All Chapters of เมียมีแต่เมียพี่นอนหลับอยู่!: Chapter 1 - Chapter 10

21 Chapters

บทที่1 เจ้านายของบูบู้

ติ้ด ติ้ด ติ้ดหกโมงเช้าของทุกวันเสียงนาฬิกาปลุกจากเครื่องมือสื่อสารดังขึ้นอย่างขยันขันแข็งเปลือกตาหนักอึ้งขยับไปมาในความมืดดวงตาคู่คมลืมขึ้นมองแสงสลัวริมหน้าต่างบ่งบอกเวลาเช้าวันใหม่ที่ผ่านมาพบอีกคราแกร่ก แกร่ก แกร่กเสียงตะกายประตูห้องนอนของสัตว์เลี้ยงสี่ขาดังตามมาติดๆ จากเสียงนาฬิกาปลุกที่ดังเล็ดลอดออกไปด้านนอกฟึ่บบบ~ผ้าห่มผืนนุ่มสีขาวถูกกายใหญ่ค่อยๆ ขยับเปิดกายใหญ่ขยับแทรกออกมาแผ่วเบาห้อยขาลงจากเตียงยืนขึ้นเบาๆกึ่ก..ปลายเท้าสะอาดสะอ้านแตะถึงพื้นก้าวเดินไปพร้อมกับเสยผมที่ชีฟูให้เรียบตามนิสัยคนมีระเบียบตึก ตึก ตึกแกร่ก~ แอ้ดดดดฝ่ามือใหญ่คว้าลูกบิดประตูปลดล็อคเปิดออกปรากฎร่างตัวขนฟูสีขาวดำหนาตาเมินโลกเห่าทักทายกระดิกหางไผมาโฮ่ง~"อรุณสวัสดิ์บูบู้ไปแปรงฟันกัน" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยกับสัตว์ขนฟูด้วยความเอ็นดูโฮ่ง~ตึกๆๆๆๆๆสวบ สวบบ ฟุ่บตัวขนฟูวิ่งตรงดิ่งไปยังเตียงกว้างมีก้อนผ้าห่มปิดคลุมบางสิ่งไว้แคร่กๆๆๆๆแผล่บบบบ แผล่บบบบหมาตัวโตขนยาวพยายามตะกุยผ้าห่มหนาสีขาวราวกับคุ้ยหาบางอย่างแต่ไม่เป็นผลก้อนผ้าห่มยังคงสงบนิ่งไม่ไหวติงแม้จะถูกเหยียบย่ำไปมาโดยขาทั้งสี่"....""ก็รู้ว่าเขาไ
Read more

บทที่2 บูบู้

บูบู้มนุษย์ผู้หญิงพวกนี้น่ารำคาญเสียจริงไม่รู้จะมากรี้ดกร้าดอะไรนักหนากะอีแค่ผู้ชายหล่อล่ำรักสุขภาพรักสัตว์ทำอาหารเป็นแล้วก็..รักเมียจอมขี้เกียจคนเดียวไม่มองใครไม่นอกลู่นอกทาง...แหวะหมั่นไส้ความจริงแล้วมันก็น่าอิจฉานั่นแหละไม่รู้ว่าไอ้ตัวลีบสันหลังยาวที่นอนขี้เกียจอยู่บนเตียงนั่นมันทำบุญด้วยอะไรถึงได้มีคนรักที่เลิศเลอขนาดนี้ผมชื่อบูบู้อายุห้าขวบเป็นหมาพันธุ์ไซบีเรียนฮัสกี้ที่มีต้นกำเนิดจากรัซเซีย ถ้าเกิดที่นั่นคงได้เป็นหมาลากเลื่อนสุดเท่เหมือนกับญาติตัวอื่นๆ แต่ถ้าเป็นหมาไซที่เกิดในแถบเอเชียเขตร้อนจะลดความถึกบึกบึนและความเข้มแข็งลงจนกลายเป็นหมาที่ดูดีแค่รูปลักษณ์ภายนอกแต่ภายในกลับไร้สติและติ๊งต๊องบ้าบอสุดๆ เพราะอากาศร้อนทำให้หมาเป็นบ้า~ส่วนคนหน้าหล่อน่าหมั่นไส้ที่จูงผมอยู่เนี่ยไม่ใช่เจ้าของผมโดยตรงแต่เป็นผัวเจ้าของผมชื่อนายมานะชื่อแม่งเชยบรมทั้งที่ไม่ได้เกิดยุคเก่าแต่ก็ยังอุตส่าถูกตั้งชื่อให้เชยสุดๆแต่ไม่ว่าชื่อจะเชยอย่างไรไอ้ใบหน้าหล่อๆ หุ่นแซ่บๆ ความพ่อครัว ความรักสัตว์นี้ก็ทำให้ใครต่างพากันชื่นชมมองตาเป็นมันหวังจะเคลมไอ้หมอนี่ทุกรายตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอไม่ได้เว่ยนี่ผัวเจ
Read more

บทที่3 ฝันดี

ฝันดี ศรีสวรรค์ ลูกชายคนเดียวของพ่อกับแม่ที่บรรจุเป็นครูในกรุงเทพฯทั้งคู่เพราะเกษียณแล้วจึงอยากใช้ชีวิตบั้นปลายที่บ้านสวนสมบัติของปู่กับย่าที่ทิ้งไว้ให้ในจังหวัดน่านแต่ลูกชายตัวดีกลับชอบอยู่เมืองกรุงใช้ชีวิตลำพังไม่สุงสิงกับใคร พ่อกับแม่จึงยกบ้านหลังเล็กสีขาวให้เป็นเรือนหอล่วงหน้าเอาไว้อยู่กับคู่ชีวิตถ้ายังจะอยู่เมืองกรุงต่อไปปกติตอนอยู่ด้วยกันสามคนพ่อแม่ลูกก็เป็นพ่อแม่ที่ปากเปียกปากแฉะคอยสอนลูกนอกคอกคนนี้ตลอดฝันดีไม่มีนิสัยเจ้าระเบียบ เป็นคนแข็งกระด้างไม่เรียบร้อย ไม่รู้จักเข้าหาคน ไม่สนใจใคร ไม่ใจดีมีเมตตาอ่อนโยนรักสัตว์เหมือนพ่อกับแม่ชายหนุ่มวัยเบญจเพศผู้ที่ไม่มีความฝันไม่มีจุดหมายในชีวิตไม่ชอบการแก่งแย่งแข่งขันมีชีวิตได้ด้วยการนอน เพื่อให้สมองและร่างกายมีประสิทธิภาพเต็มที่เคยแม้กระทั่งนอนหลับสามวันสามคืนเต็มเพื่อเตรียมตัวสอบแม้จะดูประหลาดราวกับเป็นโรคร้ายแรงชนิดหนึ่งแต่พ่อแม่ก็พยายามเข้าใจเสมอมาและหวังว่ามันจะดีขึ้นเมื่อลูกชายเติบโตเข้าสู่วัยที่ต้องมีครอบครัวแต่มันกลับตรงกันข้ามเพราะฝันดีชอบนอนตัดขาดความสัมพันธ์กับสังคม หนีความยุ่งยากในการใช้ชีวิตด้วยการทำงานออนไลน์อยู่ที่บ
Read more

บทที่4 มีแม่เมื่อพร้อม

.....กูบูบู้หมาไซบีเรียนขนฟูตัวโตสีขาวดำเป็นหมาสายพันธุ์นอกตัวใหญ่เท่าคนนิสัยจริงดุร้ายล่าเนื้อแข็งแรงต้นกำเนิดอยู่ที่รัซเซียเมืองหนาวไม่ต่างจากหมาป่าในหนังแวมไพร์กูมันเท่สาดแต่...ไม่เท่ก็ตอนมาเจอเจ้านายคนเอเชียแบบไอ้ฝันดีนี่แหละ คนเหี้ยอะไรนอนได้นอนดีนอนหลับไม่ต่างจากโคอาล่าจำศีล วันนึงมียี่สิบสี่ชั่วโมงมันนอนไปแล้วสิบหกชั่วโมง...คนบ้าอะไรนอนวันละสิบหกชั่วโมงคนปกติยังนอนไม่ถึงแปดชั่วโมงด้วยซ้ำกูถูกฝึกมาตั้งแต่เกิดให้เห่าดัง สง่า ดุดัน ไล่ฟัดคนร้าย เอาไว้เฝ้าบ้านเหมาะกับคนที่ต้องการหมาน่ากลัวแต่ดูไอ้ฝันดีมันทำกับกูสิ มันเมินความน่ากลัวของกูไม่พอ สอนให้ทำอะไรแต่ละอย่างไม่ต่างจากคนมันเลี้ยงหมาไม่เป็นด้วยซ้ำ!บ้านไม่มีจานอาหารหมา ไม่มีถาดให้น้ำ อาหารหมาไม่ต้องใส่จานสั่งให้ที่ร้านมาส่งวางตรงไหนก็ตรงนั้นหน้าบ้านข้างประตู นอนไว้ทั้งกระสอบแล้วใช้มีดกรีดผ่ากลางอยากกินยังไงก็แล้วแต่ น้ำดื่มมันสอนให้หมาเปิดก๊อกหน้าบ้านดื่มเอา ที่ฉี่ที่อึมันชี้ไปที่ห้องน้ำทำท่าให้ดูแค่นั้น ที่นอนอยากนอนไหนก็แล้วแต่เพราะมันเองตอนง่วงก็หลับไม่เลือกที่เช่นกันมันเป็นคนที่ไม่มีเป้าหมายมากที่สุดตั้งแต่เห็นมน
Read more

บทที่5 เจอกัน

มันลุกขึ้นยืนลูบท้องตัวเองป้อยๆ หันมาลูบหัวหมาเพราะมือตัวเองเปื้อนเดินตัวปลิวเข้าห้องไปเหลือไว้เพียงเศษซากอารยะความกินเลอะไว้ให้หมาตัวเองตามเช็ดตามล้างให้ดิ้นตายเถอะภาระของหมาจริงๆ!ต้องคาบทั้งกล่องและถุงไปทิ้งถังขยะเดินไปเดินมาเก็บผ้าที่มันถอดทิ้งลงตะกร้าผ้าตุ้บบบ!ในขณะที่เก็บกางเกงให้เจ้านายจอมขี้เกียจเครื่องมือสื่อสารเครื่องบางหล่นลงจากกระเป๋ากางเกงตัวนั้นส่องแสงสว่างวาบทำให้กูหยุดดูและใช้เท้าเขี่ยมันไปมาติ๊งงงอะไรวะ?หน้าจอปรากฎแอปพลิเคชั่นหนึ่งมีรูปภาพและข้อมูลเรียงรายยิ่งเขี่ยยิ่งเยอะแต่จู่ๆ เท้าก็ดันเผลอไปปัดขวากับรูปชายคนหนึ่งติ๊งงงอะไรอีกวะ?ไม่ค่อยเข้าใจแต่ก็นอนเขี่ยเล่นแก้เบื่อเพราะถึงอย่างไรเจ้านายมันก็ไม่ออกไปไหนจะออกไปวิ่งเล่นตอนนี้ก็ร้อนติ้ดๆๆๆๆๆๆหน้าจอเครื่องมือสื่อสารมีตัวหนังสือที่อ่านไม่ออกถูกส่งเข้ามาจึงเขี่ยเล่นทุกครั้งที่มีเสียงดัง....นับตั้งแต่นั้นของเล่นใหม่คือมือถือสีดำของฝันดี เพราะมันไม่สนใจอะไร วันๆ กินนอนทำงานไม่มีเพื่อนมีฝูงโทรหามีแค่พ่อกับแม่ที่คอยโทรหามันตลอดต่อให้จะเอาไปแทะไปเตะเล่นมันก็ไม่ว่า"บูบู้ถ่ายรูปให้กูหน่อยจะส่งให้พ่อกับแม่"...ดูม
Read more

บทที่6 จะมีสิ่งใดทำให้เธอตื่น

ไอ้หล่อวางช่อกุหลาบลงบนโต๊ะหน้าทีวีใกล้ๆ ฝันดีนั่งยองลงบนส้นเท้า พอมองถุงเท้าสีขาวของมันกับเสื้อที่เคยสีขาวของฝันดีแล้วทำไมกูรู้สึกเขินอายอยากเอาหน้ามุดไข่ตัวเองในความแตกต่าง มันมองหน้าไอ้ฝันดีอยู่นานสองนานเงียบๆ เหมือนถูกกดสต๊อปไว้ท่านั้นไม่รู้ว่าหน้าเหวอๆ ปากหวอๆ นั่นมีอะไรให้มอง จืดยิ่งกว่าเต้าหู้ ซกมกก็ซกมก ขี้เกียจก็ขี้เกียจ ถ้ามันแดกอาหารหมาได้มันคงไม่เจียดเวลานอนอันมีค่าของมันมากดสั่งอาหารกินแหงๆ"เขาทำงานดึกเหรอถึงได้นอนกลางวันแบบนี้แถมบ้านก็...ค่อนข้างรก"ไอ้หล่อมันยื่นนิ้วใหญ่เกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าฝันดีเบาๆ ราวกับกลัวมันจะตื่นเสียเต็มประดาแต่ถ้ากูพูดได้กูจะโกนบอกมึงว่าต่อให้แม่งมีคอนเสิร์ตอีดีเอ็มตรงนี้ก็ทำให้ไอ้ตัวขาวสันหลังยาวนี่ตื่นไม่ได้หรอกจริงจี๊งแต่แล้วจู่ๆ ไอ้หล่อก็พับแขนเสื้อทั้งสองข้างของมันขึ้นไปถึงข้อศอกใบหน้าใจดีเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้น...หรือว่ามันจะเป็น?"บูบู้ไม้กวาดอยู่ไหนเหรอ? "ห๊ะ? มันพูดถึงอะไรนะ?นึกว่ามึงจะกลายร่างเป็นโจรกระซวกไส้ไอ้ฝันดีเพื่อยกเค้าบ้านที่...โคตรจะมินิมอลไม่มีอะไรให้ปล้นหลังนี้"ไม้กวาด ไม้ถูพื้น น้ำยาถูพื้น อยู่ตรงไหนรู้ไ
Read more

บทที่7 มานะคนดี

แกร่กกก~ แอ้ดดดด"ยังไม่ตื่นอีกแฮะถ้าอย่างนั้นขออนุญาตถือวิสาสะทำความสะอาดบ้านให้เลยก็แล้วกัน"ไอ้หล่อกลับมาจากข้างนอกก็ตรงดิ่งเดินไปดูซากคนหลับที่เดิมออกไปแค่ชั่วโมงเดียวไม่สามารถทำให้คนสันหลังยาวตื่นได้แน่นอนกูแอบเดินไปสังเกตุไอ้หล่อที่นั่งมองคนหลับแล้วอมยิ้มแล้วคิดอะไรดีๆ ออกยินดีด้วยกูเลือกมึงนี่แหละมาเป็นเจ้านายกูอีกคนไอ้หล่อมานะคนดีศรีสยาม!มันนั่งมองคนขี้เกียจพักหนึ่งก่อนจะถอดเสื้อเชิ้ตออกอวดไหล่กว้างกล้ามแน่นจัดการปัดกวาดเช็ดถูบ้านหลังไม่ใหญ่อย่างพิถีพิถันเป็นระเบียบเรียบร้อยแถมยังคล่องแคล่วใช้เวลาทำงานแต่ละอย่างไม่นานทุกอย่างเอี่ยมอ่องราวกับดีดนิ้วสั่ง ไม่เพียงเท่านั้นมันยังอาบน้ำบำรุงขนให้กูจนตัวหอมฉุยเบาสบายเพราะไม่ได้อาบมาหลายวันยังไม่ทันได้พักมันก็เข้าครัวไปทำกับข้าวไว้ให้อีกสามอย่างหุงข้าวให้เรียบร้อยเสร็จสรรพพ่อมหาจำเริญดูเหมือนวันนี้ทั้งวันมันจะว่างหรือไม่ก็เป็นวันหยุดของมันถึงได้มาขลุกอยู่ที่นี่ได้เป็นวันแต่ไม่ว่ามันจะทำเสร็จไปแล้วกี่อย่างไอ้ตัวดีก็ไม่ตื่นจนเย็นมันจึงยอมถอยทัพกลับไปบอกว่ามีนัดกินข้าวกับที่บ้านจะส่งข้อความหาเหมือนชะตาเล่นตลกแค่มันขับรถออกไปไม่น
Read more

บทที่8 ใจเต้นแรง

เรื่องราวมันก็เป็นเช่นนั้นเรื่อยมาตั้งแต่เริ่มเล่นแอปหาคู่แล้วไปปัดขวาแมตช์กับผู้ชายหน้าใสผมสั้นหยักศกสวยบนที่นอนดวงตาคู่สวยปรือปรอยไม่เหมือนตั้งใจถ่ายแต่กลับให้อารมณ์เหมือนเจ้าหญิงนิทราที่ถูกปลุกให้ตื่นด้วยจุมพิตของเจ้าชาย ถึงแม้ตอนแรกจะไม่เข้าใจว่าทำไมพิมพ์ถามอะไรไปก็ไม่พิมพ์ตอบกลับมาจนเกือบจะถอดใจเพราะคิดว่าอีกฝ่ายอาจจะไปคุยกับคนอื่น แต่จู่ๆ ก็มีภาพเบลอๆ ขาดๆ เกินๆ รัวส่งมาให้ทุกวันจึงส่งภาพที่ชอบถ่ายให้คุณย่าดูกลับไป แล้วความสัมพันธ์ของเราที่ไม่รู้ว่าคืออะไรก็ถูกสานต่อนานนับเดือน ถึงแม้จะชอบเจ้าของโปรไฟล์ตั้งแต่แรกเห็นแต่การไม่คาดหวังว่าต้องรีบร้อนเป็นแฟนหรือรักกันให้ไวที่สุดก็เป็นเรื่องราวดีๆ เพราะมันดูบริสุทธิ์และโรแมนติกสำหรับคนใจเย็นเช่นตนแล้ว วันหนึ่งคุณย่าป่วยหนักจนไม่สามารถดูแลเองที่บ้านได้ต้องอยู่ในความดูแลของแพทย์เพื่อดูอาการตลอด ความรู้สึกเศร้าโหยหาความอบอุ่นและอาการว่างทำให้หลังจากได้โลเคชั่นบ้านผู้ชายที่แมตช์ในแอปหาคู่มาอย่างงงๆ ว่าทำไมหมาถึงกดแชร์โลเคชั่นได้แต่ก็ตัดสินใจซื้อดอกไม้ขับรถไปหาเจ้าตัวตามที่อยู่นั้น ยืนตั้งสติอยู่หน้าบ้านตั้งนานกว่าจะตัดสินใจกดกริ่ง
Read more

บทที่9 เธอไม่เคยตื่นเลย

...แวบนึงผมเห็นหมาหน้าเหวี่ยงกรอกตาคล้ายคนเวลาเบื่อขี้หน้าใครแล้วมันก็หันหลังใส่หน้าเจ้าของสะบัดพวงหางขนยาวใส่หน้าคนน่ารักแต่...นิ่งสนิทนิ่งมากจนคิดว่าลืมหายใจด้วยความเป็นห่วงจึงวางกุหลาบลงบนโต๊ะนั่งยองๆ ห่างจากใบหน้าเนียนไม่มากนักบูบู้จึงเดินถอยห่างออกไปนอนแทะตุ๊กตาเล่นผมยื่นมือไปอังใต้จมูกรั้นปรากฎว่ายังมีลมหายใจปกติดี ด้วยความใกล้ทำให้ได้กลิ่นอ่อนๆ ของเจ้าตัวผมเผ้ายุ่งเหยิงปิดบังใบหน้าขาวซูบซีดแต่ว่าตัวจริงดูดีกว่าในรูปชะมัด ยิ่งได้สัมผัสเพียงปลายนิ้วกลับรู้สึกพิเศษกับคนคนนี้มากขึ้นเผลอยกมือขึ้นเกลี่ยเส้นผมหยักธรรมชาติทัดไว้ข้างหูขาวไม่ไหวยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งถูกดึงดูดทั้งที่หลับนิ่งสนิทยังรู้สึกได้ถึงเพียงนี้ถ้าได้พูดกันจะเป็นอย่างไรนะ?อยากอยู่ต่อจนกว่าอีกคนจะตื่นจึงต้องหาทางทำตัวให้เป็นประโยชน์ด้วยการ“บูบู้ไปข้างนอกกันไปซื้อเครื่องมือทำความสะอาดบ้านกัน” ผมพูดชวนหมาตัวโตราวกับคุ้นชินกันเป็นอย่างดี เพราะบ้านหลังเล็กดูรกและมีฝุ่นหนาไปหน่อย แถมยังไม่มีเครื่องมือทำความสะอาดเลยสักชิ้นชักอยากรู้แล้วสิว่าคนคนนี้ทำงานอะไรถึงไม่มีเวลานอนไม่มีเวลาดูแลบ้านแบบนี้ แต่ถ้า...ได้คบกันเรื่องพ
Read more

บทที่10 บูบู้ไปหาคุณย่า

...“บูบู้” ผมนั่งหน้าโซฟาทีวีโดยมีหัวทุยเล็กของฝันดีนอนหนุนอยู่..ไม่ใช่เรายังไม่เคยคุยกันแค่ผมมาทีหลังแล้วชอบยกหัวคนตัวเล็กขึ้นมาหนุนตักตัวเองประจำส่วนบูบู้ก็นอนที่ปลายเท้าฝันดีขาเรียวเล็กนั่นเกยก่ายขนฟูนุ่มนิ่มหลับปุ๋ยไม่เคยตื่นงื้ดดด~เจ้าขนฟูขานรับเอียงคอมาหาผมเล็กน้อย“คุณย่าฉันชอบหมาพันธุ์ไซบีเรียนแบบนาย” โฮ่ง~“ไปหาคุณย่าของฉันกันไหม? ท่านใจดีมากๆ รักสัตว์ด้วย” โฮ่ง~ บูบู้เห่ารับเสียงใสกระดิกหางไปมาทันทีที่ชวนไปข้างนอก“แล้วจะบอกฝันดียังไงถ้าเขาตื่นขึ้นมาไม่เห็นนาย” เจ้าบูบู้ทำตาเป็นขีดเดียวสลัดขาเล็กออกจากตัวกระโดดลงโซฟาไปรออยู่หน้าประตูรั้ว ผมชักไม่แน่ใจในความสัมพันธ์ของคนกับหมาบ้านนี้ซะแล้วสิ..โรงพยาบาล“คุณย่า .. คุณย่าครับผมมีอะไรมาให้คุณย่าดูด้วยนะ” คุณย่ามานีในวัยแปดสิบห้าปีลืมตาขึ้นมาด้วยท่าทางสะลึมสะลือ สัมผัสอบอุ่นของมือใหญ่ที่กอบกุมมือเหี่ยวย่นบีเบาๆ ให้รู้ว่ามีคนที่รักรอให้หายดีอยู่ “อืออ” เสียงครางรับในลำคอตอบหลานรักด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีริมฝีปากหยักคนหนุ่มกดลงบนหน้าผากเหี่ยวย่นเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งกาลเวลาความอบอุ่นที่เคยได้รับจากคุณย่าในตอนเด็กคือจุ
Read more
PREV
123
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status