8

“ถูกต้อง รู้ไหม ถ้าเอมอรเขาว่างเหมือนคุณตอนนี้ ไม่ต้องช่วยผมรับแขกและจัดการโน่นนี่จนแทบไม่มีเวลาหายใจ เขาจะต้องช่วยผมดูแลน้องปลาวาฬอย่างดีที่สุด คุณดูสิ นี่งานศพน้องชายคนเดียวของผม ผมจะยุ่งแค่ไหน คุณจะใจร้ายให้ผมอุ้มเด็กเดินไปรับแขกทั่วงานเหรอ ไม่สงสารเจ้านาย ก็น่าจะสงสารเด็กนะ”

“แอ้ แอ้”

เสียงใสๆ ดังขึ้นราวกับสนับสนุนคำพูดของเตชัส เท่านั้นยังไม่พอ เจ้าหนูตัวกลมยังเอานิ้วโป้งใส่ปากดูดจ๊วบๆ

เตชัสมองเจ้าปลาวาฬตัวใหญ่ กลัวมือหลานไม่สะอาดเลยค่อยๆ ยื่นมือไปจับมือน้อยๆ ไม่ให้เอานิ้วโป้งเข้าปาก “น้องปลาวาฬหิวแน่ๆ เลย”

เจ้าหนูแหงนคอมองหน้าเตชัส จากนั้นก็เอียงคอไปมองขวัญดาวด้วยดวงตาใสซื่อเหมือนขอความเห็นใจ แล้วบอกเป็นนัยว่า

‘หิว’

ขวัญดาวอึกอัก พูดไม่ออก มองทารกตัวเบิ้ม หน้าตาน่าเอ็นดูสุดๆ ที่เวลานี้เปลี่ยนจากยกนิ้วไปดูดเป็นเอากำปั้นเข้าปาก เพียงแต่กำปั้นนั้นใหญ่เกินกว่าจะเข้าไปในปากเล็กๆ สีแดงระเรื่อได้ ชอตนี้เตชัสถูกใจแกมสงสารเจ้าปลาวาฬยักษ์สุดๆ แบบนี้มันค่อยน่าเลี้ยงหน่อย เขาเอามือไปจับกำปั้นเอาไว้

“น่าสงสารจริงๆ คนเลี้ยงก็หาไม่ทัน หนูหิวแย่เลยเนอะ เอาไงดี ฉันก็ชงนมไม่เป็น เดี๋ยวให้นายชัยไปขอนมกล่องที่หลวงตามาใส่ขวดให้กินรองท้องไปก่อนละกัน” เขาก็พูดไปอย่างนั้น ใครจะใจดำกับเจ้าปลาวาฬยักษ์ตัวใหญ่ได้ลงคอ แค่รอดูว่าคนบางคนจะใจดีเหมือนที่เขาคิดหรือเปล่า

คนเลี้ยงเด็กมาก่อนรีบปรามทันทีเพราะรู้ว่าผิด “เด็กทารกกินนมกล่องแบบนั้นได้ที่ไหนกันคะ”

ขวัญดาวเห็นอาการดูดจ๊วบๆ ไปทั่วกำปั้นของทารกจ้ำม่ำแล้วถอนใจพรืดยาว ใจอ่อนยวบทนไม่ไหว

“ก็ได้ค่ะ ฉันจะรับดูแลน้องปลาวาฬให้ จนกว่าคุณจะเสร็จธุระที่วัด”

ขวัญดาวตอบกลับแล้วมองหน้าเขาแวบหนึ่ง เธอเห็นสายตาเขาวาวขึ้นพร้อมคลี่ยิ้มอย่างเผลอไผล ก่อนจะเลือนหายเป็นปกติ

“ขอบคุณมากนะขิง ที่ทำหน้าที่ผู้ช่วยเลขาฯ ได้อย่างยอดเยี่ยม” จากนั้นเขาก็โทรเรียกให้นายชัยมาพาขวัญดาวและเจ้าปลาวาฬไปพักที่เพนต์เฮาส์

“พาคุณขิงกับลูกชายฉันกลับไปที่เพนต์เฮาส์” รอยยิ้มหล่อแกมเจ้าเล่ห์ผุดพรายขึ้นบนใบหน้า หลังจากเขาส่งขวัญดาวและเจ้าปลาวาฬขึ้นรถ ไม่วายยื่นหน้าเข้าไปในรถเพื่อบอกเจ้าปลาวาฬที่ได้ยินมาว่ากินนมเก่งมาก “ปลาวาฬ อย่าดื้อกับพี่ขิงเขานะครับ เดี๋ยวพี่ขิงเขาไม่เลี้ยงนะ”

ใบหน้าที่ยื่นเข้าไปคุยกับหลานอยู่ห่างจากหน้าขวัญดาวแค่คืบ ทำเอาหญิงสาวนั่งตัวเกร็ง ด้วยเกรงว่าหากขยับเพียงนิดหน้าอกของเธอจะชนกับใบหน้าของเขาได้ เรียกว่าแทบจะกลั้นหายใจไปเลยทีเดียว

“แอ้ แอ้” เจ้าวาฬยักษ์แต้มบุญดีสมชื่อที่พ่อตายแต่ได้ลุงแท้ๆ ยืนกรานหนักแน่นว่าต่อไปนี้จะรับไว้ดูแลเอง ส่งเสียงอย่างรู้งาน ราวกับจะบอกว่าโอเค ก็ได้ๆ กินดี อยู่ดี มีพี่เลี้ยงสวยๆ แบบพี่ขิง ปลาวาฬจะนอนกินนมนิ่งๆ ไม่ดื้อ ไม่ซน

ครึ่งชั่วโมงถัดมา

ขวัญดาวอุ้มประคองทารกตัวกลมมาถึงโครงการคอนโดมิเนียมหรูชื่อดัง ซึ่งมีท่านประธานของเธอเป็นหุ้นส่วนอยู่ด้วย ร่างเล็กรีบพาเด็กน้อยตรงไปที่ลิฟต์แก้วซึ่งถูกสร้างขึ้นแยกจากลิฟต์โดยสารในอาคาร เพื่อขึ้นไปยังเพนต์เฮาส์สุดหรูบนชั้นสูงสุดของคอนโดมิเนียม โดยมีนายชัย คนขับรถวัยห้าสิบปีช่วยถือตะกร้าของใช้เด็กอ่อนตามมาติดๆ

นายชัยอดประหลาดใจไม่ได้ที่เจ้านายผู้รักความสันโดษถึงกับมอบคีย์การ์ดให้เขาพาคุณผู้ช่วยเลขานุการมาพักที่เพนต์เฮาส์แห่งนี้ ปกติเจ้านายไม่เคยปล่อยให้ผู้หญิงคนไหนรู้จักเพนต์เฮาส์แห่งนี้ นอกจากมารดาและน้องๆ ที่นานๆ จะแวะเวียนมาสักครั้ง

พอลิฟต์เปิดออก ขวัญดาวก็ตะลึงงันกับการรังสรรค์ตกแต่งพื้นที่กว่าห้าร้อยตารางเมตร ที่ได้รับแรงบันดาลใจจากนักออกแบบชาวฝรั่งเศส

ที่นี่ถือได้ว่าเป็นเพนต์เฮาส์ที่สูงที่สุดในย่านนี้ก็ว่าได้ มีวิวแบบพาโนรามาเป็นแบ็กกราวนด์ล้อมรอบ เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นสั่งทำขึ้นพิเศษเพื่อสร้างสุนทรีย์แห่งการพักผ่อนในที่อยู่อาศัยระดับลักซัวรีและตรงกับไลฟ์สไตล์เจ้าของเพนต์เฮาส์

“เชิญทางนี้ครับคุณขิง” นายชัยพาหญิงสาวกับลูกชายของเจ้านายเขาเข้าไปพักผ่อนที่ห้องหนึ่งตามคำสั่งการของเจ้าของเพนต์เฮาส์

ขวัญดาวคิดว่าคงเป็นห้องรับแขก แต่เมื่อนายชัยเปิดประตูสีเทา เธอก็เห็นห้องนอนที่ถูกตกแต่งด้วยสไตล์โมเดิร์นอิตาเลียน เน้นความเท่และความเนี้ยบเอาไว้อย่างสมบูรณ์แบบ คุมธีมด้วยสีเทากับสีเข้มทำให้ดูน่าค้นหามากยิ่งขึ้น แต่ร่องรอยบางอย่างทำให้ขวัญดาวคิดว่าห้องนี้น่าจะเป็นห้องที่มีการใช้งานอยู่

สิ่งสะดุดตาอีกอย่างที่ทำให้ขวัญดาวสนใจคือฝ้าเพดานสุดหรูกับโคมไฟระย้า ที่ทำให้เจ้าตัวกลมแหงนคอมอง แล้วชูมือคว้าอากาศราวกับอยากจะไปดึงโคมไฟระย้าลงมา มันคือห้องนอนที่สวยที่สุดตั้งแต่เธอเคยเห็นมา ไม่ว่าจะเป็นด้วยสายตาหรือตามนิตยสาร

‘ห้องสวยจัง’

“ลุงชัยคะ นี่ห้องนอนรับแขกหรือว่าเป็นห้องนอนของใครคะ” ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปเห็นตะกร้าผ้าที่มุมหนึ่งมีเสื้อนอนสีขาวกับกางเกงบอกเซอร์สีเทาอยู่ในนั้น

“ห้องคุณเตครับ”

เท่านั้น ร่างเล็กก็ประคองทารกตัวใหญ่ถอยกรูดออกจากห้องทันที พลางมองคนพาเข้ามาห้องนี้อย่างตกใจ

“ห้องท่านประธาน ขิงจะเข้าไปได้ยังไงคะ เพนต์เฮาส์ที่นี่ดูกว้างมาก น่าจะมีห้องอื่นๆ ที่ไม่ได้ใช้งานนะคะ”

“ที่นี่มีห้องนอนอยู่สี่ห้องครับคุณขิง แต่ท่านประธานไม่เคยเปิดให้ใครเข้ามาพัก เกรงว่าอาจมีไรฝุ่นทำให้คุณหนูปลาวาฬเกิดอาการระคายเคืองได้ ส่วนห้องคุณเตมีแม่บ้านมาทำความสะอาดทุกวัน” นายชัยไม่รู้จะอ้างอะไรให้คุณผู้ช่วยเลขานุการสบายใจได้มากกว่านี้