บทที่8 ใจเต้นแรง

เรื่องราวมันก็เป็นเช่นนั้นเรื่อยมาตั้งแต่เริ่มเล่นแอปหาคู่แล้วไปปัดขวาแมตช์กับผู้ชายหน้าใสผมสั้นหยักศกสวยบนที่นอนดวงตาคู่สวยปรือปรอยไม่เหมือนตั้งใจถ่ายแต่กลับให้อารมณ์เหมือนเจ้าหญิงนิทราที่ถูกปลุกให้ตื่นด้วยจุมพิตของเจ้าชาย

ถึงแม้ตอนแรกจะไม่เข้าใจว่าทำไมพิมพ์ถามอะไรไปก็ไม่พิมพ์ตอบกลับมาจนเกือบจะถอดใจเพราะคิดว่าอีกฝ่ายอาจจะไปคุยกับคนอื่น

แต่จู่ๆ ก็มีภาพเบลอๆ ขาดๆ เกินๆ รัวส่งมาให้ทุกวันจึงส่งภาพที่ชอบถ่ายให้คุณย่าดูกลับไป

แล้วความสัมพันธ์ของเราที่ไม่รู้ว่าคืออะไรก็ถูกสานต่อนานนับเดือน ถึงแม้จะชอบเจ้าของโปรไฟล์ตั้งแต่แรกเห็นแต่การไม่คาดหวังว่าต้องรีบร้อนเป็นแฟนหรือรักกันให้ไวที่สุดก็เป็นเรื่องราวดีๆ เพราะมันดูบริสุทธิ์และโรแมนติกสำหรับคนใจเย็นเช่นตนแล้ว

วันหนึ่งคุณย่าป่วยหนักจนไม่สามารถดูแลเองที่บ้านได้ต้องอยู่ในความดูแลของแพทย์เพื่อดูอาการตลอด

ความรู้สึกเศร้าโหยหาความอบอุ่นและอาการว่างทำให้หลังจากได้โลเคชั่นบ้านผู้ชายที่แมตช์ในแอปหาคู่มาอย่างงงๆ ว่าทำไมหมาถึงกดแชร์โลเคชั่นได้แต่ก็ตัดสินใจซื้อดอกไม้ขับรถไปหาเจ้าตัวตามที่อยู่นั้น

ยืนตั้งสติอยู่หน้าบ้านตั้งนานกว่าจะตัดสินใจกดกริ่งหน้าประตูรั้วได้ ไม่เคยทำอะไรแบบนี้สักครั้งนี่คือครั้งแรก

หัวใจเต้นตึกตักไปหมดระหว่างรอคนคนนั้นมาเปิดประตูสายตาพลันกวาดไปรอบๆ สำรวจผ่านรั้วสีขาวที่ไม่สูงมากนักตัวบ้านชั้นเดียวหลังเล็กกระทัดรัดมีไม้ผลยืนต้นสูงราวๆ เกือบสามเมตรให้ร่มเงาและมีเนื้อที่รอบบ้านพอให้สุนัขวิ่งเล่น

แต่...หญ้าอาจจะขึ้นสูงไปสักหน่อย

แกร่กก! แอ้ดดดด~

ประตูบ้านด้านในห่างจากรั้วไม่มากค่อยๆ เปิดออก ผมสะดุ้งเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้นกำช่อดอกไม้ในมือแน่น

อ้าว? หมา

แต่เป็นหมาไซบีเรียนที่คุณย่าชอบตัวใหญ่ขนยาวหน้าตาดุดันเท่สุดๆ ไปเลยจะกัดไหมเนี่ย?

โฮ่ง!

หมาตัวโตเห่าทักทายกันท่าทางของมันไม่ดุร้ายเหมือนรูปลักษณ์ภายนอก ถ้ามองไม่ผิดมันทำหน้าแปลกๆ ดูตลกเหมือนที่คุณย่าชอบไม่ผิดเพี้ยน

มีมันตัวเดียวที่ออกมาจากประตูและไม่มีคนอื่นแสดงว่านี่อาจจะเป็น...

“บูบู้? บูบู้ใช่ไหม จำฉันได้ไหมมานะคนที่ส่งภาพให้นายทุกวันไง”

สมองผมประติดประต่อเรื่องราวได้ไวมาก พลันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดหน้าแชทยาวเหยียดที่มีแต่รูปให้หมาดู ใครผ่านไปผ่านมาเห็นอาจจะมองว่าบ้าก็ได้ แต่ผมกลับชอบเจ้าหมาตัวโตหน้างงตรงหน้านี้มากๆ เลย

เจ้าหมาไซขาวดำมองโทรศัพท์ราวกับเข้าใจว่าผมจะสื่ออะไรแล้วมันก็ทำสิ่งที่ทำให้ทึ่งมากกว่าเดิมคือมันใช้สองขาหน้าอย่างคล่องแคล่วเปิดประตูรั้วหน้าบ้านให้ราวกับเป็นมนุษย์คนหนึ่ง

แต่มีหมามาเชิญเข้าบ้านนี่ไม่แปลกจริงๆ ใช่ไหม?

ผมเดินตามมันเข้าบ้านโดยไม่ต้องช่วยเปิดประตูใดๆ มันเดินนำเข้ามาในบ้านที่โล่งๆ ไม่มีของตกแต่งมากนัก

ห้องโถงมีแค่ทีวีด้านหนึ่งกับโซฟาสีดำตัวยาวที่มีปลายเท้าขาวเรียวโผล่ออกมาหรือว่านั่นจะเป็น...

ตึกๆๆๆๆๆ

หัวใจที่หยุดเต้นไปสักพักกลับมาเต้นรัวเร็วอีกครั้งบ้านนี้ไม่ได้มีแค่หมาแสนรู้จริงๆ เป็นคนในรูปนั้นใช่ไหม?

ค่อยๆ เดินตามหมาตัวโตเข้าใกล้โซฟานั้นอย่างเชื่องช้า เหงื่อในมือข้างที่ถือดอกกุหลาบเปียกชุ่มลื่นมือไปหมด

เอื๊อก!

เสียงกลืนน้ำลายของผมดังมากจนเจ้าบูบู้หันมอง

จะไม่ให้กลืนน้ำลายได้ยังไงสภาพคนที่แอบปลื้มสวมชุดอยู่บ้านที่ไม่คุ้นชินเพราะเวลาตนจะนอนก็มักจะสวมชุดนอนให้เป็นกิจลักษณะทั้งเสื้อและกางเกงเป็นชุดที่ใส่เฉพาะตอนนอนเท่านั้น แต่คนตรงหน้ากลับสวมเสื้อตัวใหญ่ยืดย้วยเปิดลึกไปถึง...ยอดอกสีชมพู

แถมตอนแรกที่เห็นขาขาวเรียวมันดันเผลอคิดอะไรไปไกลว่าเจ้าของบ้านลืมสวมกางเกงหรือเปล่าแต่มองอีกทีมันคือชั้นในที่เรียกว่าบ็อกเซอร์แค่มันล่นขึ้นไปจนถึงขาอ่อนก็เท่านั้น

เห็นท่าทางนิ่งๆ แบบนี้แต่หัวใจเกือบวายเพราะเต้นแรงแทบทะลุออกมานอกอก

ตุ้บ!

บูบู้ใช้ขาหน้าฟาดลงไปเต็มรักที่หัวคนตัวขาวจนเส้นผมกระจายเต็มหน้าการกระทำนั้นทำเอาผมเบิกตาโพลงเพราะไม่ถนัดใช้ความรุนแรงแต่คนกับหมาบ้านนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่ถ้ามองอีกมุมคือทั้งคู่คงสนิทกันมากจริงๆ?

...