บทที่ 2: โชคชะตาเล่นตลก - 2

สำนักงานกฎหมายของภูผาตั้งอยู่บนตึกระฟ้าใจกลางย่านสาทร ซึ่งการตกแต่งเน้นโทนสีขาวและกระจกใส แตกต่างจากสำนักงานใหญ่ของกลุ่มอัครพิทักษ์ที่เน้นความขรึมขลังและดุดันอย่างสิ้นเชิง

และเมื่อมะลิลาผลักประตูห้องประชุมชั้นสามเข้าไป เธอคาดหวังว่าจะพบเพียงทนายความหนุ่มนั่งรออยู่พร้อมกับกองแฟ้มเอกสาร แต่เธอกลับคิดผิดเมื่อเห็นว่าที่หัวโต๊ะกระจกตัวยาวมีกุญชรในชุดสูทสีเทาเข้มกำลังนั่งไขว่ห้าง มือหนึ่งถือแก้วกาแฟดำ อีกมือหนึ่งกำลังเลื่อนดูข้อมูลบนหน้าจอแท็บเล็ต ส่วนภูผายืนอยู่ด้านข้าง คอยชี้แจงรายละเอียดบางอย่างด้วยท่าทางเคร่งเครียด

ซึ่งเมื่อทั้งสองได้ยินเสียงประตูเปิด ผู้ชายทั้งสองคนก็หันมามอง ทำเอามะลิลาชะงักฝีเท้า ก่อนความรู้สึกอึดอัดจะก่อตัวขึ้นในช่องท้องด้วยเธอไม่คิดว่าจะเจออดีตสามีที่นี่

เขาเพิ่งบอกว่าถ้าเธอจ้างทนายของเขา เขาจะไม่เข้ามายุ่งเกี่ยว แล้วทำไมเขาถึงมานั่งวางอำนาจเป็นประธานในห้องประชุมนี้ได้?

"สวัสดีครับคุณมะลิ เชิญนั่งครับ" ภูผาเอ่ยทักทายอย่างสุภาพ พร้อมกับผายมือไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกุญชร

มะลิลาจึงละทิ้งความคิดนั้นแล้วเดินเข้าไปนั่งลงอย่างระมัดระวัง พลางปรายตามองกุญชรแวบหนึ่ง แต่ชายหนุ่มเพียงแค่วางแก้วกาแฟลงและพยักหน้าให้เธอเล็กน้อยเป็นเชิงทักทาย โดยไม่เอื้อนเอ่ยคำใดออกมา ทำให้เธอจงใจพูดกับทนายหนุ่ม แต่สายตากลับตวัดไปทางคนนั่งหัวโต๊ะ

"มะลินึกว่าเราจะคุยกันแค่สองคนเสียอีกค่ะคุณภูผา"

กุญชรไม่สะทกสะท้าน ยังคงรักษาสีหน้าราบเรียบเอาไว้ได้เป็นอย่างดี ก่อนที่ภูผาจะเป็นฝ่ายอธิบายเพื่อลดความตึงเครียด

"ผมเป็นคนเรียกเฮียมาเองครับ สถานการณ์ของคุณมะลิค่อนข้างซับซ้อนกว่าที่คิดครับ การมีเฮียช้างอยู่ด้วยในฐานะผู้ที่มีประสบการณ์รับมือกับกลุ่มทุนสีเทา จะช่วยให้เราวางกรอบการเจรจาได้รัดกุมขึ้น"

มะลิลาพ่นลมหายใจออกมาช้าๆ เธอไม่มีเวลามานั่งเล่นเกมทิฐิกับใครในเวลานี้ ในเมื่อเป็นอย่างนี้ก็คงต้องยอมอย่างไม่มีทางเลือก

"ก็ได้อย่างนั้น ว่ามาเลยค่ะคุณภูผา ตอนนี้มะลิมีระเบิดเวลาเหลืออยู่อีกกี่ลูก"

ภูผาเปิดแฟ้มเอกสารหนาเตอะ เลื่อนแผ่นแรกไปตรงหน้ามะลิลา

"ลูกแรกและใหญ่ที่สุดคือยอดหนี้จากซัพพลายเออร์สี่รายครับ รวมมูลค่าทั้งหมดสิบเก้าล้านบาท นายธนาใช้ช่องโหว่ของการเป็นผู้มีอำนาจลงนามร่วม เซ็นเช็คสั่งจ่ายล่วงหน้าและนำสินค้าไปขายทอดตลาดมืดทั้งหมด เจ้าหนี้รายแรกน่าจะเริ่มเคลื่อนไหวภายในยี่สิบสี่ชั่วโมงนี้ครับ"

"เสี่ยวิชัยโทรมาขู่มะลิแล้วค่ะ เที่ยงพรุ่งนี้ถ้าไม่ได้เงินเจ็ดล้าน เขาจะยื่นอายัดบัญชีบริษัทมะลิทั้งหมด" เธอรายงานตามความเป็นจริง

กุญชรที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ ขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาหรี่ลงเมื่อได้ยินชื่อของเสี่ยวิชัย ก่อนจะใช้นิ้วมือเคาะลงบนพนักวางแขนเบาๆ พลางวิเคราะห์สถานการณ์ด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

"ไอ้วิชัยมันเป็นพวกหมาลอบกัด มันรู้ว่าบริษัทมะลิมีงานรออยู่เยอะ มันถึงเลือกบีบจุดอ่อนนี้เพื่อเอาเงินสดก้อนแรก ถ้ามะลิยอมจ่ายให้มัน พวกที่เหลือก็จะแห่กันมาบีบมะลิด้วยวิธีเดียวกัน"

"แล้วจะให้มะลิทำยังไงคะ นั่งรอให้มันอายัดบัญชีแล้วปล่อยให้พนักงานสามสิบคนตกงานงั้นเหรอ" เธอสวนกลับด้วยความเครียดที่สะสมมาตลอดเช้า

"เรื่องกฎหมายผมจัดการถ่วงเวลาให้ได้ครับ" ภูผาแทรกขึ้น "ผมสามารถยื่นคำร้องต่อศาลเพื่อขอคุ้มครองชั่วคราว อ้างเหตุว่าเราตกเป็นผู้เสียหายจากการฉ้อโกงของนายธนา ศาลอาจจะพิจารณาชะลอการอายัดบัญชีออกไปได้ระยะหนึ่ง แต่..."

"แต่อะไรคะ"

"แต่ในทางปฏิบัติ พวกนี้นอกจากจะใช้ช่องทางกฎหมายแล้ว ยังใช้วิธีนอกระบบกดดันด้วยครับ ทั้งการส่งคนไปป่วนที่หน้าสตูดิโอ ข่มขู่พนักงาน หรือแม้แต่โทรไปยกเลิกงานกับลูกค้าของคุณมะลิโดยตรง การที่เราแค่ยืดเวลาในชั้นศาล ไม่ได้ทำให้บริษัทของคุณมะลิปลอดภัยจากการคุกคามร้อยเปอร์เซ็นต์ครับ"

มะลิลารู้สึกเหมือนมีก้อนหินหนักอึ้งทับลงบนหน้าอก เพราะสิ่งที่ภูผาพูดคือความจริงที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ในโลกธุรกิจที่ขับเคลื่อนด้วยผลประโยชน์ ความยุติธรรมมักจะเดินทางมาถึงช้ากว่าหายนะเสมอ

"แล้วลูกที่สองล่ะคะ" เธอถามเสียงแผ่วลง

ภูผาเลื่อนเอกสารอีกแผ่นมาให้ "เอกสารสิทธิที่ดินริมน้ำครับ ผมเช็กกับกรมที่ดินแล้ว ยังไม่มีการทำธุรกรรมเปลี่ยนชื่อผู้ครอบครอง แต่นายธนาอาจจะใช้เอกสารมอบอำนาจที่คุณมะลิเซ็นไว้ ไปทำสัญญาเงินกู้นอกระบบ หรือจำนองกับพวกนายทุนเถื่อน ซึ่งถ้าเป็นกรณีนั้น ดอกเบี้ยจะเดินรายวัน และการตามไถ่ถอนจะยากกว่าคดีในระบบปกติหลายเท่าครับ"

ฟังแล้วความสิ้นหวังก็ค่อยๆ กัดกินหัวใจ มะลิลาก้มมองตัวเลขและรายชื่อเจ้าหนี้บนแผ่นกระดาษ มันมากมายเกินกว่าที่ธุรกิจสตูดิโอจัดงานแต่งงานขนาดกลางของเธอจะรับไหว

กุญชรลอบสังเกตใบหน้าซีดเผือดของอดีตภรรยา พลันก็สังเกตเห็นริมฝีปากที่เม้มแน่นจนซีด รวมถึงมือเล็กที่ประสานกันบนตักสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เท่านั้น ความรู้สึกอยากจะกระชากเช็คบุ๊กออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท เซ็นตัวเลขสี่สิบล้านแล้วโยนลงกลางโต๊ะเพื่อให้เรื่องบัดซบพวกนี้จบๆ ไปก็รุนแรงเสียจนเขาต้องออกแรงกำหมัดตัวเองไว้แน่นเพื่อบังคับไม่ให้ตัวเองทำอย่างนั้น

‘ปัญหาไม่ใช่เงิน แต่ปัญหาคือเฮียคิดว่าเงินของเฮียซื้อสิทธิในการควบคุมชีวิตมะลิได้!’

และก่อนที่เขาจะเผลอทำตามเสียงในหัว เสียงตะโกนทั้งน้ำตาของมะลิลาในวันที่เธอขอหย่าก็ดังก้องขึ้นมาเตือนสติเขาในจังหวะที่เขาคิดจะทำตัวเป็นพระเจ้าในชีวิตเธอ

กุญชรสูดลมหายใจลึก บังคับตัวเองให้นั่งนิ่งอยู่กับที่...เขาต้องไม่ทำพลาดเหมือนในอดีต แต่ต้องรอให้เธอเป็นฝ่ายร้องขอด้วยตัวเอง

"มะลิจะประกาศขายคอนโดค่ะ"

ประโยคที่โพล่งออกมา ทำให้ผู้ชายทั้งสองคนในห้องประชุมต้องหันมามองเธอเป็นตาเดียว

"ขายคอนโด?" กุญชรขมวดคิ้ว

"ใช่ค่ะ มะลิโทรบอกนายหน้าให้ปล่อยขายด่วนแล้ว ยอมหั่นราคาสามสิบเปอร์เซ็นต์เพื่อแลกกับเงินสดภายในสามวัน เงินก้อนนี้จะเอามาเคลียร์หนี้ก้อนแรกของเสี่ยวิชัยเพื่อหยุดการอายัดบัญชีบริษัทก่อน ส่วนที่เหลือมะลิจะเอามาหมุนจ่ายเงินเดือนพนักงานและค่ามัดจำซัพพลายเออร์เจ้าอื่นเพื่อประคองงานของลูกค้าเดือนหน้าให้ผ่านไปให้ได้"

มะลิลาแจกแจงแผนการอย่างไม่ยอมจำนนต่อโชคชะตา ซึ่งทำให้ภูผามองอดีตนายหญิงด้วยความนับถือ แต่ทนายความอย่างเขาก็ต้องชี้ให้เห็นถึงความเป็นจริง

"การขายทรัพย์สินส่วนตัวเพื่อมาโปะหนี้บริษัท เป็นการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าก็จริงครับคุณมะลิ แต่มันก็เหมือนเอาเนื้อตัวเองมาเฉือนให้ฉลามกิน ถ้าไอ้ธนามันไปสร้างหนี้เพิ่มไว้ในระบบที่เรายังตรวจไม่พบ เงินจากคอนโดก็อาจจะไม่พออยู่ดีนะครับ"

"แต่มันเป็นทางเดียวที่มะลิมีในตอนนี้ค่ะคุณภูผา มะลิยอมเสียคอนโดได้ แต่มะลิจะไม่ยอมเสีย Mali Atelier เด็ดขาด" เธอประกาศกร้าว

กุญชรมองผู้หญิงตรงหน้าอย่างประเมินสถานการณ์...เธอเข้มแข็งกว่าที่เขาคิดไว้มาก สามปีที่ออกไปยืนด้วยลำแข้งตัวเองหล่อหลอมให้ดอกมะลิที่เคยบอบบางกลายเป็นดอกไม้ป่าที่พร้อมจะทนแดดทนฝน และนั่นก็ทำให้เขาไม่พูดห้ามปรามหรือเสนอเงินร้อยล้านให้เธอเอาไปถลุงเล่นเหมือนที่เคยทำ เขาเพียงแค่นั่งนิ่งๆ รับฟังการตัดสินใจของเธออย่างเคารพเท่านั้น

"แล้วถ้าขายคอนโดไป มะลิจะไปอยู่ที่ไหน"

แต่แล้ว คำถามสั้นๆ ของกุญชรก็ทำเอามะลิลาชะงักไปเล็กน้อย เธอเตรียมใจมาเถียงกับเขาเรื่องการขายทรัพย์สิน คิดว่าเขาจะต้องด่าว่าเธอโง่เขลาที่เอาสมบัติไปละลายแม่น้ำ แต่เขากลับถามในสิ่งที่เรียบง่ายที่สุด

"มะลิจะหาเช่าอพาร์ตเมนต์เล็กๆ แถวสตูดิโออยู่ไปก่อนค่ะ เก็บของไม่กี่วันก็เสร็จแล้ว" เธอตอบเสียงแข็ง พยายามทำเหมือนว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร

กุญชรพยักหน้ารับรู้ช้าๆ พลางล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทด้านใน มะลิลากลั้นหายใจ คิดว่าเขาจะต้องหยิบสมุดเช็คออกมาฟาดหัวเธอแน่ๆ ทำเอาเธอเตรียมคำด่าเจ็บๆ ไว้รอสวนกลับแล้ว แต่ทว่าสิ่งที่ชายหนุ่มล้วงออกมากลับไม่ใช่สมุดเช็คหรือบัตรเครดิตไม่จำกัดวงเงิน หากแต่เป็นพวงกุญแจที่มีลูกกุญแจสีทองเหลืองห้อยอยู่เพียงดอกเดียว

กริ๊ก...

กุญชรวางพวงกุญแจลงบนโต๊ะกระจก แล้วใช้นิ้วชี้เลื่อนมันข้ามฟากมาหยุดอยู่ตรงหน้ามะลิลา

มะลิลาก้มมองลูกกุญแจดอกนั้นพลงเบิกตาขึ้นกว้างเล็กน้อยเมื่อความทรงจำมากมายหลั่งไหลเข้ามาตีรวนในช่องท้อง

พวงกุญแจนี้...มันคือกุญแจสำรองของ 'บ้าน'

คฤหาสน์หรูแถบชานเมืองที่เธอเคยใช้ชีวิตในฐานะ 'นายหญิงของกลุ่มอัครพิทักษ์'...บ้านที่กุญชรเคยมอบกรรมสิทธิครึ่งหนึ่งให้เป็นของขวัญในวันครบรอบแต่งงานปีแรก และเป็นบ้านที่เธอเดินจากมาโดยไม่ได้นำอะไรติดตัวมาเลยแม้แต่ชิ้นเดียวในวันหย่า

"เฮียเอามาให้มะลิทำไม" เธอถามเสียงสั่น พยายามไม่แตะต้องวัตถุสีทองเหลืองตรงหน้าราวกับมันเป็นถ่านไฟร้อนจัด

"จะไปเสียค่าเช่าทำไม บ้านเดิมครึ่งหนึ่งก็ยังเป็นชื่อของมะลิ"

กุญชรเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ว่าด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เรียกให้มะลิลาเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างไม่เชื่อสายตา

"มะลิคิดว่าเฮียจัดการเปลี่ยนชื่อ หรือไม่ก็ขายทิ้งไปตั้งแต่สามปีที่แล้วเสียอีก"

"ของมะลิ...เฮียไม่มีสิทธิเอาคืน"

คำตอบของเขาทำให้มะลิลาเกือบจะน้ำตาแตกออกมาอย่างห้ามไม่ได้...ใครจะไปคิดว่าผู้ชายที่เคยมองว่าทุกอย่างบนโลกใบนี้สามารถควบคุมและซื้อขายได้ด้วยเงินกลับยอมรับกฎกติกาว่ามีบางสิ่งที่เขาไม่มีสิทธิแตะต้อง

กระนั้นศักดิ์ศรีของหญิงสาวก็สูงส่งเกินกว่าจะยอมลดมันลงมาได้ เธอเชิดหน้าขึ้น ปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

"มะลิไม่กลับไปที่นั่นหรอกค่ะ การที่มะลิกลับไปอยู่ใต้หลังคาเดียวกับเฮีย มันก็ไม่ต่างอะไรกับการเดินกลับเข้ากรงทองที่มะลิอุตส่าห์แหกออกมา"

กุญชรไม่ได้แสดงความโกรธที่ถูกปฏิเสธ เขาเพียงแต่มองเธอด้วยสายตาที่อ่านยาก

"เฮียไม่ได้บอกให้มะลิกลับไปเป็นเมียเฮีย เฮียแค่เสนอที่พักชั่วคราวให้ในฐานะเจ้าของร่วม มะลิจะเอาเงินที่ต้องจ่ายค่าเช่าอพาร์ตเมนต์ไปสมทบเป็นทุนหมุนเวียนให้บริษัทก็ได้ หรือมะลิจะเลือกความสบายใจ ไปเช่าห้องรูหนูอยู่แล้วยอมให้พนักงานของมะลิถูกลดเงินเดือน ก็แล้วแต่การตัดสินใจของมะลิ"

เขาเอาเรื่องปากท้องของพนักงานมาเป็นตัวประกันทางอารมณ์ ซึ่งนั่นเป็นชั้นเชิงการเจรจาที่แนบเนียนและได้ผลชะงัด เพราะกุญชรรู้ดีว่าจุดอ่อนที่สุดของมะลิลาในเวลานี้ไม่ใช่ความลำบากของตัวเอง แต่คือการต้องเห็นลูกน้องที่ร่วมหัวจมท้ายกันมาต้องเดือดร้อน

และมันก็ได้ผลเมื่อมะลิลาเม้มริมฝีปากแน่นอย่างรู้ตัวว่าเธอกำลังถูกต้อนให้จนมุม กุญชรมองหญิงสาวอีกครู่หนึ่ง ก่อนที่จะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

"กุญแจวางอยู่ตรงนั้น"

“...”

"ถ้าขายคอนโดได้เมื่อไร แล้วไม่มีที่ไป ก็กลับบ้าน...แต่ถ้ามะลิเกลียดการอยู่ร่วมชายคากับเฮียจนทนไม่ไหว จะโยนมันทิ้งถังขยะหน้าตึกนี้ไปเลย เฮียก็ไม่ว่า"

จากนั้น ชายหนุ่มก็ไม่รอคำตอบ หมุนตัวเดินออกจากห้องประชุมไปอย่างสง่าผ่าเผย ทิ้งให้ภูผายืนจัดการเก็บเอกสารอยู่เงียบๆ ส่วนมะลิลาก็นั่งนิ่ง สายตาจับจ้องไปที่กุญแจดอกนั้นราวกับถูกสะกด

วิกฤตการณ์ที่ธนาทิ้งไว้บีบรัดเข้ามาทุกวินาที บัญชีบริษัทกำลังจะถูกอายัด เจ้าหนี้กำลังจะตามมาฉีกเนื้อเธอเป็นชิ้นๆ เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องสละคอนโดซึ่งเป็นพื้นที่ปลอดภัยแห่งเดียวที่เหลืออยู่

และบนโต๊ะกระจกตรงหน้า คือกุญแจที่จะเปิดประตูสู่กรงทองที่เธอเคยสาบานด้วยชีวิตว่าจะไม่มีวันกลับไปเหยียบย่างอีกเป็นอันขาด

จะยอมเห็นพนักงานที่ร่วมหัวจมท้ายกันมาตกนรกไปพร้อมกับตัวเองจริงๆ น่ะหรือ?

หญิงสาวครุ่นคิดก่อนจะยื่นมือที่สั่นเทาออกไปช้าๆ จนปลายนิ้วสัมผัสความเย็นเยียบของโลหะสีทองเหลือง จากนั้นเธอก็กำกุญแจเอาไว้ในมือด้วยความเจ็บใจที่สุดท้ายก็หนีกรงทองของอดีตสามีไม้พ้น

ในวันที่เธอต้องการหนีจากผู้ชายคนหนึ่งจนสุดหล้า โลกกลับเหวี่ยงเธอให้ต้องซมซานกลับไปซบเงาของผู้ชายอีกคนที่อันตรายยิ่งกว่าโจรหน้าไหนๆ ในโลกใบนี้เสียอย่างนั้น...

โชคชะตาช่างเล่นตลก!