บทที่ 5

เนื้อหาต่อจากเดิม...

"ของเดิมพันของคุณเวียร์คืออะไรครับ" เสี่ยกิตเอ่ยถาม

"เสี่ยมีของอะไรที่อยากได้เป็นพิเศษไหมครับ" เวียร์ไม่ได้เอ่ยตอบ ทว่าเขากลับเอ่ยถามถึงสิ่งที่เสี่ยกิตอยากได้แทน

"มีซิครับ" เสี่ยกิตเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้า

"ว่ามาเลยครับ"

"ผมอยากได้คนที่นั่งอยู่ข้างกายคุณเวียร์" เสี่ยกิตเอ่ย

"หึ!" เวียร์หัวเราะในลำคอเล็กน้อย ก่อนที่จะหันไปมองที่พราวฟ้า เธอเองไม่ได้มีท่าทีตกใจ ดูนิ่งๆ ด้วยซ้ำคงเป็นเพราะเธอชินกับเรื่องพวกนี้แล้ว อีกอย่างเธอเป็นถึงลูกเจ้าของบ่อน เรื่องพวกนี้เธอคงเจอจนชินหมดแล้ว

"แล้วสิ่งที่คุณเวียร์อยากได้คืออะไรเหรอคะ" พราวฟ้าเป็นคนเอ่ยถามขึ้นถึงของเดิมพัน เธอเองก็เริ่มอยากรู้ว่านอกจากเงินตรงหน้าแล้ว มีสิ่งไหนที่เขาอยากได้คืนอีก

"พะพาย" เวียร์เอ่ยขึ้นสั้นๆ แต่ประโยคสั้นๆ ประโยคนี้ทำให้เสี่ยกิตรู้ว่าสิ่งที่เขาต้องการคืออะไร ภูมิเองก็ดูเหมือนจะรู้ แต่พราวฟ้ากลับไม่รู้ว่าสิ่งที่เวียร์เอ่ยมานั้นคืออะไร

"ฮ่าๆ ได้ซิครับ" เสี่ยกิตหัวเราะร่าทันที ก่อนที่จะเอ่ยตอบตกลง

"พะพายคืออะไรคะ" พราวฟ้าเอ่ยถามกับเวียร์ด้วยสีหน้าที่สงสัย

"เดี๋ยวคุณก็รู้เอง ว่าแต่คุณจะยอมเป็นของเดิมพันให้กับผมไหม" เวียร์เอ่ยถามกลับ

"เพื่อคุณ พราวยอมอยู่แล้วค่ะ พราวเชื่อฝีมือคุณ" พราวฟ้าเอ่ยตอบยิ้มๆ ก่อนที่จะโอบกอดแขนแกร่งให้แน่นขึ้นมากกว่าเดิม

"เริ่มได้" เวียร์หันไปเอ่ยกับภูมิ เขาจึงเริ่มทำไพ่แล้วก็แจกไพ่ให้กับทุกคน พอทุกคนได้ไพ่ครบหมดแล้วทั้งสองใบ ต่างคนก็ต่างสนใจที่ไพ่ที่ตัวเองถืออยู่กันทั้งนั้น

ในมือของเวียร์ถือไพ่ต่ำ แน่นอนว่าตานี้เขาต้องแพ้ แล้วก็เป็นแบบนั้นที่เขาคิดไว้ ในรอบแรกเสี่ยกิตถือไพ่สูงกว่าเวียร์ถึง5แต้ม ในรอบแรกเสี่ยกิตเอาชนะได้แบบขาดรอยเพราะเขาถือแต้มเยอะกว่ามาก รอบแรกไปผ่านรอบที่สองก็เริ่มขึ้น ภูมิเริ่มทำไพ่ใหม่แล้วก็แจกไพ่ใหม่ให้กับทุกคนทันที

"7 ครับ" เวียร์เปิดไพ่ทั้งสองใบวางลงที่โต๊ะทันที เพราะคิดว่ายังไงไพ่เขาก็ต้องแต้มสูงกว่าแน่นอน

"3 ครับ" เสี่ยกิตวางไพ่ลงอย่างหัวเสีย เพราะคิดว่ารอบสองต้องเอาชนะเวียร์ได้แน่ๆ เพราะเสี่ยกิตคิดว่ายังไงวันนี้คงต้องได้พราวฟ้ากลับไปกับเขาแน่นอน

"เสมอหนึ่งต่อหนึ่งนะครับ" ภูมิเอ่ยพร้อมกับเก็บไพ่ที่อยู่ตรงหน้าทันที ก่อนที่จะอมยิ้มให้กับความเจ้าเล่ห์ของผู้เป็นนายตัวเอง เป็นถึงเจ้าของบ่อนถ้าเอาชนะไม่ได้ก็เลิกเป็นไปเถอะ

"ไพ่รอบสุดท้ายตัดสินแพ้ชนะนะครับ" ภูมิเอ่ยขึ้นอีกประโยคก่อนที่จะเริ่มแจกไพ่รอบสุดท้ายของเกมนี้ เป็นรอบตัดสินแพ้ชนะ พะพายนั่งตัวเกร็งลุ้นไพ่ไปด้วย คนตัวเล็กคงลุ้นไพ่มากเกินไปหน่อย เรียวขาเล็กข้างหนึ่งขยับไปโดนขาของเวียร์พอดี ทำให้ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นจากไพ่สบตากับเรือนร่างเล็กทันที ก่อนที่จะยกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย

"ฮ่าๆ รอบนี้ผมคงจะชนะแล้วนะครับ" เสี่ยกิตหัวเราะร่าทันทีที่เห็นไพ่ที่อยู่ในมือของตัวเอง ก่อนที่จะเปิดไพ่วางโชว์เวียร์ทันที "8 ครับ ถ้าคุณเวียร์อยากชนะ ไพ่ที่อยู่ในมือคุณต้องมีมากกว่าผมหนึ่งแต้ม"

"..." เวียร์เงียบ ก่อนที่จะฉีกยิ้มให้กับเสี่ยกิต ไพ่ที่อยู่ในมือของเวียร์ยังไม่ถูกเปิดดู แล้วเขาก็ไม่คิดที่จะเปิดดูด้วยซ้ำ เวียร์เลือกที่จะวางไพ่ลงตรงหน้าของพะพายแทนการเปิดดูเอง

"เธอเปิดซิ" เวียร์เอ่ยยิ้ม

"ค่ะ" พะพายพยักหน้ารับ ก่อนที่จะค่อยๆ เปิดไพ่ที่ล่ะใบในใจของเธอก็ตื่นเต้นไปด้วยกับการเปิดไพ่ของตัวเธอเอง

"9 ค่ะ ^_^" พะพายคลี่รอยยิ้มจนดวงตาของเธอแทบจะปิด

"ฮ่าๆ ดวงคุณมันแน่จริงๆ" เสี่ยกิตหัวเราะร่าทันทีที่แต้มไพ่ของเวียร์สูงกว่าเขาหนึ่งแต้มจริงๆ

"ขอบคุณครับ" เวียร์ยิ้มรับคำชม ก่อนที่จะหันไปมองใบหน้าหวานที่กำลังนั่งอมยิ้มอยู่

"เสียดายจังเลยที่วันนี้เราไม่ได้ไปต่อด้วยกัน" เสี่ยกิตหันไปเอ่ยขึ้นกับพราวฟ้า ก่อนที่จะหันไปเอ่ยกับพะพาย "โอกาสหน้าเราค่อยเจอกันนะหนูพาย"

"ค่ะ สวัสดีค่ะ" พะพายเอ่ยตอบน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนที่จะคลี่รอยยิ้มให้กับเสี่ยกิต

"วันนี้สนุกมาก ขอบคุณมากๆ นะครับคุณเวียร์"

"ไม่เป็นไรครับ ผมยินดี"

"วันนี้ผมกลับก่อนแล้วกันครับ ถ้าวันไหนว่างเราเจอกันอีกนะครับ" เสี่ยกิตเอ่ยยิ้มๆ ก่อนที่จะยันตัวขึ้นยืนแล้วเดินออกจากห้องไปพร้อมกับภูมิ

หลังจากที่เสี่ยกิตกับภูมิเดินออกไปแล้ว ภายในห้องก็เงียบสนิทไร้เสียงการพูดคุยใดๆ พะพายนั่งนิ่งก้มมองมือเล็กที่กำลังจับกุมกันเอาไว้แน่น ส่วนพราวฟ้าก็นั่งทำท่าทางไม่พอใจจ้องมองพะพายอย่างหงุดหงิด ก่อนที่เธอจะเอ่ย

"ทำไมพราวรู้สึกคุ้นหน้าเด็กนี้จัง" พราวฟ้าเอ่ยขึ้นพร้อมกับพยายามจ้องมองพะพายอย่างจริงจัง

"หมดเวลาของเธอแล้ว ออกไป" เวียร์หันมาเอ่ยกับพราวฟ้า ก่อนที่จะยันตัวลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปที่เก้าอี้ของพะพายนั่งอยู่

"ลุกขึ้น" เวียร์กดเสียงต่ำ ก่อนที่จะเอื้อมมือไปจับมือเล็กที่มันกำลังกุมมือกันเอาไว้อยู่

"ไปไหนคะ"

"ลุก!" พะพายทำตามที่เขาสั่งแต่โดยดี เธอยอมลุกขึ้นแล้วเดินตามเขาแบบว่าง่าย

เวียร์ลากคนตัวเล็กให้เดินตามออกมาจากห้อง ชายหนุ่มปล่อยให้พราวฟ้าส่งเสียงเรียกอยู่อย่างนั้น เขาไม่ได้สนใจเสียงเรียกของพราวฟ้าเลยสักนิดเดียว ชายหนุ่มพาเธอเดินมาที่อีกห้องหนึ่ง ซึ่งห้องที่เวียร์พาหญิงสาวเดินเข้ามานั่นมันคือห้องนอน

"พูดมา" เวียร์ผลักเรือนร่างเล็กให้นั่งลงไปที่เตียงนอนก่อนที่จะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"..." พะพายนิ่งเงียบ ไม่ได้เอ่ยพูดอะไรเลยสักคำ เพราะเธอเองก็ไม่กล้าที่จะเอ่ยอะไรด้วยเช่นกัน ภาพในวันนั้นยังคงติดตาเธออยู่เลย

"มาที่นี่ทำไม"

"พาย..."

"อย่าบอกนะว่ามาทำงาน" เวียร์เอ่ยแทรกขึ้นก่อนที่พะพายจะพูดจบ เพราะรอบที่แล้วที่เจอกันเธอก็บอกว่าเธอมาทำงาน รอบนี้คำตอบก็คงเหมือนเดิม

"ค่ะ" พะพายเอ่ยตอบ

"ในที่แบบนี้อะนะ" เวียร์เอ่ยพร้อมกับชี้นิ้วออกไปที่นอกห้องนอน เขาหมายจะบอกว่าสถานที่ดีๆ ทำไมไม่ไปทำงาน ทำไมถึงมาทำงานในสถานที่แบบนี้

"ก็มันได้เงินนิค่ะ" พะพายเอ่ยตอบน้ำเสียงจริงจัง มันได้เงินจริงๆ แล้วการมาทำงานครั้งนี้เธอก็ได้เงินเยอะมากๆ อีกด้วย ตอนที่เธอรับงานนี้มันก็ไม่ได้มีอะไรมากแค่เป็นเพื่อนกินเพื่อนเที่ยวแค่นั้น คนที่หางานให้เธอเขาแบ่งให้เธอหกสิบเปอร์เซ็นต์ ได้เยอะขนาดนี้เป็นใครใครจะไม่ทำ อีกอย่างตอนรับงานก็ตกลงกันแล้วว่าไม่มีอะไรเกินเลยนอกจากนี้เด็ดขาด เธอถึงเลือกที่จะรับงานนี้ อีกอย่างก็จะเอาไปบวกกับค่ารักษาพยาบาลที่มีอยู่อีกด้วย

"ชอบนักใช่ไหมเงินอ่ะ" เวียร์เอ่ยถามพร้อมกับเดินตรงเข้ามาใกล้พะพายมากกว่าเดิม

"หรือคุณไม่ชอบเหรอคะ" พะพายเอ่ย

"ยอกย้อนเหรอ?" เวียร์เลิกคิ้วสูงเอ่ยถาม โน้มตัวเข้าไปใกล้พะพายิ่งขึ้นกว่าเดิม

"ปะ..เปล่า" พะพายเอ่ยตอบน้ำเสียงตะกุกตะกักเล็กน้อย เธอหันใบหน้าหนีเวียร์ทันทีที่เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้

"อยากได้มากใช่ไหมเงิน" เวียร์เอ่ยถามน้ำเสียงจริงจัง ก่อนที่จะหันหลังให้กับพะพายแล้วเดินไปที่หัวเตียงทันที เขาเดินมาเปิดลิ้นชักที่หัวเตียงก่อนที่จะหยิบซองน้ำตาลออกมา แล้วเดินกลับมาที่ปลายเตียงที่พะพายนั่งอยู่

"แค่นี้มากพอไหม" เวียร์เอ่ยถามพร้อมกับโยนซองน้ำตาลให้กับพะพาย

"..." พะพายรับซองน้ำตาลไว้ในมือเล็ก ก่อนที่จะเปิดซองน้ำตาลออกดู ดวงตาเล็กเบิกโพลงทันทีที่เห็นว่าในซองน้ำตาลมันมีเงินอยู่มาก มากกว่าที่เธอมีอยู่ในตอนนี้เสียอีก

"พอไหม" เวียร์เอ่ยถามย้ำอีกครั้ง

******

คนหล่อจะโหดไปไหนน~

หวงเขาก็พูดออกไปเส้พ่ออ~

เลขาคนสนิทยังรู้เลยว่าพ่อเป็นอะไรอ่ะ แล้วทำไมพ่อถึงไม่รู้ใจตัวเอง