บทที่ 10

เตติณห์ใช้มือข้างที่ว่างเลื่อนลงไปปลดตะขอเสื้อชั้นในลูกไม้ด้านหลังอย่างง่ายดายด้วยมือเดียว เสียง แป๊ก เบาๆ ดังก้องขึ้นในห้องนอน ก่อนที่บราเปียกชื้นจะถูกดึงรั้งให้หลุดพ้นจากเรือนร่างบอบบาง

ทรวงอกอวบอิ่มขาวผ่องปรากฏสู่สายตาของเขาอย่างเต็มตา ยอดอกสีหวานชูชันและสั่นระริกท้าทายสายตา

เตติณห์ถอนริมฝีปากออกช้าๆ ลมหายใจของเขาหอบหนัก สายตาคมกริบกวาดมองเนินเนื้อที่กระเพื่อมไหวตรงหน้าด้วยความหิวกระหาย เขาดันร่างของเดือนหนาวให้นอนราบลงไปบนเตียงคิงไซส์ ผ้าปูที่นอนสีเทาเข้มขับเน้นผิวขาวเนียนของเธอให้ดูสว่างไสวราวกับภาพวาด

"หมอ... หนาวยังป่วยอยู่นะ..." เธอพยายามใช้เหตุผลสุดท้ายในการทัดทาน น้ำเสียงสั่นเครือ ใบหน้าแดงซ่านจนลามไปถึงใบหู

"ฉันรู้" เตติณห์ตอบสั้นๆ ดวงตาจ้องมองยอดอกของเธอไม่กะพริบ "แต่เหงื่อออกเยอะๆ ไข้จะลดเร็วขึ้น"

"ตรรกะบ้าอะไร..."

คำพูดของเธอถูกตัดขาดอีกครั้งเมื่อเตติณห์ก้มหน้าลงมา ปลายลิ้นร้อนชื้นตวัดเลียลงบนยอดอกข้างขวาของเธออย่างแม่นยำ

"ฮ้า! หมอ...!"

เดือนหนาวแอ่นอกขึ้นตามสัญชาตญาณ สะโพกของเธอส่ายร่อนไปมาบนที่นอนด้วยความซ่านสยิวที่แล่นปราดจากปลายถันพุ่งตรงสู่ท้องน้อย ปลายลิ้นของเตติณห์ไม่ได้อ่อนโยนเหมือนสัมผัสตอนเช็ดตัว เขาดูดดึง ขบเม้มยอดอกของเธออย่างหนักหน่วง สลับกับใช้ไรฟันขูดเบาๆ จนเดือนหนาวต้องจิกเล็บลงบนต้นแขนแกร่งของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่าน

"อ๊ะ... อย่ากัด... เติร์ก... เสียว..."

เสียงครางเรียกชื่อเล่นของเขาโดยไม่รู้ตัวเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิง เตติณห์ครางต่ำในลำคอด้วยความพึงพอใจ มือใหญ่เลื่อนลงไปปลดกระดุมกางเกงยีนส์ที่เปียกชื้นของเธอ รูดซิปลงด้วยความชำนาญ ก่อนจะดึงรั้งทั้งกางเกงยีนส์และกางเกงชั้นในตัวจิ๋วลงไปตามเรียวขาขาวผ่องจนหลุดพ้นจากข้อเท้า

เรือนร่างของเดือนหนาวเปลือยเปล่าอย่างสมบูรณ์แบบเบื้องหน้าเขา

แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงสาดกระทบเนินเนื้ออวบอูมที่ปกคลุมด้วยไรขนบางเบา ความชื้นแฉะที่ซึมเยิ้มออกมาตรงร่องหลืบไม่ได้เกิดจากน้ำฝน แต่เกิดจากน้ำหวานที่ร่างกายของเธอหลั่งออกมาตอบสนองสัมผัสของเขา

เตติณห์แทรกตัวเข้าไปอยู่ระหว่างเรียวขาคู่งาม ปลายนิ้วที่ด้านจากการจับเครื่องมือผ่าตัดลากผ่านต้นขาด้านในขึ้นมาอย่างเชื่องช้า สัมผัสที่หยาบกร้านแต่แม่นยำทำให้เดือนหนาวขนลุกซู่ไปทั้งตัว

"ตรงนี้แฉะหมดแล้ว" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและตรงไปตรงมา ปลายนิ้วโป้งกดคลึงลงบนติ่งเกสรที่บวมเป่งอย่างจัง

"อ๊า! หมอ... อย่าเพิ่งบี้ตรงนั้น... ฮึก..." เดือนหนาวบิดกายเร่า น้ำตาคลอเบ้าด้วยความกระสันซ่านที่ถาโถมเข้ามาจนรับมือไม่ทัน ขาเรียวทั้งสองข้างพยายามจะหุบเข้าหากันด้วยความอาย

"อ้าขาออกอีกหนาว" เตติณห์สั่งเสียงเข้ม ใช้ท่อนแขนดันหัวเข่าของเธอให้แยกกว้างขึ้น "อย่าปิด ฉันอยากเห็น"

เขาไม่รอช้า ก้มตัวลงต่ำ ปลายลิ้นร้อนจัดปาดชิมน้ำหวานที่ไหลเยิ้มออกมาจากร่องสวาทของเธอทันที

"กรี๊ด! เติร์ก... ไม่... ตรงนั้นสกปรก..." เธอหวีดร้อง พยายามจะเอื้อมมือไปดันศีรษะของเขาออก แต่ปลายนิ้วของเธอกลับสอดเข้าไปในกลุ่มผมหนานุ่มของเขาแล้วขยำแน่นแทน

เตติณห์ไม่สนใจคำห้าม เขาสอดปลายลิ้นเข้าไปในรอยแยก ดูดเลียกลีบเนื้อนุ่มที่ฉ่ำแฉะอย่างตะกรุมตะกราม รสชาติของเธอหวานล้ำและร้อนระอุจนปลุกสัญชาตญาณดิบในกายเขาให้คลุ้มคลั่ง ปลายลิ้นของเขาตวัดรัวเร็วลงบนจุดกระสัน สะโพกของเดือนหนาวลอยเด่นขึ้นจากฟูก ขมิบตอดรัดอากาศอย่างบ้าคลั่ง เสียงครางของเธอดังก้องไปทั่วห้องนอนที่เคยเงียบสงัด

"อ๊ะ... อ๊า! จะเสร็จ... เติร์ก... หนาวจะเสร็จแล้ว...!"

เตติณห์เร่งจังหวะลิ้นหนักขึ้น ดูดกลืนทุกหยาดหยดที่ทะลักออกมาอย่างรุนแรง ร่างของเดือนหนาวเกร็งกระตุกอย่างบ้าคลั่ง ช่องทางรักตอดรัดเป็นจังหวะถี่รัว เธอหวีดร้องออกมาอย่างหมดเสียงก่อนจะทิ้งร่างลงบนฟูกอย่างอ่อนแรง หอบหายใจจนตัวโยน

เตติณห์เงยหน้าขึ้น ริมฝีปากของเขาเคลือบไปด้วยคราบน้ำหวานใส เขายกหลังมือขึ้นเช็ดปากช้าๆ แววตาคมกริบเต็มไปด้วยความปรารถนาที่มืดมิด

เขาเอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักโต๊ะข้างเตียง หยิบซองฟอยล์สีดำออกมา ฉีกมันออกด้วยฟันอย่างใจร้อน สวมครอบถุงยางอนามัยลงบนแกนกายขนาดใหญ่โตที่ขยายตัวจนตึงเปรี๊ยะและปวดหนึบมาตลอดหลายนาที

เตติณห์จับเรียวขาของเดือนหนาวขึ้นพาดบ่ากว้างข้างหนึ่ง จ่อส่วนหัวที่ฉ่ำเยิ้มเข้ากับปากทางรักที่ยังคงกระตุกตอดไม่หยุด

"มองหน้าฉัน" เขาเอ่ยเสียงพร่า สบตากับดวงตาปรือหวานของเธอ

"หมอ... มันใหญ่..." เธอพึมพำด้วยความหวาดหวั่นเมื่อสัมผัสได้ถึงขนาดที่ดันอยู่ตรงทางเข้า

"ผ่อนคลาย... ฉันจะค่อยๆ เข้าไป"

เตติณห์กดสะโพกสอบลงไปช้าๆ ส่วนหัวที่บานขยายแหวกผ่านกลีบเนื้อนุ่มที่บวมเป่งเข้าไปทีละมิลลิเมตร ความคับแน่นและร้อนระอุภายในช่องทางรักของเธอบีบรัดแกนกายของเขาแน่นจนเตติณห์ต้องสูดปากครางต่ำในลำคอ

"ซี๊ด... แน่นชิบหาย... หนาว อย่าเกร็ง..."

"อื้อ... แน่น... หนาวเจ็บ..."