บทที่ 3: แม่มะลิ - 2

เข็มนาฬิกาบนผนังห้องนอนชี้บอกเวลาตีสองครึ่ง...

มะลิลาพลิกตัวไปมาบนเตียงคิงไซส์ที่เคยกว้างขวางพอดี แต่คืนนี้มันกลับดูกว้างใหญ่จนน่าใจหาย มิหนำซ้ำ ผ้าปูที่นอนเนื้อละเอียดก็ไม่ได้ช่วยให้เธอหลับสบายขึ้นเลยแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตเอาแต่เบิกโพลงท่ามกลางความมืดมิด ขณะที่สมองทำงานอย่างหนักราวกับเครื่องจักรที่ไม่มีปุ่มปิด

ภาพใบหน้าของธนาตอนที่ยิ้มให้เธอ...ภาพตัวเลขยี่สิบแปดล้านบาทที่หายไปจากบัญชี...ภาพใบแจ้งหนี้จากเสี่ยวิชัย ทุกอย่างหมุนวนปะปนกันจนหัวแทบระเบิด

สามปีที่ผ่านมา เธอคิดว่าตัวเองจัดการชีวิตได้ดีมาตลอด เธอสร้าง Mali Atelier จนเป็นที่รู้จัก มีรายได้ที่มั่นคง มีคนรักที่ดูเหมือนจะเข้าใจเธอทุกอย่าง แต่เพียงแค่ชั่วข้ามคืน ความจริงก็พิสูจน์ให้เห็นว่าอิสรภาพที่เธอคิดว่าครอบครองอยู่นั้นเป็นเพียงภาพลวงตา และสุดท้าย เธอก็ต้องหอบร่างที่บอบช้ำกลับมาซ่อนตัวอยู่ในอาณาเขตของผู้ชายที่เธอเคยผลักไส

มะลิลาถอนหายใจเฮือกใหญ่ พลันผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงแล้วเสยผมที่ปรกหน้าออกอย่างหงุดหงิด อาการนอนไม่หลับทำให้คอแห้งผาก หญิงสาวตัดสินใจตวัดผ้าห่มออกจากตัว สอดเท้าเข้ากับรองเท้าสลิปเปอร์นุ่มนิ่ม แล้วเดินออกจากห้องนอนเพื่อไปหาน้ำดื่มที่ห้องครัวชั้นล่าง

หญิงสาวเดินลงบันไดวนมายังชั้นล่าง ก้าวเดินอย่างเงียบเชียบไปตามทางเดินที่ทอดยาวสู่โซนห้องครัวด้านหลังตัวบ้าน เมื่อใกล้ถึงจุดหมาย เธอสังเกตเห็นแสงไฟสีส้มสลัวๆ ลอดผ่านรอยแยกของประตูห้องครัวที่เปิดแง้มไว้

มะลิลาขมวดคิ้ว...

ใครมาทำอะไรในครัวตอนตีสองครึ่ง? แม่บ้านงั้นหรือ? หรือว่าจะเป็นพนักงานรักษาความปลอดภัยที่เข้ามาหาของกินรอบดึก?

เธอผลักบานประตูให้เปิดออกกว้างขึ้นเล็กน้อย แล้วก้าวเท้าเข้าไปในอาณาบริเวณของห้องครัวสไตล์โมเดิร์นที่ตกแต่งด้วยหินอ่อนสีดำ แต่ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าทำเอาฝีเท้าของเธอชะงักกึกอยู่กับที่ เพราะบริเวณเคาน์เตอร์ไอส์แลนด์กลางห้องครัว มีร่างสูงใหญ่ของกุญชรกำลังยืนหันหลังให้เธอในสภาพที่สวมเสื้อยืดสีขาวตัวย้วยกับกางเกงนอนขายาวผ้าฝ้ายลายตาราง ดูห่างไกลจากคำว่าเจ้าพ่อมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลอย่างสิ้นเชิง

ขณะที่มือข้างหนึ่งของเขากำลังจับหูหม้อต้มขนาดเล็กที่วางอยู่บนเตาไฟฟ้า ส่วนมืออีกข้างกำลังถือตะเกียบไม้ คีบเส้นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปขึ้นมาเป่าลมฟู่ๆ ก่อนจะยัดเข้าปากอย่างหิวโหย

มะลิลายืนนิ่งงันกะพริบตาปริบๆ ภาพลักษณ์ของผู้ชายที่สั่งการลูกน้องนับร้อยและหมุนเงินหลักพันล้านในตลาดหลักทรัพย์ กับผู้ชายที่ยืนซดน้ำบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสหมูสับตอนตีสองครึ่งในความมืด ช่างขัดแย้งกันจนเธอแทบปรับอารมณ์ไม่ทัน

นี่เขาใช้ชีวิตแบบนี้มาตลอดสามปีเลยหรือ?

ความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมาอีกครั้ง ตอนที่เธอยังอยู่ที่นี่ กุญชรไม่เคยต้องเข้าครัวมาต้มบะหมี่กินเองกลางดึก ถ้าเขาหิว เธอจะเป็นคนลงมาอุ่นซุปหรือทำแซนด์วิชง่ายๆ ให้เขาทานเสมอ และเขาก็มักจะสวมกอดเธอจากด้านหลัง วางคางเกยบนไหล่บางขณะที่เธอกำลังง่วนอยู่หน้าเตา

แต่ตอนนี้ ไม่มีใครคอยทำมื้อดึกให้เขาอีกแล้ว...กลายเป็นว่าคนมีเงินมหาศาลอย่างเขากลับมีชีวิตส่วนตัวที่เละเทะและเงียบเหงาอย่างน่าใจหาย

เพียงเท่านั้น ความรู้สึกสงสารก็แล่นปราดเข้ามาในอกอย่างห้ามไม่ได้ แต่เธอก็รีบปัดมันทิ้งไปอย่างรวดเร็ว ด้วยหญิงสาวตระหนักได้ว่ากุญชรไม่ใช่คนที่ต้องการความสงสารจากใคร ก่อนที่เธอจะตั้งใจถอยหลังกลับออกไปเงียบๆ ปล่อยให้เขาจัดการกับมื้อดึกของตัวเองต่อไป

แต่จังหวะที่เธอก้าวเท้าถอยหลัง ส้นรองเท้าสลิปเปอร์ดันไปสะดุดเข้ากับขอบรอยต่อของกระเบื้องหินอ่อนจนเกิดเสียงดังเบาๆ ทำเอาร่างสูงที่กำลังคีบบะหมี่เข้าปากชะงักกึก ก่อนจะวางตะเกียบลงบนเคาน์เตอร์ทันทีด้วยสัญชาตญาณระแวดระวังภัย พลันกุญชรก็หันขวับกลับมามองทางประตูครัว

เมื่อเห็นว่าเป็นใครที่ยืนอยู่ตรงนั้น แววตาดุดันก็คลายลงเปลี่ยนเป็นความประหลาดใจเล็กน้อย

"มะลิ? ลงมาทำไมดึกป่านนี้ นอนไม่หลับเหรอ"

มะลิลาเม้มริมฝีปาก รู้สึกทำตัวไม่ถูกที่ถูกจับได้ว่ามายืนแอบดูเขาต้มมาม่ากิน

"คอแห้งค่ะ เลยจะลงมาหาน้ำดื่ม" เธอตอบสั้นๆ พยายามทำน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด "ไม่คิดว่าจะมีคนอยู่"

กุญชรพยักหน้ารับรู้ พลางเอื้อมมือไปเปิดตู้เย็นที่บิลต์อินเนียนไปกับผนัง หยิบขวดน้ำแร่ขวดใหม่ออกมา บิดฝาเกลียวเปิดให้เสร็จสรรพ ก่อนจะเดินเอามาวางไว้บนเคาน์เตอร์ฝั่งที่ใกล้กับเธอ

"กินยานอนหลับไหม เฮียมีอยู่ในลิ้นชักยา" เขาเสนอความช่วยเหลืออย่างหวังดี

"ไม่ต้องค่ะ มะลิไม่อยากพึ่งยา" เธอปฏิเสธพร้อมกับเดินเข้าไปหยิบขวดน้ำแร่ยกขึ้นดื่มรวดเดียวไปเกือบครึ่งขวด แต่ความเย็นของน้ำก็ไม่อาจจะทำให้ความร้อนรุ่มในใจลดลงไปได้เลยแม้แต่น้อย

กุญชรมองท่าทางที่เต็มไปด้วยความเครียดของอดีตภรรยา ก็รู้ดีว่าเธอกำลังแบกรับอะไรอยู่บ้าง ทั้งหนี้สินก้อนโต การถูกหักหลัง และอนาคตของบริษัทที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย

ถ้าเป็นเขา ...ขาคงกวาดล้างศัตรูให้สิ้นซากไปแล้ว แต่สำหรับผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่ง มันคือภาระที่หนักหนาสาหัสเกินไป

เขาเดินกลับไปที่หน้าเตาไฟฟ้า มองดูหม้อบะหมี่ที่ยังควันฉุย

"หิวไหม...แม่มะลิ"

ประโยคสั้นๆ ที่หลุดออกจากปากเขา ทำเอาทุกสรรพสิ่งรอบตัวมะลิลาหยุดนิ่งไปชั่วขณะ จนมือที่กำลังถือขวดน้ำแร่ชะงักค้างอยู่กลางอากาศ พร้อมกับดวงตากลมโตที่เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย

'แม่มะลิ'

สรรพนามที่เธอสั่งห้ามเด็ดขาดในวันเซ็นใบหย่า...

สรรพนามที่เขาไม่ได้เรียกมาตลอดสามปีเต็ม...

และสรรพนามที่เป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ตั้งแต่วันแรกที่เขาเข้ามาจีบเธอที่ร้านดอกไม้...

‘ถ้าชื่อมะลิลาเรียกยากนัก ก็เรียกแม่มะลิไปเลยก็ได้ค่ะ เหมือนชื่อช้างตัวเมียดี น่าจะจำง่ายกว่า’

‘ก็ดีนะ เฮียชื่อกุญชร แปลว่าช้าง...ส่วนคุณชื่อแม่มะลิ ก็เป็นช้างเหมือนกัน’

ถ้อยคำหยอกล้อในวันวานดังก้องขึ้นมาในความทรงจำ มันเคยเป็นคำเรียกที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและสิทธิพิเศษที่มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่ใช้ได้ ก่อนที่มันจะกลายเป็นสัญลักษณ์ของกรงขังที่รัดรึงเธอไว้จนเธอต้องตะเกียกตะกายหนีออกมา

มะลิลากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอควรจะโกรธ หรือไม่ก็เตือนความจำเขาว่าสถานะระหว่างเราไม่ได้อนุญาตให้ใช้ความสนิทสนมแบบนั้นอีกต่อไปแล้ว แต่เธอกลับเอาแต่นิ่ง ในขณะที่กุญชรเองก็ชะงักไปเช่นกันเมื่อรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป

เขายืนนิ่ง หันหลังให้เธอ ไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับมามองผลงานความผิดพลาดของตัวเอง เพราะมันเป็นความเคยชินที่ฝังรากลึกเกินกว่าจะลบเลือนได้ง่ายๆ เมื่อเห็นเธอยืนอยู่ในครัวตอนกลางดึก เท่านั้น ภาพในอดีตก็ซ้อนทับจนเขาเผลอหลุดปากออกไป

แต่แทนที่หญิงสาวจะพูดอะไร สิ่งที่ปรากฎขึ้นกลับเป็นความเงียบที่โรยตัวลงมาน่าอึดอัดจนแทบทนไม่ไหว

ชายหนุ่มหลับตาลง เตรียมเปิดปากเอ่ยคำขอโทษเพื่อรักษาสถานการณ์

"ขอโ..."

"ต้มเผื่อหรือเปล่าล่ะคะ"

คำพูดที่สวนขึ้นมาขัดจังหวะคำขอโทษ ทำเอากุญชรต้องลืมตาขึ้นและหันขวับกลับมามองผู้หญิงที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามของเคาน์เตอร์ด้วยความตกตะลึง

มะลิลาวางขวดน้ำแร่ลงบนโต๊ะ แล้วทอดสายตามองไปที่หม้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่ส่งกลิ่นหอมฉุย

“ว่าไงคะ ได้ต้มเผื่อมะลิไหม”

พอถามย้ำขึ้นมาอีกครั้ง กุญชรก็ได้สติ

“ไม่ได้เผื่อ แต่ถ้ามะลิจะกิน เฮียจะต้มให้ใหม่”

“งั้นก็ต้มให้หน่อยค่ะ”

หญิงสาวว่าเสียงเรียบ พลางเดินไปทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ก่อนจะทอดมองร่างสูงใหญ่หยิบบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอีกห่อมาจัดการฉีกแล้วเอาใส่หม้อต้มอีกใบเพื่อทำให้เธอกิน

มะลิลามองภาพนั้นแล้วก็รู้สึกได้ว่าลึกๆ ในใจ เธอกำลังสับสนกับตัวเองอย่างหนัก เพราะก้อนเนื้อนุ่มนิ่มในอกซ้ายดันรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาดเมื่อได้ยินคำเรียกร้องนั้นอีกครั้งจากปากของเขาทั้งที่เธอเป็นคนสั่งให้เขาอย่าเรียกเธอด้วยสรรพนามนั้นเอง

แต่ในขณะเดียวกัน...เธอก็ไม่ได้อยากสั่งให้เขาหยุดเรียก ซึ่งมันก็เป็นความจริงที่น่ากลัวที่สุดที่เธอเพิ่งค้นพบในคืนนี้ เพราะความเจ็บปวดจากการถูกธนาหักหลังสอนให้เธอรู้ว่า ผู้ชายที่พูดจาไพเราะและเรียกเธอด้วยสรรพนามห่างเหินอย่างให้เกียรติ อาจจะเป็นคนที่พร้อมจะแทงข้างหลังเธอได้ทุกเมื่อ

ในขณะที่ผู้ชายที่ยืนหน้าบึ้งตึง ทำตัวเละเทะยามไร้คนดูแล และเผลอเรียกเธอด้วยชื่อที่น่ารำคาญที่สุด กลับเป็นคนเดียวที่เปิดประตูต้อนรับเธอในวันที่เธอไม่เหลือใคร

กุญชรหันมามองร่องรอยความสับสนและยอมจำนนที่พาดผ่านดวงตาคู่สวยของอดีตภรรยา พลันมุมปากก็ค่อยๆ ยกขึ้นทีละน้อยด้วยความรู้สึกโล่งอกที่หญิงสาวไม่ได้ว่าอะไร ก่อนจะถามออกมาเสียงเรียบเรื่อย

“ใส่ไข่ไหม”

“ก็ดีค่ะ”

ชายหนุ่มหันกลับไปเปิดตู้เย็นหยิบไข่ไก่และผักกาดขาวออกมาหั่นเพิ่มลงไปในหม้ออย่างเงียบเชียบ โดยไม่คิดจะพูดอะไรออกมาอีก เพราะแค่เธอไม่ได้ห้ามให้เขาเรียกเธอด้วยสรรพนามเดิมอีก...นั่นก็ทำให้หัวใจของเขาพองฟูจนแทบจะระเบิดออกมานอกอกแล้วล่ะ