LOGINบทที่ 1: ผัวเก่าที่เหม็นขี้หน้า
เสียงส้นสูงสีดำขนาดสามนิ้วกระแทกพื้นดังก้องไปทั่วโถงทางเดินชั้นบนสุดของอาคารสำนักงานใหญ่ของกลุ่มธุรกิจอัครพิทักษ์
และเจ้าของเสียงนั้นก็คือมะลิลาที่ก้าวเดินอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าตรงไปยังบานประตูบานใหญ่สุดทางเดินโดยไม่สนใจสายตาตกตะลึงของพนักงานหลายคนที่เดินสวนไปมา กระทั่งชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีเข้มสองคนที่ยืนเฝ้าหน้าประตูห้องทำงานประธานกรรมการขยับตัวเข้าขวางตามสัญชาตญาณ แต่พอเห็นชัดเจนว่าผู้หญิงที่พุ่งพรวดเข้ามาคือใคร พวกเขาก็ชะงัก ก่อนที่ ชายคนหนึ่งจะหลุดสรรพนามเก่าออกมาด้วยความเคยชิน แล้วรีบเปลี่ยนคำเรียกเมื่อเห็นสายตาเย็นเยียบของหญิงสาว
"ซ้อ...เอ้ย คุณมะลิ"
"ฉันต้องการพบเฮีย หลีกทาง"
มะลิลาออกคำสั่งอย่างทรงอำนาจในแบบที่คนที่เคยยืนเคียงข้างเจ้าพ่อโลจิสติกส์มาหลายปีเท่านั้นถึงจะทำได้ และนั่นก็ทำให้ลูกน้องเก่าทั้งสองคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก เพราะแม้พวกเธอจะหย่าขาดจากเจ้านายมาถึงสามปีแล้ว แต่คนวงในต่างรู้ดีว่าใครก็ตามที่ทำให้ผู้หญิงคนนี้มีรอยขีดข่วนแม้แต่ปลายเล็บ จะต้องเจอกับนรกขุมไหน
"แต่เฮียช้างกำลังตรวจเอกสารสำคัญอยู่ครับ คุณมะลิรอสักครู่ เดี๋ยวผมเข้าไปเรียนเฮีย..."
ทว่ามะลิลาไม่รอให้เขาพูดจบ เธอเอื้อมมือผลักบานประตูไม้ให้เปิดออกกว้าง แล้วก้าวพรวดเข้าไปในอาณาเขตหวงห้ามของอดีตสามีทันทีโดยไม่สนใจเสียงเรียกของบรรดาลูกน้องที่ดังไล่หลังเลย
หากแต่เสียงประตูที่เปิดออกอย่างอุกอาจนั้นไม่ได้ทำให้ผู้ชายที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่เงยหน้าขึ้นมาด้วยความตกใจแต่อย่างใด
‘กุญชร อัครพิทักษ์’ หรือที่ในวงการรู้จักกันดีในชื่อ ‘เฮียช้าง’ ยังคงนั่งพิงพนักเก้าอี้หนังสีดำอย่างผ่อนคลาย นิ้วมือแกร่งที่ประดับด้วยแหวนทองยังคงจับปากกาหมึกซึมจรดลงบนเอกสารตรงหน้า ขณะที่มืออีกข้างขยับมาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทออกสองเม็ด เผยให้เห็นรอยสักลายเส้นดุดันที่แผงอกซึ่งมะลิลาเคยคุ้นเคยด้วยท่าทางไม่ยี่หระ
สามปีที่ไม่ได้เผชิญหน้ากันในระยะประชิด...ผู้ชายคนนี้ไม่ได้ดูร่วงโรยลงเลย ตรงกันข้าม วัยสามสิบเก้าปีนั้นกลับทำให้เขายิ่งดูสุขุมและแผ่รังสีความอันตรายออกมามากกว่าเดิมเหมือนมีดที่ถูกลับจนคมกริบและถูกเก็บซ่อนไว้ในฝักที่มองไม่เห็นก้นบึ้งอย่างไรอย่างนั้น
กระทั่งหญิงสาวมาหยุดยืนตรงหน้า เขาจึงค่อยๆ ปิดแฟ้มเอกสาร วางปากกาลง แล้วเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอด้วยแววตานิ่งสงบระคนอ่านไม่ออก ซึ่งมันยังคงมีอิทธิพลต่ออัตราการเต้นของหัวใจเธอเสมอ
"ลมอะไรหอบมาถึงนี่"
น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเรียบเรื่อยอย่างไร้แววประหลาดใจ ราวกับเขารู้อยู่แล้วว่าเช้าวันนี้เธอจะต้องมาเยือน
มะลิลาเดินตรงเข้าไปประชิดที่หน้าโต๊ะทำงาน พลันล้วงมือลงไปในกระเป๋าสะพาย หยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องสำรองของธนาออกมา แล้วปาลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าเขาจนเสียงกระแทกดังลั่นห้อง
"เฮียเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้"
เธอถามตรงประเด็นอย่างไม่อ้อมค้อม ทำเอากุญชรปรายตามองโทรศัพท์เครื่องนั้น ก่อนจะเลื่อนสายตากลับมาที่ใบหน้าของอดีตภรรยา พลันสังเกตเห็นดวงตาที่แดงช้ำและการแต่งตัวที่เร่งรีบผิดวิสัยของมะลิลา ซึ่งปกติเธอจะเป็นผู้หญิงที่มักจะเนี้ยบไร้ที่ติตลอดเวลา
"เรื่องไหน" เขาถามกลับสั้นๆ
"อย่ามาเล่นลิ้นกับมะลิ!" หญิงสาวตบโต๊ะ เสียงเริ่มสั่นเครือจากแรงอารมณ์ที่พยายามกดไว้ "ธนาหายตัวไปเมื่อคืนพร้อมกับเงินบัญชีบริษัททั้งหมด และข้อความสุดท้ายที่เขาส่งหาคือเบอร์ของเฮีย ข้อความมันบอกว่า 'ผมทำตามที่ตกลงแล้ว อย่าให้คนของคุณตามผมอีก' ตอบมาเดี๋ยวนี้ว่าเฮียทำอะไรเขา เฮียจัดฉากเรื่องทั้งหมดนี้ใช่ไหม"
ชายหนุ่มฟังข้อกล่าวหาด้วยความนิ่งเฉย ก่อนจะหยิบโทรศัพท์เครื่องนั้นขึ้นมา กดดูหน้าจอถูกปลดล็อกค้างไว้ แล้วกวาดสายตาอ่านข้อความสั้นๆ นั้น เท่านั้นริมฝีปากหยักก็กระตุกยิ้มหยันออกมา
"มันฉลาดกว่าที่เฮียคิด ใช้เบอร์เฮียเป็นกันชนเพื่อให้มะลิพุ่งเป้ามาที่นี่ ซื้อเวลาให้ตัวเองหนีไปได้ไกลขึ้น" กุญชรโยนโทรศัพท์กลับลงบนโต๊ะ
"เฮียกำลังจะบอกว่าตัวเองไม่รู้เรื่องงั้นสิ" มะลิลาแค่นหัวเราะ "สามปีที่ผ่านมา เฮียอาจจะทำตัวเงียบหายไปจากชีวิตมะลิ แต่เฮียคิดว่ามะลิลืมไปแล้วเหรอว่าเฮียมีวิธีจัดการกับคนที่เฮียไม่ชอบหน้ายังไง"
เพียงเท่านั้น บรรยากาศในห้องก็เย็นยะเยือกขึ้นมาฉับพลัน เพราะคำพูดของเธอไปสะกิดแผลเก่าในอดีต
แผล...ที่เขาเคยใช้อำนาจแทรกแซงชีวิตเธอจนพังพินาศ
ทว่ากุญชรทำเพียงประสานมือวางไว้บนโต๊ะ จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังที่สุด
"ธนาเคยมาหาเฮียจริง...สามครั้งในช่วงสองเดือนที่ผ่านมา"
มะลิลาเม้มริมฝีปากแน่น รอฟังคำสารภาพ
"แต่มันไม่ได้มาเพื่อขอให้เฮียเลิกยุ่งกับมะลิ หรือมาเจรจาเรื่องความรักอะไรทั้งนั้น" กุญชรพูดต่อ "มันมาเพื่อเสนอขายที่ดินริมแม่น้ำของมะลิให้เฮีย"
หญิงสาวชะงักทันทีเมื่อรู้สึกว่าข้อมูลนี้อยู่นอกเหนือความคาดหมาย
"ที่ดินของพ่อมะลิ...ธนาจะมาขายให้เฮียทำไมในเมื่อเขาไม่มีสิทธิ"
"เพราะมันรู้ว่าเฮียกำลังกว้านซื้อที่ดินแถบนั้นเพื่อทำทางเชื่อมท่าเรือแห่งใหม่ และมันก็รู้ว่าถ้าเป็นมันออกปาก มะลิจะไม่มีวันยอมขาย หรือถ้าเฮียเป็นคนไปขอซื้อ มะลิก็ยิ่งไม่มีวันขายให้เฮีย มันเลยมาเสนอตัวเป็นนายหน้า จะใช้ความไว้ใจที่มะลิมี หลอกให้มะลิเซ็นโอนกรรมสิทธิ แล้วมันจะเอามาขายต่อให้เฮีย แลกกับส่วนแบ่งสามสิบเปอร์เซ็นต์"
ชายหนุ่มอธิบายเรียบๆ เท่านั้น มะลิลาก็รู้สึกเหมือนถูกไม้หน้าสามฟาดเข้าที่ท้ายทอย ก่อนที่ความทรงจำที่ธนาเคยชวนคุยเรื่องการพัฒนาที่ดินผืนนั้นบ่อยๆ ในช่วงหลังจะผุดขึ้นมาในหัว แต่ความคลางแคลงใจต่อผู้ชายตรงหน้าก็ยังมีอำนาจเหนือกว่า ทำให้เธอถามคาดคั้นอีกครั้ง
"แล้วมะลิจะเชื่อได้ยังไงว่าเฮียไม่ได้ตอบตกลง หรือไม่ได้จ่ายเงินจ้างให้เขาทำแบบนั้นแต่แรก?"
ถ้าเป็นกุญชรคนเมื่อสามปีก่อน เขาคงจะลุกขึ้นยืน ตะคอกถามว่าทำไมเธอถึงไม่เชื่อใจสามีตัวเอง หรือไม่ก็คงจะบีบบังคับให้เธอเชื่อเพียงเพราะเขาบอกให้เชื่อ
แต่กุญชรคนที่นั่งอยู่ตรงนี้กลับทำสิ่งที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง เพราะเขาทำแค่เอื้อมมือไปกดปุ่มบนแผงควบคุมระบบรักษาความปลอดภัยที่มุมโต๊ะ เท่านั้น หน้าจอสมาร์ตทีวีขนาดใหญ่ที่ติดอยู่บนผนังห้องก็สว่างวาบขึ้นมาทันที
"เฮียไม่ขอให้มะลิเชื่อคำพูดเฮีย" กุญชรพูดพลางป้อนคำสั่งลงในแท็บเล็ต "แต่ดูนี่"
ภาพบนหน้าจอคือภาพจากกล้องวงจรปิดในห้องทำงานแห่งนี้ที่ระบุวันที่เมื่อสัปดาห์ก่อน ไม่นานนัก ภาพเคลื่อนไหวก็ปรากฏร่างของธนาที่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะด้วยท่าทางร้อนรนและพยายามยื่นซองเอกสารให้กุญชร
แม้จะไม่มีเสียง แต่ภาพที่กุญชรหยิบซองเอกสารนั้นโยนกลับไปใส่หน้าธนาอย่างไม่ไยดี พร้อมกับชี้มือไปที่ประตูเป็นการไล่ส่งก็ชัดเจนพอที่จะอธิบายทุกอย่าง ด้วยท่าทางของธนาตอนที่เดินคอตกออกจากห้องไปคือท่าทางของคนที่จนตรอกอย่างที่สุด ซึ่งมันทำให้มะลิลายืนมองภาพบนหน้าจอจนมันดับลงด้วยความเงียบงันอย่างไม่เชื่อสายตา
“ธนา...”
"เฮียปฏิเสธมันทุกครั้ง" กุญชรพูดทำลายความเงียบขึ้นมาก่อนที่หญิงสาวจะแสดงอาการผิดหวังไปมากกว่านี้ "เฮียอาจจะเคยทำเรื่องเลวร้ายกับมะลิมาเยอะ แต่เฮียไม่มีวันทำธุรกิจกับคนที่เอาของของมะลิมาเร่ขาย”
“...”
“เฮียไม่รู้ว่าเมื่อคืนมันทำอะไร หรือเอาเงินไปไหน แต่ข้อความที่มันส่งมา มันแค่ต้องการโยนขี้มาให้เฮีย เพื่อให้มะลิเสียเวลามาอาละวาดที่นี่ แทนที่จะรีบไปอายัดบัญชีหรือตามตัวมัน"
ความจริงที่กระแทกเข้าแสกหน้าทำให้ขาทั้งสองข้างของมะลิลาไร้เรี่ยวแรง เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวเดียวกับที่ธนาเคยนั่ง พลันยกมือบางยกขึ้นลูบหน้าตัวเองอย่างคนหมดหนทาง
เงินตั้งยี่สิบแปดล้าน เธอจะไปหาจากไหนมาคืนลูกค้าและพยุงบริษัทไม่ให้ล้มละลายภายในเวลาไม่กี่วัน...?
ขณะที่เธอกำลังจมอยู่กับความสิ้นหวัง กุญชรก็กดปุ่มอินเตอร์คอมบนโต๊ะ
"ไอ้ผา เข้ามาหาฉันเดี๋ยวนี้"
เพียงอึดใจเดียว ประตูห้องทำงานก็เปิดออก ก่อนที่ ‘ภูผา’ ทนายความมือขวาและคนสนิทของกุญชรจะเดินเข้ามาพร้อมแท็บเล็ตในมือ พลันค้อมศีรษะให้มะลิลาเล็กน้อยเป็นการทำความเคารพ
"เช็กข้อมูลบริษัทมะลิกับเส้นทางการเงินของไอ้ธนาในช่วงยี่สิบสี่ชั่วโมงที่ผ่านมาให้ที เอาแบบละเอียดที่สุด" กุญชรสั่งงานทันควัน
"ผมเช็กเบื้องต้นตั้งแต่ลูกน้องรายงานว่าคุณมะลิขับรถเข้ามาแล้วครับเฮีย" ภูผารายงานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ปัญหาใหญ่กว่าเงินยี่สิบแปดล้านที่หายไปครับ"
เท่านั้น มะลิลาก็เงยหน้าขึ้นขวับ ก่อนหัวใจที่บอบช้ำอยู่แล้วจะเริ่มเต้นรัวด้วยความหวาดหวั่น
"หมายความว่ายังไงคุณผา" เธอถามเสียงสั่น
ทนายหนุ่มหันไปมองหน้าผู้เป็นนาย เมื่อเห็นกุญชรพยักหน้าอนุญาต เขาจึงอธิบายต่อ
"นายธนาเอาชื่อบริษัท Mali Atelier ไปค้ำประกันหนี้นอกระบบกับพวกนายทุนสีเทากลุ่มหนึ่งครับ ยอดกู้รวมดอกเบี้ยตอนนี้ปาเข้าไปเกือบสิบล้าน และกำหนดชำระคือพรุ่งนี้ นอกจากนี้ เขายังใช้เครดิตของบริษัทสั่งซื้ออุปกรณ์จัดงานอีเวนต์จำนวนมากล่วงหน้า แล้วเอาของไปเทขายในตลาดมืดเพื่อเอาเงินสดหนีไป หนี้ส่วนนี้บริษัทของคุณมะลิต้องเป็นผู้รับผิดชอบเต็มๆ ครับ เพราะมีลายเซ็นและตราประทับบริษัทถูกต้อง"
“!?”
เข็มนาฬิกาบนผนังห้องนอนชี้บอกเวลาตีสองครึ่ง...มะลิลาพลิกตัวไปมาบนเตียงคิงไซส์ที่เคยกว้างขวางพอดี แต่คืนนี้มันกลับดูกว้างใหญ่จนน่าใจหาย มิหนำซ้ำ ผ้าปูที่นอนเนื้อละเอียดก็ไม่ได้ช่วยให้เธอหลับสบายขึ้นเลยแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตเอาแต่เบิกโพลงท่ามกลางความมืดมิด ขณะที่สมองทำงานอย่างหนักราวกับเครื่องจักรที่ไม่มีปุ่มปิดภาพใบหน้าของธนาตอนที่ยิ้มให้เธอ...ภาพตัวเลขยี่สิบแปดล้านบาทที่หายไปจากบัญชี...ภาพใบแจ้งหนี้จากเสี่ยวิชัย ทุกอย่างหมุนวนปะปนกันจนหัวแทบระเบิดสามปีที่ผ่านมา เธอคิดว่าตัวเองจัดการชีวิตได้ดีมาตลอด เธอสร้าง Mali Atelier จนเป็นที่รู้จัก มีรายได้ที่มั่นคง มีคนรักที่ดูเหมือนจะเข้าใจเธอทุกอย่าง แต่เพียงแค่ชั่วข้ามคืน ความจริงก็พิสูจน์ให้เห็นว่าอิสรภาพที่เธอคิดว่าครอบครองอยู่นั้นเป็นเพียงภาพลวงตา และสุดท้าย เธอก็ต้องหอบร่างที่บอบช้ำกลับมาซ่อนตัวอยู่ในอาณาเขตของผู้ชายที่เธอเคยผลักไสมะลิลาถอนหายใจเฮือกใหญ่ พลันผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงแล้วเสยผมที่ปรกหน้าออกอย่างหงุดหงิด อาการนอนไม่หลับทำให้คอแห้งผาก หญิงสาวตัดสินใจตวัดผ้าห่มออกจากตัว สอดเท้าเข้ากับรองเท้าสลิปเปอร์นุ่มนิ่ม แล้วเดินออกจากห้องนอ
บทที่ 3: แม่มะลิกระดาษเอสี่สีขาวสะอาดถูกเลื่อนข้ามโต๊ะกระจกใสไปหยุดอยู่ตรงหน้าผู้ชายที่ทรงอิทธิพลที่สุดในแวดวงธุรกิจขนส่งของประเทศกุญชรหลุบตาลงมองแผ่นกระดาษที่มีตัวอักษรพิมพ์ด้วยหมึกสีดำเรียงรายเป็นข้อๆ อย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะเลื่อนสายตากลับขึ้นมาสบกับดวงตากลมโตที่กำลังจ้องมองเขาเขม็งราวกับแม่เสือที่พร้อมจะกางเล็บข่วนหากเขาขยับตัวผิดองศา พลันเอ่ยน้ำเสียงทุ้มต่ำถามเธออย่างราบเรียบ"นี่คืออะไร""กฎของการอยู่ร่วมบ้านค่ะ" มะลิลากอดอก เหยียดกระดูกสันหลังจนสุดเพื่อดึงเอาความมั่นใจทั้งหมดที่มีออกมาประจันหน้ากับเขา "มะลิจะย้ายเข้าไปอยู่ที่นั่นแค่สามเดือน ระหว่างที่รอเงินจากการขายคอนโดและเคลียร์ปัญหาบัญชีของบริษัทให้เรียบร้อย และในเมื่อเราต้องอยู่ใต้หลังคาเดียวกัน มะลิก็ต้องการขอบเขตที่ชัดเจน"สามวันแล้วนับตั้งแต่วันที่ธนาหายตัวไปพร้อมกับทิ้งระเบิดลูกใหญ่เอาไว้ มะลิลาวิ่งเต้นจัดการปัญหาจนแทบไม่มีเวลานอน เธอตัดสินใจขายคอนโดหรูของตัวเองในราคาที่ต่ำกว่าทุนเพื่อแลกกับเงินสดก้อนแรกนำไปปิดปากเสี่ยวิชัย ทำให้รอดพ้นจากการถูกอายัดบัญชีบริษัทมาได้อย่างฉิวเฉียด แต่เธอก็ต้องแลกมาด้วยการสูญเสียที่พักอาศั
สำนักงานกฎหมายของภูผาตั้งอยู่บนตึกระฟ้าใจกลางย่านสาทร ซึ่งการตกแต่งเน้นโทนสีขาวและกระจกใส แตกต่างจากสำนักงานใหญ่ของกลุ่มอัครพิทักษ์ที่เน้นความขรึมขลังและดุดันอย่างสิ้นเชิงและเมื่อมะลิลาผลักประตูห้องประชุมชั้นสามเข้าไป เธอคาดหวังว่าจะพบเพียงทนายความหนุ่มนั่งรออยู่พร้อมกับกองแฟ้มเอกสาร แต่เธอกลับคิดผิดเมื่อเห็นว่าที่หัวโต๊ะกระจกตัวยาวมีกุญชรในชุดสูทสีเทาเข้มกำลังนั่งไขว่ห้าง มือหนึ่งถือแก้วกาแฟดำ อีกมือหนึ่งกำลังเลื่อนดูข้อมูลบนหน้าจอแท็บเล็ต ส่วนภูผายืนอยู่ด้านข้าง คอยชี้แจงรายละเอียดบางอย่างด้วยท่าทางเคร่งเครียดซึ่งเมื่อทั้งสองได้ยินเสียงประตูเปิด ผู้ชายทั้งสองคนก็หันมามอง ทำเอามะลิลาชะงักฝีเท้า ก่อนความรู้สึกอึดอัดจะก่อตัวขึ้นในช่องท้องด้วยเธอไม่คิดว่าจะเจออดีตสามีที่นี่เขาเพิ่งบอกว่าถ้าเธอจ้างทนายของเขา เขาจะไม่เข้ามายุ่งเกี่ยว แล้วทำไมเขาถึงมานั่งวางอำนาจเป็นประธานในห้องประชุมนี้ได้?"สวัสดีครับคุณมะลิ เชิญนั่งครับ" ภูผาเอ่ยทักทายอย่างสุภาพ พร้อมกับผายมือไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกุญชรมะลิลาจึงละทิ้งความคิดนั้นแล้วเดินเข้าไปนั่งลงอย่างระมัดระวัง พลางปรายตามองกุญชรแวบหนึ่ง แต่ชายหน
บทที่ 2: โชคชะตาเล่นตลกเสียงสัญญาณอิเล็กทรอนิกส์ปลดล็อกตู้เซฟดังขึ้นพร้อมกับหัวใจของมะลิลาที่หล่นวูบลงไปกองอยู่แทบเท้า เพราะทันทีที่บานประตูเหล็กนิรภัยที่ซ่อนอยู่หลังตู้เสื้อผ้าแบบบิลต์อินเปิดอ้าออก หญิงสาวก็รีบทรุดตัวลงคุกเข่าอยู่บนพื้นพรม ยื่นมือสั่นเทาไปดึงแฟ้มเอกสารทุกชิ้นออกมาเทกองรวมกัน ทั้งพาสปอร์ต สมุดบัญชีเงินฝากส่วนตัว สูติบัตรทุกอย่างยังอยู่ครบตามที่มันควรจะเป็น ยกเว้น...ซองเอกสารสีน้ำตาลเข้มที่มีตราประทับของกรมที่ดินที่หายไป!มะลิลากวาดสายตามองเข้าไปในความว่างเปล่าของตู้เซฟซ้ำแล้วซ้ำเล่า หวังเพียงว่าสายตาของตนเองจะพร่ามัวจนมองข้ามมันไป เธอรื้อค้นข้าวของในตู้เสื้อผ้า ดึงลิ้นชักทุกบานออกมาจนข้าวของหล่นกระจัดกระจายเกลื่อนพื้นห้องนอน แต่ความจริงก็ยังคงเป็นความว่างเปล่าเช่นเดิม ทำเอาเธอหวนคิดถึงคำเตือนของกุญชรขึ้นมาอย่างไม่อาจห้าม‘มันไม่ได้เอาไปแค่เงิน แต่มันเอาเอกสารสิทธิที่ดินของมะลิไปด้วย’ตอนแรกที่ได้ยิน เธอพยายามหลอกตัวเองว่ากุญชรอาจจะแค่ข่มขู่ให้เธอหวาดกลัว เพราะโฉนดที่ดินฉบับจริงยังถูกเก็บรักษาไว้อย่างปลอดภัยในตู้นิรภัยของธนาคารพาณิชย์ ไม่มีใครสามารถนำมันไปทำธุรกรรมใด
วินาทีนั้น หญิงสาวรู้สึกราวกับว่าอากาศในห้องเหมือนถูกสูบออกไปจนหมด มะลิลารู้สึกหน้ามืด วิงเวียนคล้ายจะอาเจียน เพราะสิ่งที่ธนาทำมันไม่ใช่แค่การขโมยเงิน แต่มันคือการจงใจฝังกลบชีวิตเธอให้ตายทั้งเป็นหนี้สินเกือบสี่สิบล้านบาทที่งอกขึ้นมาในชั่วข้ามคืน กับเจ้าหนี้นอกระบบที่พร้อมจะใช้ความรุนแรงทวงหนี้ทุกเมื่อ...ผู้ชายที่เธอนอนร่วมเตียงและกำลังจะหมั้นหมายด้วยในวันพรุ่งนี้ กล้าทำเรื่องโหดเหี้ยมขนาดนี้กับเธอได้อย่างไร!?กุญชรมองผู้หญิงที่นั่งหน้าซีดเผือดอยู่ตรงข้าม พลางกำมือเข้าหากันแน่นใต้โต๊ะจนเส้นเลือดปูดโปน สัญชาตญาณเดิมในตัวเขาร้องตะโกนให้ส่งคนไปลากคอไอ้สวะนั่นมากระทืบให้จมดิน แล้วเซ็นเช็คจ่ายหนี้ทั้งหมดแทนเธอซะนั่นคือสิ่งที่เฮียช้างในอดีตจะทำโดยไม่ลังเล...เพราะเขาจะสวมบทอัศวินขี่ม้าขาว เข้าไปจัดการปัญหาทุกอย่างให้เธอ แล้วคาดหวังให้เธอสำนึกบุญคุณและยอมอยู่ในโอวาทแต่สามปีที่สูญเสียเธอไปสอนบทเรียนราคาแพงที่สุดในชีวิตให้เขา เขาได้เรียนรู้แล้วว่าการเข้าไปแทรกแซงและแก้ปัญหาแทนเธอโดยไม่ถามความสมัครใจ คือสิ่งที่ผลักเธอออกไปจากชีวิตเขา ซึ่งเขาตั้งใจว่า...จะไม่ทำมันอีกเพราะอย่างนั้น กุญชรจึงได้
บทที่ 1: ผัวเก่าที่เหม็นขี้หน้าเสียงส้นสูงสีดำขนาดสามนิ้วกระแทกพื้นดังก้องไปทั่วโถงทางเดินชั้นบนสุดของอาคารสำนักงานใหญ่ของกลุ่มธุรกิจอัครพิทักษ์และเจ้าของเสียงนั้นก็คือมะลิลาที่ก้าวเดินอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าตรงไปยังบานประตูบานใหญ่สุดทางเดินโดยไม่สนใจสายตาตกตะลึงของพนักงานหลายคนที่เดินสวนไปมา กระทั่งชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีเข้มสองคนที่ยืนเฝ้าหน้าประตูห้องทำงานประธานกรรมการขยับตัวเข้าขวางตามสัญชาตญาณ แต่พอเห็นชัดเจนว่าผู้หญิงที่พุ่งพรวดเข้ามาคือใคร พวกเขาก็ชะงัก ก่อนที่ ชายคนหนึ่งจะหลุดสรรพนามเก่าออกมาด้วยความเคยชิน แล้วรีบเปลี่ยนคำเรียกเมื่อเห็นสายตาเย็นเยียบของหญิงสาว"ซ้อ...เอ้ย คุณมะลิ""ฉันต้องการพบเฮีย หลีกทาง"มะลิลาออกคำสั่งอย่างทรงอำนาจในแบบที่คนที่เคยยืนเคียงข้างเจ้าพ่อโลจิสติกส์มาหลายปีเท่านั้นถึงจะทำได้ และนั่นก็ทำให้ลูกน้องเก่าทั้งสองคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก เพราะแม้พวกเธอจะหย่าขาดจากเจ้านายมาถึงสามปีแล้ว แต่คนวงในต่างรู้ดีว่าใครก็ตามที่ทำให้ผู้หญิงคนนี้มีรอยขีดข่วนแม้แต่ปลายเล็บ จะต้องเจอกับนรกขุมไหน"แต่เฮียช้างกำลังตรวจเอกสารสำคัญอยู่ครับ คุณมะลิรอสักครู่ เดี๋ยวผมเข้าไปเรียนเฮี