บทที่ 3: แม่มะลิ - 1

บทที่ 3: แม่มะลิ

กระดาษเอสี่สีขาวสะอาดถูกเลื่อนข้ามโต๊ะกระจกใสไปหยุดอยู่ตรงหน้าผู้ชายที่ทรงอิทธิพลที่สุดในแวดวงธุรกิจขนส่งของประเทศ

กุญชรหลุบตาลงมองแผ่นกระดาษที่มีตัวอักษรพิมพ์ด้วยหมึกสีดำเรียงรายเป็นข้อๆ อย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะเลื่อนสายตากลับขึ้นมาสบกับดวงตากลมโตที่กำลังจ้องมองเขาเขม็งราวกับแม่เสือที่พร้อมจะกางเล็บข่วนหากเขาขยับตัวผิดองศา พลันเอ่ยน้ำเสียงทุ้มต่ำถามเธออย่างราบเรียบ

"นี่คืออะไร"

"กฎของการอยู่ร่วมบ้านค่ะ" มะลิลากอดอก เหยียดกระดูกสันหลังจนสุดเพื่อดึงเอาความมั่นใจทั้งหมดที่มีออกมาประจันหน้ากับเขา "มะลิจะย้ายเข้าไปอยู่ที่นั่นแค่สามเดือน ระหว่างที่รอเงินจากการขายคอนโดและเคลียร์ปัญหาบัญชีของบริษัทให้เรียบร้อย และในเมื่อเราต้องอยู่ใต้หลังคาเดียวกัน มะลิก็ต้องการขอบเขตที่ชัดเจน"

สามวันแล้วนับตั้งแต่วันที่ธนาหายตัวไปพร้อมกับทิ้งระเบิดลูกใหญ่เอาไว้ มะลิลาวิ่งเต้นจัดการปัญหาจนแทบไม่มีเวลานอน เธอตัดสินใจขายคอนโดหรูของตัวเองในราคาที่ต่ำกว่าทุนเพื่อแลกกับเงินสดก้อนแรกนำไปปิดปากเสี่ยวิชัย ทำให้รอดพ้นจากการถูกอายัดบัญชีบริษัทมาได้อย่างฉิวเฉียด แต่เธอก็ต้องแลกมาด้วยการสูญเสียที่พักอาศัยของตัวเองไป

และทางเลือกเดียวที่เหลืออยู่และสมเหตุสมผลที่สุดในเชิงเศรษฐศาสตร์ ก็คือการกลืนน้ำลายตัวเองแล้วกลับไปซุกหัวนอนในบ้านที่มีชื่อเธอเป็นเจ้าของร่วม

...บ้านของอดีตสามี

กุญชรหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาอ่านด้วยท่าทางผ่อนคลายราวกับกำลังอ่านรายงานผลประกอบการประจำไตรมาส ก่อนที่มะลิลาจะเริ่มอธิบายข้อความบนกระดาษด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

"ข้อหนึ่ง...ห้ามส่งคนคอยติดตามหรือรายงานความเคลื่อนไหวของมะลิ ไม่ว่าจะไปที่ไหนหรืออยู่กับใคร"

“อืม...”

"ข้อสอง...ห้ามตั้งคำถามก้าวก่ายเรื่องส่วนตัว โดยเฉพาะเรื่องเวลาเข้าออกบ้าน ข้อสาม...ห้ามเข้ามายุ่งเกี่ยวกับปัญหาของ Mali Atelier ไม่ว่าทางตรงหรือทางอ้อม หากมะลิไม่เป็นฝ่ายขอความช่วยเหลือ"

ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่ออ่านถึงข้อที่สาม แต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากขัด ปล่อยให้เธออ่านต่อ

"ข้อสี่ ห้ามเสนอเงินหรือใช้เส้นสายของเฮียมาช่วยแก้ปัญหาให้มะลิลับหลังเด็ดขาด"

“อืม”

"ข้อห้า...เราจะแยกห้องนอนกันอย่างเด็ดขาด” หญิงสาวสูดลมหายใจลึกเมื่อเข้าสู่ข้อตกลงที่สำคัญที่สุด “และข้อสุดท้าย...ห้ามแตะต้องตัวมะลิเกินความจำเป็น ไม่ว่าในกรณีใดๆ ทั้งสิ้น"

หลังจากร่ายยาวจนจบ มะลิลาก็เตรียมตัวโต้แย้งคำทัดทานของอีกฝ่ายไว้ในหัวเป็นสิบประโยค เพราะรู้ดีว่าผู้ชายที่คุ้นชินกับการเป็นผู้ควบคุมทุกอย่างในจักรวาลของตัวเองอย่างกุญชรจะต้องพ่นลมหายใจเยาะเย้ย หรือไม่ก็ฉีกกระดาษแผ่นนี้ทิ้งต่อหน้าเธอ ด้วยเขาไม่มีทางยอมรับข้อตกลงที่ลิดรอนอำนาจของเขาจนหมดสิ้นแบบนี้แน่

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับตรงกันข้ามกับทุกภาพที่เธอจำลองไว้ในหัว เพราะกุญชรไม่ได้ฉีกกระดาษทิ้ง หรือแม้แต่จะขมวดคิ้วด้วยซ้ำ นอกเสียจากจะเอื้อมมือไปหยิบปากกาหมึกซึมด้ามเก่งที่วางอยู่บนโต๊ะ ปลดปลอกปากกาออก แล้วจรดปลายแหลมลงบนช่องว่างด้านล่างสุดของกระดาษเพื่อเซ็นชื่อตัวบรรจงลงไปบนกฎเหล็กหกข้อของอดีตภรรยาอย่างง่ายดาย

"เสร็จแล้ว" กุญชรเลื่อนกระดาษกลับคืนไปตรงหน้าเธอ พร้อมกับวางปากกาลง "มีข้อเจ็ด ข้อแปด เพิ่มอีกไหม เฮียจะได้เซ็นทีเดียว"

มะลิลามองลายเซ็นบนกระดาษสลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่เรียบเฉยของเขา พลางเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจที่ไม่อาจปิดบัง ทำเอาอาการเตรียมพร้อมรบเมื่อครู่ชะงักค้างอยู่กลางอากาศเหมือนคนที่ง้างหมัดสุดแรงแต่ศัตรูกลับโยนอาวุธทิ้งแล้วเดินหนี

"เฮีย...จะไม่อ่านทวนหน่อยเหรอคะ" เธอถามเสียงแผ่ว ความหงุดหงิดก่อตัวขึ้นมาแปลกๆ เมื่อพบว่าตัวเองเป็นฝ่ายถูกทำให้เสียจังหวะ

หากแต่กุญชรทำเพียงประสานมือวางไว้บนโต๊ะ แล้วกระตุกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่มองแทบไม่เห็น

"ถ้าเฮียเถียง แล้วมะลิบอกว่าถ้างั้นก็ไม่ต้องตกลง แล้วสะบัดหน้าหนีไปเช่าห้องรูหนูอยู่...เฮียก็ไม่เถียง"

คำตอบที่ตรงไปตรงมาและไร้ซึ่งความพยายามจะเอาชนะ ทำเอามะลิลาถึงกับพูดไม่ออก

เขาไม่ได้ยอมแพ้เพราะเขาอ่อนแอ แต่เขายอมถอยเพราะเขารู้ว่าเป้าหมายสูงสุดคืออะไร...กุญชรกำลังเรียนรู้ที่จะเล่นเกมยาวที่เขาไม่ต้องชนะในทุกบทสนทนา ขอเพียงแค่ผลลัพธ์สุดท้ายคือการมีเธออยู่ในระยะสายตาก็พอ

"มะลิเอาไปถ่ายสำเนาเก็บไว้คนละชุดก็แล้วกันค่ะ" หญิงสาวรีบดึงกระดาษกลับมาพับใส่กระเป๋า พยายามซ่อนความว้าวุ่นในใจ "เย็นนี้มะลิจะย้ายของเข้าไป รบกวนเฮียสั่งให้แม่บ้านเปิดห้องนอนแขกที่ปีกซ้ายให้มะลิด้วยนะคะ"

"ไม่ต้องหรอก" กุญชรตอบกลับทันที "มะลิไปใช้ห้องนอนใหญ่เหมือนเดิมนั่นแหละ เฮียย้ายของตัวเองออกมานอนห้องปีกขวาตั้งแต่สามปีที่แล้ว ห้องนั้นเป็นของมะลิ"

มะลิลาเม้มริมฝีปาก เธออยากจะค้าน แต่เมื่อนึกถึงเหตุผลเรื่องความสะดวกในการจัดเก็บเสื้อผ้าและข้าวของที่คุ้นเคย เธอก็เลือกที่จะพยักหน้ารับ

"เข้าใจแล้วค่ะ งั้นเจอกันตอนเย็น"

สิ้นเสียง ร่างบางก็หมุนตัวเดินออกจากห้องทำงานของเขาไปอย่างรวดเร็ว ขณะที่ในหัวของเธอตีกันวุ่นวายไปหมด

ผู้ชายที่ยอมเซ็นรับทราบกฎทุกข้อโดยไม่ปริปากบ่น คือคนเดียวกับคนที่เคยส่งบอดี้การ์ดตามติดเธอทุกฝีก้าวจนเธอแทบหายใจไม่ออกจริงๆ หรือ?

เรื่องนี้มันบ้าบอชะมัดเลย!

คฤหาสน์หลังใหญ่สไตล์โมเดิร์นคลาสสิกที่ตั้งอยู่บนพื้นที่กว่าห้าไร่ชานเมืองยังคงตั้งตระหง่านอย่างเงียบสงบในยามเย็น

รถเอสยูวีคันกะทัดรัดของมะลิลาแล่นผ่านประตูรั้วอัลลอยด์บานใหญ่เข้ามาจอดเทียบที่หน้ามุข ทำให้พนักงานรักษาความปลอดภัยและคนสวนต่างค้อมศีรษะทำความเคารพอย่างนอบน้อมราวกับว่าเธอไม่เคยจากสถานที่แห่งนี้ไปไหนในฐานะ ‘นายหญิง’

หญิงสาวก้าวลงจากรถ มองดูตัวอาคารสีขาวสะอาดตาที่ถูกล้อมรอบด้วยแมกไม้ร่มรื่น พลันความทรงจำในอดีตก็พุ่งเข้ามาในหัวอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

วันที่เธอย้ายเข้ามาที่นี่วันแรกในฐานะเจ้าสาวป้ายแดง...กุญชรอุ้มเธอข้ามธรณีประตูหน้าบ้านทั้งที่เธอร้องโวยวายว่ามันเป็นธรรมเนียมโบราณคร่ำครึ

‘โบราณที่ไหน บ้านใหม่ก็ต้องเอาเมียเข้าก่อนสิ ของอย่างอื่นค่อยตามมาทีหลัง’ 

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำและแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักของเขาในวันนั้นยังคงชัดเจนอยู่ในลิ้นชักความทรงจำของเธอเสมอ

"ให้ผมช่วยยกกระเป๋าขึ้นไปบนห้องไหมครับคุณมะลิ"

แต่แล้ว เสียงของลูกน้องคนสนิทของกุญชรก็ดึงเธอให้หลุดจากอดีต

"ไม่เป็นไรค่ะ มะลิมีกระเป๋าแค่สองใบ ยกเองได้ ขอบคุณมากนะคะ"

เธอยิ้มตอบและปฏิเสธอย่างสุภาพ ก่อนลากกระเป๋าเดินทางสองใบเข้าไปในตัวบ้าน

ทุกอย่างในบ้านยังคงถูกจัดวางไว้ในตำแหน่งเดิมเป๊ะ ทั้งโซฟาหนังสีน้ำตาลตัวใหญ่ แจกันคริสตัลบนโต๊ะรับแขก แม้กระทั่งภาพวาดสีน้ำมันที่เธอเป็นคนเลือกซื้อมาประดับผนังก็ยังคงแขวนอยู่ที่เดิม

ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลย ยกเว้นรูปคู่ในวันแต่งงานที่เคยแขวนอยู่บนผนังห้องรับแขก...ตอนนี้มันได้หายไปแล้ว

หญิงสาวก้าวขึ้นบันไดวนที่ปูด้วยพรมสีครีม มุ่งหน้าตรงไปยังห้องนอนมาสเตอร์ที่อยู่สุดโถงทางเดินชั้นสอง ก่อนจะผลักบานประตูไม้สีเข้มเข้าไปช้าๆ

ภายในห้องนอนกว้างขวางยังคงสะอาดสะอ้านและได้รับการดูแลอย่างดีเยี่ยม เตียงคิงไซส์ปูด้วยผ้าปูที่นอนสีขาวเรียบตึง โต๊ะเครื่องแป้งของเธอไม่มีฝุ่นเกาะแม้แต่นิดเดียวประหนึ่งบรรยากาศในห้องเหมือนถูกสตัฟฟ์เอาไว้ตั้งแต่วันที่เธอเดินจากไป

มะลิลาลากกระเป๋าเข้าไปเก็บในห้องแต่งตัวแบบวอล์กอินโคลเซต เธอเปิดตู้เสื้อผ้าฝั่งที่เคยเป็นของตัวเองเพื่อจะจัดเรียงเสื้อผ้า แต่แล้วสองมือก็ชะงักค้างเมื่อเห็นว่าตู้เสื้อผ้าฝั่งของเธอไม่ได้ว่างเปล่าอย่างที่คิด เพราะยังคงมีชุดนอนผ้าซาตินตัวเก่าสองสามชุดที่เธอไม่ได้เก็บไปด้วยในวันหย่าแขวนเรียงรายอยู่อย่างเป็นระเบียบ

แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เธอตกตะลึง...เพราะสิ่งที่ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุด คือเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทตัวใหญ่ของกุญชร ที่ถูกแขวนแทรกอยู่ตรงกลางระหว่างชุดนอนของเธอ

เสื้อเชิ้ตตัวนั้นไม่ใช่เสื้อใหม่ มันดูคุ้นตาเสียจนเธอจำได้ว่ามันคือเสื้อตัวโปรดที่เขาชอบใส่ในวันหยุดพักผ่อน

"ห้องตัวเองมีตั้งกว้าง ทำไมต้องเอาเสื้อมาแขวนทิ้งไว้ตรงนี้ด้วย" เธอพึมพำกับตัวเองด้วยความไม่เข้าใจ

"ก็...ไม่รู้จะเอาไปไว้ไหน"

แต่แล้วเสียงทุ้มที่ดังขึ้นจากทางด้านหลังทำเอามะลิลาสะดุ้งสุดตัว เธอหมุนตัวขวับกลับไปมอง และพบว่ากุญชรที่สวมเสื้อยืดคอวีสีเทาสบายๆ กับกางเกงวอร์มขายาวกำลังยืนพิงกรอบประตูห้องแต่งตัวอยู่

"มาตั้งแต่เมื่อไรคะ ทำไมไม่ให้สุ้มให้เสียง" เธอถามเสียงเขียว พยายามซ่อนความตกใจ

"มาทันได้ยินคนบ่นเรื่องเสื้อ" เขายักไหล่ ก่อนจะเดินล้วงกระเป๋ากางเกงเข้ามาใกล้ "ตอนย้ายของไปห้องปีกขวา เฮียลืมเสื้อตัวนี้ไว้ พอแม่บ้านซักเสร็จก็เอามาแขวนคืนที่ตู้ฝั่งเฮีย แต่ตู้เฮียมันว่างไปหมดแล้ว...เฮียเห็นชุดนอนมะลิแขวนอยู่เหงาๆ ก็เลยเอาไปแขวนเป็นเพื่อน"

เป็นข้อแก้ตัวที่ฟังไม่ขึ้นและข้างๆ คูๆ ที่สุดเท่าที่นักธุรกิจระดับพันล้านจะคิดออกได้ ทำเอามะลิลามองหน้าเขาอย่างจับผิด

"บ้านมีตั้งหลายสิบห้อง ตู้เสื้อผ้าฝั่งเฮียก็กว้างจนลงไปนอนได้ เฮียจะบอกว่าไม่มีที่แขวนเสื้อเชิ้ตตัวเดียวเนี่ยนะคะ"

"อืม" เขาตอบรับสั้นๆ หน้าตาย "คงเป็นความผิดแม่บ้านที่จัดของไม่เป็นระเบียบ เดี๋ยวเฮียเอาออกให้ก็แล้วกัน"

ว่าพลางเอื้อมมือไปปลดไม้แขวนเสื้อที่แขวนเชิ้ตสีดำตัวนั้นออก หากแต่จังหวะที่เขาวาดแขนผ่านหน้าเธอ กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขาที่เป็นกลิ่นของไม้สนผสมกับความสดชื่นที่เย็นยะเยือกก็ลอยมากระทบจมูก...มันเป็นกลิ่นที่เธอเคยซุกหน้าดมจากแผงอกกว้างนี้มานับครั้งไม่ถ้วน

ซึ่งเมื่อกุญชรดึงเสื้อตัวนั้นออกไปแล้ว พื้นที่ว่างเปล่าที่ถูกทิ้งก็ทำให้มะลิลารู้สึกโหวงเหวงอย่างประหลาดอย่างที่เขาว่าจริงด้วย

"ขาดเหลืออะไรก็บอกแม่บ้านได้เลยนะ คืนนี้ล็อกห้องให้เรียบร้อยด้วย"

เขาเอ่ยบอกขณะหมุนตัวเดินกลับออกไป มะลิลามองแผ่นหลังกว้างที่เดินลับออกจากห้องไป ก่อนความรู้สึกปั่นป่วนในช่องท้องจะเริ่มทำงานอีกครั้ง

เขาทำตามกฎอย่างเคร่งครัด...ไม่ก้าวก่าย ไม่ล้ำเส้น และยอมรับทุกคำสั่งของเธอ

แต่ทำไม...การที่เขาทำตัวเป็น 'ผู้อาศัยร่วมบ้านที่แสนดี' ถึงได้ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดยิ่งกว่าการที่เขาทำตัวบ้าอำนาจเสียอีก!