บทที่ 9

ต่อ...

ร่างสูงกระแทกแผ่นหลังเข้าหาพนักเก้าอี้ตามอารมณ์เดือดดาล โมโหจนของบนโต๊ะถูกกวาดตกหล่นสู่พื้นกระจัดกระจายเกลื่อนกลาด บางชิ้นถึงกับแตกหักก็มี ก่อนเจ้าของอารมณ์ไม่ปกติตวัดสายตาแดงจัดขึงจับจ้องลูกน้องในห้องทีละคน ซึ่งแต่ละคนล้วนแต่ยืนก้มหน้างุด กุมมือประสานกันไว้ตรงหน้าอย่างขลาดกลัวต่อแรงอารมณ์ของผู้เป็นนาย

หนึ่งอาจด้วยเพราะรู้ตัว คราวนี้พวกตนนั้นดันทำงานผิดพลาดอย่างไม่น่าให้อภัย...

“กูแค่สั่งให้พวกมึงเฝ้าผู้หญิงตัวเล็กนิดเดียว มึงยังเสือกปล่อยให้เขาหนีรอดออกไปลอยหน้าข้างนอกอย่างสบายใจเฉิบ แล้วนับประสาอะไรกับงานชิ้นใหญ่กว่านี้ พวกมึงจะทำสำเร็จกันหะ!”

เดวิสต้องหยุดตะคอกแล้วสูดลมเข้าปอด ตนเองเริ่มแสบคอด้วยตะเบ็งเสียงด่ามาเป็นชั่วโมง เลยยกน้ำเย็นที่ยังรอดพ้นจากมือเขาขึ้นดื่มอึกใหญ่ ก่อนปาแก้วเปล่าชนผนังเสียงดึง

เพล้ง!

ชายอกสามศอกสะดุ้งโหยง พากันก้มใบหน้าชิดอกกันเป็นทิวแถว

เดวิสเงยหน้าจากโต๊ะทำงาน แล้วกวาดตามองลูกน้องในห้องแต่คน พวกมันทำเอาหัวสมองเขาดันปวดจี๊ดขึ้นมากะทันหัน

วันนี้ตลอดทั้งวันเขาต้องตามเคลียร์งานหลายอย่าง โดยเฉพาะปัญหาใหญ่เรื่องขนอาวุธจัดส่งเข้าประเทศไทย ดันเกิดมีปัญหาเพราะเรือถูกสั่งระงับห้ามเข้า

“แต่เจ้านายครับ ผมก็คิดว่าเอ่อ เจ้านายเสร็จธุระกับเธอแล้ว ผมก็เลยเอ่อ...”

ลูกน้องคนสนิททำใจกล้าส่งเสียง แต่ถึงกระนั้นยังเกิดอาการติดอ่าง ไม่กล้าสบตาเจ้านาย ก่อนแอบกลืนน้ำลายเมื่อถูกเสียงตะคอกดังสวนขึ้นมา

“แล้วอะไรของมึงไอ้ชาโค...”

“ผมก็เลยลงมาหาเครื่องดื่มข้างล่าง ไม่คิดว่าเธอจะหนีได้รวดเร็วราววันเดอร์วูแมน...”

คนฟังถลึงตาใส่...

“ก่อนกลับกูได้บอกพวกมึงว่ายังไง กูบอกว่าให้เฝ้าเจ้าหล่อนเอาไว้ให้ดีๆใช่ไหม ไม่ใช่ให้มึงปล่อยเขาไปง่ายๆแบบนั้น ” ข่มเสียงดุพร้อมชี้หน้า แล้วหลับตาย่นหัวคิ้วดกหนาตอนถูกความปวดเล่นงาน

ไอ้ลูกน้องเวรตะไลสั่งความอะไรไม่ได้เรื่องกันสักอย่าง

คนหงุดหงิดขบเคี้ยวเขี้ยวฟัน ปลายจมูกโด่งพะเยิบพะยาบ นึกโมโหลูกน้องตัวเอง รวมทั้งแม่ดอกเบี้ยแสนหวานนั้นด้วย...

เขานึกว่าแม่นั่นจะสิ้นฤทธิ์แล้วนอนรอเขาอยู่บนเตียง เหมือนลูกแมวน้อยแสนเชื่อง แต่ที่ไหนได้ ดันแอบย่องลากกระเป๋า หนีออกจากห้องพร้อมหาที่อยู่ใหม่เสร็จสรรพ

เจ้าหล่อนคงไม่รู้สินะ หูตาเขามีออกกว้างขวางขนาดไหน กะอีแค่ย้ายที่อยู่ใหม่จากอีกรัฐหนึ่งข้ามไปอยู่อีกรัฐหนึ่ง คิดเหรอว่าจะหนีเขารอด...

ลูกน้องเขามีอยู่ทุกรัฐ กระจายอยู่ตามกลุ่ม ตามแก๊งมาเฟีย มดสักตัวยังพ้นสายตาเขายาก นับประสาอะไรกับคนทั้งคน...

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“เจ้านายครับ...ขออนุญาต” คนด้านนอกส่งเสียงขออนุญาต

เดวิสเหลือบตามองประตูแล้วถอนหายใจ ก่อนเอ่ยเสียงหงุดหงิด “เข้ามา”

ยังจะมีเรื่องอะไรทำให้เขาปวดหัวอีกไหมเนี่ย...

ร็อคโค ชายหนุ่มผู้ดำรงตำแหน่งเป็นทั้งเลขาแถมพ่วงด้วยตำแหน่งบอดีการ์ดคนสนิทของมาเฟียหน้าหล่อ ซึ่งตอนนี้กำลังนั่งนวดขมับใบหน้าเหยเก ร่างสูงกำยำในชุดสูทสีเข้มเข้ารูปดูดี ดันประตูห้องทำงานเปิดเข้ามาด้วยใบหน้าอ่อนอกอ่อนใจ ก่อนเหล่สายตาล้อเลียนให้ไอ้เพื่อนยาก กำลังยืนหน้าจ๋อยอยู่หน้าแถวสุด เขาเห็นชาโคเอาแต่ยืนก้มหน้างุด สีหน้านั้นขาวราวกระดาษเช็ดก้นเด็ก ให้ได้แต่นึกสมน้ำหน้า เวลาทำงานชอบใช้แต่พละกำลังดีนัก ไม่รู้จักหัดใช้สมองเสียบ้าง สุดท้ายเลยต้องเสียรู้ให้กะอีแค่ผู้หญิงตัวเล็กเท่ามด

ส่วนตัวเขาเองนั้นรอดตัวอย่างหวุดหวิด เพราะได้รับคำสั่งให้ตามเจ้านายกลับมาจัดการปัญหาการขนอาวุธ...

บอดีการ์ดหน้าหล่อเดินมาโค้งหน้าโต๊ะยาว

“เจ้านายครับ...มี...”

เดวิสยกมือโบกกับอากาศ

“ขอเป็นเรื่องสำคัญเท่านั้นนะ ตอนนี้กูรู้สึกปวดหัวเหลือเกิน”

“คุณลูซีเธอบอกว่าต้องการขอเข้าพบเจ้านายเป็นการด่วน เธอยังทิ้งท้ายย้ำหนักย้ำหนามากับผมอีกว่า ถ้าหากเจ้านายไม่อยากพลาดของดี เจ้านายควรให้เธอเข้าพบวันนี้ และเดี๋ยวนี้”

ร็อคโคว่าลูซีฉลาด แต่เจ้านายของเขานั้นอยู่เหนือกว่าอยู่ดี...

ดวงตาเรียวยาวเหมือนเม็ดอัลมอนด์ทอประกายหยามเหยียด ของดีของเจ้าหล่อนจะมีอะไร ถ้าหากไม่ใช่เรื่องเซ็กส์ร้อนแรงอย่างที่เขาเคยลองมาแล้วหลายครั้ง

ลูซีคือลูกสาวเจ้าของบ่อนกาสีโนชื่อดัง จัดว่าเป็นบ่อนอันดับต้นๆของรัฐแห่งนี้ เป็นหญิงสาวนิสัยเปิดเผย เปิดหมดไม่เหลือแม้แต่เสื้อผ้าสักชิ้น มองเรื่องเซ็กส์เป็นอาหารจานโปรด ถ้าเจ้าหล่อนพึงพอใจใครสักคน ไม่ใช่เรื่องยากสักนิด ถ้าหากมันจะจบลงบนเตียง

ตัวเขาเองยังเคยลองลิ้มรสชาติมาบ่อย เรียกว่าแลกความพึงพอใจต่อกัน

และดูเหมือนตอนนี้ เป้าหมายของลูซีจะพุ่งเป้ามายังเจ้านายของเขาซะแล้วสิ...

เจ้าหล่อนเปรียบเสมือนน้ำมันชั้นดี ชื่นชอบเปลวไฟร้อนแรงมากเป็นพิเศษ ลูซีจึงพยายามทำทุกวิถีทาง เพื่อเข้าถึงตัวคุณเดวิส ยอมแม้กระทั่งนอนกับเขา แลกกับเหตุบังเอิญของการพบเจอกัน จนเจ้าหล่อนได้ดินเนอร์มื้อค่ำเมื่อเร็วๆนี้นั่นเอง

เป้าหมายของลูซี ขมวดคิ้วหงุดหงิด...

พยายามนึกถึงหน้าผู้หญิงเจ้าของหน้าอกขนาดมหึมา กับลีลายั่วยวนชั้นเลิศ ตอนแรกเขาเองก็ไม่ได้ถึงกับปฏิเสธสัมพันธ์อันดีกับเจ้าหล่อนอย่างเด็ดขาด เขาออกเดตกับลูซีสองครั้ง หากว่าทุกครั้งก็แค่สัมผัสเรือนร่างกันภายนอกตามอารมณ์เตลิดมันพาไป เขาไม่อาจพาเจ้าหล่อนโบยบินได้ตามแรงปรารถนา แม้ว่าหญิงสาวจะพยายามมากขนาดไหน เขาต้องเป็นฝ่ายทนไม่ไหว ลุกขึ้นสะบัดเจ้าหล่อนจนหน้าเหวอ กระแทกเท้าเดินหันหลังให้เสียดื้อๆทั้งสองครั้ง

ทุกอย่างมันกลับตาลปัตรหลังจากเขาเห็นรูปถ่ายใบนั้น...

มันเป็นรูปถ่ายของหลานสาวบวร ไอ้แก่ผีพนันนิสัยเห็นแก่ตัว มันเอามาให้เขาดูในวันครบกำหนดจ่ายดอกเบี้ย เป็นข้อเสนอสำหรับประนอมหนี้ หลังจากเขาได้เห็นใบหน้าเล็กเรียวรูปไข่ ยืนยิ้มรับกล่องอย่างน่าหลงใหล ร่างกายเขามันก็ไม่ก่อเกิดความต้องการเสพสุขกับบรรดาหญิงสาวรอบกายคนไหนได้อีกเลย ร่างกายเขามันฝ่อ รู้สึกเบื่อหน่าย บางครั้งเขาเอาแต่หงุดหงิดตัวเอง มันเป็นบ้าอะไรของมัน

แต่มาตอนนี้เขาว่า เขาได้คำตอบเรื่องบ้าๆนั่นแล้วละ...

พอนึกถึงตัวคำตอบดังกล่าว อาการปวดขมับหวนกลับมาเล่นงานชายหนุ่มทันที...

“กูไม่สนข้อเสนอห่าเหวอะไรทั้งนั้น ตอนนี้กูอยากพักสมอง...ส่วนพวกมึงทั้งหมดนี้ ออกกันไปให้พ้นหน้ากูกันได้แล้ว ถ้ากูไม่เรียก ห้ามใครเสนอหน้าเข้ามาเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นกูจะสั่งยิงทิ้งทะเลแหม่งทั้งหมดนี่แหละ...”

เดวิสโบกมือขับไล่ลูกน้องทั้งหมด เห็นหน้าพานเกะกะสายตา ก่อนเงยหน้าขึ้นมองลูกน้องคู่ใจด้วยท่าทางติดรำคาญ

ส่วนคนถูกไล่ทั้งหลายพยายามขับเคลื่อนตัวเองให้เบาและว่องไวที่สุดเท่าที่จะทำได้

“ส่วนแกร็อคโค ออกไปบอกให้แม่นั่นไสหัวกลับไปซะ แล้วไม่ต้องเสนอหน้าหาเรื่องมาติดต่ออะไรกับกูทั้งนั้น”

คำสั่งที่มาพร้อมกับใบหน้ายับยู่ ก่อนเดวิสคว้าโทรศัพท์มือถือมากดอ่านข้อความตอนได้ยินสัญญาณเรียกเข้า รายละเอียดพร้อมรูปภาพทำให้อารมณ์คุกรุ่นก่อนหน้านั้น กลายเป็นกองเพลิงขนาดมหึมาขึ้นมาทันที

ชายหนุ่มลืมตัวจนเผลอกำโทรศัพท์แน่น ร็อคโคไม่ทันเห็นเลยคิดจะพูดยั่วให้เจ้านายได้คลายเครียด

“แต่เธอบอกว่ามีของดีจะให้ดูนะครับ เจ้านายจะไม่สนใจเธอหน่อยเหรอ”

“ไอ้ร็อคโค!...”

เดวิสตวาดลั่นห้องก่อนชี้นิ้วไปยังประตูห้องทำงาน

หรี่ตาจ้องภาพบนหน้าจอมือถือวาวโรจน์ มันเป็นภาพของแม่ดอกเบี้ยตัวดีกำลังเดินออเซาะเคียงข้างชายหนุ่มแปลกหน้าอยู่ริมถนนแห่งหนึ่ง...

“ให้มันได้อย่างนี้สิ แม่ตัวดี ห่างผัวไม่ทันไร ทำตัวระริกระรี้ ทำหน้าระรื่นอยู่กับชายชู้ได้ลงคอ ปล่อยให้เขาโมโหเป็นบ้าเป็นบออยู่คนเดียว”

คนเปลี่ยนสถานะตัวเองอย่างหน้าตาเฉย โดยฝ่ายหญิงเขาไม่รับรู้สักนิด งึมงำเสียงดุ ชักสีหน้าบูดบึ้งมองภาพถ่าย ก่อนระบายออกด้วยการตบโต๊ะเสียงดังสนั่น

เป็นเหตุให้ร็อคโคจำต้องเร่งฝีเท้า จะเรียกกระโจนออกนอกห้องคงไม่ผิดนัก...

---------------------------------------------