บทที่ 6

เตติณห์ขบกรามแน่นจนนูนเป็นสัน

การละเมิดสุขอนามัยขั้นพื้นฐาน การปนเปื้อนข้ามของแบคทีเรียในช่องปาก—เขาสามารถบรรยายอันตรายของมันเป็นรายงานทางการแพทย์ได้ยาวสามหน้ากระดาษ

เขาเอื้อมมือไปหยิบแปรงสีฟันสีฟ้าอ่อนนั่นขึ้นมาด้วยสองนิ้ว ตั้งใจจะโยนมันลงถังขยะเดี๋ยวนี้

"อ๊ะ! หมอกลับมาแล้วเหรอคะ!"

เสียงใสที่ดังขึ้นจากด้านหลังทำให้เตติณห์ชะงักมือ เขาค่อยๆ วางแปรงสีฟันลงที่เดิม ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับออกมาที่ห้องนั่งเล่น

เดือนหนาวเดินออกมาจากแพนทรีครัว ในมือถือจานกระเบื้องสีขาวที่มีควันลอยกรุ่น เธอสวมกางเกงวอร์มขาสั้นสีเทากับเสื้อยืดตัวโคร่ง ผมยาวดัดลอนถูกมัดเป็นมวยลวกๆ ไว้กลางกระหม่อม มีดินสอดราฟต์แบบแท่งหนึ่งเสียบขัดไว้แทนปิ่นปักผม ใบหน้าปราศจากเครื่องสำอางเผยให้เห็นผิวขาวเนียนและพวงแก้มที่แดงระเรื่อจากไอร้อนของเตาไฟ

"ผมบอกคุณแล้วใช่ไหม เรื่องความเป็นระเบียบ" เตติณห์เริ่มเปิดฉาก เสียงของเขาเรียบนิ่งแต่แฝงแรงกดดัน "พื้นพรมไม่ใช่โต๊ะทำงาน ขนมของคุณตกอยู่สองชิ้น แปรงสีฟันของคุณแตะกับแปรงของผม และกลิ่นในห้องนี้..."

"ไข่เจียวหมูสับค่ะ!" เดือนหนาวพูดแทรกขึ้นมาหน้าตาเฉย ราวกับไม่ได้ยินคำบ่นของเขาเลยแม้แต่น้อย

เธอเดินตรงเข้ามา วางจานลงบนเคาน์เตอร์บาร์อาหารอย่างคล่องแคล่ว กลิ่นไข่เจียวฟูกรอบที่ไหม้เกรียมนิดๆ ผสมกลิ่นพริกขี้หนูซอยลอยเตะจมูกเตติณห์อย่างจัง ท้องที่ว่างเปล่ามาตั้งแต่เที่ยงวันของเขาส่งเสียงร้องประท้วงเบาๆ ขึ้นมาอย่างน่าอับอาย

เตติณห์ชะงักคำพูดทั้งหมดที่เตรียมจะพ่นออกมา

"ฉันรู้ว่าหมอต้องดุเรื่องห้องรก" เดือนหนาวพูดพลางเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้ที่เธอคงไปหาซื้อมาจากตลาดนัดแถวนี้ "แต่ฉันต้องรีบปั่นแบบไปส่งให้ลูกค้าดูคืนนี้จริงๆ ค่ะ แล้วนี่... ฉันเห็นในตู้เย็นหมอไม่มีอะไรเลยนอกจากน้ำเปล่ากับกาแฟดำ หมอเป็นหมอนะคะ กินแต่อะไรแบบนั้นกระเพาะก็พังพอดี ฉันเลยเดินไปซูเปอร์มาร์เก็ตข้างล่าง ซื้อหมูสับกับไข่มาทอดให้"

เธอดันจานไข่เจียวมาตรงหน้าเขา พร้อมกับช้อนส้อมที่วางเรียงกันอย่างไม่ค่อยตรงระนาบนัก

"กินก่อนสิคะ แล้วค่อยดุ ข้าวสวยร้อนๆ อยู่ในหม้อ ฉันตักให้ไหม"

เตติณห์ยืนนิ่ง สายตาคมกริบใต้กรอบแว่นจ้องมองจานไข่เจียวหน้าตาธรรมดาๆ ที่ไม่น่าจะมาปรากฏอยู่ในเพนต์เฮาส์หรูแห่งนี้ได้ ขอบไข่เจียวไหม้ดำไปนิดหนึ่ง รูปร่างบิดเบี้ยวไม่ได้สัดส่วน ไม่มีผักตกแต่งจานตามหลักโภชนาการ

มันคือความไม่สมบูรณ์แบบในทุกมิติ

แต่ทำไม... กลิ่นของมันถึงได้ดึงเอาความเหนื่อยล้าที่เกาะกุมแผ่นหลังของเขาให้คลายตัวลงได้เร็วขนาดนี้

ตั้งแต่จำความได้ บ้านของเขาไม่เคยมีกลิ่นอาหารแบบนี้ พ่อกับแม่ที่เป็นนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ต่างคนต่างกินข้าวข้างนอก หรือไม่ก็มีแม่บ้านระดับภัตตาคารมาจัดวางอาหารหรูหราที่เย็นชืดไว้บนโต๊ะอาหารขนาดยี่สิบที่นั่ง ทุกคนกินข้าวด้วยความเงียบและพูดคุยกันเฉพาะเรื่องผลกำไรขาดทุน

เขาโตมาในพื้นที่ที่สะอาด ไร้ที่ติ แต่หนาวเหน็บจนเสียดกระดูก

"ผมไม่ได้สั่งให้คุณทำ" เตติณห์เอ่ยเสียงแผ่ว พยายามรักษาเกราะกำแพงของตัวเองไว้

"ไม่ได้สั่งแต่ก็ต้องกินค่ะ" เดือนหนาวสวนกลับทันควัน เธอเดินไปตักข้าวสวยร้อนๆ จากหม้อหุงข้าวขนาดเล็กที่เธอเพิ่งซื้อมาใหม่ใส่จาน แล้วยกมาวางประกบคู่กับไข่เจียว "ถ้าหมอขาดสารอาหารแล้วเป็นลมในห้องผ่าตัด ฉันก็ตกงานสิคะ เครื่องนอนมีชีวิตอย่างฉันต้องดูแลรักษาลูกค้าชั้นดีอย่างหมอไว้นะ"

เธอยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่สว่างไสวและไร้ความเสแสร้งจนดวงตาหยีลงเป็นรูปสระอิ

เตติณห์มองรอยยิ้มนั้น นิ่งไปสามวินาที

ช่างมันเถอะ เขาคิดในใจอย่างยอมจำนน เรื่องแปรงสีฟันค่อยไปจัดการทีหลัง

เขาก้าวเข้าไปนั่งลงบนเก้าอี้สตูลหน้าเคาน์เตอร์บาร์ ปลดกระดุมข้อมือแล้วพับแขนเสื้อขึ้นอย่างเงียบๆ เดือนหนาวยืนกอดอกมองเขาด้วยสายตาลุ้นระทึกราวกับเด็กที่รอฟังผลสอบ

เตติณห์ตักไข่เจียวชิ้นพอดีคำพร้อมข้าวสวยเข้าปาก เคี้ยวช้าๆ อย่างพินิจพิเคราะห์

รสชาติเค็มนำไปนิดหนึ่ง มีกลิ่นควันไหม้ติดปลายลิ้น หมูสับสุกทั่วถึง แต่เนื้อสัมผัสกระด้างเพราะเธอคงใช้น้ำมันร้อนเกินไป

"เป็นไงบ้างคะ" เธอถามอย่างกระตือรือร้น โน้มตัวเข้ามาใกล้จนกลิ่นสบู่อ่อนๆ จากตัวเธอแตะจมูกเขา

"เค็ม" เตติณห์ตอบสั้นๆ หน้านิ่งสนิท "โซเดียมสูงเกินค่ามาตรฐานไปประมาณสิบห้าเปอร์เซ็นต์ พรุ่งนี้หน้าคุณจะบวมเพราะบวมน้ำ"

รอยยิ้มของเดือนหนาวหุบลงทันที เธอทำปากยื่น "ปากร้ายชะมัด กินๆ ไปเหอะน่า อุตส่าห์ทำให้"

แต่ถึงปากจะบ่น มือของเตติณห์กลับตักไข่เจียวคำที่สองเข้าปาก ตามด้วยคำที่สามและคำที่สี่อย่างต่อเนื่อง เขาไม่พูดอะไรอีกเลย แต่ก้มหน้าก้มตากินจนข้าวและไข่เจียวในจานหมดเกลี้ยงภายในเวลาไม่ถึงห้านาที

เดือนหนาวที่ยืนมองอยู่แอบอมยิ้มแก้มแทบแตก เธอหยิบจานเปล่าไปล้างที่อ่างอย่างอารมณ์ดี

"ปากบอกว่าเค็ม แต่ฟาดเรียบเชียวนะคะคุณหมอ"

"ผมแค่ไม่อยากทิ้งอาหารให้เสียเปล่า" เตติณห์แก้ตัวเสียงเรียบ หยิบทิชชู่ขึ้นมาซับปาก "แล้วก็... เก็บเศษมันฝรั่งบนพรมด้วย ก่อนที่มดจะขึ้นห้องผม"

"รับทราบค่ะท่านผอ.!"