บทที่ 8

"เดือนหนาว" เตติณห์เอ่ยเรียก เสียงของเขาทุ้มต่ำและแฝงความตึงเครียด

ร่างบางสะดุ้งสุดตัว เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่โตเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นเขานั่งอยู่ตรงโซฟา มือข้างหนึ่งของเธอถือถุงพลาสติกใส่กระดาษแปลนงานที่เปียกยุ่ยไว้แนบอก

"หมอ... ยังไม่นอนเหรอคะ" เสียงของเธอแหบแห้ง สั่นพร่าจนแทบจับใจความไม่ได้

เตติณห์วางไอแพดลงบนโต๊ะกลาง ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงหนึ่งร้อยแปดสิบสามเซนติเมตร เขาก้าวเดินตรงเข้าไปหาเธอด้วยจังหวะที่มั่นคง กวาดสายตาประเมินอาการทางคลินิกอย่างรวดเร็ว ปลายเล็บมือของเธอเขียวคล้ำ รูม่านตาหดเล็กลง ตัวสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ อาการระยะเริ่มต้นของภาวะอุณหภูมิกายต่ำ

"ทำไมกลับเวลานี้" เขาถาม หยุดยืนห่างจากเธอหนึ่งก้าว กลิ่นไอดินเปียกชื้นและกลิ่นฝนปะทะเข้าจมูก

"ติดไซต์งานค่ะ... ฝนมันตกหนัก พายุเข้า แท็กซี่ไม่รับเลย ฉันรอรถเมล์อยู่สองชั่วโมง แต่มันไม่มีผ่านมา ก็เลย... วิ่งตัดซอยเข้ามาจากหน้าปากซอยใหญ่" เธอพยายามอธิบาย ยิ้มแหยๆ ออกมาเพื่อกลบเกลื่อนความน่าสมเพช แต่ริมฝีปากที่สั่นเทาทำให้รอยยิ้มนั้นดูบิดเบี้ยว "ขอโทษค่ะ ทำพื้นหมอเปื้อนหมดเลย เดี๋ยวฉันรีบเช็ดให้นะคะ..."

เธอทำท่าจะย่อตัวลงเพื่อถอดถุงเท้าที่เปียกแฉะ แต่จังหวะที่ก้มลง ร่างกายของเธอกลับซวนเซ เสียหลักจนเกือบจะล้มกระแทกพื้นตู้รองเท้า

เตติณห์ยื่นมือออกไปคว้ารับต้นแขนของเธอไว้ได้ทันท่วงที

วินาทีที่ฝ่ามือร้อนจัดของเขาสัมผัสผ่านเนื้อผ้าเปียกชื้นเข้ากับผิวเนื้อเนียนละเอียด เตติณห์ก็นิ่วหน้าทันที

ผิวของเธอเย็นเฉียบราวกับก้อนน้ำแข็ง แต่เมื่อเลื่อนปลายนิ้วขึ้นไปแตะที่ลำคอด้านข้างตรงแนวจุดชีพจรแคโรติด ความร้อนระอุกลับแผ่ซ่านออกมาจนน่าตกใจ ชีพจรเต้นเร็วและเบากว่าปกติ อุณหภูมิแกนกลางของร่างกายกำลังสับสนและเสียสมดุลอย่างรุนแรง

"คุณมีไข้" เขาเอ่ยเสียงเฉียบขาด

"นิดหน่อยค่ะ... แค่ครั่นเนื้อครั่นตัว เดี๋ยวอาบน้ำอุ่น กินพาราฯ สองเม็ดก็นอน..."

"นิดหน่อยบ้าอะไร ผิวคุณเย็นจนซีดขนาดนี้ แต่คอคุณร้อนจนแทบจะลวกมือผม" เตติณห์ตัดบทอย่างไร้ความปรานี เขาแย่งถุงใส่แบบแปลนที่เปียกยุ่ยออกจากมือเธอแล้วโยนมันทิ้งลงบนเคาน์เตอร์วางกุญแจอย่างไม่แยแส ก่อนจะใช้แขนข้างหนึ่งรวบเอวคอดของเธอเข้ามาแนบชิดเพื่อพยุงรับน้ำหนักตัวที่เริ่มทิ้งดิ่ง

"ว้าย! หมอ... ตัวฉันเปียกนะ เสื้อหมอจะเปื้อน..."

"หุบปาก แล้วเดิน"

เขาไม่ฟังเสียงคัดค้าน เตติณห์กึ่งประคองกึ่งกอดรัดพาเธอเดินตรงเข้าไปในห้องนอนใหญ่ เขาไม่ได้พาเธอไปที่ฟูกปิกนิกบนพื้น แต่พาตรงไปยังเตียงคิงไซส์ราคาหลายแสนของเขา จัดการดันร่างที่สั่นเทิ้มของเธอให้นั่งลงบนขอบเตียงอย่างไม่ลังเลว่าผ้าปูที่นอนผ้าไหมจะเปียกชื้น

เดือนหนาวนั่งกอดอก ตัวสั่นงันงก ฟันกระทบกันไม่หยุด กลิ่นแชมพูเด็กที่เขาเริ่มคุ้นชินผสมกับกลิ่นไอฝนลอยฟุ้งอยู่ในห้องนอนที่เปิดแอร์ไว้ที่ยี่สิบเอ็ดจุดห้าองศา

เตติณห์เดินไปกดรีโมตคอนโทรลติดผนัง ปรับอุณหภูมิเครื่องปรับอากาศขึ้นเป็นยี่สิบห้าองศาทันที จากนั้นเขาเดินหายเข้าไปในห้องน้ำส่วนตัว ใช้เวลาไม่ถึงสองนาทีก็เดินกลับออกมาพร้อมกับกะละมังสแตนเลสบรรจุน้ำอุ่นจัดและผ้าขนหนูผืนเล็กสีขาวสองผืน

เขาวางกะละมังลงบนโต๊ะข้างเตียง ทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งบนพื้นพรมตรงหน้าเธอ ถอดแว่นตากรอบเงินของตัวเองออกแล้ววางมันทิ้งไว้บนโต๊ะอย่างส่งๆ—การกระทำที่บ่งบอกว่าตรรกะอันเคร่งครัดของเขากำลังถูกแขวนไว้ชั่วคราว

"ถอดเสื้อผ้าออก" เขาสั่ง น้ำเสียงเรียบสนิทแต่เฉียบขาด

ดวงตาคู่โตของเดือนหนาวเบิกกว้างขึ้นมาทันที ความซีดเผือดบนใบหน้าถูกแทนที่ด้วยริ้วสีแดงระเรื่อจากความตระหนก "คะ... อะไรนะคะ!"

"ผมบอกให้ถอดเสื้อผ้าเปียกๆ ออก คุณจะนอนแช่ความชื้นให้ปอดบวมตายหรือไง"

"ฉัน... ฉันไปเปลี่ยนในห้องน้ำเองได้ค่ะ หมอแค่วางผ้าไว้..."

"เดือนหนาว" เตติณห์กดเสียงต่ำลง แววตาคมกริบที่ปราศจากกรอบแว่นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นระริกของเธอ "แค่คุณจะก้าวขาเดินไปห้องน้ำให้ไม่ล้มหัวฟาดพื้น คุณยังทำไม่ได้เลย อย่ามาดื้อกับผมในเรื่องการรักษา ถอดออก เดี๋ยวนี้"

"แต่ว่า..."

"จะถอดเอง หรือจะให้ผมใช้กรรไกรผ่าตัดตัดมันออกเป็นชิ้นๆ เลือกเอา"

คำขู่หน้าตายสไตล์ศัลยแพทย์ทำให้เดือนหนาวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้พูดคำไหนคำนั้น มือไม้ที่สั่นเทาค่อยๆ เอื้อมไปจับชายเสื้อยืดตัวโคร่งที่เปียกชื้น พยายามจะดึงมันขึ้นเหนือศีรษะ แต่กล้ามเนื้อแขนของเธอกลับอ่อนแรงจนยกแทบไม่ขึ้น เสื้อที่เปียกแนบเนื้อยิ่งติดขัดอยู่ตรงช่วงอก

เตติณห์ถอนหายใจยาวอย่างหมดความอดทน

"อยู่นิ่งๆ"

เขาขยับตัวลุกขึ้นนั่งบนขอบเตียงข้างเธอ เอื้อมมือทั้งสองข้างไปจับชายเสื้อยืดของเธอ ปลายนิ้วแข็งแรงสัมผัสโดนผิวเนื้อเนียนบริเวณหน้าท้องน้อยโดยไม่ตั้งใจ ความอุ่นจัดจากผิวของเธอส่งผ่านปลายนิ้วของเขาเข้ามาจนรู้สึกได้ เตติณห์ดึงเสื้อยืดขึ้นเหนือศีรษะของเธออย่างคล่องแคล่วและรวดเร็ว โยนผ้าเปียกนั้นทิ้งลงบนพื้นห้องอย่างไร้ทิศทาง