บทที่ 1

(โรงแรมหรูระดับห้าดาว)

ภายในห้องอาหารหรูของโรงแรม มีผู้คนมากมายอยู่ภายในห้องอาหารทั้งชายแล้วก็หญิงแล้วก็เด็กเล็ก บางคนก็เป็นลูกค้าของโรงแรมที่นี่ บางคนก็เป็นพนักงานของที่นี่ โต๊ะอาหารโต๊ะหนึ่งมีชายหนุ่มนั่งอยู่ถึงสองคนแล้วก็มีผู้หญิงนั่งอยู่อีกหนึ่งคน ผู้ชายสองคนดูหล่อมีเหล่าเอาการ ส่วนผู้หญิงอีกคนดูสวยสง่างาม ใบหน้าดูมีเสน่ห์เอามากๆ

"ผมโอเคกับข้อเสนอของคุณนะครับ" กวิน เจ้าของบริษัทส่งออกต่างประเทศ พ่วงด้วยตำแหน่งเจ้าของโกดังสินค้ารายใหญ่แต่โกดังที่เขามีอยู่ในมือเป็นโกดังสีเทา

"ยินดีครับ" เวียร์ เจ้าของบริษัทรถยนต์รายใหญ่ พ่วงด้วยตำแหน่งเจ้าของบ่อนขนาดใหญ่ที่สุดในประเทศอีกด้วย แถมเขายังพ่วงตำแหน่งมาเฟียสายโหดอีกด้วย

"พราวเองก็...สนใจเช่นกันนะคะ" พราวฟ้า ลูกสาวเจ้าของบ่อนคู่แข่งของเวียร์ เรื่องนี้ชายหนุ่มรับรู้อยู่แล้ว พราวฟ้าเอ่ยยิ้มๆ ส่งสายตายั่วยวนให้กับชายหนุ่ม ฟังคำพูดกับการกระทำของเธอตอนนี้ก็รับรู้ได้แล้วว่าเธอสนใจอะไร

"ถ้าคุณพราวสนใจ ผมก็ยินดีทำเรื่องราคาให้เป็นพิเศษนะครับ" เวียร์เอ่ยตอบยิ้มๆ ทว่ามันเป็นรอยยิ้มแบบมารยาทแค่นั้นเอง

วันนี้ชายหนุ่มลงทุนมาคุยงานถึงต่างจังหวัด ถึงจะเป็นจังหวัดใกล้เคียงไม่ได้ไกลมากเท่าไหร่ แต่เขาก็ลงทุนมาคุยงานเองกับมือ มันก็ต้องได้ผลลัพธ์ที่ดีกลับไปแน่นอน เพราะโดยปกติแล้วเวียร์จะส่งเลขาคนสนิทมาคุยงานแทนทั้งหมด เขาจะเป็นจำพวกที่ไม่ค่อยชอบพูดคุยสักเท่าไหร่ โรคส่วนตัวสูงเลยก็ว่าได้

"ได้ราคาพิเศษเลยเหรอคะ"

"ครับ สำหรับสาวสวยผมจัดให้ราคาพิเศษได้อยู่แล้วครับ"

"อะแฮ่มๆ ยังมีผมอยู่ตรงนี้อีกคนนะครับ" กวินเอ่ยแซวขึ้น

"ฮ่าๆ ขอโทษทีครับ" เวียร์หัวเราะเพียงเล็กน้อย ก่อนที่จะขอตัวไปเข้าห้องน้ำ "ผมขอตัวสักครู่นะครับ เดี๋ยวกลับมา"

"เชิญตามสบายเลยครับ"

ชายหนุ่มยันตัวลุกขึ้นยืนก่อนที่จะเดินออกไปจากโต๊ะในทันที เดินเลี่ยงไปทางเดินห้องน้ำ ก่อนที่เขาจะเดินชนเข้ากับพนักงานของโรงแรมคนหนึ่ง ดูจากเรือนร่างเธอแล้วเธอคงเพิ่งจะเข้าไปทำความสะอาดห้องน้ำมาเมื่อครู่

"ขอโทษค่ะ พายขอโทษค่ะ" เธอเอ่ยขึ้นน้ำเสียงลุกลี้ลุกลน ก้มหน้าก้มตาขอโทษชายหนุ่ม

"ไม่เป็นไร ฉันเดินไม่ดูเอง"

"ขอโทษอีกครั้งนะคะ" เธอยังคงเอ่ยประโยคเดิม ชายหนุ่มเลิกสนใจเธอก่อนที่จะเดินเข้าไปภายในห้องน้ำทันที

"เกือบไปแล้วนะพาย" พะพาย หญิงสาวที่สู้ชีวิตที่สุด พะพายเสียพ่อแม่ไปตั้งแต่เล็กๆ เธอโตมากับยายแค่สองคน เรียนไปด้วยทำงานไปด้วย เวลาทำงานของเธอจะเป็นช่วงเวลาเย็นๆ เลิกเรียน พะพายทำงานส่งตัวเองเรียนยังไม่พอเธอยังทำงานหาเงินมารักษาชีวิตของยายเอาไว้อีกด้วย คุณยายของเธอเป็นหัวใจ หมอเคยบอกแล้วว่าคุณยายของเธอต้องผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจเท่านั้นถึงจะหายดี ซึ่งค่ารักษามันก็ต้องใช้เงินเยอะมากๆ แถมคุณหมอยังมีเวลาให้เธอหาเงินได้แค่4เดือนเท่านั้น

เวียร์เดินออกมาจากห้องน้ำ เดินกลับมาที่ห้องอาหารของโรงแรม ซึ่งที่โต๊ะอาหารตอนนี้เหลือแค่พราวฟ้าที่นั่งอยู่คนเดียว ชายหนุ่มเดินมาทิ้งตัวนั่งลงตรงข้ามกับพราวฟ้าก่อนที่จะเอ่ยถาม

"คุณกวินไปไหนเหรอครับ" ชายหนุ่มเอ่ยถาม

"อ๋อ พอดีกวินมีงานด่วนค่ะ กวินฝากขอโทษคุณเวียร์ด้วยที่ต้องเสียมารยาทกลับก่อนค่ะ"

"อ๋อครับ"

"แต่ไม่ต้องห่วงนะคะ ยังมีพราวนั่งทานข้าวเป็นเพื่อนอยู่ค่ะ" หญิงสาวเอ่ยยิ้มๆ

"ขอบคุณนะครับ" เวียร์คลี่รอยยิ้มส่งกลับไป

"ว่าแต่คุณเวียร์อยากทานอะไรเพิ่มมั้ยคะ" เธอเอ่ยขึ้น ก่อนที่จะโน้มตัวเข้าไปหาชายหนุ่มเล็กน้อย

"เอ่อ...ไม่เป็นอะไรครับ แค่นี้ก็พอแล้ว"

"งั้นทานข้าวกันนะคะ เดี๋ยวอาหารจะจืดก่อน" เธอเอ่ยพร้อมกับตักอาหารใส่จานให้กับชายหนุ่ม พร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ

"ครับ" ชายหนุ่มเอ่ยตอบรับ ก่อนที่จะเริ่มทานอาหารตรงหน้าตามมารยาท ใจจริงกูอยากกลับแล้ว แต่ที่ยังนั่งอยู่ตรงนี้ก็แค่ตามมารยาทเท่านั้น

ทั้งคู่นั่งทานอาหารอยู่ด้วยกันนานหลายนาที ก่อนที่ชายหนุ่มจะเริ่มรู้สึกแปลกๆ กับเรือนร่างของตัวเอง เขาเริ่มรู้สึกร้อนรุ่มอยู่ในกายก่อนที่จะเริ่มคุมอาการในตัวไม่อยู่ เวียร์เริ่มเกิดอาการภาพหลอนเห็นพราวฟ้าเป็นหญิงสาวอีกคนที่อยู่ในความทรงจำของตัวเอง ก่อนที่เขาจะรู้สึกตัวว่าตัวเองโดนยาแน่นอน

"เอ่อ...พอดีผมขอตัวก่อนนะครับ พอดีลืมของไว้บนห้องครับ" ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมกับยันตัวลุกขึ้นยืนทันทีโดยที่ไม่ได้สนใจเธอที่นั่งอยู่ตรงหน้า ก่อนที่จะรีบเดินออกไปทันที

"คุณหนีพราวไม่พ้นหรอกค่ะ" หญิงสาวเอ่ยขึ้นพร้อมกับยกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย ก่อนที่จะเคลียร์ทุกอย่างให้เสร็จแล้วรีบตามชายหนุ่มขึ้นไปทันที เรื่องห้องของเวียร์ไม่ต้องสงสัยว่าเธอรู้ได้ยังไง ที่เธอรู้ก็เพราะว่าห้องที่เธอพักอยู่มันอยู่ตรงข้ามกับห้องของชายหนุ่ม

ชายหนุ่มเดินวนไปวนมาอยู่ภายในห้องอย่างกระวนกระวายใจ ร่างกายของเขาตอนนี้มันต้องการปลดปล่อยเอามากๆ ตั้งแต่ที่เขาขึ้นมาบนห้อง เขาได้โทรหาเลขาคนสนิทของเขาแล้ว ในเมื่อมันต้องปลดปล่อยเขาก็จะยอมปลดปล่อยมันออกมา แต่จะไม่ยอมปลดปล่อยกับพราวฟ้าแน่นอน

ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นทำให้ชายหนุ่มเดินไปเปิดประตูห้องในทันที เพราะคิดว่าเลขาส่งคนมาให้เขาแล้ว ชายหนุ่มจึงรีบเปิดประตูแบบไม่คิดอะไรเลย ทันทีที่ประตูห้องถูกเปิดเวียร์ก็เห็นเรือนร่างของคนตรงหน้าทันที ทำเอากูอยากปิดประตูหนีเลยครับ!

"คุณพราวฟ้า" เวียร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตกใจเล็กน้อย

"เอ่อ...พอดีห้องพราวน้ำไม่ไหลค่ะ พราวขอยืมห้องน้ำของคุณเวียร์หน่อยได้มั้ยคะ" เธอเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้ม ก่อนที่จะเดินเลี่ยงเข้าไปภายในห้องทันที โดยที่ไม่รอให้เจ้าห้องอนุญาต

"งานหยาบ!" เวียร์เอ่ยบ่นพึมพำก่อนที่จะปิดประตูห้องลง แล้วเดินกลับมาทิ้งตัวนั่งลงที่โซฟาอย่างใจเย็น เขาพยายามทำตัวให้ปกติที่สุด

เรือนร่างเล็กหายเข้าไปในห้องน้ำอยู่นานหลายนาที ก่อนที่จะเดินออกมาหยุดยืนอยู่ตรงโซฟาตรงที่ชายหนุ่มนั่งอยู่ เวียร์เงยหน้าขึ้นสบตาคนตัวเล็กทันที แค่เงยหน้าขึ้นสบตาเธอเพียงครู่เดียวเท่านั้น เขาก็อยากจะเดินหนีมันเดี๋ยวนี้เลยด้วยซ้ำ ก็พราวฟ้าเล่นถอดเสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่ออกหมดทุกชิ้น เขาเห็นทุกส่วนที่อยู่บนตัวเธอทั้งหมด เสียสายตากูฉิบหาย

"ให้พราวช่วยไหมคะ เรื่องแบบนี้พราวถนัดนะคะ" พราวฟ้าเอ่ยขึ้นพร้อมกับทิ้งตัวนั่งลงระหว่างเรียวขาของเวียร์ ก่อนที่จะโน้มเรือนร่างเข้าไปหาชายหนุ่ม

"เอ่อ..." ชายหนุ่มตะกุกตะกัก เขาตกใจที่โดนพราวฟ้าลุกแรงขนาดนี้

"ไม่ต้องเกร็งนะคะ พราวช่วยได้นะคะ" เธอยังคงเอ่ยยิ้มๆ

"ไม่เป็นไรครับ ผมช่วยตัวเองได้ เชิญคุณพราวใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยด้วย" ชายหนุ่มเอ่ยพร้อมกับพยายามขยับเรือนร่างออกจากพราวฟ้า เขาพยายามขยับตัวออกจากเธอแบบที่ไม่ให้โดนเรือนร่างเล็ก

"แต่พราวอยากช่วยนะคะ" เธอเอ่ยยังคงใจสู้ พยายามอ่อยชายหนุ่มจะสุดความสามารถ

"แต่กูไม่ต้องการ เชิญออกไป" ความอดทนคนเรามันขีดจำกัด เขาเองก็เช่นกัน เวียร์เริ่มทำสีหน้าไม่พอใจ

"อุ๊ย! รุนแรงจังเลย"

"ออกไป!" ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงดุดัน ทำให้เรือนร่างเล็กสะดุ้งตัวเล็กน้อย แต่เธอก็ยังไม่ยอมปล่อยให้ชายหนุ่มเป็นอิสระอยู่ดี

ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นหลายครั้งติดต่อกัน ทำให้เรือนร่างเล็กรู้สึกเสียอารมณ์ ก่อนที่จะปล่อยให้ชายหนุ่มเป็นอิสระก่อนที่เธอจะเดินเข้าไปภายในห้องนอนของเวียร์ ทันทีที่ชายหนุ่มเป็นอิสระแล้วเขาก็รีบยันตัวลุกขึ้นทันที ก่อนที่จะรีบเดินไปเปิดประตูห้อง

"มาส่งเครื่องดื่มค่ะ" หญิงสาวเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้ม ในมือของเธอมีเครื่องดื่มอยู่

"ไอ้ภูมิให้มาส่งใช่มั้ย" เวียร์เอ่ยถาม เพราะคิดว่าคนนี้คงเป็นคนที่เลขาคนสนิทส่งมาให้แน่นอน เพราะกูไม่ได้สั่งเครื่องดื่ม

"เอ่อ.." คนตัวเล็กยังไม่ทันที่จะได้เอ่ยคำพูดใดออกมา ก็ถูกเรือนร่างใหญ่คว้าตัวเข้าไปประชิดเรือนร่างใหญ่แล้ว

"คุณ!" หญิงสาวเอ่ยน้ำเสียงตกใจทันทีที่เธอถูกเขาคว้าตัวไป แล้วทุกๆ อย่างมันก็เกิดขึ้นเร็วมากจนคนตัวเล็กตั้งตัวไม่ทัน ไม่มีโอกาสได้เอ่ยพูดคำใดเลยสักนิดเดียว เพราะว่าถูกเขาปิดปากไว้ตลอดเวลา แต่เป็นถูกริมฝีปากของเขาปิดปากเธอไว้ตั้งหาก ก่อนที่เวียร์จะลากเรือนร่างเล็กมาที่โซฟาตัวใหญ่ ผลักเธอให้นั่งลงไปที่โซฟาใหญ่ก่อนที่จะขึ้นคร่อมเธอบนโซฟาทันที

"คุณเวียร์!" เสียงของพราวฟ้าเอ่ยขึ้นเสียงดัง เรียกสายตาของเวียร์ทันที แต่แล้วยังไงกูไม่ได้สนใจเธอสักหน่อย

"ออกไป!" เวียร์เอ่ยขึ้นเสียงดัง ก่อนที่จะหันมาประกบริมฝีปากเล็กที่นอนนิ่งอยู่บนโซฟาทันที เขาไม่สนใจสายตาของพราวฟ้าด้วยซ้ำ แล้วก็ไม่ได้สนใจคนตัวเล็กที่นอนอยู่ใต้เรือนร่างของตัวเองเช่นกัน

"ทุเรศ!" พราวฟ้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ ก่อนที่จะรีบเดินออกจากห้องไปทันที ใครจะโง่ยืนดูอยู่ก็บ้าแล้ว

เสียงปิดประตูห้องดังปัง! ทันทีที่พราวฟ้าเดินออกไปแล้ว ภายในห้องก็เหลือแค่เวียร์แล้วก็คนตัวเล็กที่นอนอยู่ใต้เรือนร่างใหญ่ เวียร์ไม่ปล่อยให้เรือนร่างเล็กได้มีโอกาสพูดอะไรเลยสักคำ ชายหนุ่มกดจูบแบบดูดดื่มวิญญาณอยู่นานหลายนาที ก่อนที่เขาจะผละริมฝีปากออกจากเธอ แล้วอุ้มเธอในท่าเจ้าสาวเดินเข้าไปภายในห้องนอนทันที

******

อย่าลืมเก็บเข้าชั้น กดหัวใจ แล้วก็คอมเม้นท์เล็กๆ น้อยๆ เป็นกำลังใจให้ไรต์ด้วยน๊าาาา