บทที่ 9

ภาพเบื้องหน้าทำให้ลมหายใจของศัลยแพทย์หนุ่มสะดุดไปเสี้ยววินาที

เดือนหนาวนั่งกอดอกแน่น ผิวขาวอมเหลืองของเธอขึ้นริ้วแดงจากพิษไข้ เสื้อชั้นในลูกไม้สีเนื้อตัวบางเปียกชื้นจนแทบจะมองทะลุเห็นเนื้อแท้ด้านใน เนินอกอวบอิ่มกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจที่หอบสั่น ยอดอกดุนดันเนื้อผ้าบางเบาอย่างชัดเจนจากความเย็นของอากาศ ลาดไหล่กลมกลึงสั่นระริก ปอยผมเปียกชื้นแนบติดอยู่ตามซอกคอขาวผ่อง

เตติณห์ขบกรามแน่นจนนูนเป็นสัน ลำคอของเขาแห้งผากขึ้นมาอย่างกะทันหัน

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก บังคับสติของตัวเองให้กลับเข้าสู่โหมดแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ เขาหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กจุ่มลงในน้ำอุ่นจัด บิดพอหมาด แล้วเอื้อมมือไปจับข้อมือของเธอที่กอดอกอยู่ให้กางออก

"อย่าเกร็ง" เสียงของเขาพร่าลงเล็กน้อย แต่ยังคงรักษาระดับความนิ่งไว้ได้ "ผมแค่จะเช็ดตัวลดไข้"

"หมอ... ฉันหนาว..." เธอครางแผ่ว ปล่อยให้เขาจับแขนของเธอคลี่ออกอย่างว่าง่ายเพราะไม่มีเรี่ยวแรงจะขัดขืน

เตติณห์บรรจงลากผ้าขนหนูอุ่นจัดผ่านลำแขนเรียว เช็ดวนตามข้อพับเพื่อเปิดรูขุมขนและระบายความร้อนตามหลักสรีรวิทยา ผิวเนื้อของเธอนุ่มหยุ่นและร้อนผ่าว ไออุ่นจากผ้าปะทะกับความร้อนในร่างกายของเธอจนส่งกลิ่นแป้งเด็กปนกลิ่นเหงื่อจางๆ ลอยเตะจมูก

เขาขยับเข้าไปชิดเธอมากขึ้น วางมือซ้ายลงบนลาดไหล่บอบบาง นิ้วหัวแม่มือสัมผัสโดนแนวกระดูกไหปลาร้าที่ได้รูปสวยงาม ส่วนมือขวาที่จับผ้าอุ่นเริ่มลากไล้จากซอกคอขาวเนียนลงมาตามร่องอก

ลมหายใจของเดือนหนาวสะดุดกึก ร่างกายของเธอเกร็งกระตุกน้อยๆ เมื่อความร้อนชื้นของผ้าและน้ำหนักมือของเขากดลากผ่านเนินเนื้อนุ่ม

"อ๊ะ... หมอ..."

"บอกว่าอย่าเกร็ง" เตติณห์เอ่ยเสียงต่ำ สายตาของเขาจดจ่ออยู่กับรอยแดงที่เริ่มจางลงบนผิวของเธอ แต่ประสาทสัมผัสกลับรับรู้ถึงความนุ่มหยุ่นใต้ฝ่ามืออย่างคมชัด "ถ้าไม่เช็ดระบายความร้อน คืนนี้ไข้คุณจะแตะสามสิบเก้า แล้วคุณจะชัก"

"แต่มัน... อือ..."

เดือนหนาวกัดริมฝีปากล่างจนห้อเลือด เมื่อผ้าขนหนูอุ่นจัดถูกกดซับลงบนเนินอกอวบอิ่มผ่านเนื้อผ้าลูกไม้เปียกชื้น ปลายนิ้วของเตติณห์ที่บังคับผ้าอยู่เฉียดผ่านยอดอกที่ตั้งชันของเธอไปมาอย่างจงใจและแม่นยำ ทุกการเคลื่อนไหวของเขามีความชำนาญแบบคนที่เข้าใจกายวิภาคศาสตร์เป็นอย่างดี แต่สัมผัสนั้นกลับไม่ได้ให้ความรู้สึกเหมือนการรักษาของหมอเลยแม้แต่น้อย

มันคือสัมผัสของผู้ชายคนหนึ่ง

เตติณห์เลื่อนผ้าลงต่ำ ลากผ่านหน้าท้องแบนราบที่หดเกร็งเป็นจังหวะตามลมหายใจ สะดือกลมสวย รอยเว้าของเอวคอดที่เขาเคยเห็นตอนเธอนอนดิ้นบนโซฟา บัดนี้อยู่ห่างจากใบหน้าของเขาไม่ถึงหนึ่งฟุต ผิวเนื้อของเธอร้อนจัดจนแผ่ไอร้อนออกมาปะทะแก้มของเขา

ดวงตาคมกริบของเตติณห์ค่อยๆ ช้อนขึ้นมองใบหน้าของเดือนหนาว

แพขนตางอนยาวของเธอเปียกชื้นไปด้วยหยาดน้ำตาเม็ดเล็กๆ จากความทรมานของพิษไข้ แก้มทั้งสองข้างแดงก่ำ ริมฝีปากอิ่มสีพีชเผยอออกน้อยๆ เพื่อกอบโกยอากาศเข้าปอด ดวงตาฉ่ำน้ำคู่นั้นจ้องมองตอบเขากลับมาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสน ไหวระริก และเปราะบางอย่างถึงที่สุด

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องนอน ได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ตัดการทำงานชั่วคราว และเสียงลมหายใจหอบถี่ของคนสองคนที่เริ่มสอดประสานกัน

เตติณห์หยุดมือที่กำลังเช็ดหน้าท้องของเธอ

ผ้าขนหนูในมือร่วงหล่นลงบนตักของเดือนหนาวอย่างไร้การควบคุม

สายตาของเขาเลื่อนลงมาล็อกอยู่ที่ริมฝีปากอิ่มที่กำลังสั่นระริก ความทรงจำเมื่อสองสัปดาห์ก่อน—คืนที่เธอนอนกอดแขนเขาแล้วฮัมเพลงในลำคอ คืนที่กลิ่นกายของเธอปิดสวิตช์สมองของเขา—ย้อนกลับมาทับซ้อนกับภาพตรงหน้า

สองสัปดาห์ที่เขาพยายามรักษาระยะห่าง สองสัปดาห์ที่เขาขีดเส้นตายว่าเธอเป็นเพียง 'เครื่องมือนอนหลับ'

แต่ร่างกายที่ร้อนรุ่มและกลิ่นหอมเฉพาะตัวที่กำลังมอมเมาประสาทสัมผัสของเขาในตอนนี้... กำลังบดขยี้เส้นแบ่งนั้นจนแหลกละเอียด

"หมอคะ..." เธอเรียกเขาด้วยน้ำเสียงกระซิบ แววตาของเธอสั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อเห็นประกายตาที่เปลี่ยนไปของเขา

มันไม่ใช่สายตาของอาจารย์แพทย์ผู้เย็นชาอีกต่อไป

แต่มันคือสายตาของสัตว์ร้ายที่กำลังจ้องมองเหยื่อ

"ตัวเธอร้อน..." เตติณห์เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า สรรพนามที่ใช้เปลี่ยนไปตามสัญชาตญาณดิบที่เริ่มฉีกกระชากการควบคุม "ฉันจะทำให้มันลดลงเอง"

"หมอ... อย่า..."

คำห้ามปรามแผ่วเบากลืนหายลงไปในลำคอทันที เมื่อเตติณห์เอื้อมมือข้างหนึ่งขึ้นไปประคองท้ายทอยของเธอ รั้งใบหน้าหวานเข้ามาบดขยี้ริมฝีปากลงไปอย่างหนักหน่วงและดุดัน

ริมฝีปากของเธอร้อนจัดและสั่นเทา แต่เมื่อสัมผัสกับริมฝีปากเย็นชื้นของเขา รสชาติฝาดเฝื่อนของน้ำฝนผสมกับความหวานล้ำตามธรรมชาติของเดือนหนาวก็แผ่ซ่านไปทั่วโพรงปาก เตติณห์ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้หายใจ เขาใช้ปลายลิ้นดุนดันแยกกลีบปากอิ่มให้เปิดออก สอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหวานอย่างตะกรุมตะกราม บดคลึงปลายลิ้นของเธออย่างช่ำชองและเรียกร้อง

"อื้อ...!" เดือนหนาวส่งเสียงประท้วงในลำคอ มือเรียวทั้งสองข้างยกขึ้นดันแผงอกแกร่งของเขาไว้ตามสัญชาตญาณ

แต่ฝ่ามือของเธอกลับสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้ออกที่ตึงแน่นและชีพจรที่เต้นกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งใต้ผิวหนังของเขา เติร์กไม่ได้ใส่เสื้อ ท่อนบนเปลือยเปล่าของเขาแผ่รังสีความร้อนและความแข็งแกร่งออกมาจนบดขยี้แรงต้านทานอันน้อยนิดของเธอจนหมดสิ้น