บทที่ 2 "หวั่นไหว"

“ไม่เป็นไร ข้าหาเลี้ยงเอ็งและยายแม้นได้”

“ตา...” สายน้ำเอ่ยเรียกชายชราเสียงแผ่ว แววตาหม่นหมอง สายน้ำไม่อยากเป็นภาระให้ตายาย

“ไม่เป็นไรลูกเอ๊ย มา ตาทำแผลให้” ตาคงบดยาสมุนไพรประคบแผลให้สายน้ำอย่างเบามือ แม้สายน้ำจะไม่ใช่ญาติแต่ตาคงและยายแม้นก็รักเสมือนลูก

แท้ ๆ เพราะสองตายายไม่มีลูก จึงรักและเอ็นดูสายน้ำเหมือนเป็นลูกคนหนึ่ง

“เดี๋ยวสายน้ำทำเองก็ได้จ้ะ ตาไปหายายเถอะ เดี๋ยวยายรอนาน” สายน้ำรู้ดีว่าวันนี้ตาคงจะไปที่ไหนก็รีบอาสาทำแผลเอง

วันนี้ตาคงจะต้องไปเฝ้ายายแม้นที่ผ่าตัดหัวเข่าที่โรงพยาบาล ก่อนหน้านี้ยายแม้นล้มจนต้องผ่าตัด ซึ่งปกติเวลาตอนกลางคืนสายน้ำจะต้องเป็นคนไปเฝ้า สลับกับตาคงที่เป็นคนเฝ้าตอนกลางวัน

“เอางั้นเหรอ แต่เอ็งบาดเจ็บ” ตาคงสีหน้าไม่สบายใจ ใจจริงก็ไม่อยากทิ้งหลาน แต่ก็ทิ้งเมียที่อยู่โรงพยาบาลไม่ได้เหมือนกัน

“ไม่เป็นไรจ้ะตา แค่นี้เอง”

“งั้นข้าไปหายายเอ็งก่อน”

“จ้ะตา”

คล้อยหลังที่ตาคงเดินจากไป สายน้ำก็หยิบยาสมุนไพรขึ้นมาประคบแผลให้ตัวเองทันที ก่อนจะร้องไห้โฮออกมาด้วยความเสียใจ

“จะเจ็บ ฮึกฮือ”

ครึ่งชั่วโมงต่อมา สายน้ำเมื่อทำแผลและต้มยากินเรียบร้อยก็ออกมาทำงานของตัวเองต่อ หน้าที่ของสายน้ำคือช่วยตาคงทำความสะอาดวัดพร้อมกับน้ำมนต์ คนตัวเล็กยืนกวาดลานท้ายวัดที่เป็นทางเชื่อมไปยังป่าช้า ตัดผ่านไปหมู่บ้านถัดไป แม้จะเจ็บแผลจนปวดหัวตุบ ๆ แต่สายน้ำก็ยังตั้งใจทำหน้าที่ตัวเองเป็นอย่างดี

“พี่สายน้ำ!” เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นจากทางด้านหลังเรียกความสนใจจากสายน้ำให้หันกลับไปมองเจ้าของเสียง

เป็นเด็กหนุ่มที่ชื่อว่าน้ำมนต์ อีกฝ่ายเดินมาหาเขาพร้อมกับถือถุงกับข้าวในมือ

“ว่าไงน้ำมนต์”

“หลวงตาให้ฉันเอากับข้าวมาให้พี่จ้ะ” น้ำมนต์ยืนยิ้มแฉ่ง เด็กหนุ่มวัย

สิบแปดปียื่นถุงกับข้าวให้กับสายน้ำ

“ขอบคุณนะ” น้ำมนต์มองหน้าสายน้ำ ก่อนจะตกใจที่พี่ชายคนสนิทบนใบหน้ามีอะไรแปลกไป

“แล้วนั่น...หัวพี่ไปโดนอะไรมาพี่น้ำ!”

“พี่หกล้มนะ” สายน้ำตั้งใจโกหก เพราะไม่อยากให้น้ำมนต์เป็นห่วง

“โธ่พี่นี่นะ ทำให้ฉันเป็นห่วงอยู่เรื่อยเลย”

“ขอโทษนะ”

“พี่สิควรจะขอโทษตัวเอง ที่ไม่ดูแลตัวเองให้ดี”

“แหะ ๆ” สายน้ำยิ้มเจื่อน น้ำมนต์ที่ไม่อยากให้สายน้ำคิดมากก็ขอตัวไปทำงานของตัวเองต่อ

“งั้นน้ำมนต์ไปเช็ดกุฏิหลวงตาก่อนนะพี่สายน้ำ”

“อือ เดี๋ยวพี่ไปช่วยนะ” สายน้ำอาสา ปกติพวกเขาสองคนจะช่วยกันทำงาน แต่วันนี้ตาคงไม่อยู่ สายน้ำเลยมากวาดลานท้ายวัดแทนในส่วนของตาคง ซึ่งน้ำมนต์ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรถ้าจะต้องทำงานคนเดียว

“ไม่เป็นไรพี่ แค่พี่กวาดตรงนี้ก็เหนื่อยแล้ว”

“เอางั้นเหรอ” สายน้ำถามเพื่อความแน่ใจ

“อืม กวาดเสร็จแล้วก็ไปพักเลยนะ” น้ำมนต์บอกด้วยความเป็นห่วง สายน้ำที่รู้เจตนาของน้ำมนต์ก็ทำเพียงพยักหน้า

“อือ” น้ำมนต์จากไปแล้ว สายน้ำก็ทำงานของตัวเองต่อ ทั้งกวาดขยะ ทั้งถอนหญ้า อึดใจเดี๋ยวก็มีเสียงควบม้าดังมาแต่ไกล

ฮี่! ฮี่! กุบกับ กุบกับ ฝีเท้าของอาชาวิ่งผ่านสายน้ำไปนับสิบ บนหลังอาน

มีชายฉกรรจ์สวมเสื้อเชิ้ตสีดำโพกผ้าปิดหน้าขี่ม้าผ่านไป ข้างกายชายนับสิบบริเวณเอวมีปืนสีทองเหน็บอยู่ สายน้ำรู้ดีว่าคนพวกนี้ล้วนไม่ใช่คนปกติ กลุ่มเสือกระสุนทอง จอมโจรชื่อดังภาคกลาง แม้จะเจอโจรอยู่ตรงหน้า สายน้ำก็ไม่ได้รู้สึกหวาดกลัว

เมืองนครชัย ที่สายน้ำอยู่เป็นเมืองของโจร แม้จะดูป่าเถื่อนและน่ากลัว แต่เสือร้ายพวกนี้ก็ไม่เคยทำร้ายชาวบ้าน ชาวบ้านที่นี่จึงเชื่อใจโจรมากกว่าตำรวจ เสือร้ายเหล่านี้ไม่ทำร้ายคนที่ไม่มีทางสู้ มีแต่คนธรรมดาที่ทำร้ายกันเอง หลังจากที่ม้าอาชาและคณะของเสือกระสุนทองผ่านไป ฝุ่นและขยะที่สายน้ำตั้งใจกวาดอยู่ก่อนหน้าก็ตลบอบอวล ทำให้คนตัวเล็กเบ้ปากบ่นออกมาด้วยความไม่พอใจ

“อื้อ ฝุ่นเต็มเลย อุตส่าห์กวาดไว้แล้วนะ” สายน้ำยกมือขึ้นปิดจมูก ก่อนจะเดินไปเตะเข่งขยะที่ล้มลงกับพื้น

“หึ๊ย บ้าเอ๊ย”

ฮี่! ฮี่! กุบกับ กุบกับ ครู่เดียวเสียงฝีเท้าและเสียงร้องของอาชาก็ดังขึ้น

อีกครั้ง ม้าสีดำเมี่ยมบนหลังอานมีชายหนุ่มสวมใส่เสื้อเชิ้ตสีแดง โพกผ้าสีดำบิดบังใบหน้า เห็นเพียงดวงตา เขาบังคับบังเหียนกลับมายังที่สายน้ำอยู่ สายน้ำก้มหน้าก้มตากวาดพื้นต่อเพราะไม่อยากสนใจอีกฝ่าย

พรึบ! เสียงของกระทบลม ธนบัตรจำนวนหลายสิบใบ มูลค่านับไม่ถ้วนถูกปาใส่สายน้ำ พร้อมกับก้อนอีกปึกหนึ่งที่ถูกมัดด้วยยางมัดแกง

“ผอมอย่างกับผีตายซาก เอาเงินนี่ไปซื้อข้าวกินไป” พูดจบเสือร้ายก็ยังไม่ไปไหน เขานั่งอยู่บนอานม้า สายตาจับจ้องไปยังคนตัวเล็กที่ตอนนี้มีท่าทีไม่พอใจ สายน้ำโยนไม้กวาดลงกับพื้นก่อนจะหันมาประจันหน้า

สองสายตาประสานกัน เสือลักษมณ์ตกตะลึงใบหน้าน่ารักที่จับจ้องมายังเขาด้วยความไม่พอใจ พลันทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงหัวใจของเสือลักษมณ์ที่เต้นไม่เป็นจังหวะ

ตึก ตึก ตึก