LOGINวินาทีนั้น หญิงสาวรู้สึกราวกับว่าอากาศในห้องเหมือนถูกสูบออกไปจนหมด มะลิลารู้สึกหน้ามืด วิงเวียนคล้ายจะอาเจียน เพราะสิ่งที่ธนาทำมันไม่ใช่แค่การขโมยเงิน แต่มันคือการจงใจฝังกลบชีวิตเธอให้ตายทั้งเป็น
หนี้สินเกือบสี่สิบล้านบาทที่งอกขึ้นมาในชั่วข้ามคืน กับเจ้าหนี้นอกระบบที่พร้อมจะใช้ความรุนแรงทวงหนี้ทุกเมื่อ...
ผู้ชายที่เธอนอนร่วมเตียงและกำลังจะหมั้นหมายด้วยในวันพรุ่งนี้ กล้าทำเรื่องโหดเหี้ยมขนาดนี้กับเธอได้อย่างไร!?
กุญชรมองผู้หญิงที่นั่งหน้าซีดเผือดอยู่ตรงข้าม พลางกำมือเข้าหากันแน่นใต้โต๊ะจนเส้นเลือดปูดโปน สัญชาตญาณเดิมในตัวเขาร้องตะโกนให้ส่งคนไปลากคอไอ้สวะนั่นมากระทืบให้จมดิน แล้วเซ็นเช็คจ่ายหนี้ทั้งหมดแทนเธอซะ
นั่นคือสิ่งที่เฮียช้างในอดีตจะทำโดยไม่ลังเล...เพราะเขาจะสวมบทอัศวินขี่ม้าขาว เข้าไปจัดการปัญหาทุกอย่างให้เธอ แล้วคาดหวังให้เธอสำนึกบุญคุณและยอมอยู่ในโอวาท
แต่สามปีที่สูญเสียเธอไปสอนบทเรียนราคาแพงที่สุดในชีวิตให้เขา เขาได้เรียนรู้แล้วว่าการเข้าไปแทรกแซงและแก้ปัญหาแทนเธอโดยไม่ถามความสมัครใจ คือสิ่งที่ผลักเธอออกไปจากชีวิตเขา ซึ่งเขาตั้งใจว่า...จะไม่ทำมันอีก
เพราะอย่างนั้น กุญชรจึงได้แต่สูดหายใจเข้าลึก บังคับตัวเองให้คลายหมัดออก พลันยกมือขึ้นเป็นเชิงสั่งให้ภูผาออกไปจากห้อง ทำให้ทนายหนุ่มค้อมศีรษะรับคำสั่งแล้วเดินออกไปอย่างรู้หน้าที่ ทิ้งให้พวกเขาอยู่กันตามลำพังอีกครั้ง
เมื่อความเงียบทิ้งตัวลงมาอีกระลอก มะลิลาก็พยายามกะพริบตาไล่น้ำตาที่รื้นขึ้นมา ด้วยเธอไม่ต้องการร้องไห้ให้ผู้ชายคนนี้เห็นเด็ดขาด ก่อนที่จะถามขึ้นมาลอยๆ ด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและเต็มไปด้วยความระแวง
"เฮียจะช่วยมะลิทำไม...เราหย่ากันแล้ว มะลิไม่มีอะไรจะตอบแทนเฮียหรอกนะ ถ้าเฮียคิดจะใช้เรื่องนี้มาบีบให้มะลิกลับไป เฮียคิดผิด"
กุญชรมองความดื้อดึงที่ฉายชัดในดวงตากลมโตคู่นั้นแล้วพรูลมหายใจออกมา
เขาไม่ได้โกรธที่เธอตั้งป้อมใส่หรอก เพราะเขาเป็นคนสร้างกำแพงแห่งความระแวงนั้นขึ้นมาด้วยมือของเขาเอง
"เฮียไม่ได้หวังอะไรตอบแทน" เขาตอบเสียงเรียบ
"แล้วเฮียสั่งให้คนของเฮียไปสืบเรื่องมะลิทำไม" เธอยังคงไล่ต้อน
กุญชรชะงักไปเล็กน้อย สายตาอ่อนลงในแวบหนึ่งที่มะลิลาแทบมองไม่ทัน
"เพราะมันเป็นเรื่องของแม่..."
สรรพนามที่เคยคุ้นปากหลุดออกมาเพียงครึ่งคำ ก่อนที่เขาจะกัดกรามแน่นและกลืนมันลงคอไป
แม่มะลิ...
สามปีแล้วที่เขาไม่เคยเรียกเธอด้วยคำนั้น...คำที่เธอเป็นคนสั่งห้ามเด็ดขาดในวันเซ็นใบหย่า
และนั่นก็ทำให้กุญชรปรับสีหน้าให้กลับมาราบเรียบดังเดิม ก่อนจะพูดประโยคใหม่ด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงกว่าเดิม
"เพราะมันเป็นเรื่องของ...มะลิ"
ได้ยินอย่างนั้น ความรู้สึกแปลกประหลาดก็ตีตื้นขึ้นมาในอกของมะลิลา การที่เขาพยายามยับยั้งชั่งใจและทำตามคำขอของเธออย่างเคร่งครัดสะเทือนความรู้สึกของเธอมากกว่าการที่เขาสบถด่าหรือใช้กำลังบังคับเสียอีก
เขาจำได้...และเขากำลังพยายามรักษาสัญญา
ดวงตากลมโตทอดมองกุญชรที่กำลังเปิดลิ้นชักโต๊ะ ก่อนจะหยิบนามบัตรแผ่นสีดำขอบทองที่มีชื่อและเบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวของภูผาออกมาวางลงบนโต๊ะกระจก แล้วใช้ปลายนิ้วเลื่อนมันไปหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ
"ไอ้ผาเป็นทนายที่เก่งที่สุดในเครือข่ายของเฮีย มันจัดการคดีฉ้อโกงและหนี้นอกระบบได้สะอาดที่สุด"
“...”
"นามบัตรนี่ไม่มีข้อผูกมัด ไม่มีข้อแลกเปลี่ยนอะไรทั้งนั้น มะลิจะจ้างมันในฐานะลูกค้าทั่วไป หรือจะไม่ใช้บริการมันเลยก็ได้"
กุญชรพูดอย่างเป็นทางการ เรียกสายตาของมะลิลาให้จ้องมองนามบัตรแผ่นนั้น สลับกับมองหน้าอดีตสามี
"ถ้ามะลิอยากให้ช่วย โทรหามัน แต่ถ้าไม่อยาก เฮียจะไม่ยุ่ง"
กุญชรกล่าวปิดท้าย ทำเอามะลิลาชะงักไปเมื่อเห็นว่าเขาโยนทางเลือกทั้งหมดมาไว้ในมือเธอ เพราะปกติแล้ว เข้าต้องข่มขู่ว่าเธอจะต้องพินาศถ้าไม่รับความช่วยเหลือจากเขาสิ...
นี่ไม่ใช่เฮียช้างคนที่เธอเคยรู้จักเลยสักนิด!
มะลิลาสูดหายใจลึก พลันเอื้อมมือไปหยิบนามบัตรแผ่นนั้นมาเก็บใส่กระเป๋า อย่างน้อยตอนนี้เธอก็ต้องการคำปรึกษาทางกฎหมายที่ไว้ใจได้ และภูผาก็เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด
"ขอบคุณค่ะ" เธอพูดสั้นๆ พยายามรักษาระยะห่าง "มะลิจะติดต่อทนายภูผาไปเอง เรื่องค่าทนายมะลิจะจ่ายตามเรตปกติ ขอตัวก่อนนะคะ มะลิต้องกลับไปจัดการเรื่องที่บริษัท"
สิ้นเสียง หญิงสาวก็ผุดลุกขึ้นยืน คว้ากระเป๋าสะพายและตั้งท่าจะหมุนตัวเดินออกจากห้อง
เธอต้องรีบกลับไปตั้งหลักและหาทางรับมือกับเจ้าหนี้นอกระบบที่กำลังจะดาหน้าเข้ามา…
แต่ก่อนที่เธอจะก้าวพ้นระยะโต๊ะทำงาน น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย็นเยียบจนเสียดกระดูกของกุญชรก็ดังขึ้น หยุดฝีเท้าของเธอไว้
"คืนนี้อย่าอยู่คนเดียว"
มะลิลาหันขวับกลับมามองหน้าเขา พลันคิ้วเรียวสวยก็ขมวดเข้าหากัน
"หมายความว่ายังไง"
กุญชรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทำเอาร่างสูงใหญ่ของเขาทอดเงาทาบทับลงบนโต๊ะทำงาน ก่อนที่เขาจะกล่าวช้าๆ
"ธนาไม่ได้เอาไปแค่เงินหมุนเวียนกับตราประทับบริษัท มันรู้ว่าที่ดินริมน้ำมีมูลค่ามหาศาล และมันรู้ว่ามะลิเก็บเอกสารสำคัญทุกอย่างไว้ที่ไหน"
ได้ฟังแล้ว ก้อนเนื้อในอกซ้ายของมะลิลาก็กระตุกวูบจนความรู้สึกเย็นเฉียบแล่นปราดไปทั่วแผ่นหลัง
"มะลิคิดว่าคนที่กล้าขโมยเงินบริษัทไปสิบล้าน แล้วกู้หนี้นอกระบบมาสวมรอยชื่อมะลิ...มันจะยอมทิ้งเอกสารสิทธิที่ดินมูลค่าร้อยล้านของมะลิเอาไว้เฉยๆ งั้นเหรอ"
“...”
ว่าพลางโน้มตัวไปข้างหน้า วางสองมือลงบนโต๊ะ และคำเตือนของเขาก็ทำให้มะลิลาเบิกตากว้าง พร้อมกับสมองที่ประมวลผลอย่างรวดเร็ว
โฉนดที่ดินตัวจริงอยู่ในตู้เซฟธนาคารก็จริง แต่สำเนาโฉนดพร้อมเอกสารมอบอำนาจที่ธนาเคยอ้างว่าต้องใช้ไปยื่นขอแบบแปลนก่อสร้างล่ะ?
เอกสารเหล่านั้น เธอเซ็นชื่อรับรองไว้เรียบร้อยแล้วและเก็บไว้ที่คอนโดของเธอเอง ถ้าธนาเอามันไป เขาอาจจะใช้มันไปทำสัญญาจำนองเถื่อนหรือค้ำประกันหนี้ก้อนใหญ่กว่านี้ได้อีกมหาศาล!
"มะลิต้องกลับคอนโดเดี๋ยวนี้" เธอพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเพราะความตื่นตระหนก
กุญชรยืนมองความหวาดกลัวที่แล่นริ้วผ่านใบหน้าของอดีตภรรยา พลันนึกอยากจะก้าวออกไปดึงร่างบอบบางนั้นเข้ามากอดปลอบประโลม แล้วบอกว่าเขาจะส่งคนไปคุ้มครองเธอ และต่อให้จะต้องพลิกแผ่นดิน เขาก็จะล่าตัวไอ้ธนามาสับเป็นชิ้นๆ ให้สาสมกับที่มันทำให้อดีตเมียเขาต้องร้องไห้
แต่เพราะเขารู้ดีว่าถ้าเขาทำแบบนั้น กำแพงที่มะลิลาเพิ่งจะลดระดับลงมาเล็กน้อยเมื่อครู่จะถูกก่อกลับขึ้นมาสูงตระหง่านและหนาทึบกว่าเดิมอีก เพราะฉะนั้น...เขาต้องอดทน ต้องปล่อยให้เธอเรียนรู้ที่จะเผชิญหน้ากับความจริง และรอจนกว่าเธอจะเป็นฝ่ายเอื้อมมือมาขอความช่วยเหลือจากเขาเอง
"ถ้ามีอะไรฉุกเฉิน...เบอร์เฮียยังเป็นเบอร์เดิม"
กุญชรพูดทิ้งท้าย หากแต่มะลิลาไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ เธอเพียงแค่สบตาเขานิ่งนานชั่วอึดใจ ก่อนจะหมุนตัวและวิ่งออกจากห้องทำงานไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้กุญชรมองตามแผ่นหลังเล็กที่หายลับไปหลังบานประตู จากนั้นจึงค่อยๆ ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตามเดิม พลางยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองอย่างเหนื่อยล้า และกดปุ่มอินเตอร์คอมอีกครั้ง
"ไอ้ผา"
[ครับเฮีย] เสียงทนายความหนุ่มตอบกลับมาทันที
"เตรียมทีมกฎหมายที่เก่งที่สุดเรื่องอายัดทรัพย์และหนี้นอกระบบเอาไว้ให้พร้อม สแตนด์บายรอรับสายจากมะลิยี่สิบสี่ชั่วโมง" กุญชรออกคำสั่ง
[แล้วเรื่องนายธนาล่ะครับ จะให้ผมแจ้งพวกไอ้เคนให้ออกตามล่าตัวมันเลยไหมครับ]
"ปล่อยให้พวกนอกระบบมันตามทวงหนี้ไอ้ธนาไปก่อน ให้มันกระเสือกกระสนหนีตายให้พอ ส่วนพวกมึงคอยจับตาดูอยู่ห่างๆ ...ห้ามใครเข้าไปก้าวก่ายเรื่องของมะลิถ้ามะลิไม่อนุญาต แต่ถ้ามีใครหน้าไหนกล้าแตะต้องตัวมะลิแม้แต่ปลายก้อย..."
เสียงทุ้มต่ำเอ่ยอย่างเลือดเย็น ก่อนที่กุญชรจะเว้นจังหวะพูดพลางเคาะนิ้วมือลงบนโต๊ะกระจกเป็นจังหวะช้าๆ
"พวกมึงคงรู้ใช่ไหม ว่าต้องทำยังไง"
[รับทราบครับเฮีย]
สัญญาณอินเตอร์คอมถูกตัดไป กุญชรเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ สายตาจับจ้องไปที่ประตูห้องที่มะลิลาเพิ่งเดินจากไป
สามปีแล้วที่เขากัดฟันปล่อยให้เธอไปมีชีวิตของตัวเอง...สามปีที่เขาต้องทนมองเธอจับมือกับผู้ชายคนอื่น เพียงเพราะเขาต้องการทำตามคำขอสุดท้ายของเธอ
แต่วันนี้ เกมมันเปลี่ยนไปแล้ว...ในเมื่อไอ้ผู้ชายสารเลวนั่นมันโยนโอกาสทองกลับมาให้เขาถึงที่ เขาจะไม่ยอมปล่อยมือจากเธอเป็นครั้งที่สองแน่
และครั้งนี้ เขาจะทำให้เธอเป็นฝ่ายเดินกลับมาหาเขา...ด้วยความเต็มใจของเธอเอง
เข็มนาฬิกาบนผนังห้องนอนชี้บอกเวลาตีสองครึ่ง...มะลิลาพลิกตัวไปมาบนเตียงคิงไซส์ที่เคยกว้างขวางพอดี แต่คืนนี้มันกลับดูกว้างใหญ่จนน่าใจหาย มิหนำซ้ำ ผ้าปูที่นอนเนื้อละเอียดก็ไม่ได้ช่วยให้เธอหลับสบายขึ้นเลยแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตเอาแต่เบิกโพลงท่ามกลางความมืดมิด ขณะที่สมองทำงานอย่างหนักราวกับเครื่องจักรที่ไม่มีปุ่มปิดภาพใบหน้าของธนาตอนที่ยิ้มให้เธอ...ภาพตัวเลขยี่สิบแปดล้านบาทที่หายไปจากบัญชี...ภาพใบแจ้งหนี้จากเสี่ยวิชัย ทุกอย่างหมุนวนปะปนกันจนหัวแทบระเบิดสามปีที่ผ่านมา เธอคิดว่าตัวเองจัดการชีวิตได้ดีมาตลอด เธอสร้าง Mali Atelier จนเป็นที่รู้จัก มีรายได้ที่มั่นคง มีคนรักที่ดูเหมือนจะเข้าใจเธอทุกอย่าง แต่เพียงแค่ชั่วข้ามคืน ความจริงก็พิสูจน์ให้เห็นว่าอิสรภาพที่เธอคิดว่าครอบครองอยู่นั้นเป็นเพียงภาพลวงตา และสุดท้าย เธอก็ต้องหอบร่างที่บอบช้ำกลับมาซ่อนตัวอยู่ในอาณาเขตของผู้ชายที่เธอเคยผลักไสมะลิลาถอนหายใจเฮือกใหญ่ พลันผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงแล้วเสยผมที่ปรกหน้าออกอย่างหงุดหงิด อาการนอนไม่หลับทำให้คอแห้งผาก หญิงสาวตัดสินใจตวัดผ้าห่มออกจากตัว สอดเท้าเข้ากับรองเท้าสลิปเปอร์นุ่มนิ่ม แล้วเดินออกจากห้องนอ
บทที่ 3: แม่มะลิกระดาษเอสี่สีขาวสะอาดถูกเลื่อนข้ามโต๊ะกระจกใสไปหยุดอยู่ตรงหน้าผู้ชายที่ทรงอิทธิพลที่สุดในแวดวงธุรกิจขนส่งของประเทศกุญชรหลุบตาลงมองแผ่นกระดาษที่มีตัวอักษรพิมพ์ด้วยหมึกสีดำเรียงรายเป็นข้อๆ อย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะเลื่อนสายตากลับขึ้นมาสบกับดวงตากลมโตที่กำลังจ้องมองเขาเขม็งราวกับแม่เสือที่พร้อมจะกางเล็บข่วนหากเขาขยับตัวผิดองศา พลันเอ่ยน้ำเสียงทุ้มต่ำถามเธออย่างราบเรียบ"นี่คืออะไร""กฎของการอยู่ร่วมบ้านค่ะ" มะลิลากอดอก เหยียดกระดูกสันหลังจนสุดเพื่อดึงเอาความมั่นใจทั้งหมดที่มีออกมาประจันหน้ากับเขา "มะลิจะย้ายเข้าไปอยู่ที่นั่นแค่สามเดือน ระหว่างที่รอเงินจากการขายคอนโดและเคลียร์ปัญหาบัญชีของบริษัทให้เรียบร้อย และในเมื่อเราต้องอยู่ใต้หลังคาเดียวกัน มะลิก็ต้องการขอบเขตที่ชัดเจน"สามวันแล้วนับตั้งแต่วันที่ธนาหายตัวไปพร้อมกับทิ้งระเบิดลูกใหญ่เอาไว้ มะลิลาวิ่งเต้นจัดการปัญหาจนแทบไม่มีเวลานอน เธอตัดสินใจขายคอนโดหรูของตัวเองในราคาที่ต่ำกว่าทุนเพื่อแลกกับเงินสดก้อนแรกนำไปปิดปากเสี่ยวิชัย ทำให้รอดพ้นจากการถูกอายัดบัญชีบริษัทมาได้อย่างฉิวเฉียด แต่เธอก็ต้องแลกมาด้วยการสูญเสียที่พักอาศั
สำนักงานกฎหมายของภูผาตั้งอยู่บนตึกระฟ้าใจกลางย่านสาทร ซึ่งการตกแต่งเน้นโทนสีขาวและกระจกใส แตกต่างจากสำนักงานใหญ่ของกลุ่มอัครพิทักษ์ที่เน้นความขรึมขลังและดุดันอย่างสิ้นเชิงและเมื่อมะลิลาผลักประตูห้องประชุมชั้นสามเข้าไป เธอคาดหวังว่าจะพบเพียงทนายความหนุ่มนั่งรออยู่พร้อมกับกองแฟ้มเอกสาร แต่เธอกลับคิดผิดเมื่อเห็นว่าที่หัวโต๊ะกระจกตัวยาวมีกุญชรในชุดสูทสีเทาเข้มกำลังนั่งไขว่ห้าง มือหนึ่งถือแก้วกาแฟดำ อีกมือหนึ่งกำลังเลื่อนดูข้อมูลบนหน้าจอแท็บเล็ต ส่วนภูผายืนอยู่ด้านข้าง คอยชี้แจงรายละเอียดบางอย่างด้วยท่าทางเคร่งเครียดซึ่งเมื่อทั้งสองได้ยินเสียงประตูเปิด ผู้ชายทั้งสองคนก็หันมามอง ทำเอามะลิลาชะงักฝีเท้า ก่อนความรู้สึกอึดอัดจะก่อตัวขึ้นในช่องท้องด้วยเธอไม่คิดว่าจะเจออดีตสามีที่นี่เขาเพิ่งบอกว่าถ้าเธอจ้างทนายของเขา เขาจะไม่เข้ามายุ่งเกี่ยว แล้วทำไมเขาถึงมานั่งวางอำนาจเป็นประธานในห้องประชุมนี้ได้?"สวัสดีครับคุณมะลิ เชิญนั่งครับ" ภูผาเอ่ยทักทายอย่างสุภาพ พร้อมกับผายมือไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกุญชรมะลิลาจึงละทิ้งความคิดนั้นแล้วเดินเข้าไปนั่งลงอย่างระมัดระวัง พลางปรายตามองกุญชรแวบหนึ่ง แต่ชายหน
บทที่ 2: โชคชะตาเล่นตลกเสียงสัญญาณอิเล็กทรอนิกส์ปลดล็อกตู้เซฟดังขึ้นพร้อมกับหัวใจของมะลิลาที่หล่นวูบลงไปกองอยู่แทบเท้า เพราะทันทีที่บานประตูเหล็กนิรภัยที่ซ่อนอยู่หลังตู้เสื้อผ้าแบบบิลต์อินเปิดอ้าออก หญิงสาวก็รีบทรุดตัวลงคุกเข่าอยู่บนพื้นพรม ยื่นมือสั่นเทาไปดึงแฟ้มเอกสารทุกชิ้นออกมาเทกองรวมกัน ทั้งพาสปอร์ต สมุดบัญชีเงินฝากส่วนตัว สูติบัตรทุกอย่างยังอยู่ครบตามที่มันควรจะเป็น ยกเว้น...ซองเอกสารสีน้ำตาลเข้มที่มีตราประทับของกรมที่ดินที่หายไป!มะลิลากวาดสายตามองเข้าไปในความว่างเปล่าของตู้เซฟซ้ำแล้วซ้ำเล่า หวังเพียงว่าสายตาของตนเองจะพร่ามัวจนมองข้ามมันไป เธอรื้อค้นข้าวของในตู้เสื้อผ้า ดึงลิ้นชักทุกบานออกมาจนข้าวของหล่นกระจัดกระจายเกลื่อนพื้นห้องนอน แต่ความจริงก็ยังคงเป็นความว่างเปล่าเช่นเดิม ทำเอาเธอหวนคิดถึงคำเตือนของกุญชรขึ้นมาอย่างไม่อาจห้าม‘มันไม่ได้เอาไปแค่เงิน แต่มันเอาเอกสารสิทธิที่ดินของมะลิไปด้วย’ตอนแรกที่ได้ยิน เธอพยายามหลอกตัวเองว่ากุญชรอาจจะแค่ข่มขู่ให้เธอหวาดกลัว เพราะโฉนดที่ดินฉบับจริงยังถูกเก็บรักษาไว้อย่างปลอดภัยในตู้นิรภัยของธนาคารพาณิชย์ ไม่มีใครสามารถนำมันไปทำธุรกรรมใด
วินาทีนั้น หญิงสาวรู้สึกราวกับว่าอากาศในห้องเหมือนถูกสูบออกไปจนหมด มะลิลารู้สึกหน้ามืด วิงเวียนคล้ายจะอาเจียน เพราะสิ่งที่ธนาทำมันไม่ใช่แค่การขโมยเงิน แต่มันคือการจงใจฝังกลบชีวิตเธอให้ตายทั้งเป็นหนี้สินเกือบสี่สิบล้านบาทที่งอกขึ้นมาในชั่วข้ามคืน กับเจ้าหนี้นอกระบบที่พร้อมจะใช้ความรุนแรงทวงหนี้ทุกเมื่อ...ผู้ชายที่เธอนอนร่วมเตียงและกำลังจะหมั้นหมายด้วยในวันพรุ่งนี้ กล้าทำเรื่องโหดเหี้ยมขนาดนี้กับเธอได้อย่างไร!?กุญชรมองผู้หญิงที่นั่งหน้าซีดเผือดอยู่ตรงข้าม พลางกำมือเข้าหากันแน่นใต้โต๊ะจนเส้นเลือดปูดโปน สัญชาตญาณเดิมในตัวเขาร้องตะโกนให้ส่งคนไปลากคอไอ้สวะนั่นมากระทืบให้จมดิน แล้วเซ็นเช็คจ่ายหนี้ทั้งหมดแทนเธอซะนั่นคือสิ่งที่เฮียช้างในอดีตจะทำโดยไม่ลังเล...เพราะเขาจะสวมบทอัศวินขี่ม้าขาว เข้าไปจัดการปัญหาทุกอย่างให้เธอ แล้วคาดหวังให้เธอสำนึกบุญคุณและยอมอยู่ในโอวาทแต่สามปีที่สูญเสียเธอไปสอนบทเรียนราคาแพงที่สุดในชีวิตให้เขา เขาได้เรียนรู้แล้วว่าการเข้าไปแทรกแซงและแก้ปัญหาแทนเธอโดยไม่ถามความสมัครใจ คือสิ่งที่ผลักเธอออกไปจากชีวิตเขา ซึ่งเขาตั้งใจว่า...จะไม่ทำมันอีกเพราะอย่างนั้น กุญชรจึงได้
บทที่ 1: ผัวเก่าที่เหม็นขี้หน้าเสียงส้นสูงสีดำขนาดสามนิ้วกระแทกพื้นดังก้องไปทั่วโถงทางเดินชั้นบนสุดของอาคารสำนักงานใหญ่ของกลุ่มธุรกิจอัครพิทักษ์และเจ้าของเสียงนั้นก็คือมะลิลาที่ก้าวเดินอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าตรงไปยังบานประตูบานใหญ่สุดทางเดินโดยไม่สนใจสายตาตกตะลึงของพนักงานหลายคนที่เดินสวนไปมา กระทั่งชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีเข้มสองคนที่ยืนเฝ้าหน้าประตูห้องทำงานประธานกรรมการขยับตัวเข้าขวางตามสัญชาตญาณ แต่พอเห็นชัดเจนว่าผู้หญิงที่พุ่งพรวดเข้ามาคือใคร พวกเขาก็ชะงัก ก่อนที่ ชายคนหนึ่งจะหลุดสรรพนามเก่าออกมาด้วยความเคยชิน แล้วรีบเปลี่ยนคำเรียกเมื่อเห็นสายตาเย็นเยียบของหญิงสาว"ซ้อ...เอ้ย คุณมะลิ""ฉันต้องการพบเฮีย หลีกทาง"มะลิลาออกคำสั่งอย่างทรงอำนาจในแบบที่คนที่เคยยืนเคียงข้างเจ้าพ่อโลจิสติกส์มาหลายปีเท่านั้นถึงจะทำได้ และนั่นก็ทำให้ลูกน้องเก่าทั้งสองคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก เพราะแม้พวกเธอจะหย่าขาดจากเจ้านายมาถึงสามปีแล้ว แต่คนวงในต่างรู้ดีว่าใครก็ตามที่ทำให้ผู้หญิงคนนี้มีรอยขีดข่วนแม้แต่ปลายเล็บ จะต้องเจอกับนรกขุมไหน"แต่เฮียช้างกำลังตรวจเอกสารสำคัญอยู่ครับ คุณมะลิรอสักครู่ เดี๋ยวผมเข้าไปเรียนเฮี







