EP.2 ผีพราย

EP.2

ชายผู้นี้เข้ามาช่วย เขาใช้มือทั้งสองดึงวัชพืชที่ติดอยู่ที่ขาเราออกให้อย่างง่ายดาย แล้วอุ้มเราขึ้นในท่าเจ้าสาวเพื่อพาเราขึ้นข้างบน ร่างกายของเขาเย็นเฉียบแต่เรากลับรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาเล็กน้อยจากการที่ได้อยู่ในอ้อมกอดของเขา

เมื่อร่างกายเราโผล่ขึ้นมาเหนือน้ำ มันโล่งเหมือนได้เกิดใหม่ เหตุการณ์วันนี้ทำให้รู้คุณค่าของชีวิตมากขึ้น ขอบคุณสววรค์ที่ไม่ปล่อยให้เราตาย

เขาวางเราลงที่พื้นเราเลยทิ้งตัวนอนแอ้งแม้งอยู่ตรงนั้นเพราะหมดแรง ว่าแล้วเราก็ถุยสิ่งที่อยู่ในปากทิ้ง กลิ่นดินกลิ่นโคลนตีขึ้นจมูกจนจะอาเจียน

“หนะ…หนูยังไม่ตายใช่ไหม”ชายผู้นั้นสะบัดผมที่เปียกน้ำใส่เรา แล้วเขาก็นั่งมองเราอยู่ข้างๆ เราไม่เคยเห็นหน้าเขามาก่อนเลยคงเป็นคนงานคนใหม่ของพี่อิฐ

“เออ”

“ขะ..ขอบคุณนะคะ ที่ช่วย”

“รีบไปโรงบาลซะนะ น้ำในนี้สกปรก ไปตรวจปอดซะ ตอนนี้เต็มไปด้วยเชื้อโรคแล้วมั้ง”น้ำเสียงของเขาเย็นยะเยือกแต่เราไม่ได้สนใจ แค่คิดว่าจะพาตัวเองเดินออกไปข้างหน้าอย่างไรมากกว่า

“พี่พาหนูไปหน่อยสิ หนูไม่ไหว เหมือนจะตายเลย”

“ไม่ได้อ่ะ พี่ไปไม่ได้”

“ทำไมล่ะ หนูขอมากไปเหรอ หรือพี่ติดงาน พี่อิฐใช้งานลูกน้องหนักจัง”

“เออหน่า เราเดินไปเดี๋ยวก็เจอคนชื่อเพชร มันยังไม่ออกจากสวน ไปขอให้มันพาไปโรงบาลเถอะ”

“ค่ะ ก็ได้”เราค่อยๆดันตัวลุกขึ้น แค่เขาช่วยแค่นี้ก็เป็นพระคุณ ยกมือไหว้ขอบคุณอีกครั้ง ตอนนี้อะไรก็ได้ที่ทำให้หายหนาวและไม่ติดเชื้อตาย รู้สึกดีที่ยังมีคนอยู่ในสวนจึงรีบลุกทันทีไปหาลุงเพชรที่พี่เขาพูดถึง

แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าเราต้องมีอะไรตอบแทนคนที่ช่วยเราไว้“แล้วพี่มีงานต่อเหรอถึงไม่ไปด้วยกัน”เพียงแค่สองสามก้าว หันกลับมาจะถามไถ่ผู้มีพระคุณ กลับพบแต่ความว่างเปล่า ตอนนี้มองอะไรไม่ชัดเจน ไม่รู้เขาเดินไปทางไหนแล้ว

“รีบไปทำงานเหรอพี่ ไว้เจอกันใหม่นะพี่ เดี๋ยวหนูเลี้ยงข้าวขอบคุณนะคะ พี่อยากกินอะไรบอกได้เลยนะ หนูจะเลี้ยงเต็มที่ อย่าลืมมาทวงสัญญาด้วยนะ ทวงหนูได้เสมอไม่ต้องเกรงใจนะ หนูขอบคุณพี่มากนะที่พี่ช่วยชีวิตหนู”ตะโกนบอกไปมั่วๆเผื่อว่าเขายังอยู่แถวนี้และได้ยินสิ่งที่เราพูด

“จริงเหรอ”

“จริงค่ะ”ตอนตอบก็มองไม่เห็นว่าเขาอยู่ไหน “ไว้ไปกินข้าวกัน ตอนนี้หนูไปโรงบาลก่อนนะ ตามมาได้นะพี่”

ว่าจบก็วิ่งไปหาลุงเพชร ให้เขารีบพาเราไปโรงพยาบาล มันฉุกเฉินจนเราไม่ได้เล่าอะไรให้ลุงเพชรฟังมาก ทั้งที่เราห่วงพี่อิฐแต่ก็ต้องไปให้หมอตรวจก่อน กลัวจะติดเชื้อ ลุงเพชรคาบข่าวไปฟ้องพ่อกับแม่พี่อิฐ พี่อิฐโดนด่าจนหูชา แต่ก็ไม่มาเยี่ยมเราที่โรงพยาบาล มีเพียงแค่พ่อกับแม่เขาที่เปิดห้องผู้ป่วยส่วนตัวให้เรานอนรักษา เหมือนจะส่วนตัวจริงๆเพราะไม่มีใครสักคนมาเฝ้า

ผลการตรวจร่างกายต้องรอเป็นวัน เราต้องนอนดูอาการที่โรงพยาบาลอีกสองสามคืน ไม่มีใครให้ระบายความทุกข์เลยระบายให้หมอฟังถึงเรื่องหัวใจที่บอบช้ำ หมอให้ยาคลายกังวลและยานอนหลับ เพราะเราหลับไม่ลงและตั้งท่าจะออกจากโรงพยาบาลไปหาพี่อิฐท่าเดียว

คืนต่อมา

“พี่…พี่มาได้ไง”เสียงก็อกๆแก๊กๆทำให้เราตกใจสะดุ้งตื่นจากการหลับพักผ่อน สิ่งที่เห็นตรงหน้าทำให้เราตกใจอย่างมาก ชายผู้นั้นที่ช่วยเราไว้นั่งอยู่ที่โซฟา วันนี้ต่างจากเมื่อวานเขาใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวหล่อเนี๊ยบ แต่ที่ตกใจคือเขาเข้ามาได้ยังไง หรือมีใครคาบข่าวไปบอกเลขห้อง

“ตกใจอะไรล่ะ เราเป็นคนชวนพี่มาเองนะ”

“มะ..มาทวงข้าวหนูเหรอ”

“เออ พอดีว่าหิว”ชายร่างกำยำเดินมาหาเราที่เตียง เขามองเราด้วยสายตาเป็นมิตร รอยยิ้มของเขามันทำให้เราเผลอยิ้มออกมาตาม เห็นหน้าเขาชัดๆก็ต้องบอกเลยว่าเขาหล่อมาก มีออร่า สูงยาวเข่าดี ราวกับนายแบบในทีวี

“ตอนนี้มีแต่กับข้าวโรงบาลนะ กินได้ป่ะล่ะ แบ่งคนละครึ่งชาม สองทุ่มหมอคงเอามาให้”

“ไม่ได้ จะรอกินของแพงๆ”

“อย่าแพงมากนะหนูไม่มีตัง”พูดแล้วก็เศร้า เราจะเอาเงินที่ไหนใช้ต่อไป พี่อิฐหลงแจนจนไม่มาเยี่ยมเราแบบนี้ไม่ใช่เรื่องดี หากว่าเป็นพ่อแม่ของพี่อิฐแค่เขาจ่ายค่าห้องพักแสนแพงให้ก็รู้สึกเกรงใจ ทางที่ดีเราต้องไปทวงพี่อิฐคืนให้ได้

“ผัวที่ดีคือผัวใหม่”

“ฮะ?”เขารู้ความคิดเราหรือได้ยินคนในสวนพูดถึงเรื่องเรากับพี่อิฐ ตอนนี้คงพูดกันไปไหนต่อไหนแล้ว

“งงอะไร? ก็ตามนั้นแหละ”

“พี่เป็นพนักงานใหม่ที่สวนพี่อิฐเหรอ ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย”

“น้องว่าหน้าตาดีๆแบบพี่ จะทำสวนเหรอ”เขาเสยผมอย่างมีฟอร์ม พร้อมปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกสองเม็ดและดึงชายเสื้อออกจากกางเกง ทำตัวชิวๆราวกับว่าเรากับเขาสนิทกันแล้ว

“พี่มาเป็นหัวหน้าคนสวนใช่ไหม หรือเป็นเจ้าของสวนมะม่วงที่พี่อิฐกำลังจะซื้อ”

“ไม่ใช่ พี่ก็อยู่แถวนั้นแหละ อยู่มานานก่อนน้องจะคบกับไอ้อิฐอีก”

“แล้วทำไมหนูไม่เคยเห็นพี่ พี่เป็นใครอ่ะ”

เขายิ้มอย่างทะเล้นพร้อมกับถกแขนเสื้อทั้งสองข้าง เขาชิวเกินไปแล้ว“ผีพราย”

“ฮะ?”ได้ยินเต็มสองหู แต่เราไม่เชื่อเรื่องอะไรพวกนี้และด้วยคาแรคเตอร์ของเขาดูเป็นคนกวนๆ จากท่าเดินท่านั่งน่าจะเก๋าพอตัว“หมายถึงพี่ชื่อพายใช่ไหม”

“เออ ใช่ชื่อพาย”

“ชื่อเหมือนผู้หญิงจัง”

“ไม่คิดว่าเป็นขนมบ้างเหรอ”

“คิดว่าน่าจะมาจากไม้พายที่ใช้พายเรือ”

ติ๊งงงงงง

Jan:ตายยัง

จากที่อารมณ์ดีๆก็อารมณ์เสีย ข้อความของเแจนมันขัดจังหวะบทสนทนาที่กำลังลื่นไหล ทำให้เราเดือดดาลและเสียน้ำตา ปวดตาไปหมด สัมผัสได้ว่าตาเริ่มบวมจากการร้องไห้ต่อเนื่อง

Jan:ถ้ายังไม่ตายมาขนของออกจากบ้านพี่อิฐไปด้วย เพราะว่าฉันจะเข้าไปอยู่แทนที่เธอ

Jan: (ส่งรูป)

รูปของแจนที่ส่งมาก็เป็นรูปแจนที่สวมเสื้อผ้าเราและอยู่บนเตียงกับพี่อิฐ ไม่มีคลิปแต่พอรู้ว่าเขาทำอะไรกัน เราส่งข้อความไปถามพี่อิฐ เขาก็บอกว่าให้ทำตามที่แจนบอก

“เลิกร้องไห้ซะ”พี่พายยื่นมือมาเช็ดน้ำตาให้ มือของเขาเย็นเฉียบจนเราสะดุ้งแรง

“หนูไม่เหลืออะไรในชีวิตแล้วพี่ ต่อไปนี้หนูคงไม่มีที่ซุกหัวนอน ไม่ได้ตังค์ใช้ คงไม่ได้เรียนต่อ ผู้ชายคนนั้นเขาไม่รักหนูแล้ว หนูต้องทำยังไง”ในขณะที่เราคร่ำครวญจะเป็นจะตายแต่พี่พายยืนยิ้มหน้าระรื่น

“เหลือดิ เหลือเลี้ยงข้าวพี่ไง”

“หนูรักเขา หนูคิดถึงเขา หนูอยากได้เขาคืน”

“พี่หิวข้าวพี่อยากกินข้าว อยากกินอะไรแพงๆ”

“หนูไม่ตลกนะ”

“พี่ก็ไม่ตลกเหมือนกัน พี่อยากกินข้าว”

“ถ้าหนูไม่ได้พี่อิฐคืนแล้วหนูจะเอาตังที่ไหนไปเลี้ยงข้าวพี่ล่ะ”

“โว๊ะ! พูดอะไรไม่ดูกำลังตัวเองเลย ให้ความหวังคนอื่นทำไมวะ”

“ไม่ได้ให้ความหวัง ยังไงหนูจะเลี้ยงแน่นอนพี่ไม่ต้องกลัว หนูรักษาสัญญาแน่ พี่กินอาหารที่หมอเอามาให้หนูไปก่อนเลย หนูไม่อยากกินอะไรแล้ว หนูอยากนอน ถ้าเป็นไปได้พี่อยู่ก่อนนะอย่าเพิ่งไปไหน ไม่อยากอยู่คนเดียวมันฟุ้งซ่าน”เราบอกไว้แค่นั้นแล้วพลิกตัวหนี สะอึกสะอื้นใต้ผ้าห่ม ภาพของพี่อิฐวนเวียนมาในหัว ความดีของเขาเมื่อก่อนทำให้นึกเสียดายที่ทุกอย่างมันต้องเป็นแบบนี้

หากย้อนเวลากลับไปได้ เราคงยอมให้พวกเขารุมเรา เรื่องมันจะได้ไม่เป็นแบบนี้ แค่คิดเรื่องนี้ขึ้นมามันก็ทำให้นึกถึงความยั่วยวนของพี่อิฐ สัมผัสจากเขา รอยจูบ รอยยิ้ม เรือนร่างของเขา ตอนนี้มันเป็นของคนอื่นไปแล้ว แจนคงมีอะไรกับพี่อิฐหลายครั้งแล้ว ทั้งหวงและอิจฉาอยากโดนเขาทำแบบนั้นอีก แค่จินตนาการว่ามีอะไรกับพี่อิฐก็ทำให้รู้สึกดีขึ้น

การปรนเปรอพี่อิฐทุกวัน มันทำให้เรากลายเป็นคนติดเซ็กซ์ เสพติดทุกอย่างที่เป็นเขา วันไหนไม่ได้มีอะไรกับเขารู้สึกเหมือนจะอยู่ไม่ได้จนต้องช่วยตัวเอง วันนี้อาการนี้มันเกิดขึ้นมาอีกแล้ว เราทั้งโหยหาและมีอารมณ์ใคร่อย่างหนัก มันทรมานมาก จะลุกไปช่วยตัวเองในห้องน้ำก็นึกได้ว่าตอนนี้ไม่ได้อยู่คนเดียว

“พี่พายคะ”

“ว่าไง”

“พี่มีแฟนไหมคะ”

“ไม่มี ถามทำไม”

“งั้นดีเลยค่ะ”เรายิ้มได้เมื่อคิดอะไรดีๆออก แค่อยากรู้ว่าตัวเราจะมีอะไรกับคนอื่นที่ไม่ใช่แฟนได้ไหม ถ้าเป็นคนใกล้ตัวพี่อิฐ พี่อิฐจะรับได้ไหม เขาคงหวงเราและต้องกลับมาหาเราแน่ๆ