไม่ใครอีก แต่ในที่สุดเขาก็ทำไม่ได้ แม่ของคาร์ลอสเสียใจมากจนกระทั่งป่วยลง”

มือบางของโรสละพุ่มดอกไม้ลูบไล้เบา ๆ พรางนึกถึงอดีตในวัยเด็ก

“อาการป่วยยิ่งทำให้ทั้งสองเหินห่างต่อกัน ดอนยิ่งมีคนอื่นเพื่อสนองตอบความต้องการ ส่วนแม่ของคาร์ลอสยิ่งป่วยหนักจนที่สุดเธอก็เสียชีวิตลงโดยมีคาร์ลอส อืม ในตอนนั้นเขาอายุแค่เจ็ดขวบเท่านั้น”

โรสเว้นจังหวะจ้องตอบกลับพริยาที่กำลังตั้งใจฟัง สาวน้อยที่คาร์ลอสพามาด้วยเป็นสาวสวยและพี่สาวอย่างเธอแค่มองก็รู้ว่าน้องชายหลงผู้หญิงคนนี้มาก

“คาร์ลอสรับรู้เรื่องราวมาโดยตลอดและเขาแค้นดอนที่ทำให้แม่ของเขาตาย”

“แต่ว่า ..”

“คุณกำลังจะพูดว่าอาการป่วยเป็นเรื่องที่ไม่น่าจะเกี่ยวกับดอนใช่ไหมคะ”

พริยาพยักหน้า

“คุณต้องนึกภาพนะคะ แม่ของคาร์ลอสรักดอนมากจนหนีออกจากบ้านมาอยู่กับดอนโดยไม่ฟังเสียของครอบครัว โดนครอบครัวตัดขาด แล้วพอไม่กี่ปีต่อมากลับกลายเป็นว่าเธอตัดสินใจผิด เธอไม่สามารถหวนกลับไปยังบ้านได้อีกต้องอาศัยอยู่ที่นี่จนตายโดยที่ยังต้องเฝ้ามองดอนมีผู้หญิงคนอื่นไปอีกหลายปี”

โรสหยุดเดินแล้วและหันร่างกลับมายังพริยาอีกรอบ ใบหน้าคมเข้มผุดรอยยิ้มน้อย ๆ

“ที่ฉันเล่าให้คุณฟังเพราะอยากให้คุณเข้าใจคาร์ลอส และเห็นใจน้องชายของฉัน”

พริยาพิจารณาสิ่งที่โรสบอกเมื่อพี่สาวของคาร์ลอสเดินออกจากสวนไปทิ้งเธอไว้เพียงลำพัง

พริยาหวนนึกไปถึงแม่ของเธอซึ่งมีอะไรคล้ายกับดอนคาโลพ่อของคาร์ลอส ในวันที่เธอรู้เรื่องแม่ของเธอหัวใจในวัยเด็กแตกสลายย่อยยับ ยิ่งนานวันพ่อของเธอยิ่งแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นเรื่องราวฉ่าวโฉ่ทั้ง ๆ ที่คนทั้งเมืองต่างพากันพูดถึง

พริยาไม่ที่พึงนอกจากบีม เพื่อนวัยเด็กข้างบ้านที่เธอไว้ใจเขาแต่เขาก็ทรยศหักหลังเธอในที่สุด

“ครืน เปรี้ยง!”

เสียงฟ้าร้องดังบนศีรษะทำให้เธอสะดุ้ง ฝนเม็ดเล็กตกลงมาทันทีโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว พริยารีบพาร่างบอบบางวิ่งหลบฝนไปทางด้านข้างของคฤหาสน์ผ่านสวนดอกไม้ไปยังโดมกระจกหลังใหญ่

“แอ๊ด”

โดมดอกไม้กลางสวนสนามหญ้าของคฤหาสน์มีดอกไม้นานาชนิดโดยเฉพาะกุหลาบส่งกลิ่นหอมกำจายไปทั่ว พริยาเดินลึกยิ่งขึ้น

“กึก”

ร่างบางหยุดลงทันทีเมื่อสายตาปรับเข้ากับความมืดสลัวของโคมกระจกได้ ท้องฟ้าด้านบนยังสาดส่องด้วยสายฟ้าฟาดเกิดเป็นลำแสงส่องมายังโดมจนเห็นร่างเงาตะคุมสองร่างบนเตียงหลุมขนาดย่อยกลางโดม

“คาร์ลอส!”

“พรีส!”

พริยาหันหลังกลับด้วยความตกใจ สิ่งที่เห็นข้างหน้าเมื่อครู่มันช่างคล้ายกับวันที่เธอเห็นในสวนหลังบ้านเมื่อวัยเด็ก ฝนเม็ดใหญ่ภายนอกโดมตกกระทบร่างบางที่วิ่งฝ่าออกไปไม่รู้ทิศทาง

พริยารับรู้เพียงแค่เธอต้องวิ่ง วิ่งออกจากที่นั่น ภาพของแม่และชายหนุ่มคนนั้นซ้อนทับเข้ามา ใบหน้ามีความสุขของแม่และเสียงร้องครวญคราง และเธอเองก็ร้องแบบนั้นเหมือนกันตอนที่คาร์ลอสขย่มอยู่บนร่างเธอ

ฝนเม็ดหนาทำให้ทุกอย่างขาวโพลน เธอวิ่งจนกระทั่งเหนื่อยอ่อน สวนกว้างใหญ่ลึกขึ้นเรื่อยและรกด้วยป่าทึบ

“กรี๊ด”

ร่างบางเบาโหวงทันทีเมื่อขาก้าวพลาดตกลงหลุมลึก แว่วเสียงตะโกนเรียกไม่หยุดหากแต่เธอไม่มีแรงจะโต้ตอบก่อนจะหมดสติไป