LOGINShare
![เมียลับ มาเฟียร้าย [ เซตมาเฟียร้าย 1 ]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
1.กวางน้อยในหมู่เสือ
publish date:
2026-06-25 16:54:02วินเชนต์ รอยัล คลับ (Vincent Royal Club)
เสียงดนตรีคลอเบา ๆ ภายในห้องรับรอง VVIP โต๊ะยาวกลางห้องเต็มไปด้วยเหล้าราคาแพงและซิการ์ชั้นดี “เอ้า ชนแก้วให้ไอ้วินหน่อย กลับมาทั้งที พวกกูยังไม่ได้แสดงความยินดีอย่างเป็นทางการเลยนะ” สิ้นเสียงนั้น แก้วคริสตัลหลายใบก็ถูกยกขึ้นพร้อมกัน วินเชนต์ วาเลนติ เอนกายพิงโซฟาหนังสีดำ กระดกวิสกี้เข้มลงคออย่างไม่ทุกข์ร้อน ราวกับเจ้าของความสำเร็จในค่ำคืนนี้ไม่ใช่ตัวเขาเอง “เงินก็มี ธุรกิจก็ปังไม่หยุด แต่กูสงสัยอยู่อย่างเดียว...” เรย์ยกแก้วขึ้นจิบ พลางมองวินเชนต์ด้วยสายตากรุ้มกริ่ม “อะไร” “มึงไม่เคยสนใจผู้หญิงเลยสักคน นี่นกไม่ขึ้นหรือเปล่าวะ ฮ่า ฮ่า “ เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบโต๊ะทันที วินเชนต์เพียงปรายตามองคนพูด ก่อนยกแก้วเหล้าขึ้นจิบอย่างไม่ใส่ใจ “เสือก” คำตอบสั้น ๆ ทำเอาเสียงหัวเราะยิ่งดังขึ้นกว่าเดิม ไวท์ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ยกยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนโน้มตัวเข้ามา “วันนี้กูมีเด็กใหม่... น้องนักศึกษาเอ๊าะ ๆ เลยเว้ย รับรองว่าเด็ดแน่นอน” ไวท์ส่งสายตาให้วินเชนต์อย่างมีเลศนัย คล้ายกำลังส่งสัญญาณบางอย่าง “เอาน่า คืนนี้ลองเปิดใจดูสักครั้งไหม” เรย์เอ่ยแซวต่อ “หรือมึงจะครองตัวเป็นพระไปตลอดชีวิตวะ” “ใช่ กูสงสารน้องชายมึงว่ะ ทำงานหนักกว่าตัวเจ้าของอีก อย่าให้มันต้องอดทนอยู่ฝ่ายเดียวสิวะ” “พวกมึงเลิกเสือกเรื่องชีวิตกูได้ยัง” “ไม่ได้ กูเป็นห่วง” “ห่วงเหี้ยอะไร” “ห่วงว่าตระกูลวาเลนติจะไม่มีทายาท” “ถ้ากูตายเมื่อไหร่ กูยกสมบัติให้หมาจรจัดก็ได้” “เห็นไหม กูบอกแล้วว่ามันไม่ปกติ” “ฮ่า ๆ ๆ” “กูว่าเด็กคนนี้น่าจะถูกใจมึงนะ บริสุทธิ์ ใส ๆ ไม่ใช่สายเกาะผู้ชายรวยเหมือนที่เคยเจอนะ” วินเชนต์ยังคงหมุนแก้วเหล้าในมืออย่างเฉยชา ราวกับบทสนทนาทั้งหมดไม่ได้เกี่ยวข้องกับตัวเองแม้แต่น้อย “ใครจะเอาก็เอาไป” เขาตอบโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้า “แต่อย่ายัดเยียดใครให้กู” ไวท์หัวเราะในลำคอ ก่อนยกแก้วเหล้าขึ้นจิบพลางแลกสายตากับคนอื่น ๆ อย่างรู้กัน ไม่นาน… เด็กสาวที่ไวท์เตรียมไว้ก็มาถึง สาวสวยทั้งสี่คนในชุดนุ่งน้อยห่มน้อย สามคนแรกที่เดินนำหน้า ทำท่าดี้ด้าราวกับมากประสบการณ์รีบไปนั่งประกบ เพื่อนหนุ่มของวินเชนต์ เหลือเพียงเธอ… ‘ ลูกพีช ’ ที่ยืนเก้ๆกังๆ ราวกับลูกกวางน้อยที่หลงเข้ามาในถ้ำเสือ สองมือดึงชายกระโปรงสีดำตัวสั้นลง เพราะความเขินอาย ตาสวยมองไปรอบๆ “ อ้าวน้อง!! ยืนทำไมครับ.. เห็นไหมว่าเพื่อนพี่นั่งว่างอยู่ ” ไวท์แทรกขึ้นทันที พลางบุ้ยปากไปยังวินเชนต์ที่ยังคงนั่งก้มหน้าก้มตา ลูกพีชสูดหายใจลึก ขาเรียวเล็กก้าวเดินเข้าไปช้า ๆ ด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ก่อนจะค่อย ๆ ทิ้งตัวนั่งลงข้างๆร่างสูงใหญ่ ที่นั่งนิ่งอยู่บนโซฟา กลิ่นน้ำหอมและแรงกดดันจากตัวตนของอีกฝ่ายทำให้เธอเกร็งไปทั้งร่าง หญิงสาวแอบเหลือบมองผู้หญิงคนอื่น ๆ ภายในห้องอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะพบว่าพวกเธอกำลังรินเหล้า คอยเอาอกเอาใจ และปรนนิบัติแขกที่นั่งอยู่ข้างกายอย่างคล่องแคล่ว ลูกพีชเม้มริมฝีปากแน่น พลางรวบรวมความกล้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจทำตามบ้าง เธอเอื้อมมือไปหยิบขวดเหล้าบนโต๊ะ แล้วค่อย ๆ รินของเหลวสีอำพันลงในแก้วคริสตัลที่อยู่ในมือของวินเชนต์ มือเล็กสั่นไหวจนแทบควบคุมแรงไม่ได้ เผยให้เห็นความตื่นประหม่าที่ปิดซ่อนไว้ไม่มิด “ ฉันไม่ได้สั่ง ” เสียงทุ้มหลุดออกมาทำลูกพีชชะงักกึก! ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลา จะค่อยๆเบือนหน้ามองหน้าเธอ ตาคมหรี่มองสาวน้อยตรงหน้า ใบหน้าซีดเซียวราวกับตื่นกลัว ยิ่งเห็นมือที่สั่นเทาขณะถือขวดเหล้าในมือ วินเชนต์ ก็นึกขำขึ้นมาเล็กน้อย ‘ หึ.. อ่อนต่อโลกสิ้นดี ’ ส่วนลูกพีช... เธอแทบจะกลั้นหายใจเมื่อต้องสบกับสายตาที่คมกริบคู่นั้น มันเป็นสายที่ยากเกินที่จะคาดเดา ‘ ที่นี่มันไม่เหมาะกับเราเลยจริงๆ… เราไม่ควรมาอยู่ที่นี่เลยด้วยซ้ำ ‘ ใช่.. ที่นี่มันไม่เหมาะกับเด็กสาวอย่างเธอ แต่สำหรับคนจนๆแบบเธอ มันก็ไม่มีทางเลือกมากนัก เพราะเธอยังมีแม่ที่ยังนอนรอการรักษา “ บื้ออะไร รินต่อสิ ” เสียงทุ้มเอ่ยสั่งอย่างเผด็จการตามสัญญาณของมาเฟีย ก่อนที่เขาจะเลื่อนแก้วเหล้าไปข้างหน้าเธอเล็กน้อย “ อ๋อค่ะ ” ลูกพีชตอบรับเสียงสั่น ก่อนจะรีบรินเหล้าลงในแก้วอีกครั้ง เธอพยายามบังคับมือไม่ให้สั่นไปมากกว่านี้ แต่ทว่า... กลิ่นน้ำหอมของผู้ชายข้างกายที่ลอยมาปะทะจมูก พร้อมกับสายตาที่จ้องมองเธอไม่กระพริบนั้น ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ จนเกือบจะทำขวดเหล้าหลุดมือ “ โหหห.. น้อง พี่จ้างมาแพงนะครับ! จะมาแค่รินเหล้าธรรมดาๆแค่นี้หรือไง.. ดูตัวอย่างจากเพื่อนๆน้องบ้างสิ ” เสียงของไวท์แทรกขึ้นมาดื้อๆ ทำเอาลูกพีชสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้ามองกลุ่มเพื่อนที่มาพร้อมกับเธอ คนนึงนั่งบนตักจนแทบจะสิงร่าง เต้าอวบกระเพื่อมสูสีใบหน้ามาเฟียจนเธอแอบขนลุก ส่วนอีกคนก็แทบจะป้อนเหล้าด้วยปาก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อมองภาพตรงหน้า "ดูแลแขก" ที่พวกเขาพูดถึง...ต้องทำตัวแนบชิดถึงขนาดนี้เลยหรอ แต่เพื่อแม่…
Latest chapter
เมียลับ มาเฟียร้าย [ เซตมาเฟียร้าย 1 ] 107. ท้อง
ลูกพีชรีบชำระเงิน ก่อนจะรับถุงกระดาษใบเล็กมาถือเอาไว้ เธอก้มมองมันอยู่ครู่หนึ่งด้วยหัวใจที่เต้นระรัว “เรียบร้อยค่ะ” เสียงเภสัชกรดังขึ้นพร้อมรอยยิ้ม “ขอบคุณค่ะ” ลูกพีชยิ้มตอบ ก่อนจะรีบเก็บถุงกระดาษลงในกระเป๋าสะพายอย่างมิดชิด จากนั้นจึงเดินออกจากร้านทันที กรุ๊งกริ๊ง! เสียงกระดิ่งดังขึ้นเมื่อประตูกระจกถูกผลักเปิดออก ลูกพีชหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา ก่อนจะถอนหายใจอย่างโล่งอก “ยังทันอยู่…” เธอกระชับกระเป๋าสะพายแล้วรีบเดินกลับไปตามทางเดิม ‘ กลับถึงห้องเมื่อไหร่ค่อยตรวจแล้วกัน… ’ หญิงสาวคิดพลางเหลือบมองกระเป๋าที่มีที่ตรวจครรภ์ซ่อนอยู่ด้านใน.. ก่อนจะเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น ตอนนี้เธอต้องการเพียงกลับไปถึงเพนต์เฮาส์ให้ทัน ก่อนที่วินเชนต์หรือป้าแม่บ้านจะสังเกตว่าเธอแอบออกมาข้างนอก ไม่นานนัก… ลูกพีชก็เดินกลับมาถึงโรงแรมของวินเชนต์ เธอรีบก้าวผ่านล็อบบี้ตรงไปยังลิฟต์ส่วนตัว ก่อนจะกดปุ่มขึ้นไปยังเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดทันที ระหว่างที่ลิฟต์เคลื่อนตัวขึ้น มือเล็กก็เผลอกระชับสายกระเป๋าสะพายแน่นขึ้นเล็กน้อย ‘ ขอให้ทุกอย่างเรียบร้อยด้วยเถอะ…‘ ติ๊ง! ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก ลูกพีชก็รีบเดินเข้าไป
เมียลับ มาเฟียร้าย [ เซตมาเฟียร้าย 1 ] 107. ตรวจให้รู้
ลูกพีชนั่งมองข้อความแจ้งเตือนบนหน้าจอโทรศัพท์อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจปิดแอปพลิเคชันลง “ตรวจให้รู้ไปเลยดีกว่า…” เธอพึมพำกับตัวเอง หากไม่ท้องก็จะได้เลิกคิดมาก แต่ถ้าผลออกมาอีกอย่าง อย่างน้อยเธอก็จะได้มีเวลาคิดว่าควรทำอย่างไรต่อไป ลูกพีชลุกจากเตียง ก่อนจะเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง “ป้าแม่บ้านก็ไม่อยู่… คุณวินเชนต์ก็ไม่อยู่…” เธอนิ่งคิดเล็กน้อย “หรือเราควรออกไปซื้อที่ตรวจดีนะ” พูดจบก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาค้นหาร้านขายยาที่อยู่ใกล้เพนต์เฮาส์ ไม่นานก็พบร้านหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลนัก “อ๋อ… ใกล้แค่นี้เอง” ลูกพีชถอนหายใจเล็กน้อย แล้วรีบเดินไปหยิบกระเป๋าสะพาย พร้อมตรวจดูเงินและโทรศัพท์ให้เรียบร้อย แต่ก่อนจะก้าวออกจากห้อง เธอกลับหยุดชะงัก คุณวินเชนต์ไม่ชอบให้เราออกไปไหนคนเดียวนี่นา…เธอลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง ทว่าเมื่อนึกถึงเรื่องที่กำลังจะไปซื้อ เธอก็ต้องลองขัดคำสั่งอีกสักครั้ง “แค่ไปร้านขายยาเอง… เดี๋ยวก็กลับแล้ว” ลูกพีชพยักหน้าให้ตัวเอง ก่อนจะเดินออกจากห้องนอนไป ระหว่างรอลิฟต์ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูชื่อร้านขายยาอีกครั้ง แล้วจดจำเส้นทางเอาไว้ ติ๊ง! ประตูลิฟต์เป
เมียลับ มาเฟียร้าย [ เซตมาเฟียร้าย 1 ] 106. ประจำเดือนยังไม่มา
“เอ่อ… คุณลูกพีชคะ” “คะ?” “ช่วงนี้…” ป้าแม่บ้านลังเลเล็กน้อย “คุณลูกพีชได้ดูข่าวบ้างหรือเปล่าคะ” “ข่าว?” ลูกพีชเอียงคออย่างสงสัย “ข่าวอะไรเหรอคะ” “เอ่อ…” ป้าแม่บ้านถึงกับพูดไม่ออก เธออยากบอก… อย่างน้อยก็อยากเตือนให้หญิงสาวเตรียมใจเอาไว้บ้าง แต่หากเรื่องนี้หลุดออกจากปากเธอ แล้ววินเชนต์รู้เข้า… มีหวังคงถูกไล่ออกจากงานแน่ ๆ และที่สำคัญ เธอก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าวินเชนต์ตั้งใจจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร “ป้าคะ?” เสียงหวานเรียกอีกครั้ง “มีข่าวอะไรเหรอคะ” “ปะ… เปล่าค่ะ!” ป้าแม่บ้านรีบส่ายหน้าทันที “ไม่มีอะไรค่ะ ป้าก็แค่ถามดูเฉยๆ เอ่อ… ป้านึกขึ้นได้ว่าต้องออกไปซื้อของเข้าครัว” เธอรีบขยับตัวถอยหลัง “คุณลูกพีชพักผ่อนเถอะนะคะ เดี๋ยวป้าออกไปก่อน” “อ้าว…” ลูกพีชมองอย่างงุนงง “ค่ะป้า” “ค่ะ!” พูดจบ ป้าแม่บ้านก็รีบเดินออกจากห้องไปทันทีปล่อยให้ลูกพีชนั่งมองตามด้วยความสงสัย “แปลกจัง…” เธอพึมพำเบาๆ ป้าเป็นอะไรของป้านะ เมื่อครู่ยังทำท่าเหมือนมีเรื่องสำคัญจะบอกอยู่เลย แล้วจู่ ๆ ก็เปลี่ยนเรื่องไปเสียอย่างนั้น “หรือจะมีข่าวอะไรจริง ๆ …” ลูกพีชครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองโทรศัพท์ม
เมียลับ มาเฟียร้าย [ เซตมาเฟียร้าย 1 ] 105. ป้ามีอะไรหรือเปล่า
เพนต์เฮาส์… หลังจากพาลูกพีชกลับมาส่งถึงเพนต์เฮาส์เรียบร้อยแล้ว วินเชนต์ก็รีบเดินทางไปยังคฤหาสน์ของผู้เป็นพ่อทันที เรื่องที่ได้รับรู้จากแวนซ์เมื่อคืนยังคงรบกวนจิตใจเขาไม่หยุด โดยเฉพาะคำขู่เรื่องการยกเลิกการรักษาผู้หญิงคนหนึ่ง เขาจำเป็นต้องรู้ให้แน่ชัดว่าผู้เป็นพ่อหมายถึงใคร และไม่มีทางยอมให้เรื่องนี้ถูกนำมาใช้เป็นเครื่องต่อรองเด็ดขาด แม้จะไม่ได้บอกลูกพีชว่าเดินทางไปไหน แต่เธอก็ไม่ได้ซักถามมากนัก เพราะเข้าใจดีว่าเขามีภาระหน้าที่ต้องรับผิดชอบ หลังจากวินเชนต์ออกไป ร่างบางก็เดินกลับเข้ามาภายในห้องนอน ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียงกว้างด้วยความเหนื่อยล้า “เฮ้อ…” เสียงหวานถอนหายใจเบาๆ แม้จะเหนื่อยจากการเดินทาง แต่ใบหน้าของเธอกลับยังคงเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งคสามสุข ภาพทะเลสีคราม เสียงคลื่น และช่วงเวลาที่ได้ใช้ร่วมกับวินเชนต์ยังคงวนเวียนอยู่ในความทรงจำ โดยเฉพาะเปลือกหอยที่เธอตั้งใจเก็บกลับมา… แค่คิดถึงก็อดยิ้มไม่ได้แล้ว ก๊อก ก๊อก! “คุณลูกพีชคะ” เสียงป้าแม่บ้านดังขึ้นจากด้านนอก “เข้ามาเลยค่ะป้า” ประตูห้องถูกเปิดออก ก่อนป้าแม่บ้านจะเดินเข้ามาพร้อมถาดน้ำส้มคั้นสดหนึ่งแก้ว “ป้าเอาน้ำส้มมาให้ค
เมียลับ มาเฟียร้าย [ เซตมาเฟียร้าย 1 ] 104. ต้องรีบกลับ
เสียงหวานครางกระเส่าออกมาอย่างลืมตัว เมื่อความเสียวที่เขามอบให้นั้นเกินจะต้านทาน ทว่ายิ่งฟังเสียงเธอคราง วินเชนต์ก็ยิ่งกระแทกแรงขึ้นตามแรงอารมณ์ ตับ! ตับ! ตับ! “ อาส์.. ตอดดีจังนะ ” เสียงทุ้มสบถเบาๆที่ข้างหู ทว่าจู่ๆ ความเสียวที่เคยมีก็เริ่มเปลี่ยนเป็นความจุกที่ทรมานอย่างยอดไม่ถูก มันทั้งหน่วง ทั้งเจ็บ จนมือเล็กเผลอดันแผงอกของเขาออกจากตัว “ อื้อ!! คุณวินเชนต์.. พะ. พีชเจ็บจังเลยค่ะ ” ทว่าเสียงนั้นไม่ได้ทำให้เสือร้ายร้ายผ่อนแรง วินเชนต์ยังกระแทกเธอจนสุดโคน ลูกพีชเม้มปากแน่น สองมือจิกเข้าที่ผ้าปูเตียงอย่างอดทน “ อ่าส์.. ใกล้เสร็จแล้ว ” ตับ! ตับ! ตับ! สะโพกหนารัวจังหวะเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะปล่อยน้ำรักเข้าช่องแคบจนเอ่อล้น วินเชนต์หอบหายใจเล็กน้อย แล้วทิ้งร่างนอนข้างกายเธอ เสียงลมหายใจของทั้งคู่ยังคงดังแผ่วอยู่ในความเงียบ ก่อนแขนแกร่งจะเอื้อมไปโอบร่างบางเข้ามาแนบอกอย่างทะนุถนอม แต่เมื่อเห็นลูกพีชนอนขดตัวเล็กน้อย คิ้วเข้มก็ขมวดเข้าหากันทันที “ ทำไม่บ่นเจ็บ.. ” เสียงทุ้มเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง ลูกพีชเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะเม้มริมฝีปากอย่างเขินอาย “ มะ.. ไม่รู้ค่ะ อยู่ๆก็จุกมา
เมียลับ มาเฟียร้าย [ เซตมาเฟียร้าย 1 ] 103. บรรยากาศเป็นใจ
หลังจากรับประทานอาหารค่ำกันจนอิ่ม วินเชนต์ก็พาลูกพีชกลับมายังห้องนอนภายในบ้านพักตากอากาศ ประตูกระจกบานใหญ่เปิดออกสู่ระเบียงส่วนตัว เผยให้เห็นผืนทะเลกว้างที่ทอดยาวอยู่ภายใต้แสงจันทร์ สายลมเย็นจากทะเลพัดผ่านเข้ามาภายในห้อง พร้อมเสียงคลื่นที่ซัดเข้าหาฝั่งเป็นจังหวะ ช่วยให้บรรยากาศยามค่ำคืนดูเงียบสงบและโรแมนติกอย่างบอกไม่ถูก “ว้าว…” ลูกพีชเดินตรงไปยังระเบียงทันที มือเล็กทั้งสองข้างวางลงบนราวระเบียง ก่อนจะเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เต็มด้วยดวงดาว “สวยจังเลยค่ะ…” วินเชนต์ที่เดินตามมาหยุดยืนอยู่ด้านหลัง ก่อนจะมองใบหน้าหวานที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุข “ยังไม่เบื่ออีกหรือไง” “ไม่เบื่อค่ะ!” เธอหันกลับมาตอบทันที “พีชอยากมองทะเลทั้งคืนเลย” “แล้วไม่คิดจะนอน?” “ก็นอนมองจากตรงนี้ไม่ได้เหรอคะ” “หึ…” วินเชนต์หลุดหัวเราะ ก่อนจะส่ายหน้าอย่างเอ็นดู “ยัยตัวแสบ” ลูกพีชยิ้มกว้าง ก่อนจะหันกลับไปมองทะเลอีกครั้ง เพียงครู่เดียว ร่างสูงใหญ่ก็เดินเข้ามาหยุดยืนข้างๆ ทั้งสองทอดสายตามองผืนน้ำที่สะท้อนแสงจันทร์อยู่เงียบๆ โดยไม่มีใครพูดอะไร กระทั่งลูกพีชเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น “คุณวินเชนต์คะ…” “หืม?” “วันนี้พีชมีค
You May Also Like
กำราบรัก ยัยจอมแก่น
โซลสตาร์ seoulstar13.8K viewsดอกรักของฟาร์ริก
Time To Love33.5K viewsพรากรักมาเฟียเถื่อน
Philipnana31.8K viewsนางบำเรอ SM20+
Naya Solene99.4K viewsหลบไป! นางร้ายแบบฉันต้องได้ผัวเป็นมาเฟีย
HeavenSunday390 viewsใต้กลลวงของคนเลว
อามีทอฟอ202 viewsStory Of Love รักร้ายๆ ของเธอ คุณยอดนักสืบ
หนูพรชิตา110 viewsในปกครองบรวิชทร์
เพียงเจ้าขา428 views
