บทที่ 1

แนะนำเรื่อง

ภริตา พวงพันธุ์ หรือ ผิงผิง ของกวินภพ อดีตเดือนคณะบริหารที่เป็นเพื่อนเรียนจากโรงเรียนเดียวกัน เธอแอบรักเขามานานแต่ไม่กล้าบอก แต่เมื่อเขาโดนปฏิเสธรัก เธอจึงอาสาดามหัวใจ ความรักของเราที่เริ่มจากเพื่อนเหมือนจะดี จนเริ่มใช้ชีวิตแต่งงาน มันกลับต่างจากชีวิตตอนเรียนมหาวิทยาลัยโดยสิ้นเชิง เธอต้องพยายามปรับทุกอย่างเข้าหากัน กับบางสิ่งที่เหมือนเขาเริ่มเปลี่ยนไป

กวินภพ กีรติ หรือ กวิน เดือนคณะสุดหล่อในคณะบริหารที่ดาวแต่ละคณะกลับจ้องจะงาบ แต่ทว่าด้วยโควต้าบ้านใกล้หรือ เรียกให้ถูกว่าไม่ว่าหันไปเมื่อไหร่ก็เจอ

ภริตายืนอยู่ข้างเขาเสมอ สุดท้ายจึงตกลงปลงใจรับรักผิง

รักของเราไปได้สวย กวินภพคลั่งรักผิงมาก จนเกือบจะมีเรื่องชกต่อยกับเดชดนัยเพื่อนรัก ที่ชอบมาใกล้ชิดแฟนเขาอยู่ร่ำไป สุดท้ายเขาเปิดอกคุยแบบลูกผู้ชาย ให้คำมั่นสัญญาว่าจะรักผิงและดูแลอย่างดี เดชดนัยจึงไม่ยุ่งกับชีวิตพวกเขา และจนสุดท้ายก็แต่งงานกัน

ในงานแต่งงานที่เต็มไปด้วยความชื่นมื่น มีแขกผู้หญิงคนหนึ่งอุ้มท้องอ่อน ๆ พร้อมกับยิ้มแสดงความยินดีกับเขา นั่นทำให้เจ้าบ่าวถึงกับเสียอาการ

“กิ่ง!” เสียงแผ่วพร่าเปล่งออก ทำให้คนเป็นเจ้าสาวรู้สึกหวิวโหวงในอก ดวงตามองไปยังสามีด้วยความเจ็บปวดอยู่ลึก ๆ

‘เธอจะกลับมาทำไม ในเมื่อทิ้งเขาแล้ว’ เสียงนั้นเปล่งในใจไม่กล้าเอ่ยออกมา ดวงตาเต็มไปด้วยความหวั่นไหว และอยู่ ๆ สามีเธอก็ปล่อยมือเธอที่กุมอยู่ด้วยกัน ใบหน้าเธอเสียอย่างเห็นได้ชัดเจนขอบตาร้อนผ่าว จนเดชดนัยต้องเดินเข้ามาใกล้ ๆ

“เป็นไรไหม”

ภริตาส่ายหน้ายิ้มเจื่อนให้ “ตื่นเช้าน่ะรู้สึกมึน ๆ” แค่คำอ้าง แต่ที่จริงนั้นเพราะคนตรงหน้าที่สามีมองอยู่ต่างหาก ที่ทำให้เธอแทบล้มทั้งยืน

‘เขายังรักเธออยู่เหรอ’ คำถามนี้เกิดขึ้นในหัว มองใบหน้าเขาที่ดีใจยิ่งกว่าที่ได้แต่งงานกับเธอ กับมือที่ลูบท้องตัวเองเพราะในนี้กำลังมีเจ้าตัวเล็กที่กำลังจะมาเกิด ก่อนแต่งงานสองเดือนเรามีอะไรแบบไม่ได้ป้องกัน และคิดว่าอย่างไรก็ต้องแต่งงาน จึงคิดว่าก็ปล่อยให้ท้องเลย

ใครจะคิดว่ารักเก่าเขาจะเข้ามาในชีวิตเราสองคนอีกครั้ง

เดชดนัยมองภาพที่แสนน่าอึดอัด เขาที่รักและหวังดีกับภริตา แต่ภริตามองเพียงกวินภพ ส่วนกวินภพกลับเหลือพื้นที่ในใจไว้รออีกคน...

..........................................................................................................................................................................................................................

ดวงตาแดงก่ำยืนมองตัวเองในกระจก ภาพผู้หญิงที่เคยน่ารักสดใสหายไปหลังจากแต่งงานได้ห้าปี น้ำตาที่ร่วงเผาะจนขอบตาบวมช้ำ ไม่อาจจะออกไปให้ลูกเห็นสภาพเหมือนคนใกล้จะตายของเธอได้ จึงเข้ามายืนเอาผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นแล้วนั่งพิงกำแพงห้องน้ำ วางผ้าไว้ที่ตาลดการบวมช้ำเพื่อเลี่ยงไม่ให้ลูกชายและลูกสาวฝาแฝดต่างเพศได้เห็นความอ่อนแอของเธอ จนนำไปต่อว่าเขาอีก

ในห้องนอนของกล้ากวีและแก้วกัลยา

กล้ากวีทำการบ้านที่คุณครูใบหม่อน สั่งให้ทำโดยเป็นงานลากเส้นจับคู่ ซึ่งตัวเองต้องทำก่อนให้น้องสาวลอก จึงต้องรับบทเป็นพี่ชายแสนดีและคอยสอนน้องเสมอมา

กล้ากวีกับแก้วกัลยาเรียนที่โรงเรียนไบรตันสคูล อ.2 ชั้นล่างห้องฟีนิกซ์ ส่วนเชอร์รีล อยู่ห้องอาเชอร์ อ.2 โรงเรียนเดียวกัน ทั้งสองห้องนี้แตกต่างกันที่ค่าเทอม ห้องอาเชอร์จะได้รับการเรียนการสอนสำหรับเด็กอินเตอร์ทั้งหมด ไม่มีการเรียนภาษาไทย ส่วนห้องฟีนิกส์จะรวมนักเรียนไทย และลูกครึ่ง การเรียนการสอนจึงเป็นแบบสองภาษา ราคาจึงถูกกว่า

กล้ากวีเห็นน้องสาวเดินหุนหันเข้ามาในห้อง ทั้งปิดประตูเสียงดังนั่งกอดอกอยู่ตรงข้ามตนเอง ดวงหน้าง้ำงอราวกับโกรธเกลียดใครมา

“น้องแก้ว เป็นอะไรไหนบอกพี่กล้าหน่อยฉิ” กล้ากวียังคงออกเสียงส.ไม่ชัดอยู่ตัวเดียวแม้จะขึ้นอ.2 แล้ว

“แม่ร้องไห้อีกแล้ว ร้องเฉียงดังฉะอึกฉะอื้นในห้องน้ำ ไม่ยอมออกมา น้องเป็นห่วงแม่” ใบหน้าที่เศร้าลงของน้องสาวทำให้กล้ากวีถอนหายใจ แม้เขาจะอายุเพียงสี่ขวบ แต่พวกเขาก็รู้เรื่องอะไรของผู้ใหญ่อยู่บ้างเล็กน้อย เพราะคุณครูใบหม่อนกับคุณครูเชอรี่แอบเมาท์กัน เขาสองคนออกจากห้องน้ำพอดีจึงได้ยิน

“ผู้ชายคนนี้อีกแล้ว” กล้ากวีมักเรียกพ่อแบบนี้ยามอยู่กันสองคนกับน้อง บางครั้งยามอยู่กับแม่หรือเห็นแม่ร้องไห้เขาก็จะมีหลุดบ้าง แต่แม่ก็ปรามไว้ เพราะเขาเป็นพ่อ

เสียงเรียกเข้าของกล้ากวีดังขึ้น กวินภพมองแล้วก็รับทันทีเพราะเป็นสายของลูกไม่ใช่แม่ของลูกที่นับวันยิ่งทำตัวน่ารำคาญเข้าไปทุกทีจนเขาเริ่มเบื่อ

พ่อกวิน: ครับพี่กล้า

กล้ากวี: อยู่ไหน (น้ำเสียงสั้นห้วนบอกให้รู้ว่าไม่พอใจ)

พ่อกวิน: ทำไมพูดไม่มีหางเสียงแบบนี้พี่กล้า เดี๋ยวน้องเลียนแบบนะ (เขาอบรมลูกไปเล็กน้อย)

กล้ากวี: ตอบมาก็พอว่าพ่ออยู่ไหน (เด็กน้องยังคงเสียงแข็งใส่พ่อตัวเอง)

พ่อกวิน: พ่ออยู่บริษัทครับ มีประชุมลูกค้า

กล้ากวีเปิดไอจีของแม่เชอร์รีลแคปรูปนั่งกินข้าวในร้านอาหารหรูในโรงแรมกันสามคน ราวกับนั่นคือครอบครัวเขา

ติ๊ง!!! เสียงเตือนข้อความเข้าในแอปพลิเคชันสีเขียว ทำให้เขากดดูแต่ยังคาสายลูกชายไว้

กล้ากวี: ประชุมยุ่งเลยชิป่ะ (เสียงประชดประชันนั้นทำให้กวินน้ำท่วมปาก ทั้งกำชับกรต์สินีแล้วแท้ ๆ ว่าอย่าโพสต์ แต่กลับมีโพสต์ทั้งยังแท็กเขาด้วย แล้วลูกก็ติดตามเขาเช่นกันโดยใช้ไอจีแม่)

พ่อกวิน: พี่กล้าพ่ออธิบายได้ครับ

กล้ากวี: พี่กล้าจะไม่เชื่อพ่ออีกแล้ว พ่อทำแม่ร้องไห้กี่หนกี่ครั้งแล้วฮะ

ตู้ด ตู้ด ตู้ด!!!

เสียงตัดสายไปทั้งที่ยังพูดไม่รู้เรื่องระหว่างพ่อกับลูกทำให้กวินหงุดหงิด แต่เมื่อหันมาทางกรต์สินีที่ฉีกยิ้มให้เขาเสมอจึงหักหาญน้ำใจไม่ได้

“กวินติดธุระเหรอ บอกแล้วไม่เห็นต้องพามาเลย ทุกปีเราก็ฉลองกันสองคนแม่ลูก” กรต์สินีทำเสียงรู้สึกผิด เพราะกวินภพอยากทำให้เชอร์รีลมีครอบครัวที่อบอุ่น จึงอาสาพามาเซอร์ไพรส์วันเกิดให้

“ไม่มีอะไรหรอกกิ่ง ลูกแค่งอแงนิดหน่อย ผิงเอาอยู่น่า” เขาอ้างไปแม้ในใจรู้ดีว่าเรื่องนี้เขาต้องคุยกับลูกชาย แต่เห็นแววตาใสซื่อของลูกสาวอดีตของคนที่เคยรัก กลับสงสารอย่างบอกไม่ถูก

‘ลูกต้องการพ่อเสมอ’ เขาคิดเช่นนั้น จึงใส่ใจเชอร์รีล และพยายามเติมเต็มให้ในฐานะเพื่อนสนิทของแม่เชอร์รีล

หลังส่งกรต์สินีที่บ้านและอุ้มเชอร์รีลเข้าไปนอนในห้องนอนเขาก็ลาเธอกลับคอนโด วันนี้เขาหงุดหงิดทั้งยอดเป้าบริษัทไม่เป็นไปตามแผน ปิดงบก็ยากเย็น ทั้งต้องประชุมหารือกับลูกน้องจนเย็น กระทั่งข้าวก็ยังไม่ได้กิน ไหนจะโดนลูกชายสุดที่รักโกรธอีก จึงคิดโทรกลับไปต่อว่าคนต้นเรื่อง

กล้ากวีทำการบ้านกับน้องสาวเสร็จแล้ว ก็รีบวิ่งไปเอาส้มที่เขากับน้องช่วยกันปลอกแช่เย็นไว้ก่อนจะทำการบ้าน ขึ้นมาให้แม่ที่ในห้อง

“แม่ฮะ...กล้ากับน้องแก้วเอาฉ้มมาให้แม่ฮะ” ประตูเปิดพร้อมกับเสียงลูกชายและตามด้วยร่างจ้ำม่ำน่ารักของลูกสาวเดินต้วมเตี้ยมมาหาเธอที่นั่งอยู่บนเตียง กำลังมองรูปกินข้าวที่แสนมีความสุขของสามีกับรักเก่าของเขา เธอจึงคว่ำโทรศัพท์ลงเพื่อไม่ให้ลูกเห็น

เธอยิ้มให้ลูก ๆ ก่อนจะรับเอาจานส้มที่เธอสอนเขาสองคนปลอกมากินหนึ่งชิ้น แต่ภายในคอจุกแน่นแทบกลืนไม่ลงกับการกระทำของสามี ที่นับวันยิ่งไม่เห็นหัวเธอเข้าไปทุกที จนไม่รู้ว่าตอนนี้เธอเป็นเมียเขาหรือคนนั้นของเขากันแน่

“แม่กินเยอะ ๆ นะคะ หน้าของแม่เหมือนไม่ฉะบาย” เสียงเล็กเสียงน้อยแสดงความเป็นห่วงแม่ ทั้งยังยื่นกลีบส้มชิ้นที่สองถึงปากของแม่อีกต่างหาก ‘แม่ต้องเหนื่อยกับพ่อมาเยอะแล้ว แก้วสงสารแม่’

เธอดึงลูกสาวเข้ามากอด แล้วก็อีกฝั่งมีลูกชาย จูบที่หัวของลูกทั้งสองทำให้หัวใจเธอเริ่มมีความสดชื่นขึ้นมาบ้าง หลังจากเหี่ยวเฉามาทั้งวันเพราะเขากับผู้หญิงคนนั้น

“แม่ไม่ได้กินข้าวใช่ไหมฮะ กล้าเปิดหม้อข้าวยังเหลืออยู่เต็มหม้อ” เพราะเขาสองคนกินพิซซ่าจนท้องตึงตั้งแต่กลับมาจากโรงเรียน จึงกินข้าวเย็นไม่ไหว แต่แม่ก็ทำไว้รอผู้ชายคนนั้น คนที่ทำให้แม่เจ็บ!

“แม่ไม่หิวครับลูก” เธอบอกให้ลูกสบายใจ

“อย่าดื้อฉิฮะ แม่ยังเคยบอกว่าห้ามอดข้าวเดี๋ยวจะไม่โต แล้วจะปวดท้องด้วย” กล้ากวีย้อนคำสอนของแม่ เพื่ออยากให้แม่ยิ้มและอยู่กับตนไม่ต้องสนใจผู้ชายคนนั้นอีก

เธอสะอึกเมื่อลูกชายพูดขึ้น เธอแทบไม่ได้แตะข้าวปลาอาหารมานานเท่าไหร่แล้วนะ หากไม่จะเป็นลมจริง ๆ เธอจะไม่จับจานช้อนออกมาตักอาหารและเคี้ยวมัน ความเจ็บปวดมันเสียดแทงใจ ทำให้เธออยากทำอย่างเดียวคือร้องไห้

วันนั้นที่ตัดสินใจแต่งงานไปแล้วเธอก็หันกลับไม่ได้ เพราะมีอีกสองชีวิตต้องดูแล เธอทำได้เพียงอดทนและพยายามเป็นเมียและแม่ที่ดี แต่เหมือนเขาค่อย ๆ ห่างเธอไปทีละนิดทีละนิด

“แม่ผอมมากแล้วนะฮะ” กล้ากวีน้ำตาคลอเบ้า พร้อมกับน้องสาวที่มองแม่แล้วสงสารจับใจจนอยากร้องไห้เช่นเดียวกัน

“แม่ขา...ไม่ต้องฉนใจเขาแล้วนะ เรามีกันแค่นี้ก็ได้ แก้วไม่ต้องการพ่อ แก้วอยากอยู่กับแม่กับพี่กล้า แม่เลิกร้องไห้ได้ไหม” มือป้อม ๆ ยกขึ้นเช็ดน้ำตาของแม่ที่หยดลงมาอีกแล้วและนั่นทำให้เธอกลั้นต่อไปไม่ไหว ร้องไห้ต่อหน้าลูกอีกครั้งทั้งที่เคยสัญญากับเขาไว้แล้วจะไม่ร้องไห้ให้ลูกเห็นอีก แต่ตอนนี้เธอไม่ไหวจริง ๆ เธออ่อนแอเกินไป

น้ำตาจากที่เหือดแห้งไปแล้วหวนกลับมาอีกครั้ง เธอร้องไห้สะอื้นกอดลูกไว้แน่น หากไม่ใช่เพราะต้องการรักษาครอบครัวไว้ เธอจะทนขนาดนี้ทำไมกัน...

สามคนแม่ลูกกอดกันได้สักพัก เธอก็เอาลูกเข้านอนแล้วกล่อมให้ลูกหลับ ก่อนจะกลับเข้าห้องแต่แล้วก็มีเสียงเรียกเข้าของสามีดังขึ้นจนทำให้โทรศัพท์สั่นอยู่บนเตียงมันขยับไปขยับมา เมื่อเห็นว่าเป็นสายไม่ได้รับถึงห้าสายแล้วจึงรีบรับทันทีโดยไม่ต้องคิดอะไรอีก หัวใจที่เจ็บช้ำเมื่อกี้กลับสดใสขึ้นเมื่อรู้ว่าเป็นเขา ราวกับตัวเองเป็นสุนัขที่คิดถึงเจ้าของ ที่ยามเจ้าของกลับมาต้องกระโดดดีใจกระดิกหางส่ายสุดพลังให้รู้ว่าคิดถึงเจ้าของแค่ไหน

สามีที่รัก: ทำอะไรอยู่ทำไมรับสายช้า

ภรรยาแสนดี: กล่อมลูกนอนมา

สามีที่รัก: เพ้ออะไรอีกรู้ไหมว่าลูกโทรมาว่าเรา

ภรรยาแสนดี: เปล่าไม่ได้เป็นอะไรแค่ปวดหัวเลยน้ำตาไหล (เธอเลือกโกหกเขาไป ซ่อนความเจ็บช้ำไว้ในใจให้ลึกที่สุด ไม่กล้าบอกเพราะเขานั่นแหละเธอถึงร้องไห้)

สามีที่รัก: ปวดหัวก็กินยานอน มานั่งร้องไห้ให้ลูกคิดมากทำไม (เสียงต่อว่าอย่างน่ารำคาญส่งมาทำเธอเจ็บปวดใจ เขาไม่เคยถามว่าเธอเหนื่อยไหม ทำอะไรอยู่ ไม่สบายตรงไหน ให้พาไปหาหมอหรือเปล่า ทุกครั้งก็มีแต่เรื่องต่อว่าเธอถึงโทรมา จนคิดอีกแล้วว่าเธอเป็นเมียเขาหรือเปล่านะ หรือเป็นเพียงสุนัขตัวหนึ่งที่เขาเอาไว้เฝ้าบ้านกับเลี้ยงลูก ยามอยากเล่นก็มาหยอกล้อให้ดีใจ ยามเบื่อหน่ายก็ผลักไสและด่าทอ)

ภรรยาแสนดี: อื้อ (เธอตีบและตันไปหมดจนไม่อาจเปล่งคำอื่นออกมาได้จึงส่งเสียงผ่านลำคอ แล้วสะอื้นแบบไร้เสียงออกมาไม่ให้เขาได้ยิน)

สามีที่รัก: แล้วเล่าเรื่องไร้สาระอะไรให้ลูกฟังอีก ลูกถึงได้แคปรูปส่งมา บ้าฉิบหาย! (เสียงต่อว่าอย่างหัวเสียพร้อมกับเสียงสบถหยาบคายจนคนฟังสะดุ้ง)

ภรรยาแสนดี: เปล่าไม่ได้เล่า (เธอตอบเขาเสียงค่อย ไม่รู้ว่าลูกไปว่าอะไรเขา แต่คงทำให้เขาโกรธมากแน่ ๆ ที่มาลงกับเธอ ใช่ว่าเธอจะต้องเป็นคนเล่า เขาเปิดตัวราวกับจะคบกันเปิดเผย ทั้งที่ยังมีเธอเป็นเมียคาบ้านอยู่แบบนี้ แล้วยังเรียนอยู่โรงเรียนเดียวกัน เขาไม่คิดว่าที่เขาทำไปทั้งหมดมันทุเรศบ้างหรือไง ลูกเรียนสองภาษาที่ราคาถูกกว่าภาคอินเตอร์ที่ลูกคนอื่นเรียนอยู่ แต่กลับยินดีจ่ายค่าเทอมหลักแสนให้ลูกคนอื่นโดยไม่รู้สึกอะไร และไม่เคยเล่าอะไรให้เธอฟังเลย)

สามีที่รัก: ลูกยังเด็กจะรู้มาได้ยังไง เธอไม่ต้องโกหก

ภรรยาแสนดี: .....! (เมื่อภรรยาเงียบคนเป็นสามีก็ตัดสินทันทีว่าเรื่องที่เขาเดาถูกต้อง เพราะเหมือนยอมรับกลาย ๆ และหาคำหยาบคายมาจิกกัดให้เธอรู้เสียบ้างว่าควรทำตัวยังไง)

สามีที่รัก: น่ารำคาญว่ะ ผิง เมื่อก่อนไม่เห็นเป็นแบบนี้ เลิกได้ไหมวะ (เมื่อก่อนเขาก็ไม่ได้เป็นแบบนี้เหมือนกัน ได้แต่คิดแต่เธอไม่กล้าเถียงออกไป เพราะว่าเป็นเธอที่รักเขาข้างเดียวมาตลอด จึงไร้ปากเสียงมานานและตามใจเขาทุกเรื่อง และเขาก็ชินที่จะเป็นฝ่ายถูกเสมอและเธอเป็นฝ่ายผิดตลอด)

สามีที่รัก: เลิกได้แล้วนะนิสัยเอาเรื่องคนอื่นไปพูดไร้สาระแบบนี้ หากลูกไปพูดที่โรงเรียนกิ่งจะเสียหาย (เขาแคร์ผู้หญิงคนนั้น แต่กับภรรยาอย่างเธอไม่เคยแคร์สักนิด)

น้ำตาที่เธอกลั้นมันไว้ สุดท้ายก็พังทลายราวกับเขื่อนแตกและเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือปนอาการสะอื้นอย่างเจ็บปวดรวดร้าว

ภรรยาแสนดี: ขะ...ขอโทษ!

สามีที่รัก: อะไรวะ...พูดแค่นี้ก็ร้องไห้ หัดเจ้าน้ำตาตั้งแต่เมื่อไหร่ เกลียดว่ะนิสัยแบบนี้ อะไร ๆ ก็เอาแต่ขอโทษแล้วก็ร้องไห้ น่าเบื่อ!

ภรรยาแสนดี: ฮึก...กลับมานอนบ้านหน่อยได้ไหม (ฝืนขอร้องให้เขากลับมา... แม้คำตอบรู้อยู่แก่ใจ แต่ก็ยังมีความหวัง หวังว่าเขาจะรักเธอบ้าง)

สามีที่รัก: ทำไมอีก?

ภรรยาแสนดี: ปวดหัว (เสียงออดอ้อนเหมือนเมื่อตอนคบกันใหม่เปล่งออกมา ทั้ง ๆ ที่เขาเคยชอบว่าชอบเสียงเล็กเสียงน้อย แต่เสียงอ้อนวันนี้กลับทำให้เขารำคาญ)

สามีที่รัก: ผมไม่ใช่หมอนะครับ กลับไปคุณจะได้หายปวดหัว กินยาก็นอนพักซะ (ผิงรับรู้ดีว่าเมื่อไหร่ขึ้นคุณขึ้นผมนั่นคือเขาโกรธมากแล้ว และเขาจะไม่ติดต่อเธออีกสองสามวันเป็นการลงโทษเธอ และเธอก็ไม่มีสิทธิ์ไปตามหาเขาหากเขาไม่คิดกลับมาเอง)

ภรรยาแสนดี: แต่ผิงคิดถึงกวินนะ (ไม่เคยต้องอ้อนวอนใครขนาดนี้ เขาเป็นคนแรกและเป็นคนเดียวที่เธออยากกอดยามอ่อนแอ ขอแค่กอดเรื่องต่าง ๆ เธอจะลืมมันไป แต่ว่าเขา...)

สามีที่รัก: เราต้องทำงานพรุ่งนี้มีประชุมเช้า เลิกงานแล้วจะกลับบ้าน แล้วก็อย่างี่เง่าร้องไห้อะไรนี่อีก(ถอนหายใจก่อนจะบอกเหตุผลไป)

ภรรยาแสนดี: อื้อ...เราเข้าใจแล้ว

สิ้นเสียงของภริตาเขาก็วางสายโดยไม่บอกลาสักคำ ปล่อยให้เธอนอนลำพังอย่างเดียวดาย พร้อมกับน้ำตาที่ไหลไม่ขาดสายทั้งคืน

แก้วกัลยาตื่นก่อนแล้ววิ่งเข้าไปหาแม่ทันที แต่ภาพที่เห็นคือแม่ล้มหัวฟาดพื้นส่ายหัวไปมา...

“กรี๊ด...แม่...พี่กล้า...แม่ล้ม...” เสียงของน้องสาวทำให้กล้ากวีลุกวิ่งเข้ามาในห้องทันที...

“แม่ฮะ...ทำใจดี ๆ ไว้นะฮะ” เสียงสั่นเครือของลูกชายทำให้ภริตายิ้มให้แล้วบอกว่าไม่เป็นอะไร