เรียกพี่ได้ไหม

ราตรีอันเร่าร้อนช่างแสนยาวนาน กว่าพายุสวาทจะสงบลง นายหัวซันก็จัดการกับเมียเด็กไปหลายยกด้วยความเร่าร้อน

ถึงแม้หนุ่มใหญ่จะอายุสามสิบเก้า แต่ทว่าเรี่ยวแรงของเขายังดี จะให้ควบขี่เป็นสิบทีก็ยังไหว แต่เด็กน้อยที่อยู่ในอ้อมกอดของเขาตอนนี้สิไม่ไหว เพราะคงเจ็บไม่น้อย จากการรองรับอารมณ์ใคร่แบบมาราธอน แรกๆ เขาก็อ่อนโยนกับเธออยู่หรอก แต่พอเครื่องร้อน ความอ่อนโยนก็มลายหายไปเปลี่ยนเป็นความดุดัน ก็จะให้เขาอ่อนโยนนุ่มนวลได้อย่างไรกันในเมื่อเธอน่ารักซะขนาดนี้ นายหัวหนุ่มเลยบดขยี้เธอเสียเต็มคราบจนร่างเล็กๆ แทบคลาน

พายุสวาทเมื่อได้โหมกระหน่ำ กว่าจะทำให้สงบลงมันต้องสามสี่ยกทั้งนั้นแหละ นายหัวหนุ่มอมยิ้มให้กับร่างแน่งน้อย ที่หลับสนิทไปด้วยความอ่อนแรง 

เขาก้มลงจุมพิตบนหน้าผากนวลเนียนแล้วกอดร่างของเมียหมาดๆ เอาไว้แน่น ก่อนจะผล็อยหลับไปอีกคน จวบจนรุ่งสาง

เสียงไก่ขันมาพร้อมแสงตะวันที่สาดลอดมาทางหน้าต่าง ทำให้คนที่นอนหลับไปนานแล้วลืมตาตื่นขึ้นมาจากการหลับไหล หล่อนนอนเบิกตากว้างอยู่ในอ้อมแขนของคนตัวใหญ่ที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีหมาดๆ 

เจ้าของเรือนร่างกำยำยังคงหลับสนิท ใบหน้าหล่อเหลาเอียงแนบชิดอยู่บนหน้าอกนุ่มนิ่มของเธอ ขนาดหลับก็ยังแต๊ะอั๋งเธอไม่เลิกนายหัวเนี่ย

หล่อนบิดกายขยับนิดๆ เพื่อขับไล่ความเมื่อยขบที่เกาะกินร่างกาย แต่ทว่ารู้สึกเจ็บแปลบตรงกึ่งกลางกายเอามากๆ จนเผลออุทาน

“อุ๊ย! เจ็บจัง เจ็บตรงนั้นจัง ระบมไปหมดเลย”

ว่าแล้วก็หันขวับไปมองต้นเหตุที่ทำให้เธอเจ็บแล้วยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะยกมือขึ้นลูบแก้มสากที่มีตอหนวดดำๆ ขึ้นพอประปราย ระเรื่อยลงมาจนถึงสันจมูกโด่งสวย นิ้วมือซุกซนไล้ลงมาเรื่อยๆ จนถึงริมฝีปาก 

"ซัน..ร้อนแรงแผดเผาสมชื่อเลยนะคะนายหัว" 

เธอทำท่าจะจูบแต่แล้วจู่ๆ ก็มีเสียงกระแอมออกมา

“อรึ..ฮื้ม!”

ชายหนุ่มกระแอมออกมาไม่ดังนัก พลางจับมือเรียวบางซุกซนนั้นเอาไว้ กระชับอ้อมแขนจนคนตัวเล็กแนบไปกับแผงอกกว้าง

“ตื่นเช้ามาก็ซนเลยเหรอครับ” เขาถามพลางลืมตามองมายังดวงตาสีดำขลับที่ส่องประกายวิบวับ

“ฟางเปล่าซนนะคะ”

“แล้วที่ทำเมื่อกี้เรียกว่าอะไรครับ บ้านพี่เรียกว่าซน ต้องโดนลงโทษ"

ว่าแล้วเขาก็จับเธอลงโทษไปหนึ่งครั้งโดยการก้มลงจุมพิตที่ริมฝีปาก

“แล้วเมื่อกี้ฟางเรียกพี่ว่าอะไรครับ”

“ตอนไหนคะ ฟางก็เรียกพี่ซันไงคะ”

“แต่ที่พี่ได้ยินมันไม่ใช่แบบนี้นะ พี่ได้ยินฟางเรียกว่านายหัว” หญิงสาวยังไม่ทันตั้งตัวก็โดนขโมยจูบไปอีกหนึ่งครั้ง “พี่บอกกี่ทีแล้วให้เรียกพี่ซัน จำได้ไหมคะ”

“จำได้ค่ะ”

“จำได้แล้วทำไมไม่เรียก คราวหน้าถ้าไม่เรียกต้องโดนทำโทษสถานหนัก จำไว้นะ”

“ค่ะ” 

“ดีมากงั้นต้องได้รางวัล”

เขาทำท่าจะประกบจูบตรงริมฝีปากเพื่อจะมอบรางวัลให้กับคนน่ารักแต่โดนเมียเด็กรู้ทัน เธอเอามือปิดปากตัวเองเอาไว้ คนตัวโตเลยได้แค่จูบหลังมือของเธอเท่านั้น ไม่ได้ประทับจุมพิตตรงริมฝีปาก

"เจ้าเล่ห์นักนะ" 

ชายหนุ่มคำรามพลางผละใบหน้าออกห่างแล้วร้องเพลงลูกทุ่งออกมาดังๆ

“เรียกพี่ได้ไหม แล้วพี่จะให้กินขนมหมื่นห้า ถ้าเรียกอาลดมาห้าพัน เรียกลุงเลิกกัน ไม่ให้สักพันแน่นอน” พอร้องได้หนึ่งท่อนเขาก็หยุดแล้วกระตุกยิ้มมุมปากก้มใบหน้าลงต่ำ “ว่าไงครับ”

“อะไรคะ” หล่อนตามเขาไม่ทัน

“จะเอาหมื่นห้าหรือจะเอาห้าพัน”

คราวนี้หล่อนเข้าใจแล้ว ฟางหัวเราะออกมาเสียงดัง

 “ฮ่า ฮ่า ฮ่า พี่ซันล่ะก็..น่ารักจังค่ะ”

“น่ารักจริงเหรอครับ”

“จริงค่ะ”

“ถ้าอย่างงั้นขอรางวัลหน่อย”

“นายหัวจะเอาอะไรเหรอคะ” ฟางรีบเอามืออุดปากเพราะเผลอเรียกออกไปแบบนั้น

“เรียกนายหัวอีกแล้วนะ อย่างนี้ต้องโดนลงโทษสถานหนัก”

“อ๊าย!!!”

สุดท้ายนายหัวซันก็จับเมียเด็กกลืนกินไปหนึ่งครั้งข้อหาขัดคำสั่ง แต่คนอย่างนายหัวซันมีเหรอที่จะกินแค่หนึ่งครั้ง ไม่มีทางซะละในเมื่อสมันน้อยเนื้อหวานออกอย่างนี้ ต้องโดนจับกินหลายๆ ที