10 ความเข้าใจผิดที่ถูก

ไม่ได้นะนับ ไม่ได้ เราต้องหยุดมันก่อนที่ทุกอย่างจะสายไป

จริงอยู่ว่าสิ่งที่เขาทำกับเธอตอนนี้มันทำให้เธอรู้สึกดี แล้วต่อไปล่ะถ้าหัวใจเธอต้องเจอกับความเจ็บปวดอีกล่ะ

อยู่ๆ นับพรก็รู้สึกกลัว เมื่อนึกถึงความเสียใจเมื่อครั้งอดีต ความหดหู่มากมายเข้ามาห่อหุ้มใจ ความสุขที่พึ่งได้เข้ามาในอาณาเขตหัวใจก็ถูกผลักออกไปในทันที

ไม่เอาความรู้สึกแบบนั้น ไม่เอา ไม่อยากได้อีกแล้ว หญิงสาวส่ายหน้าไปมา สับสน และทรมาน

ความสุขอยู่ตรงหน้า ทว่าความทุกข์กลับอยู่ในมุมมืด ที่โผล่เข้ามาเตือนทุกครั้งที่เธอมีความสุข ราวกับไม่อยากให้เธอได้มีความสุข และไม่อยากให้เธอลืมเลือนมันไป

“นับ นับ เป็นอะไรหรือเปล่า” ภคิณที่เห็นท่าทางแบบนั้นก็อดห่วงไม่ได้ ทั้งที่เมื่อกี้ยังดีๆ อยู่แท้ๆ

“ปะ เปล่าค่ะ นับแค่...” เธอจะบอกยังไงดี จะปฏิเสธเขายังไงดี

สั่นเป็นลูกนกเลย นี่เธอคิดว่าเราจะทำอะไร

ที่จริงต่อให้เธอไม่พูดออกมา ภคิณก็พอจะดูออก น่าแปลกที่ผู้หญิงคนนี้เคยกล้าบ้าบิ่นมาชวนเขาทำลูก แต่พอได้รู้จักจริงๆ ไม่ประสาเอาเสียเลย

ในสถานการณ์แบบนี้ถ้าเป็นผู้หญิงที่ผ่านมาของเขา คงรีบพาเขาขึ้นเตียงไปแล้ว แต่นับพรไม่ใช่ นี่หรือเปล่านะผู้หญิงดีๆ ที่ใครต่อใครอยากได้มาเป็นแม่ของลูก

แกล้งเธอต่ออีกสักหน่อยได้ไหมนะ

“ถ้าอย่างนั้น...”

“พี่คิณขับกลับดีๆ นะคะ ถ้าไม่ไหวจริงๆ เดี๋ยวนับเรียกแกร็บให้ค่ะ” ถึงใครจะบอกว่าเธอเสียมารยาทกับเจ้านายก็ช่าง แต่เขาเป็นผู้ชายจะให้มานอนห้องเดียวกันได้ยังไง

จริงอยู่ว่าเธอกับเขาเกินเลยกันไปถึงไหนต่อไหนแล้ว แต่นั่นเพราะเธอเมา และมันก็ควรเป็นแค่วันไนท์แสตนด์

“โอเคค่ะ โอเค พี่ไม่แกล้งแล้ว อย่างนั้นพี่กลับก่อนนะ ล็อกห้องดีๆ ด้วย” ภคิณกลับออกจากห้องนับพรอย่างอารมณ์ดี

แบบนี้สินะที่คนเขาเพ้อกันว่า แค่ได้เห็นหน้าก็มีความสุข

วันเดินทางกลับบ้านของนับพร ภคิณให้นัยลูกน้องที่คอยตามนับพรห่างๆ มาขับให้ เมื่อรับนับพรที่หน้าคอนโดฯ ออกรถมาไม่นาน ภคิณที่ทำงานหนักมากจนแทบไม่มีเวลาพักผ่อนจึงเผลอหลับไป

เมื่อถึงทางโค้งทางเลี้ยวหัวของเขาก็โคลงไปมาจนมาหยุดซบอยู่ที่บ่าของนับพร

ความใกล้ชิดนั้นทำเอาสติของคนที่สับสนมาตลอดหลายวันสะดุ้ง

กลัวอดีต แต่ปัจจุบันก็มาหนุบหนับข้างกาย

เธอสะบัดความกลัวในอดีตออก แล้วหันมามองที่ปัจจุบัน ถึงอย่างไร ความสัมพันธ์นี้ก็ยังไม่มีชื่อ เธออาจจะกลัวไปก่อน บางทีมันอาจจะแค่เจ้านายกับลูกน้องเท่านั้น

คิดแล้วหญิงสาวเลยจัดท่าทางเขาให้ถนัดแล้วปล่อยให้เขานอนหลับอย่างสบาย

ภคิณที่รู้สึกตัวขึ้นมาระหว่างนั้น เห็นคนสวยของเขายอมให้ซบก็อยากได้มากขึ้นไปอีก เขาแกล้งหลับต่อไปแต่ขยับหัวตัวเองทิ้งตัวลงมานอนหนุนตักของเธอ ขยับตัวเองให้เข้าที่เข้าทางก่อนจะหันหน้าเข้าไปซุกหน้าท้องแบนราบดอมดมเอาความหอมจากเธอเล็กน้อยก่อนจะหลับไปจริงๆ จนถึงที่หมายโดยที่เธอไม่ทักท้วงอะไร

นัยคนขับรถ เหลือบสายตามองเจ้านายผ่านกระจกมองหลัง อยากโทรศัพท์กลับไปหาแทนไทตอนนี้ว่ามองมาจากดาวอังคารยังรู้เลยว่าเจ้านายนะตอแหล

แหลได้โล่จริงๆ เจ้านายกู

“พี่คิณ พี่คิณ พี่คิณคะถึงแล้วค่ะ” นับพรเรียกคนขี้เซาบนตักให้ตื่น ตอนนี้ขาของเธอน่าจะชานิดๆ เพราะถูกเขานอนทับมาตลอดทาง ดีที่บ้านของเธอไม่ไกลจากกรุงเทพฯ มากนัก

“หืม ถึงแล้วหรือคะ อือ อื้อ” เขาบิดขี้เกียจเล็กน้อยไล่อาการปวดเมื่อย ก่อนที่จะลงจากรถโดยมีนัยเปิดประตูรอ พร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างรู้ทัน

“ยิ้มอะไรของมึง”

“ก็เจ้านายดูเพลียๆ นะครับ” เพลียเป็นซบๆ อาการหนักน่าดู

“กูจะเหนื่อยบ้างไม่ได้หรือไง” ภคิณเอ่ยเสียติดกระด้าง ทั้งกระแอมแก้เก้อ

เมื่อสองสาวตัวเล็กเห็นแน่ชัดแล้วว่าใครกันที่มา หลานๆ ของเธอก็พากันวิ่งเข้ามากอด

“อานับขา สวัสดีค่ะ” ลูกหวายและลูกหว้ายกมือไหว้แล้วพูดออกมาพร้อมๆ กัน ก่อนเหลือบสายตามองคนข้างๆอาคนสวยอย่างสงสัย

“นี่ผัวอานับเหรอคะ?”

“ว๊ายลูก ไม่เอาค่ะ ไม่พูดแบบนั้น พูดไม่เพราะเลย” นับพรยกมือปิดปากหลานสาวแทบไม่ทัน

“ก็พี่บ้านข้างๆ นี่พาผู้ชายมาที่บ้าน คุณแม่ยังพูดเลยว่านั่นผัวเขา อานับพาผู้ชายมา ก็ต้องเป็นผัวอานับสิคะ”

ภคิณได้ยินที่ทั้งสองอาหลานเจรจากัน แต่เขาไม่เดือดร้อนในความเข้าใจถูกของหลานสาว ยังคิดเลยว่าจะตกรางวัลให้หลานสาวของนับพรสักหน่อย

รู้จักพูดจริงๆ

“ผู้หญิงไปกับผู้ชาย ไม่จำเป็นต้องเป็นสามีภรรยากันนะคะ แล้วนี่ก็เป็นหัวหน้าที่ทำงานของอานับเองค่ะ สวัสดีค่ะอาคิณหรือยังคะ”

“สวัสดีค่ะอาคิณ/สวัสดีค่ะอาคิณสุดหล่อ” คนแรกเป็นลูกหวายแล้วตามด้วยลูกหว้าที่ออกปากชมเขาออกมาด้วย

“ปากหวานจังเลยค่ะ นี่ใช่เจ้าของวันเกิดหรือเปล่าน๊า” ภคิณก้มล้มลงขยี้หัวลูกหว้าเบาๆ อย่างเอ็นดู เขารู้มาจากนับพรแล้วว่าเป็นวันเกิดของหลานคนเล็ก

“ใช่ค่ะ อาคิณรู้ด้วยหรือคะ งั้นวันนี้อาคิณอยู่กินวันเกิดหนูด้วยนะคะ” อยู่ๆ ยัยตัวเล็กก็สนิทสนมกับเขาอย่างง่ายดายทำอย่างกับรู้จักกันมาก่อนอย่างนั้น ทั้งสองคุยกันเพียงเล็กน้อยก่อนจะพากันเดินเข้าบ้านไป

“คุณย่า คุณย่าขา อานับมาแล้วค่ะ พาผัวมาด้วย”

แม้นับพรจะอธิบายให้หลานฟังแล้ว แต่ตอนที่ตะโกนเรียกย่า ภคิณก็ยังตกเป็นผัวของเธออยู่ดี

“ลูกหว้า ลูกหวาย อาบอกแล้วว่านี่ไม่ใช่ผัวอา” นับพรตะโกนตามหลังหลาน

“ยอมหลานมันไปเถอะคุณ” ภคิณเอ่ยยอมรับหน้าตาย ทั้งฉีกยิ้มกรุ้มกริ่ม

“ไม่ได้ค่ะ แล้วนับจะบอกกับแม่ว่ายังไงเล่า”

“พี่ก็จะรับเป็นผัวนับเองไง”

“ค่อยๆ วิ่งลูกเดี๋ยวก็ล้มไป ไหนเมื่อกี้ว่าไงนะ” เพ็ญพรถามอีกครั้งเพราะมัวแต่เป็นห่วงกลัวหลานจะล้มจนไม่ทันได้ฟัง

“อานับค่ะ อานับพาผัวมาบ้าน”

“อะไรพี่หวาย มาฟ้องอะไรย่าคะ แม่สวัสดีค่ะ คุณคิณคะ นี่แม่นับค่ะชื่อเพ็ญพร แม่คะนี่เจ้านายของหนูค่ะชื่อคุณภคิณ” เธอเดินเข้ามากอดหลานสาวคนโต รีบร้อนเอ่ยแก้ตัวก่อนคุณแม่จะสงสัย

“สวัสดีครับคุณเพ็ญพร” ชายหนุ่มยกมือไหว้อย่างสุภาพอ่อนน้อม

“สวัสดีค่ะคุณ ไหว้พระเถอะจ้ะ ถ้าไม่รังเกียจคนบ้านๆ จะเรียกแม่ว่าแม่แบบนับก็ได้จ้ะ” คนสูงวัยกว่ายกมือรับไหว้พร้อมเอ่ยเข้าทางภคิณ ชายหนุ่มยกยิ้มตอนที่เอ่ยรับ

“ยินดีมากเลยครับคุณแม่!”

“อานับ อานับ ถ้าอาไม่เอารถมาแล้ววันนี้เราจะไปซื้อของจัดงานกันยังไงคะอา” ลูกหว้าถามอย่างอยากรู้

“ก็ไปกับแม่กับพ่อก็ได้ลูกจะไปกวนอาเขาทำไม” หวานแม่ของหลานๆ พี่สะใภ้ของเธอที่ปรามให้ลูกสาวคนเล็ก

“ไปกับอาคิณไหมคะเดี๋ยวอาคิณซื้อเค้กให้ด้วย เดี๋ยวผมกับนับพาเด็กๆ ไปก็ได้ครับ” ชายหนุ่มอาสาตัวทันที

“ไปค่ะ ไป ไป อานับขา ไปได้ใช่ไหมคะ”

“อันนี้ขอหรือบอกคะ ยัยตัวแสบ ให้อาคิณเขาพักก่อนเนอะ แล้วเดี๋ยวสักบ่ายหน่อยๆ ค่อยไปกันดีไหมคะ”

“เย้ รักอานับที่สุดเลย งั้นเดี๋ยวหว้ากับพี่หวายไปแต่งตัวใหม่นะคะอา จุ๊บ” ปากเล็กๆ จุ๊บแก้มของนับพรหนึ่งทีก่อนที่ทั้งสองพี่น้องจะรีบวิ่งไปอาบน้ำแต่งตัวใหม่

“หลานๆ นับสดใสน่ารักกันจัง เห็นแล้วพี่อยากมีลูกเลยอะ” อยู่ๆ ภคิณก็รู้สึกว่าการมีลูก มีครอบครัวมันก็ไม่ได้แย่ เขาเอ่ยสิ่งที่คิดออกมาทันทีเมื่อขึ้นมาอยู่บนห้องของนับพร

คืนนี้เธอให้เขานอนห้องของเธอส่วนเธอจะไปนอนกับแม่ และนัยที่ขับรถมาให้เขาวันนี้จะนอนที่ห้องเล็กชั้นล่าง

“ถ้าได้เห็นตอนดื้อ เดี๋ยวพี่คิณก็เปลี่ยนใจค่ะ คิคิ” นับพรพูดไปยิ้มไปเมื่อนึกถึงความแสบของหลานสาวตัวเอง เธอหยิบเครื่องนอนออกมา ปูผ้าและจัดการเตียงนอนให้พร้อมใช้งาน เพราะช่วงที่เธอไม่อยู่แม่เธอจะเก็บไว้ให้ในตู้

“ก็ถ้าดื้อ พี่ว่านับเอาอยู่” ไม่พูดเปล่า ร่างหนาค่อยๆ ขยับตัวเองเข้ามายืนซ้อนหลังร่างบางเอาไว้ สอดมือทั้งสองข้างเข้ามากอดเอวไว้ แล้วก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกคมเป็นสันฝังลงที่ซอกคอขาวดอมดมอย่างพอใจ

เขาอยากมีลูกแล้วเกี่ยวอะไรกับเราล่ะ แล้วยังมาทำอะไรแบบนี้อีก

“พะ พี่คิณจะทำอะไรคะ นี่มันที่บ้านนับนะคะแล้วแม่ก็อยู่ข้างล่างด้วย” ร่างบางหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขาก่อนจะค่อยๆ ดันตัวเขาออกห่าง

“พี่ขอโทษ อยู่ๆ พี่ก็คิดถึงคืนนั้นตอนที่นับชวนพี่น่ะ นับจำได้ไหมว่าคืนนั้นนับชวนพี่ว่าไง” ภคิณตอบไปตามตรง ก็เขาคิดถึงร่างบางที่ยั่วยวนเขาอย่างไม่รู้ตัว คนที่ชวนเขามีเซ็กส์ด้วยประโยคที่ว่า

‘ทำลูกเป็นมั้ยคะ ทำลูกให้หน่อยได้มั้ย’

และเขาก็บ้าจี้ทำให้เธอจริงๆ ทั้งที่ไม่เคยเลยสักครั้งที่เขาจะไม่ป้องกันตอนนี้ก็คงต้องยกเว้นเธอไว้คน

“พอเลยค่ะ ถ้าเก็บของเสร็จแล้วก็ไปกันเถอะค่ะ ป่านนี้เด็กๆ รอแล้ว” นับพรเดินออกจากห้องไปทันที อยู่ต่อมีหวังใจเธอระเบิดแน่ ทำไมเขารุกเธอหนักจังเลย

ใช่ว่าเธอจะไม่รู้ว่าที่เขาทำอยู่คืออะไรและต้องการอะไร เพียงแต่เธอไม่คิดว่าเธอจะพร้อม เธอไม่ยังอยากเอาหัวใจของเธอไปเสี่ยงกับความเจ็บอีก

เมื่อทั้งสองลงมาก็พบสองสาวตัวเล็กในชุดที่พร้อมออกเที่ยว นับพรรับกระดาษโน้ตเล็กๆ จากพี่สะใภ้ของเธอซึ่งเป็นรายการที่จะต้องซื้อสำหรับเตรียมงานในคืนนี้ แล้วจูงมือหลานทั้งสองออกไปที่รถและภคิณเองก็เดินตามมาติดๆ

เมื่อถึงห้างใหญ่ประจำจังหวัด ทั้ง 4 คนก็เดินเลือกซื้อของสดและผักก่อน ภคิณอาสาเข็นรถเข็นให้สามสาวเลือกของตามใจชอบ แต่แล้วก็ต้องหยุดเดินเมื่อได้ยินเสียงร้องทักคนสวยของเขา

“นับ นับพร ใช่ไหม” ภา เป็นเพื่อนสมัยมัธยมของนับพร

“ภาปะ” สองสาวออกอาการดีใจขึ้นมาทันทีเมื่อจำกันได้ เพราะพวกเธอต่างก็ไม่เจอเพื่อนสมัยมัธยมมานานแล้ว

“ใช่จ้ะ เป็นไงสบายดีไหม ตอนนี้ลูกสองแล้วเหรอเนี่ย ทั้งสวยทั้งน่ารัก หน้าตาดีได้พ่อได้แม่ทั้งสองคนเลยนะ” เพื่อนเก่าของเธอเอ่ยทักอย่างเข้าใจผิด เด็กๆ ทั้งสองก็ยกมือไหว้ตามมารยาทที่ถูกสอนมา

“ไม่ใช่นะภา นี่คุ...” เอากับเขาสิเรื่องขัดจังหวะเธอเวลาที่พูดเนี่ย

“ขอบคุณมากครับ ผมภคิณครับยินดีที่ได้รู้จัก” เขาแนะนำตัวเองอย่างอารมณ์ดี

ก็ไม่รู้ว่าทำไมแค่เพียงมีคนเห็นว่าพวกเขาดูเป็นครอบครัว เหมือนพ่อแม่ลูกกันมันก็ทำให้เขาชอบใจขึ้นมาเสียอย่างนั้นและเขาก็ไม่อยากแก้ข่าว

“ยินดีที่รู้จักค่ะ แหมนับตอนเรียนนี่รักไม่ยุ่งมุ่งแต่เรียนตอนนี้ได้สามีหล่อเชียวนะ แล้วนี่วันนี้จะฉลองอะไรกันเหรอซื้อของเต็มเลย”

“อ๋อ วันนี้วันเกิดยัยตัวเล็กนี่แหละจ้ะ นี่เดี๋ยวก็ต้องไปดูเค้กที่สั่งไว้อีก” นับพรตอบ พร้อมกับเอื้อมมือไปลูบหัวลูกหว้าที่ยืนเรียบร้อยอยู่ไม่ไกล

“โอเค งั้นเราไม่กวนละไว้เจอกันนะ ไปก่อนนะคะคุณภคิณ ไปก่อนนะจ๊ะเด็กๆ” หลังจากที่เพื่อนเธอเดินจากไปแล้ว ก็ถึงคราวที่เธอจะจัดการกับร่างสูงตรงหน้า

“ทำไมพี่คิณไม่ปฏิเสธไปละคะ เดี๋ยวเพื่อนนับก็เข้าใจผิดพอดี”

“ผิดที่ไหน เพื่อนนับเขาก็เข้าใจถูกแล้วนี่”