6

“ทำไมอุ้มเด็กแบบนั้น”

เป็นจังหวะเดียวกับที่ทารกหุ่นจ้ำม่ำร้องลั่นงานศพแล้วส่ายหน้าดิก ดิ้นขลุกขลัก เตชัสทำอะไรไม่ถูก “ปลาวาฬครับ อย่าดิ้นสิลูก” เขาเองก็ไม่รู้จะทำยังไง ที่ผ่านมาเคยแต่จับปลาคาร์ปในบ่อที่บ้านขึ้นมาดูสีสันของมัน แม้มันจะดิ้นแรง แต่สู้เจ้าปลาวาฬยักษ์นี่ไม่ได้เลย จนเด็กน้อยเกือบจะหลุดมือ ลียาขยับเข้าไปรับ แต่ทว่าขวัญดาวเข้ามาถึงตัวพ่อหนูได้ก่อนที่ใครจะทำแกตกลงไปกระแทกพื้น

ขวัญดาวประคองศีรษะของเด็กอย่างระมัดระวัง ไม่ลืมที่จะประคองลำคอด้วยมืออีกข้างหนึ่ง เตชัสกับลียามองหน้ากันแล้วถอนหายใจโล่งอก

“ขอบใจมากนะครับขิง” เตชัสมองขวัญดาวที่อุ้มเจ้าปลาวาฬยักษ์ด้วยท่าทางคล่องแคล่ว

“ท่านประธานอาจกำลังยุ่ง เดี๋ยวฉันช่วยดูแลเด็กให้ก่อนนะคะ”

เตชัสตาวาวเมื่อได้ยินคำนี้ นี่แหละที่เขาต้องการ “ขอบคุณครับขิง ผมฝากน้องปลาวาฬไว้สักครู่” เพราะเขามีคำถามอีกมากมายที่ต้องสอบถามกับลียา เรื่องแรกก็คือ แม่เด็กไปไหน...

ขวัญดาวทอดมองเด็กชายตัวกลมจ้ำม่ำที่ถูกทาแป้งมาเสียตัวขาวผ่องราวกับพร้อมสำหรับการชุบทอด “ใครทาแป้งให้ครับหนุ่มน้อย เหมือนพร้อมลงทอดกรอบในกระทะ”

เจ้าปลาวาฬน้อย แต่เป็นพี่เบิ้มสำหรับทารกวัยเดียวกัน ส่งเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากใส่หน้าราวกับฟังรู้เรื่อง “อารมณ์ดีจังนะเรา” ขวัญดาวอดสงสารร่างจ้ำม่ำในอ้อมแขนไม่ได้ แกไม่รู้ประสีประสา ไม่รู้แม้กระทั่งว่าตอนนี้อยู่ในงานศพของพ่อตัวเอง ในขณะที่เจ้าปลาวาฬกำลังดีดดิ้น ยกมือขึ้นไขว่คว้าเพราะเห็นตุ้มหูของขวัญดาว

หญิงสาวเหลือบไปเห็นซอกคอเจ้าหนูเป็นผื่นแดงตอนที่พ่อตัวกลมแหงนคอขึ้นเพื่อมองหน้าเธอ ซึ่งภาษาชาวบ้านจะเรียกว่าเด็กคอเปื่อย เด็กจะมีอาการเจ็บและแสบ เป็นเพราะทารกน้อยอ้วนจ้ำม่ำ มีเนื้อบริเวณคอเยอะ เมื่อเหงื่อไหลซึมเข้าไปที่ซอกคอ จึงเกิดความชื้นและอักเสบเป็นผื่น

“ตายจริง เจ็บไหมครับคนดี”

ขวัญดาวเคยเลี้ยงเด็กมาก่อน รู้วิธีจัดการ จึงพาเด็กหลบออกจากศาลาพาไปที่รถยนต์บุโรทั่งของบิดาที่ให้นำมาใช้หลังรู้ว่าเธอได้งานทำในตำแหน่งผู้ช่วยเลขานุการ กระนั้นหญิงสาวก็ไม่ได้สนใจว่ารถยนต์รุ่นนี้มันจะตกรุ่นไปนานโข แค่มันยังใช้ขับมาทำงานได้อย่างปลอดภัย กันแดด กันฝนได้ก็พอแล้ว ขวัญดาวจัดแจงหาผ้าสะอาดมาปูที่เบาะผู้โดยสาร หาน้ำสะอาดชุบผ้าสะอาดผืนนุ่มมาเช็ดแป้งที่คอเด็กเบาๆ

เจ้าตัวกลมทำหน้าเบ้ ห่อปาก แล้วจ้องหน้าขวัญดาวตาเขม็ง

“แอ้ แอ้”

“เจ็บเหรอครับ ขอเช็ดอีกนิดเดียว เดี๋ยวน้องปลาวาฬก็จะหายเจ็บแล้ว” ขวัญดาวมีโลชันปราศจากแอลกอฮอล์ติดไว้ในรถยนต์เพราะตนเองก็เป็นคนแพ้ง่าย ก่อนที่โลชันสำหรับเด็กจะถูกเทลงบนฝ่ามือแล้วนำไปลูบไล้ให้เด็กน้อยอย่างอ่อนโยน

ครั้นหญิงสาวเห็นเจ้าปลาวาฬดิ้นขลุกขลักเหมือนไม่สบายตัว มือบางจึงเอื้อมไปแกะชุดบอดีสูทออกแล้วพบว่าผ้าอ้อมสำเร็จรูปที่สวมใส่เอาไว้ชุ่มไปด้วยน้ำปัสสาวะ นั่นก็เพราะพยาบาลที่ฉัตรเทพจ้างมาช่วยลียาดูแลน้องปลาวาฬเพิ่งลาออกไปไม่นาน และคนใหม่ยังไม่ทันถูกส่งมา ฉัตรเทพก็มาประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต ระหว่างนี้ลียาเลยต้องดูแลปลาวาฬคนเดียว ซึ่งตัวเธอเองก็ไม่ได้สันทัดเรื่องการเลี้ยงเด็ก

นิ้วชี้สะอาดยื่นไปเขี่ยแก้มกลมเหมือนอมซาลาเปาไว้ทั้งสองข้าง พลางมองตากลมโตที่ใสราวกับนัยน์ตากวาง ทั้งน่าเอ็นดูและน่าสงสาร หากเป็นเด็กคนอื่นป่านนี้คงร้องโยเยไปแล้ว

“โอย... น้องปลาวาฬขาต้องเจ็บแน่ๆ แต่ไม่ร้องเลย ทำไมหนูทั้งน่าสงสารทั้งน่าเอ็นดูขนาดนี้คะ”

พอชมว่าปลาวาฬเก่ง เด็กชายก็ยิ่งยิ้มแป้นแล้นให้ หญิงสาวกำลังคิดว่าจะไปตามหาคนที่พาเด็กมาส่งให้ท่านประธาน เพราะเขาคงมีของใช้เด็กติดมา แต่ก็คิดได้ว่าพวกเขาคงกำลังคุยเรื่องสำคัญกัน หากเดินสุ่มสี่สุ่มห้าเข้าไปวุ่นวายในเวลานี้คงไม่เหมาะ ดวงตาคู่สวยครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรดี เธอปล่อยให้เจ้าปลาวาฬยักษ์เกยตื้นอยู่ในทะเลฉี่น้ำสีเหลืองอ๋อยของตัวเองไม่ได้หรอก ป่านนี้ก้นเป็นผื่นหมดแล้ว

สายตาที่สอดส่ายเหลือบไปเห็นรถยนต์คุ้นตามาจอดไม่ห่างกับรถของเธอนัก คนลงจากรถยนต์แต่งตัวเรียบร้อยด้วยเสื้อเชิ้ตสีสุภาพกับกางเกงสแล็กส์สีดำ สวมรองเท้าหนัง หวีผมเรียบแปล้

“คุณวริศคะ”

ชายหนุ่มที่อยู่ฝ่ายบุคคลที่เพิ่งเดินทางมาร่วมงานหันมาตามเสียง “อ้าว คุณขิง มายืนทำอะไรที่ลานจอดรถครับ กำลังจะเข้างานหรือครับ งั้นเข้าไปพร้อมกันไหมครับ”

ขวัญดาวส่ายหน้า “คุณวริศรีบเข้างานไหมคะ”

“มีอะไรเหรอครับคุณขิง” ชายหนุ่มก้าวยาวๆ เข้ามาหาผู้ช่วยเลขานุการที่เขาแอบเล็งไว้