บทนำ

หญิงสาวรูปร่างบอบบางใบหน้าหมดจด ทว่าขอบตาแดงก่ำจากการร่ำไห้อย่างหนัก กำลังนั่งทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมายอยู่บนเตียงกลางห้องที่ตกแต่งอย่างเรียบง่าย

“เฮ้อ! ฮูหยินน้อยนั่งอย่างนี้มาสองวันแล้วนะ” เสี่ยวอิ๋วงึมงำด้วยน้ำเสียงที่มีความห่วงใยอย่างสุดแสนขณะเพ่งมองไปยังร่างที่ไม่ยอมขยับลุกไปไหนเลย

หญิงสาวผู้ถูกกล่าวถึง คืออดีตฮูหยินน้อยของคุณชายตระกูลคัง ที่ไม่ถึงหนึ่งเดือนก่อนนางคล้ายถูกสายฟ้าฟาดลงกลางหัว เมื่อพ่อสามีผู้เป็นนายท่านตระกูลคังออกคำสั่งให้นายน้อยผู้เป็นบุตรชาย เร่งจัดงานมงคลแต่งคุณหนูเยี่ยเข้ามาเป็นฮูหยินเอกคนใหม่แทนฮูหยินคนแรก

และยังทำร้ายจิตใจคนในห้องนี้มากไปกว่านั้น เมื่อนายท่านประกาศสั่งปลดฮูหยินคนแรกของบุตรชายลงเป็นเพียงอนุท้ายจวนด้วย และอีกสองวันนับจากนี้ จวนตระกูลคังก็จะจัดพิธีมงคลแล้ว

แต่อดีตฮูหยินน้อยยังคงนั่งนิ่งเงียบ

“อย่าพูดมากไป! หากใครมาได้ยินเจ้าเรียกขานฮูหยินน้อยเช่นนี้อีกจะเป็นเรื่องราวเดือดร้อนคุณหนูได้” เสี่ยวจิวสาวใช้อีกคนในห้อง ยกนิ้วขึ้นแตะปากก่อนเหลียวซ้ายแลขวาอย่างระแวดระวังภัยจากคนที่ไม่หวังดีต่อพวกนาง

ในฐานะที่เกิดมาเป็นบ่าวในเรือน คำว่ากำแพงมีหูประตูมีช่องเป็นจริงเสมอ ดังนั้นอะไรที่ระวังได้ ก็ต้องระวังให้เจ้านายก่อนอื่นใด

จริงอยู่ว่า ตลอดสามปีที่ผ่านมาสาวใช้อย่างพวกนางสองคนไม่เคยต้องระมัดระวังภัยกันทุกย่างก้าวเช่นนี้ แต่ในเมื่อคุณหนูของพวกนางไม่ใช่ฮูหยินน้อยตระกูลคังอีกแล้ว ก็แน่นอนว่าทุกเรื่องและทุกอย่างในมือก็ย่อมต้องเปลี่ยนไป

...การระวังไว้ก่อน จึงเป็นสิ่งที่ต้องคิดให้มากนับจากนี้

“รู้น่า” เสี่ยวอิ๋วขมวดคิ้วทำปากคว่ำ ก่อนจะเอี้ยวตัวบิดซ้ายทีขวาทีอย่างขัดใจแล้วยกถาดสำรับอาหารที่โรงครัวเพิ่งเอามาส่ง เดินเข้าประตูไปปรนนิบัติเจ้านายในห้อง

“อี๋เหนียงเจ้าคะ สำรับมื้อนี้มาส่งแล้วเจ้าค่ะ” เมื่อเข้ามาในห้องแล้วน้ำเสียงของเสี่ยวอิ๋วก็ฟังสำรวมขึ้นมาก

“คุณหนู…”

เสี่ยวจิวที่เดินตามมาเลือกไม่ใช้คำว่าอี๋เหนียง เพื่อเลี่ยงไม่ให้เสียดแทงใจของผู้เป็นนายมากไปกว่านี้ แต่ถึงอย่างนั้นก็เหมือนหญิงสาวที่นั่งอยู่บนเตียงจะไม่สนใจเลยว่า ใครจะเรียกขานหรือไม่เรียกขานนางด้วยคำใด

เสี่ยวอิ๋วและเสี่ยวจิวเป็นสาวใช้คนสนิทที่ติดตามรับใช้คุณหนูของนางตั้งแต่อยู่ด้วยกันในจวนตระกูลฟางที่เมืองหนานไห่ พวกนางจึงรู้ดีว่านับตั้งแต่แรกเกิด คุณหนูของนางได้รับการดูแลเอาใจใส่มาอย่างดียิ่งเพียงใดจากคนในครอบครัวเดิม

แต่เพราะเป็นเพียงบุตรสาวที่เกิดจากอนุ ต่อให้ครอบครัวเดิมดูแลดีเพียงใด ฐานะทางสังคมของคุณหนูก็ยังไม่อาจเทียบเท่าคุณหนูสายตรง และยิ่งไม่เหมาะสมจะตกแต่งเป็นฮูหยินเอกอย่างออกหน้าออกตาเหมือนกับคุณหนูสายตรงในตระกูลอื่น

ทว่าคังซิวเยี่ยนที่พบรักกับนางก็ยืนยันหนักแน่นว่า ถึงแม้นางจะเป็นบุตรสาวอนุ เขาก็ยินดีจะแต่งนางเป็นฮูหยินเอกคนเดียวเท่านั้น และนั่นทำให้คุณหนูของนางยินดีตกลงรับคำแต่งให้กับคังซิวเยี่ยนในทันที

นับจากนั้นมา นางก็เป็นฮูหยินเพียงคนเดียวของคังซิวเยี่ยน

แต่เมื่อแต่งเข้ามาสามปีแล้วยังไม่ตั้งครรภ์ ทำให้นายท่านที่เดิมก็ไม่พอใจในฐานะสะใภ้ผู้นี้เป็นทุนอยู่แล้ว ถึงกับยิ่งไม่พอใจนางอย่างที่สุด แล้วก็ใช้ข้อบกพร่องเรื่องไร้ทายาทมาเป็นใบเบิกทางในการออกคำสั่งให้นายน้อยคังตกแต่งคุณหนูใหญ่ตระกูลเยี่ยเข้ามาเป็นฮูหยินเอกแทนฮูหยินคนเดิมทันที

“เยว่เอ๋อ...” เสียงทุ้มของบุรุษดังขึ้นที่หน้าประตูห้องไม่ดังไม่เบา

“คุณหนู…” เสี่ยวจิวที่ได้ยินเสียงเรียก รีบดึงสติคุณหนูของนาง

ในฐานะสาวใช้คนสนิท เสี่ยวจิวไม่รู้เลยว่าควรจะต้องพูดอะไรอีก ด้วยหลายวันที่ผ่านมา สิ่งที่นางควรพูดก็ได้พูดออกไปจนหมดแล้ว แต่ก็คล้ายจะไม่เข้าหูเจ้านายของนางเลยสักคำเดียว

ต่างกับเสี่ยวอิ๋วที่ยามนี้ทำท่าดีอกดีใจกับเสียงเรียกที่ดังขึ้น แต่ก็ดูจะยังลังเลว่าควรเรียกขานเจ้านายของตนเองด้วยสรรพนามใดดี

“ฮู…อี๋...คุณหนู นายน้อยมาเจ้าค่ะ”

ทว่าหญิงสาวบนเตียงยังคงมองเหม่อไปนอกหน้าต่างในท่าเดิม

ยามนี้อะไร ๆ ก็ล้วนไม่ผ่านเข้าหูนางเลย

“พวกเจ้าสองคนออกไปก่อน”

คังซิวเยี่ยนก้าวเข้ามาในห้องอย่างคุ้นเคยแล้วบอกกล่าวพร้อมโบกมือให้สองสาวใช้ของภรรยารีบออกไปจากห้องนี้ จากนั้นชายหนุ่มที่เดินตรงไปยังร่างบางที่เหมือนไร้วิญญาณ มองนางด้วยแววตาเจ็บปวดใจ ด้วยตัวเขาเองก็ไม่เคยปรารถนาจะแต่งใครเข้ามาเลยสักคน

แต่เพราะขัดคำสั่งผู้เป็นบิดาไม่ได้ ...ก็เท่านั้น

เมื่อสามวันก่อน สตรีตรงหน้าผู้นี้ยังคงยิ้มแย้มให้กับเขา แม้แววตาของนางจะเศร้าหมองไปมาก แต่นางก็มีชีวิตชีวากว่าในตอนนี้

...ตอนที่บ่าวไพร่ในจวนเดินไปพบนางนอนลอยคว่ำหน้าอยู่กลางสระบัว

...ตอนที่ทุกคนกล่าวเป็นเสียงเดียวกันว่า ฟางหมิงเยว่สิ้นลมแล้ว

...ตอนที่บิดามารดาของเขาและพ่อบ้านหยางพากันพูดให้ได้ยินว่า หรือนางคิดฆ่าตัวตาย เพราะตรอมใจที่สามีจะต้องแต่งฮูหยินเอกคนใหม่

ทว่า เขาล้วนไม่เชื่อคำเหล่านั้นและยิ่งไม่เชื่อ เมื่อนำร่างนางขึ้นมาริมสระได้ไม่ถึงสองอึดใจแล้วจู่ ๆ นางก็สำลักน้ำออกมาจำนวนมาก ก่อนจะลืมตาขึ้นอย่างตื่นตระหนก

ยามนั้นแววตาของนางดูสับสน ก่อนจะโวยวายออกมาด้วยภาษาแปลกประหลาดที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน

ครั้นเขาเข้าไปปลอบโยน นางก็ดูเหมือนจะสงบลงก่อนจะถามออกมาบางประโยค เช่น ที่นี่ที่ไหน นางมาทำอะไรที่นี่ และเมื่อเขาพูดคุยด้วยอีกครู่ใหญ่แล้ว จากนั้นเป็นต้นมานางก็น้ำตาอาบแก้มและกลับเข้ามานั่งเงียบอยู่ในเรือนนี้

นั่งอยู่บนเตียงหลังนี้อย่างไม่ยอมขยับเขยื้อนไปไหนอีก

“เยว่เอ๋อ ข้าขอโทษเจ้าด้วยใจจริง อย่างไรก็ตามข้าไม่สามารถขัดคำสั่งท่านพ่อได้เลยเช่นกัน แต่ข้าขอสัญญาว่า ข้าจะไม่แตะต้องนาง ข้าจะมีเจ้าเป็นฮูหยินเพียงคนเดียวของข้าตลอดไป”

ชายหนุ่มพูดซ้ำ ๆ ย้ำเช่นนี้มาหลายวันแล้ว แต่คล้ายทุกถ้อยคำของเขาจะผ่านหูนางไปราวกับอากาศธาตุ

ทว่าลึกลงไปในใจคังซิวเยี่ยนแล้ว ถึงจะกล่าวสัญญาออกไปเยี่ยงนั้น ชายหนุ่มก็ยังคิดเสมอว่า มีบุรุษใดบ้างที่ไม่มีสามภรรยาสี่อนุ ดังนั้นคังซิวเยี่ยนจึงไม่ได้รู้สึกว่าตนเองทำอะไรผิดเลย แต่ที่เพียรเข้ามาเอ่ยคำขอโทษก็เพื่อจะทำให้อีกฝ่ายสบายใจก็เท่านั้น

ในฐานะที่เป็นชายหนุ่มรูปลักษณ์ดีของเมืองหลวง ยามนี้เขาย่อมรู้ว่าธรรมชาติสตรีในเรือน หากเศร้าหมอง ย่อมต้องการแผ่นอกกว้างของสามีเป็นที่พักพิงสำคัญ

เมื่อคิดเช่นนั้น คังซิวเยี่ยนจึงขยับเข้าไปทรุดตัวลงนั่งข้างเตียง หวังจะใช้สองมือโอบร่างบางเข้ามาสวมกอดแนบอกเพื่อปลอบโยนนาง

โครม!

ร่างสูงใหญ่ของคังซิวเยี่ยนพลัดลงไปกองกับพื้นด้วยความรู้สึกมึนงง

เขากำลังจะสวมกอดภรรยาตัวน้อย เหตุใด... นอกจากจะไม่ได้กอดแล้วยังเจอฝ่าเท้าเข้าเต็ม ๆ เช่นนี้เล่า

ส่วนผู้กระทำการมอบฝ่าเท้าให้ชายหนุ่ม ก็ผลุนผลันลงจากเตียงไปยืนจังก้า จ้องมองมาด้วยแววตาเปี่ยมโทสะ นางถึงกับยกนิ้วขึ้นชี้ตรงไปยังบุรุษผู้อาจหาญ

“หล่อแล้วไง ขืนลวนลามอีกครั้ง คราวนี้แม่จะถีบให้ฟันหน้าหักแน่”

“เยว่เอ๋อ!” คังซิวเยี่ยนตกใจอย่างยิ่ง แต่เมื่อลุกได้ก็ยังพยายามเข้าไปหาภรรยาที่ยามนี้เหมือนรู้จักแต่คล้ายไม่รู้จักแล้ว

“บอกแล้วไงว่าอย่าเข้ามา ไม่งั้นโดนเตะอัดเตียงแน่ อยากลองมั้ยล่ะ” ร่างบางยกตัวกลับขึ้นไปยืนบนเตียงแล้วชี้ปลายนิ้วกล่าวอาฆาตไปยังชายหนุ่มอีกรอบ

คังซิวเยี่ยนมองใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตา ที่พอสังเกตเห็นนางสูดน้ำมูกเป็นระยะ ๆ เช่นนั้น ก็เริ่มจะไม่พอใจบ้างแล้ว มีอย่างที่ไหน เขาในฐานะสามีตั้งใจมาปลอบโยน นางในฐานะภรรยา นอกจากไม่เห็นค่าแล้วยังคิดทำร้ายสามีอีก

นี่หากเป็นคนอื่นมาพบเจอเหตุการณ์นี้ คงมอบหนังสือหย่าให้กับนางไปแล้ว

เมื่อชายหนุ่มคิดเช่นนั้นก็ยิ่งนึกโมโห จึงลุกขึ้นหมุนตัวสะบัดหน้าออกจากห้องโดยไม่หันมามองสตรีผู้เป็นที่รักอีก

ครั้นประตูห้องปิดสนิทลงอีกครั้ง หญิงสาวที่ยืนบนเตียงก็ลอบผ่อนลมหายใจ แล้วยกแขนขึ้นปาดน้ำตาอย่างลวก ๆ ก่อนทรุดตัวลงนั่งกอดเข่าตัวเองเช่นเดิม

นางกำลังร้องไห้จริง ๆ แต่ไม่ได้ร้อง ให้กับเรื่องบ้า ๆ ในจวนนี้

นางร้องไห้เพราะ...

ใครก็ได้บอกทีว่า ตูหลงมาถึงที่นี่ได้ยังไง!