Home / LGBTQ+ / เมียลำดับสุดท้ายของเสือลักษมณ์ / บทที่ 3 "น้ำใจจากคนแปลกหน้า"

Share

บทที่ 3 "น้ำใจจากคนแปลกหน้า"

ตึก ตึก ตึก สองมือแกร่งจับบังเหียนแน่น เสือลักษมณ์เสียอาการ หัวใจ เต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ ไม่คิดว่าตัวเองจะมาเสียอาการเพราะเด็กหนุ่มตรงหน้า ใบหน้านวลเนียนน่ารักนั้นทำเอาเขาทำตัวไม่ถูก หัวใจเต้นแรงตื่นเต้นยิ่งกว่าตอนสู้กับตำรวจเสียอีก

“คุณโยนเงินใส่เราทำไมเนี่ย” สายน้ำถามด้วยความงงงวยถึงแม้ว่าเขาจะจน แต่เขาก็ไม่ได้เป็นขอทาน คนตัวเล็กรีบก้มเก็บเงินที่ตกอยู่บนพื้นแล้วยื่นให้กับอีกฝ่าย แต่เสือลักษมณ์กลับไม่ยอมรับคืน

“เงินคุณ เราไม่รับนะ” ร่างสูงเบือนหน้าหนีเพราะยิ่งสบตากับเด็กหนุ่มตรงหน้าเขาก็ยิ่งประหม่ากว่าเดิม สายน้ำไม่รับเงินของคนแปลกหน้าอีกอย่างเขาก็ไม่ได้อยากจะขอเงินใครฟรี ๆ

“เวทนา” คำตอบสั้น ๆ ของเสือลักษมณ์ทำเอาคนตัวเล็กเลิกคิ้ว อุทานด้วยความสงสัย

“ฮะ”

“เอาไปซื้อข้าวกินเถอะ!” พูดจบเสือลักษมณ์ก็บังคับม้าออกไปทิ้งให้สายน้ำยืนงงอยู่กับเงินก้อนนั้น

“...อ่า” สายน้ำนิ่งไปครู่หนึ่งถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้ต้องการเงินก้อนนี้ และไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร แต่พอคิดถึงหน้าตาคงและยายแม้นสายน้ำจึงจำใจเก็บเงินก้อนนี้เอาไว้ ถ้ามีเงินก้อนนี้ ยายแม้นจะได้มีเงินไปจ่ายค่าผ่าตัดหัวเข่า

สายน้ำนึกเอะใจในตัวอีกฝ่ายไม่น้อย คนเราจะสามารถให้เงินกับคนแปลกหน้าได้เหรอ แต่เขาก็ได้ยินชื่อเสียงของชุมเสือกระสุนทองมาไม่น้อย ผู้เป็นหัวหน้าชุมเสือปล้นคนรวยเพื่อช่วยเหลือคนจน ในเมื่อทุกคนเอาแต่รังเกียจเขา สายน้ำจึงไม่คิดที่จะรังเกียจเงินสกปรกก้อนนี้ เพราะมันก็คงสกปรกเหมือนตัวเขานั่นแหละ

‘อย่างน้อยก็จะได้มีเงินไปจ่ายค่ารักษาให้ยาย...ขอบคุณจ้ะ’

สายน้ำทำได้เพียงขอบคุณในใจก่อนจะเก็บเงินก้อนนั้นใส่ลงกระเป๋ากางเกงแล้วทำงานของตัวเองต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ช่วงสายของวันหลังจากที่สายน้ำทำหน้าที่ของตัวเองเรียบร้อยคนตัวเล็ก

ก็เดินทางมาที่ตลาดเพราะตั้งใจจะซื้อข้าวสารมาเก็บไว้ให้ตาคงและยายแม้น ทันทีที่เดินเข้ามาในตลาดสายน้ำก็ได้รับสายตาเหยียดหยามและความรังเกียจจากชาวบ้านและแม่ค้าแถวนั้น

“มองหน้าทำไมไอ้นี่ เดี๋ยวแม่ก็ตบเลย”

“ไปไกล ๆ ร้านกูเลยนะ เสนียด!” ไม่ว่าจะเดินผ่านร้านไหนสายน้ำก็มัก จะได้รับคำด่ามาตลอดทาง ถ้าเปรียบคำด่าเหล่านี้เป็นเงินที่สายน้ำจะได้รับ ป่านนี้เขาคงรวยไปแล้ว

ตอนนี้สายน้ำไม่รู้แล้วว่าวันนี้ทั้งวันเขาโดนด่าไปแล้วกี่รอบ สายน้ำทำเป็นหูทวนลมเพราะไม่อยากมีปัญหากับใคร จึงตั้งใจเลี่ยงที่จะเดินผ่านตรงที่มีผู้คนพลุกพล่าน ไม่นานสายน้ำก็มาถึงร้านขายข้าวสารขนาดใหญ่ที่อยู่ใจกลางตลาด 

คนรอซื้อข้าวสารยาวห้าคิว สายน้ำไม่มีทางเลือกจึงจำใจต้องออกไปยืนห่าง ๆ เพราะไม่อยากให้คนรังเกียจตนไปมากกว่านี้

“ซื้อข้าวหน่อยจ้ะ”

“เอาเท่าไรจ๊ะ”

“โลละกี่บาทจ๊ะ”

“หนึ่งบาทจ้ะ” สายน้ำที่ยืนฟังแม่ค้าคุยกับลูกค้าคิวก่อนหน้าอยู่นั้นก็พยักหน้าเป็นอันเข้าใจ ราคาข้าวสารไม่ได้แพงแบบที่เขาคิดเพราะสายน้ำไม่เคยต้องมาซื้อข้าวแบบนี้มาก่อน เขาไม่มีเงิน จึงทำได้เพียงรอกินข้าวก้นบาตรเท่านั้น

“งั้นเอาสามกิโลฯ จ้ะ”

“ขอบคุณนะจ๊ะ”

สายน้ำยืนต่อแถวรอซื้อข้าวสารอยู่เกือบสิบนาทีรอจนลูกค้าคนอื่นกลับ

ไปหมดแล้วเขาจึงเข้าไปภายในร้าน ดูเหมือนว่าการที่มีสายน้ำเป็นลูกค้าจะทำให้แม่ค้าร้านนี้ไม่ค่อยพอใจสักเท่าไร

“มีอะไรไอ้ลูกศัตรูชาติ” ทันทีที่เห็นหน้าของสายน้ำแม่ค้าคนนั้นจากที่เคยยิ้มแย้มแจ่มใสให้กับลูกค้า เวลานี้กลับมองหน้าของเขาด้วยความไม่พอใจแฝงไปด้วยความรังเกียจราวกับว่าสายน้ำเป็นขยะชิ้นหนึ่ง คนตัวเล็กหน้าเจื่อนทำอะไรไม่ถูก

“ซื้อข้าวสารหน่อยจ้ะ”

“มึงมีเงินหรือไง” แม่ค้าถามถึงเงินเพราะไม่เชื่อว่าคนอย่างสายน้ำจะมีปัญญาหาเงินมาซื้อข้าวสารได้ คนตัวเล็กที่เห็นท่าทีดูถูกก็ล้วงเงินในกระเป๋ากางเกงหยิบแบงก์สิบออกมา

“มีจ้ะ” สายน้ำยิ้มเจื่อน

“เอ่อ จะเอาเท่าไร”

“สามกิโลฯ จ้ะ”

“สิบบาท” ทันทีที่ได้ยินราคา สายน้ำก็ตาโตเกือบจะเท่าไข่ห่าน เขาตกใจเพราะเมื่อกี้ที่ฟังราคาลูกค้าก่อนหน้ายังได้กิโลกรัมละหนึ่งบาทอยู่เลย แล้วทำไมพอเป็นสายน้ำมันถึงได้แพงแบบนี้ล่ะ

“หา แต่คนเมื่อกี้เขาซื้อไป สามบาทนะจ๊ะ” เขาอุทานเสียงสูงก่อนที่สายน้ำจะถามย้ำอีกครั้ง

“ก็กูจะขายให้มึงสิบบาท”

“มันไม่เกินไปหน่อยเหรอจ๊ะ มันแพงกว่าข้างนอกตลาดอีกนะ...” สายน้ำจำใจต้องพูดออกมา ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ชอบมีปัญหากับชาวบ้านแต่ก็ไม่ได้ยินดีหรือเต็มใจที่จะให้คนอื่นมาเอาเปรียบตนเองได้

“กูจะขายเท่านี้มึงจะทำไม งั้นมึงก็ไปซื้อที่อื่น”

“แต่...”

“หึ ก็เพราะที่อื่นไม่มีใครขายให้มึงไง” แม่ค้าขายข้าวสารยืนเท้าเอวมองสายน้ำอย่างหาเรื่อง คนตัวเล็กพูดจาตะกุกตะกักสายตามองจับจ้องไปยังร้านข้าวสารอื่น ๆ ที่อยู่ไม่ไกลจากละแวกนี้ก่อนจะครุ่นคิดครู่หนึ่ง เพราะสายน้ำเป็นเด็กที่เกิดจากทหารต่างชาติในช่วงสงครามทำให้มีแต่คุณรังเกียจ สายน้ำรู้ได้ทันทีว่าถ้าเขาไปซื้อของร้านอื่นก็คงไม่มีใครยอมขายให้ เพราะที่ผ่านมาเวลาหลวงตาใช้สายน้ำไปซื้อของ แม่ค้าพวกนี้ก็มักจะไม่ขายให้เขา

“จะเอาไม่เอา ไม่เอาก็ไป เกะกะหน้าร้านกู”

“เอาก็ได้จ้ะ”

“เออ แค่นั้นแหละ”

สายน้ำจำใจจ่ายเงินที่แพงกว่าราคาปกติ แม่ค้าเมื่อรับเงินไปแล้วก็ตักข้าวสารใส่ถุงให้ใส่น้ำอย่างไม่พอใจ โดยที่ไม่คิดจะชั่งกิโลฯ ให้ สายน้ำก็ไม่รู้เหมือน กันว่าที่อีกฝ่ายตักข้าวให้เขานั้นมันเต็มจำนวนที่ซื้อไปหรือเปล่า แต่สายน้ำก็ไม่ได้คิดท้วงออกมาเพราะไม่อยากมีปัญหา

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เมียลำดับสุดท้ายของเสือลักษมณ์   บทที่ 64 "จบบริบูรณ์"

    เช้าหลายวันต่อมา เสือลักษมณ์ปลุกเมียรักที่วันนี้เอาแต่นอนเซาหลังจากที่เมื่อคืนพวกเขาผ่านกิจกรรมรักกันมา“สายน้ำ” เสียงทุ้มต่ำดังใกล้ข้างหู ฝ่ามืออุ่น ๆ เขย่าแขนเบา ๆ“อื้ออออ” คนตัวเล็กครางงัวเงีย ดวงตายังปิดแน่น ขยับพลิกตัวซุกเข้าหาอกกว้างโดยไม่รู้ตัว“สวัสดีตอนเช้า” เสือลักษมณ์ก้มลงกระซิบข้างขมับ กลิ่นกายอบอุ่นของเขาแผ่วผ่านจนสายน้ำสะดุ้งเบา ๆ แล้วค่อย ๆ ลืมตา“พี่ลักษมณ์ สายน้ำเมื่อยไปทั้งตัวเลย” เสียงแผ่วพร่าเจือความอ้อน ขยับแขนกอดรอบเอวแกร่ง ราวกับบอกว่าไม่อยากลุกไปไหนเสือลักษมณ์หัวเราะเบา ๆ พลางลูบผมยุ่ง“ลุกมากินข้าวก่อนนะ พี่ทำข้าวต้มไว้ให้แล้ว กินเสร็จพี่จะนวดให้”“พี่ทำเองเหรอจ๊ะ” สายน้ำเงยหน้ามอง ดวงตาฉ่ำปรือเต็มไปด้วยความแปลกใจ“ใช่แล้ว อร่อยมากเลยนะ” เขายิ้มบาง ๆ แววตาอ่อนโยนที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็น มีเพียงคนตรงหน้าเท่านั้นที่ได้รับ“ขอบคุณนะจ๊ะ” สายน้ำยกมือเล็กแตะฝ่ามือหยาบของอีกฝ่าย แต่แล้วก็ชะงักเมื่อเห็นรอยแดงจาง ๆ“มือนี่… พี่คงไม่ได้โดนน้ำร้อนลวกหรอกใช่ไหม”เสือลักษมณ์หัวเราะในลำคอ“บ้าน่า พี่หนังเหนียวจะตาย” แต่ถึงจะพูดแบบนั้นก็ไม่ปิดว่ามีรอยเจ็บ“เจ็บไหมจ๊ะ” สายน้ำ

  • เมียลำดับสุดท้ายของเสือลักษมณ์   บทที่ 63 "อีกรอบ"

    ช่วงเวลายามดึก ท้องฟ้าเหนือชุมเสือสว่างพร่างพราวไปด้วยดวงดาวนับไม่ถ้วน เสือลักษมณ์ทอดสายตามองภาพนั้นอย่างเงียบงัน ความรู้สึกอุ่นเอ่อท่วมในอกจนอยากแบ่งปันให้คนรักได้รับรู้เขาค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ ปลุกสายน้ำให้ตื่นขึ้นจากนิทรา ตั้งใจจะพาอีกฝ่ายออกมาชมดวงดาวที่ทอแสงแข่งกันระยิบระยับบนท้องฟ้า“สายน้ำ” เสียงทุ้มของเสือลักษมณ์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดยามค่ำคืน เขายื่นมือไปแตะไหล่เล็ก ๆ ที่กำลังนอนขดตัวอยู่บนที่นอนปลุกเบา ๆ ด้วยสัมผัสที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน“หื้อ” สายน้ำขยี้ตาพลิกตัวหันมาช้า ๆ เส้นผมยุ่งปรกหน้าผาก เสียงเขางัวเงียถามออกมา“เช้าแล้วเหรอจ๊ะ”“ยังหรอก” เสือลักษมณ์ส่ายหัวพลางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมมีแววขี้เล่นวาบผ่านในความมืด“อ้าว แล้วปลุกทำไมจ๊ะ” สายน้ำทำหน้างง มองเขาอย่างสงสัย“มานี่มา” เขากระซิบเสียงต่ำ มือหนาคว้ามือเล็กไว้แน่นแล้วดึงเดินมาที่ระเบียงหลังบ้าน“จ้ะ” คนตัวเล็กพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ถึงจะยังง่วงอยู่ แต่ความสงสัยทำให้ลุกขึ้นตาม“สวยไหม” เสือลักษมณ์พยักเพยิดให้เงยหน้ามองท้องฟ้ากว้างที่ประดับด้วยดวงดาวพราวระยับ“ว้าว… สายน้ำไม่เคยมองดาวที่เยอะขนาดนี้มาก่อ

  • เมียลำดับสุดท้ายของเสือลักษมณ์   บทที่ 62 "เริ่มต้นใหม่"

    หลายเดือนผ่านไป บ้านที่เคยเป็นเพียงไม้เก่าที่ดูรกร้างกลับค่อย ๆ แปรเปลี่ยนไปตามกาลเวลา เสียงหัวเราะของผู้คนแทนที่ความเงียบเหงา กลิ่นหอมจากดอกไม้ที่สายน้ำปลูกไว้รอบบ้านลอยคลุ้งเติมเต็มไปด้วยชีวิตชีวาและความหวังใหม่“พี่ลักษมณ์ตื่นแล้วเหรอจ๊ะ” สายน้ำเอ่ยถามขณะถือบัวรดน้ำ“จ้ะ รดน้ำต้นไม้อยู่เหรอ” เขาเดินออกมาสูดอากาศยามเช้า สายตาหยุดที่คนรัก“จ้ะ สายน้ำกำลังรดต้นแก้วเจ้าจอมที่เอามาปลูกหลายเดือนก่อนจ้ะ” เขาโน้มตัวลง ชี้ไปที่ดอกสีขาวเล็ก ๆ ที่เพิ่งบาน“ไหน ดูสิ” ลักษมณ์ก้าวเข้าไปใกล้“ออกดอกแล้วสวยมากเลยนะจ๊ะ” สายน้ำยิ้มภูมิใจ“สวยเหมือนสายน้ำเลย” ลักษมณ์พูดเสียงจริงจัง จนคนตัวเล็กหน้าแดง“พี่ลักษมณ์จ๊ะ”“ว่าไง”“พี่ลักษมณ์เลิกเป็นโจรได้ไหมจ๊ะ” คำพูดหลุดออกมาพร้อมสายตาจริงจัง“ทำไม อยากให้พี่เลิกรึ ไม่กลัวอดตายกันหรือไง” เขาถามกลับด้วยน้ำเสียงกึ่งหยอกกึ่งจริง“อดตายไม่กลัวหรอกจ้ะ แต่สายน้ำไม่อยากให้พี่เป็นโจร มันเสี่ยงและอันตราย สายน้ำไม่อยากให้พี่เป็นอะไรอีกแล้ว” เสียงสั่นเครือ เต็มไปด้วยความห่วงใย“เป็นห่วงพี่รึ” เสือลักษมณ์เงยหน้าขึ้นสบตา สายตาคมนั้นฉายแววอบอุ่นแฝงความเหน็ดเหนื่อย“จ้ะ

  • เมียลำดับสุดท้ายของเสือลักษมณ์   บทที่ 61 "รัก"

    สายน้ำเดินทางมาถึงชุมเสือแห่งใหม่ ณ หมู่บ้านอานช้างในเช้าวันต่อมา ระยะทางที่ไกลและต่างภูมิภาคทำให้การเดินทางยาวนานจนแทบหมดแรง ทันทีที่ก้าวเท้าลงจากรถ คนตัวเล็กถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจและตื่นตาไปพร้อมกันหมู่บ้านแห่งนี้มีบ้านเรือนตั้งเรียงรายเป็นระเบียบ หลายหลังยังคงสมบูรณ์แข็งแรง แต่ก็มีบางหลังที่ชำรุดทรุดโทรมไปตามกาลเวลา ทว่าบรรยากาศกลับไม่รกร้างวังเวงอย่างที่คิด เพราะได้เหล่าลูกน้องของเสือลักษมณ์ช่วยกันลงแรงซ่อมแซม ปัดกวาดเช็ดถูและซ่อมโครงสร้างทีละน้อย เสียงเลื่อยไม้ เสียงค้อนตอกดังก้องไปทั่วบ้านหลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ด้านหน้าของพวกเขาก็เช่นเดียว กัน กำแพงไม้สูงทอดยาว บางจุดเริ่มผุ แต่ด้วยแรงมือของหลายคนมันก็ค่อย ๆ กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ราวกับรอเจ้าของตัวจริงเข้ามาเติมเต็มให้สมบูรณ์“ถึงแล้วละ นี่บ้านของเรา” เสือลักษมณ์พูดเสียงทุ้มแฝงความเหน็ดเหนื่อย แต่แววตาเต็มไปด้วยความหวังเมื่อมองไปยังบ้านไม้เก่าแก่กลางสวนกว้าง“หื้อ หลังใหญ่จังเลยจ้ะ” สายน้ำตาโตด้วยความตื่นตา มือเล็กกำชายเสื้อของลักษมณ์ไว้แน่นราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงความฝัน“อาจต้องซ่อมแซมสักหน่อยนะ

  • เมียลำดับสุดท้ายของเสือลักษมณ์   บทที่ 60 "คำสัญญาสองเรา"

    “มีใครเป็นอะไรไหมครับ” น้ำเสียงสั่นไหวดวงตาสั่นระริกมองไปยังพ่อใหญ่ราวกับเกรงว่าคำตอบจะพรากลมหายใจเขาไปตอนนี้เสือลักษมณ์เป็นห่วงลูกน้อง เป็นห่วงคนอื่น ๆ ที่ยังอยู่ในชุมเสือ ไม่รู้ว่าจะมีใครเป็นอะไรบ้าง“ทุกคนไม่เป็นอะไร เว้นแต่...” พ่อใหญ่เว้นวรรคยาว สีหน้าเศร้าสร้อยลงชัด“ใคร” เขาถามเสียงแหบพร่า ริมฝีปากสั่นไหว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นจนแทบเปล่งไม่ออก“ทับทิม สะบันงา อีพู่ตายแล้ว” คำตอบนั้นราวกับสายฟ้าฟาดกลางใจ ฟาดจนสมองมึนงง ร่างกายไร้เรี่ยวแรง ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวกลับว่างเปล่าในพริบตา“...” เสือลักษมณ์นิ่งไปนาน แววตาว่างเปล่าราวกับวิญญาณถูกดึงออกไปชั่วขณะ“กูรู้ว่ามึงตกใจ เรื่องนี้ไม่มีใครอยากให้มันเกิดขึ้น สะบันงาตั้งใจจะล่อทับทิมที่ทำเสน่ห์ยาแฝดใส่มึง แต่ไม่รู้ไปทำอีท่าไหนไฟถึงไหม้ทั้งชุมเสือแบบนั้น” พ่อใหญ่พูดช้า ๆ เสียงชัดถ้อยแต่แฝงความเหนื่อยล้า เรื่องแบบนี้ว่าแน่นอนไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น“เฮ้อ เป็นเพราะผมเอง” เสือลักษมณ์พึมพำเสียงสั่น ร่างกายสั่นเทาเหมือนโลกทั้งใบถล่มทับ เขาเอาแต่โทษตัวเอง ในความคิดของเสือลักษมณ์ ถ้าเขาไม่ตอบรับข้อเสนอในอดีตว่านั้นว่าจะแต่งงานกับท

  • เมียลำดับสุดท้ายของเสือลักษมณ์   บทที่ 59 "เกิดอะไรขึ้น"

    “เฮ้ย พวกมึงเอาไอ้ลักษมณ์ลงรถ” เสียงตะโกนเร่งเร้าดังขึ้นท่ามกลางความวุ่นวาย ร่างใหญ่ของเสือลักษมณ์ที่หมดสติถูกพยุงลงมาอย่างทุลักทุเล เหงื่อและคราบเลือดเปรอะเปื้อนไปทั่วเสื้อผ้า“เข้ามาในโบสถ์เดี๋ยวนี้เลย” พ่อใหญ่ครามสั่งเสียงขรึม“จ้ะ ๆ มาจ้ะฉันช่วยพยุง” สายน้ำลงจากรถรีบเข้ามาประคองด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ“เร็ว ๆ เลย” เสียงเร่งเร้าดังถี่ขึ้น ทุกคนต่างแข่งกับเวลา“เอามันมานั่งตรงนี้” พ่อใหญ่ชี้ไปยังเบื้องหน้าพระประธานในโบสถ์ที่มีแสงเทียนริบหรี่ส่องสลัว“จ้ะ” ร่างเสือลักษมณ์ถูกวางลงเบา ๆ“ไอ้ดำมึงพยุงมันไว้” พ่อใหญ่ครามหันไปสั่งลูกชายเพียงคนเดียวเสียงเข้ม ดำได้ยินดังนั้นสีหน้าก็ฉายแววฉงน ทำไมต้องเขา เขาไม่ได้เป็นอะไรกับไอ้ห่านี่เสียหน่อย“ทำไมต้องข้าล่ะ” เสือดำขมวดคิ้ว เสียงบ่นกระแทกหู“ในนี้มึงดวงแข็งและหนุ่มที่สุด” คำตอบของคนเป็นพ่อเอาทำเสือดำคิ้วกระตุก ไอ้ใบ้ก็อยู่ ใช้เขาทำไมวะ“เร็ว”“เออ” เสือดำกัดฟันตอบรับก่อนจะคุกเข่าลงพยุงร่างเพื่อนโป๊ก! ฝ่ามือพ่อใหญ่ครามฟาดหัวเสือดำเบา ๆ“กูพ่อมึงนะ”“รู้แล้วน่ะพ่อ” เสือดำตอบเสียงอู้อี้ พ่อใหญ่หันไปมองเสือลักษมณ์ที่ยังหายใจแผ่ว“อย่าตายล่ะไอ้ห่า

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status