16 ลิซ

16 ลิซ

“เธอไม่เป็นอะไรมากหรอกครับ คุณไม่ต้องเป็นห่วง”

“แต่เธอยังไม่ฟื้น มันนานแล้ว”

“เธออาจจะอ่อนเพลียเพียงเท่านั้น เออ หากให้พักผ่อนเสียหน่อยคงทำให้เธอแข็งแรงโดยเร็วครับ”

พริยาพยายามขยับศีรษะที่เจ็บปวดลืมตาที่พร่าเลือน เธอมองเห็นแสงจ้าและได้ยินเสียงทุ้มเข้มหนักร้อนใจของคาร์ลอส มือบางยกขึ้น

“นั่นเธอฟื้นแล้วครับ”

คาร์ลอสปรี่มาที่เตียงโดยควัน เขานั่งลงที่ขอบเตียงดันพริยาไว้

“อย่าเพิ่งขยับ นอนลงไปก่อนหลับตาสะ”

เสียงทุ้มทรงอำนาจยังสั่งการให้เธอทำตามคำสั่งเหมือนเคย ร่างบางเจ็บปวดเมื่อเริ่มขยับตัว

“อืม ที่นี่ที่ไหนคะ”

“ห้องนอนของเรา นอนเถอะพรีส”

“อืม ฉันเจ็บ”

“คุณตกไปในหลุมโพรงที่น้ำเซาะตรงใกล้ชายเขา นอนก่อนแล้วตื่นมาผมจะเล่าให้ฟัง”

พริยาพยายามฝืนลืมตาอีกครั้งแต่ทำไม่ได้ ในความรางเลือนเธอรู้สึกอบอุ่นเหมือนมีคนโอบกอดเธออยู่ มันช่างให้ความรู้สึกที่ดีเหลือเกิน เป็นความรู้สึกที่เธอไม่เคยได้รับมาก่อนจากใคร

“พรึบ”

แสงแดดผ่านหน้าต่างเข้ามาทันทีเมื่อม่านถูกเปิดออก เธอลืมตามองเห็นแม่บ้านกำลังผูกมัดผ้าม่าน

“คุณตื่นแล้ว ดิฉันจะไปแจ้งคุณคาร์ลอสก่อนค่ะ”

พริยาพยายามพยุงร่างบางขึ้นลุกนั่ง อาการเจ็บบนร่างกายเมื่อคืนเริ่มดีขึ้น เธอนึกทบทวนถึงเรื่องเมื่อหัวค่ำในโดมกระจก

“คาร์ลอส ลิซ!!”

พริยาตัวสั่นสะท้านเมื่อนึกไปถึงคนทั้งคู่ที่นอนตะคองกอดกันอยู่บนเตียงหลุมขนาดย่อม

คาร์ลอสยังอยู่ในชุดทำงานของตอนกลางวัน เขานอนหงายโดยมีลิซร่างอวบในชุดเดรสสีแดงเหมือนเคยก่ายอยู่บนร่างเขา

“ในที่สุดพรีสก็ฟื้นเสียที”

พริยาเอี้ยวหน้าไปมองตามเสียงทรงอำนาจ คาร์ลอสเดินเข้ามาห้องใบหน้าเครียดขึงจ้องมองเธอด้วยตาคมดุ

“ทำไมไม่พูดอะไร”

“จะให้ฉันพูดอะไร”

“ฮึ ก็พูดสิว่า เมื่อคืนพรีสเห็นอะไร”

“ฉันไม่ต้องพูดอะไรหรอกคาร์ลอส ทุกอย่างมันก็อย่างที่เห็น”

“เห็นอะไร พรีสเห็นหรือเปล่าว่าผมนอนหลับอยู่และลิซเป็นคนมานอนกอดโดยที่ผมไม่รู้ตัว”

พริยาชะงักทันที เธอจ้องตอบคาร์ลอสที่ยังหน้าเครียด มุมปากบิดเบี้ยวด้วยรอยยิ้มหยัน

“แต่ว่า..”

“แต่ว่าอะไรพรีส คุณคาดโทษผมไปแล้วโดยที่ไม่คิดจะฟังเหตุผล และผลของมันก็คือคุณเกือบตาย!”

“คาร์ลอส! แต่สิ่งที่ฉันเห็นเมื่อคืน.”

“คุณเห็นอะไรพรีส คุณเห็นสิ่งที่คุณคิด คุณคิดมาเสมอว่าผมเป็นคนมักมาก ผมเป็นคนเลว ใช่ไหมพรีส?”

พริยาสะอึก ใบหน้าคมเข้มเกรี้ยวกราดนัยน์ตาสีทองเข้มลึกด้วยแรงอารมณ์ เธอนึกภาพเมื่อคืนในความมืดของสวนโดมกระจก ร่างสูงแกร่งของคาร์ลอสนอนอยู่ในเตียงและเขาอาจจะหลับจริง ๆ ดวงหน้างามซีดลงอย่างสำนึกผิด

“อาจจะ ..”

“ให้ตายเถอะพรีส คุณตื่นเสียที คุณคิดว่าผมเลวถึงขนาดที่จะนอนกับเมียพ่อของตัวเองได้อย่างนั้นใช่ไหมที่คุณอยากให้ผมเป็น เป็นคนเลวถึงขนาดนั้นใช่ไหม คุณจะได้ไม่ต้องรู้สึกผิดที่มีอารมณ์ตอนที่ผมกระแทกใส่อยู่ในตัวคุณ”

“คาร์ลอส!!”

คาร์ลอสทุบผนังห้องด้วยแรงมหาศาลจนพริยาสะดุ้ง มือแกร่งกำแน่นข่มความโกรธ เอียงใบหน้าเหลียวมองพริยาที่ยังนั่งหน้าซีดบนเตียงกว้าง หญิงสาวสวยที่เขาพามาด้วยจากประเทศไทย ตอนนี้เธอเจ็บตัวเพราะวิ่งหนีเขาเมื่อคืน และเขายังใส่แรงอารมณ์กับเธอ

“เอาเถอะ คุณพักผ่อนก่อนแล้วค่อยว่ากัน แม่บ้านจะนำอาหารและยาตอนเช้ามาให้คุณ ผมจะกลับมาอีกทีเย็น ๆ”

พริยามองตามร่างสูงที่พยายามข่มกลั้นความโกรธกัดฟันพูดออกมา เธอทำให้เขาเสียหน้าที่ไม่ยอมเชื่อในที่เขาเล่า เขาที่หยิ่งยโสและมั่นใจในตัวเองสูง

ร่างบางเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ในตอนนี้เธออยากกลับบ้าน อยากหนีไปจากตรงนี้ ไปจากความจริงที่กระแทกเข้าสู่เธออย่างจังเมื่อวานว่าเธอรักเขา และน่าจะรักมาตลอดสามปีที่ผ่านมา

“เป็นยังไงบ้าง”

พริยาสะดุ้งตื่น เหลียวมองนาฬิกาบนหัวเตียง ตอนนี้ค่อนบ่ายแล้ว เธอเผลอหลับไปราวสองชั่วโมงน่าจะเพราะฤทธิ์ของยาแก้ปวด

ชันตัวขึ้นลุกนั่งพิงหมอนหัวเตียง อนาคตแม่เลี้ยงของเธอเดินเข้ามาในห้องและส่งเสียงเรียกปลุกเธอขึ้นมา

พริยาเม้มปากแน่น ลิซแผ่รังสีออกมาเหมือนแม่ของเธอ เร่าร้อนและง่าย

ลิซเยื้องย่างเข้ามาใกล้อีกเกาะโหนเสาเตียงเหวี่ยงตัวเองไปมาเล่นใบหน้ายิ้มระรื่น จ้องเธอด้วยแววตาของผู้ที่เหนือกว่า

“ที่จริงเรื่องเมื่อคืนน่าจะทำให้คุณกลับบ้านไปได้แล้ว แต่ว่าคงไม่ได้”

พริยาเบือนหน้าหนีใบหน้ายิ้มยั่ว หางตายังสังเกตว่าสาวสวยเดินไปทางหน้าต่าง

“มันเหมือนเดิมมาตลอด คาร์ลอสไม่เคยไปรอด หลายปีที่ผ่านมาแม้ว่าเขาจะมีคนกี่คนแต่เขายังกลับมาหาฉัน”

ความพะอืดพะอมในช่องท้องตีขึ้น พริยากลั้นอาการคลื่นไส้ที่กำลังพุ่งมาถึงช่องคอกลืนลงไป

“แล้วทำไมเขาไม่แต่งงานกับคุณ”

ลิซหันกลับมามองทันที ใบหน้ายั่วสวาทฉีกยิ้มกว้างหยันให้เธอ นั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียง

“ก็เพราะ ฉันเป็นแม่เลี้ยงเขาน่ะสิ และถ้าเขาอยากจะได้สมบัติของดอนคาโล เขาต้องแต่งงานกับใครสักคนที่ดอนอนุญาต ซึ่งคงเป็นเธอ”

“แต่ดอนไม่ชอบฉัน”

“ไม่สำคัญ ขอให้คาร์ลอสจูงจมูกได้ง่ายก็พอ”

พริยาสะอึก จริงสิ เธอลืมไปได้อย่างไรว่าเธอเป็นเพียงลูกหนี้ของเขา เป็นลูกไก่อยู่กำมือ จะอยู่ก็ตายจะคลายก็รอด

“ฉันไปล่ะ คงมีแค่นี้ที่ฉันจะพูด เชิญเธอแต่งงานกับเขาได้เลย   พริยา ฉันยอมให้เธอเป็นเมียแต่ง แล้วพอดอนคาโลตาย คาร์ลอสก็จะกลับมาเป็นของฉัน”

“ปัง”

พริยามองประตูบานใหญ่หนาทึบที่ทำจากไม้จริงกระแทกปิดลง ความเป็นจริงหวนคืนทำให้เธอร่วงหล่นลงจากความฝันว่าตัวเองกำลังจะกลายเป็นเจ้าสาวของคาร์ลอส

ในเมื่อเขาอยากจะได้สมบัติจากดอนคาโลมากขนาดนั้นจนต้องยินยอมแต่งงานกับเธอ สิ่งนี้ต่างหากคือความจริง พริยา

“แอ๊ด”

เสียงเปิดประตูอีกครั้งทำให้พริยาเงยหน้าขึ้น ในคราวแรกเธอคิดว่าลิซกลับมาอีกครั้งเพื่อสมน้ำหน้าเธอและซ้ำเติมเธอยิ่งขึ้น แต่กลับไม่ใช่ เป็นโรสพี่สาวของคาร์ลอส

“เมื่อกี้ฉันเห็นลิซเพิ่งเดินออกจากห้องของเธอไป”

“ค่ะ”

โรสเดินเข้ามาหาเธอที่เตียงและนั่งลงตรงที่เดียวกับลิซที่นั่งอยู่เมื่อสักครู่นี้ โรสจับมือเธอแน่นและมองเธอด้วยความจริงใจ

“ฉันไม่รู้ว่าลิซมาพูดอะไรนะพริยา แต่ขอเธออย่าไปฟังหล่อน ลิซ อยากจะได้ตัวคาร์ลอสมานานมากแล้วตั้งแต่เขายังเป็นคู่หมั้นของเบล”

“คู่หมั้น?”

“โอ้ คาร์ลอสไม่เคยเล่าให้ฟัง ตายจริงฉันพลาดไปแล้ว”

“ไม่เป็นไรค่ะ เล่ามาเถอะค่ะโรส”

“คาร์ลอสเคยมีคู่หมั้นเมื่อสมัยเขายังอายุน้อยกว่านี้ หนุ่มใจร้อนที่กำลังมีไฟรักท่วมท้น หล่อนชื่อเบล เป็นเพื่อนที่มหาวิทยาลัยเดียวกัน และลิซเป็นเพื่อนของเบลอีกที” โรสเว้นจังหวะนึกถึงเรื่องราวสมัยนั้นที่ผ่านมาแล้วหลายปี

“ในตอนนั้นคาร์ลอสยังหนุ่ม เขาเลือดร้อน เบลเป็นผู้หญิงที่สวยมาก คาร์ลอสไม่รู้หรอกว่าการที่ผู้หญิงสักคนจะรักใครจะแสดงออกแบบไหน เบลเอาใจคาร์ลอสสารพัดทำทุกวิธีทางที่ให้แน่ใจว่าคาร์ลอสรักเธอ แต่แล้ววันหนึ่งเมื่อคาร์ลอสพาเบลมาที่บ้านเพื่อแนะนำให้รู้จักกับดอน เบลก็เปลี่ยนไป”