로그인공유
บทที่ 3
게시일:
2026-04-07 17:49:3123:29 น.
เวลาล่วงเลยผ่านไปนานหลายชั่วโมงทั้งสองยังคงนั่งดื่มแอลกอฮอล์อยู่ด้วยกันเช่นเดิม ส่วนผู้หญิงที่คริสลากขึ้นมากินก่อนหน้านี้เธอได้กลับไปแล้ว ภายในห้องเหลือแค่ชายหนุ่มอยู่สองคน เวียร์นั่งดื่มอยู่เงียบๆ ส่วนคริสเองก็นั่งดื่มไปด้วยนั่งดูบรรยากาศที่ด้านล่างของสถานบันเทิงไปด้วย ห้องที่ทั้งคู่นั่งอยู่ตอนนี้เป็นห้องกระจกสีดำขนาดใหญ่ ด้านนอกจะมองไม่เห็นด้านใน แต่ด้านในมองเห็นด้านนอกทุกมุม ฝั่งซ้ายมือของห้องจะเชื่อมกับห้องนอนของคริสอยู่ ส่วนมากจะเรียกว่าห้องเชือดเสียมากกว่า "อยู่มาได้ตั้งหลายปี มีอะไรไปสะกิดใจว่ะ! ทำไมถึงคิดถึงเขาขึ้นมาได้อีก" คริสเอ่ยถามขึ้นพร้อมกับยกแก้วแอลกฮอล์ขึ้นมาดื่มจนหมดแก้ว ไม่วายสายตาของชายหนุ่มก็ยังคงจับจ้องมองไปที่ลูกค้าสาวที่เต้นกันอยู่ด้านล่างอย่างสนุกสนาน "สมองกูมันคงว่างเกินไปมั้ง" เวียร์เอ่ยตอบพร้อมกับยันตัวลุกขึ้นยืน ก่อนที่จะเดินออกจากห้องไปเดินออกไปแบบดื้อๆไม่เอ่ยไม่กล่าวอะไร ทำคนที่นั่งอยู่ถึงกับนั่งมองตาปริบๆ "บทจะมาก็มา บทจะไปก็ไป" คริสเอ่ย เวียร์เดินลงมาที่ชั้นล่างก่อนที่จะเดินเลี่ยงออกไปที่ด้านหลังของสถานบันเทิง ชายหนุ่มเดินมาทิ้งตัวนั่งลงที่เก้าอี้ม้าหินอ่อนก่อนที่จะหยิบซองบุหรี่ออกมา เขาหยิบมวลบุหรี่ออกมาหนึ่งมวลแล้วจุดไฟทันที ชายหนุ่มนั่งอัดสารนิโคตินเข้าปอดอยู่นานหลายนาที ก่อนที่จะทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้นแล้วใช้เท้าเหยียบก้นบุหรี่ให้ไฟที่ติดอยู่มันดับสนิท ก่อนที่จะยันตัวลุกขึ้นยืนแล้วเดินกลับมาที่รถของตัวเองทันที "ปล่อยหนู! บอกให้ปล่อย!" เสียงของผู้หญิงดังขึ้นอยู่ทางขวามือของรถที่จอดห่างออกไปสามสี่คัน "ไปกับเสี่ย เดี๋ยวเสี่ยจะเลี้ยงดูอย่างดี" "ช่วยด้วย! ช่วยด้วยค่ะ!" รอบนี้เธอส่งเสียงร้องตะโกนขอความช่วยเหลือ ทำให้เวียร์รีบวิ่งมาตามต้นเสียงที่ส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลืออยู่ทันที ทันทีที่ชายหนุ่มวิ่งมาถึง ภาพตรงหน้าของเขาตอนนี้ก็คือหญิงสาวที่กำลังถูกชายวัยกลางคนกำลังจับตัวเธอยัดใส่เข้าไปในรถ แต่หญิงสาวก็พยายามใช้มือดันประตูรถเอาไว้เพื่อที่จะไม่ให้ตัวเองเข้าไปอยู่ในรถของชายวัยกลางคน เวียร์รีบเดินเข้าไปกระชากแขนของชายวัยกลางคนให้ออกห่างจากหญิงสาวทันที "เห้ย! มึงเป็นใครวะ!" ชายวัยกลางคนสบถคำหยาบคายขึ้นมาอย่างหัวเสีย ที่เขาถูกเวียร์กระชากแขนอย่างแรง "เด็กมันไม่เล่นด้วย จะไปบังคับทำไม" เวียร์เอ่ยน้ำเสียงเรียบนิ่ง หันกลับไปมองหญิงสาวที่ยืนจับแขนของเขาอยู่ทางด้านหลัง ก่อนที่เขาจะเบิกตาโตทันทีที่เห็นว่าหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างหลังของเขาตอนนี้เป็นใคร "เธอ!" "คุณ!" "เด็กมึงเหรอ?" ชายวัยกลางคนเอ่ยขึ้นทันทีที่ดูเหมือนว่าทั้งคู่จะรู้จักกัน แต่จะทำไงได้กูอยากได้ก็ต้องได้ "เธอมาทำอะไรที่นี่" เวียร์เอ่ยถามหญิงสาวแทนการตอบคำถามของชายวัยกลางคน "พายมาทำงานค่ะ" หญิงสาวที่เวียร์ช่วยไว้ คือพะพาย เธอเป็นคนที่นอนกับเวียร์เมื่อคืน เป็นคนที่ไอ้ภูมิไม่ส่งมาแต่เขาเข้าใจผิดคิดว่าไอ้ภูมิส่งเด็กคนนี้มาให้ "พวกมึงเลิกคุยกันก่อนได้ไหม" ชายวัยกลางคนเอ่ยขึ้นพร้อมกับเรียวแขนแกร่งของเวียร์ให้หันกลับมาสนใจที่เขา "เสือก!" เวียร์สบถด่าเสียงดัง เขากำลังหัวเสียไม่รู้ว่าหัวเสียเพราะอะไรกันแน่ หัวเสียเพราะชายวัยกลางคืน หรือหัวเสียเพราะเจอเธอที่นี่ "เด็กคนนี้กูจ่ายเงินแล้ว มึงไม่มีสิทธิ์" "คุณอย่าพูดมั่วๆ หนูไม่ได้ขายตัว หนูมาทำงาน" พะพายเอ่ยตอบกลับชายวัยกลางคนทันที "แต่กูจ่ายเงินแล้ว" ชายวัยกลางคนเอ่ยพร้อมกับยื่นมือหมายจะจับเรียวแขนเล็กเอาไว้ ทว่ายังไม่ทันที่จะได้ถึงตัวเธอ เวียร์ก็ปัดมือหนาของชายวัยกลางคนออกไปเสียก่อน "กูจ่ายเงินแล้ว กูก็ต้องได้ของ" "มึงจ่ายเงินกับใคร" เวียร์เอ่ย "การ์ดของที่นี่" "การ์ดคนไหน ที่นี่คือสถานที่บันเทิง ไม่ใช่ซ่อง!" เวียร์เอ่ยขึ้นอย่างหัวเสีย ทำให้หญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหลังของเขาสะดุ้งตกใจไปกับเสียงของเขาด้วย "กูเคยได้เด็กของที่นี่ไปแดกตั้งหลายคน ไม่เคยมีปัญหา มึงใหญ่โตมาจากไหนวะ!" "มึงจะเอาเด็กคนไหนไปแดกก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่เด็กคนนี้" เวียร์เอ่ย ผั๊วะ! ทันทีที่เวียร์เอ่ยจบประโยค ชายหนุ่มก็ปล่อยหมัดหนักๆ ให้กับชายวัยกลางคนทันที ทำให้ชายวัยกลางคนล้มลงไปที่พื้นโดยที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัวตั้งรับหมัดของเวียร์ ทันทีที่ชายวัยกลางคนล้มลงไปที่พื้นเวียร์ก็เดินไปขึ้นคร่อมเขาทันทีพร้อมกับฟาดหมัดใส่ใบหน้าชายวัยกลางคนแบบไม่ยั้งมือเลยสักนิดเดียว "อยากรู้อะไรอีกไหม กูจะได้ตอบคำถามมึงทีเดียว" เวียร์เอ่ยพร้อมกับจับคอเสื้อของชายวัยกลางคนเอาไว้แน่น "มึงรู้ไหมว่ากูเป็นใคร" ชายวัยกลางคนเอ่ยถาม ก่อนที่จะหัวเราะในลำคอเล็กน้อย ใบหน้าของเขาในตอนนี้เต็มไปด้วยเลือด "ขนาดมึงยังไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร แล้วกูจะรู้ไหม" "หึ!" ชายวัยกลางคนยกยิ้มที่มุมปากก่อนที่จะหัวเราะในลำคออีกครั้ง ทว่าครั้งนี้เวียร์คงจะไม่ทนอีกแล้ว ผั๊วะ! เวียร์ฟาดหมัดสุดท้ายเข้าไปเต็มแรง จนทำให้อีกฝ่ายสลบไปในทันที เวียร์ยันตัวลุกขึ้นจากเรือนร่างใหญ่ที่นอนแน่นิ่งอยู่กับพื้น ทันทีที่เขายันตัวลุกออกจากชายวัยกลางคนแล้ว เขาก็ยกมือหนาขึ้นปัดเสื้อผ้าที่มันยับเล็กน้อยก่อนที่จะหันมามองที่หญิงสาว "ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้" เวียร์เดินเข้ามาใกล้เรือนร่างเล็กมากขึ้น ตอนนี้เธอกำลังกลัวเขาเอามากๆ จากเมื่อครู่ที่ยืนดูเขาอยู่ เธอก็รับรู้ได้ในทันทีว่าเขาอันตรายกว่าที่คิด "เอ่อพาย..." "ชื่อพาย?" เวียร์เลิกคิ้วสูงเอ่ยย้ำกับชื่อของเธอ "ค่ะ" เธอพยักหน้าตอบรับ "เรื่องของเมื่อคืน" "พายลืมไปหมดแล้วค่ะ ตื่นมาก็จำอะไรไม่ได้แล้วค่ะ" "ดี!" เวียร์เอ่ยพร้อมกลับหันหลังให้กับพะพายทันที ก่อนที่เขาจะก้าวเขาเดินออกไป "เดี๋ยวค่ะ" พะพายเอ่ยเรียกชายหนุ่มเอาไว้ หมายจะขอบคุณที่เขาช่วยชีวิตเธอเอาไว้ในครั้งนี้ ทว่าเสียงเรียกของเธอมันไม่ได้ทำให้เขาหันมาสนใจเธอได้เลย เวียร์ไม่สนใจด้วยซ้ำ เขาเดินกลับมาที่รถของตัวเองก่อนที่จะขึ้นรถแล้วขับรถออกไปทันที หญิงสาวทำได้แค่เอ่ยขอบคุณเขาไปตามสายลม ก่อนที่เธอจะหันกลับมามองที่เรือนร่างของชายวัยกลางคนที่นอนจมกองเลือดอยู่ที่พื้น เธอเองก็กลัวเขาแต่เธอก็ยังคงมีความเป็นคนอยู่บ้าง หญิงสาวรีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้าไปหาการ์ดที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าสถานบันเทิง เธอบอกกับการ์ดว่าเห็นมีคนนอนจมกองเลือดอยู่ที่ลานจอดรถ แค่การ์ดได้ยินประโยคนั้นของเธอ การ์ดหลายสิบคนก็รีบวิ่งกันออกไปดูทันที ส่วนเธอก็รีบหนีหายเข้ากลีบเมฆเช่นกัน เพราะก็ไม่รู้จะอยู่ต่อทำไม ถ้าอยู่ต่อมีหวังเธอโดนชายวัยกลางคนเล่นงานอีกแน่ๆ ส่วนเรื่องของเวียร์เธอไม่ห่วงอะไรเลย เพราะถ้าเวียร์กล้ามีเรื่องแบบนี้ก็แสดงว่าเขาเองก็ใหญ่โตพอสมควร แต่ที่เธอห่วงในตอนนี้คือชีวิตของยายเธอเสียมากกว่า เพราะตอนนี้ผ่านมาหนึ่งเดือนแล้วเธอเพิ่งหาเงินได้แค่ไม่กี่หมื่นเอง ทั้งๆ ที่ค่ารักษาพยาบาลที่หมอแจ้งมันมากกว่าที่เธอมีอยู่ตอนนี้หลายสิบเท่า ****** คนหล่อเขาโหดเนาะว่าไหม โหดๆ แบบนี้หนูชอบมากค๊าาา~
최신 챕터
เมียในนาม (เวียร์&พะพาย) บทที่ 10
หลังจากที่ประโยคนั้นหลุดออกมาจากปากพะพาย ภายในรถหรูก็เงียบสงบลงอีกครั้ง ต่างคนต่างเงียบ ไม่มีใครพูดอะไรเลยสักคำชายหนุ่มขับรถเงียบๆ จู่ๆ ภายในใจของเขาก็รู้สึกว้าวุ่นขึ้นมาเสียดื้อๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะประโยคนั้นของเธอ หรือเป็นเพราะคนพูดมันเป็นเธอ หรืออาจจะเพราะทั้งสองอย่างก็ได้หนึ่งชั่วโมงผ่านไป รถหรูก็แล่นมาจอดอยู่ที่หน้าปากซอยทางเข้าบ้านของหญิงสาว พะพายบอกทางเขามาตลอด จนถึงจุดหมายปลายทาง เธอบอกให้เขาจอดแค่ตรงนี้ เพราะทางข้างในเริ่มแคบแล้ว"ส่งแค่ตรงนี้ก็พอแล้วค่ะคุณ เดินพายเดินเข้าไปเองค่ะ แค่นี้ก็ขอบคุณมากแล้วค่ะ" พะพายเอ่ยขึ้น ก่อนที่เธอจะยกมือไหว้ขอบคุณเขา"ดึกขนาดนี้ ใครจะบ้าปล่อยให้เธอเดินไปคนเดียว""พายเดินจนชินแล้วค่ะ เดินตั้งแต่เล็กจนโต""เดี๋ยวเดินไปส่ง" เขาเอ่ยพูด พร้อมกับจอดรถแอบข้างทางดีๆ แล้วดับเครื่องยนต์ทันที"เสียเวลาของคุณเปล่าๆ พายเดินได้ค่ะ""ฉันอยากเดินออกกำลังกายพอดี" ชายหนุ่มเอ่ยพูด ก่อนที่จะเปิดประตูรถ ก้าวลงจากรถทันทีพะพายมองตามแผ่นหลังกว้างของคนที่ก้าวลงจากรถไปอย่างงงๆ"เดินออกกำลังกายตอนตีสามกว่าๆ เนี่ยนะ?" เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะรีบเปิดประตูลงจากรถตาม
เมียในนาม (เวียร์&พะพาย) บทที่ 9
(คลับ GU)เวลา 15:45 น.รถสปอร์ตคันหรูแล่นมาจอดที่ลานจอดรถหน้าคลับหรูย่านใจกลางเมือง ทันทีที่รถยนต์จอดสนิท เวียร์ก็ก้าวเท้าลงมาจากรถทันที ชายหนุ่มที่อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบๆ ใบหน้านิ่งๆ ทำให้เขาดูมีเสน่ห์ขึ้นไปอีกชายหนุ่มเดินตรงเข้าไปภายในคลับ เวลานี้เป็นเวลาเตรียมเปิดให้บริการ จึงทำให้มีพนักงานอยู่เป็นบางส่วน แค่เขาก้าวเดินเข้ามาภายในคลับ พนักงานคนอื่นๆ ต่างก็โน้มตัวเอ่ยทักทายเขาทันที"สวัสดีครับคุณเวียร์" ไปรท์เอ่ยทักทายทันทีที่เห็นเพื่อนสนิทของผู้เป็นนาย"หวังว่ารอบนี้กูคงไม่เห็นอะไรทุเรศๆ อีกนะ" เวียร์เอ่ยขึ้น แค่ประโยคนี้ของเวียร์ก็ทำให้ไปรท์หลุดยิ้มออกมาทันทีไปรท์ไม่ได้เอ่ยตอบอะไร เขาเพียงพยักหน้าให้กับเวียร์เท่านั้น ก่อนที่จะเดินนำเวียร์ไปที่โซนvip เป็นโซนสำหรับสองหนุ่มโดยเฉพาะ เป็นโซนประจำเวลาที่ทั้งคู่อยากจะดื่มชายหนุ่มเดินมาทิ้งตัวนั่งลงที่โซฟาตัวใหญ่ ซึ่งมีคริสนั่งรออยู่ก่อนแล้ว เครื่องดื่ม อาหารว่างก็ถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อยหมดแล้ว"กูคิดว่ารอบนี้จะได้ยินเสียงครางอีก" เวียร์เอ่ยขึ้นแซวๆ"ติดใจเหรอ?" คริสเอ่ย"ติดใจก็เหี้ยแล้ว" เวียร์ส่ายหน้าไปมา ไอ้เหี้ยมันไม่เคยรู
เมียในนาม (เวียร์&พะพาย) บทที่ 8
มหาวิทยาลัย รถสปอร์ตคันหรูแล่นเข้ามาในรั้วมหาลัย ทำให้ทุกสายตาหันมาจับจ้องที่รถสปอร์ตทันที ชายหนุ่มขับรถมาจอดที่หน้าตึกคณะบริหารธุรกิจ ตามที่หญิงสาวเอ่ยบอก พะพายเลือกเรียนคณะนี้ เพราะคิดว่ามีประโยชน์กับเธอมากที่สุด อีกอย่างเธอถนัดทางด้านนี้มากกว่า ในเมื่อได้ทุนเรียนมา ก็ต้องเลือกในสิ่งที่คิดว่าตัวเองทำได้ดีที่สุด "ขอบคุณนะคะ ถ้าไม่ได้คุณ พายคงแย่" เธอรีบเอ่ยขอบคุณเขาทันทีที่รถยนต์จอดสนิท "อืม" เขาพยักหน้ารับ ทำสีหน้าเคร่งขรึม "ขอบคุณอีกครั้งนะคะ" เธอเอ่ยขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่จะเปิดประตูรถแล้วลงจากรถไปทันที เวียร์มองแผ่นหลังของคนตัวเล็กจนสุดสายตา ก่อนที่เธอจนหายลับไปจากสายตาของเขา หลังจากที่จอดมองดูอยู่สักพัก ชายหนุ่มก็เคลื่อนรถออกจากตรงนี้ทันที บริษัทรถยนต์ รถสปอร์ตคันหรูแล่นเข้ามาจอดที่ลานจอดรถvip เป็นโซนจอดระดับผู้บริหาร ประธานบริษัท เจ้าของบริษัทอย่างเวียร์ ทันทีที่รถยนต์จอดสนิท ร่างสูงใหญ่กำยำก็เปิดประตูลงจากรถสปอร์ตคันหรูทันที เวียร์เดินตรงเข้ามาภายในบริษัท พนักงานชายหญิงแล้วก็ลูกน้องคนสนิท ต่างก็พากันก้มหัวให้ทันทีที่เห็นเขา ชายหนุ่มเดินตรงไปที่ลิฟต์ส่วนตัวทันที โดย
เมียในนาม (เวียร์&พะพาย) บทที่ 7
เนื้อหาต่อจากเดิม... ในตอนแรกก็คิดว่าเขาจะไปส่ง แต่ที่ไหนได้เขาแค่มาส่งขึ้นรถก็เท่านั้นไม่ได้ไปส่งเธอด้วยตัวเอง เพราะเวียร์ให้ภูมิไปส่งแทน เขายังคงมีงานที่ต้องทำต่อ อีกอย่างเขาก็อยากพักผ่อนแล้ว "ส่งพายแค่หน้าปากซอยก็พอค่ะ" พะพายเอ่ยขึ้นหลังจากที่รถของภูมิกำลังแล่นเข้าไปภายในซอยเล็กๆ "ไม่เป็นไรครับ นายให้ผมเข้าไปส่งถึงหน้าบ้าน" ภูมิเอ่ย "บ้านของพายอยู่ลึกค่ะ ยิ่งขับเข้าไปในซอยก็ยิ่งแคบค่ะ ส่งแค่ตรงนี้ก็พอค่ะ" "ถ้างั้นเดี๋ยวผมจะเดินเข้าไปส่งครับ" ภูมิเอ่ยขึ้นพร้อมกับตีไฟเลี้ยวเข้าข้างทางทันที ก่อนที่จะจอดรถ "ไม่เป็นไรเลยค่ะ พายเกรงใจ" "อย่าทำให้ผมลำบากใจเลยนะครับ นายสั่งแล้วผมขัดคำสั่งไม่ได้จริงๆ" ภูมิเอ่ยย้ำน้ำเสียงจริงจัง ก่อนที่จะเปิดประตูรถเดินลงจากรถ แล้วเดินอ้อมไปเปิดประตูรถให้กับเรือนร่างเล็กทันที "ขอบคุณค่ะ" พะพายเอ่ยยิ้มๆ ก่อนที่จะเดินลงมาจากรถ แล้วเดินนำทางเข้าไปภายในซอยเล็กๆ มันก็จริงอย่างที่เธอพูดยิ่งเข้ามาในซอยลึกเท่าไหร่ ซอยก็ยิ่งแคบมากขึ้นกว่าเดิม สองข้างทางถึงจะมีบ้านคนถึงจะมีดวงไฟส่องแสงสว่าง ทว่าบ้านช่องกลับเงียบสนิทเหมือนกับว่าเป็นบ้านร้างทั้งๆ ที่บ้านก็มีคนอา
เมียในนาม (เวียร์&พะพาย) บทที่ 6
เนื้อหาต่อจากเดิม...เวียน์จ้องมองใบหน้าหวานอย่างจริงจัง เขาไม่วางตาจากเธอเลยสักนิดเดียว ที่ทำงานมีเยอะแยะทำไมไม่เลือกทำหน่อย ทำไมถึงเลือกมาในที่แบบนี้"พอค่ะ" พะพายกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่ลงคอก่อนที่จะเอ่ยตอบกลับเขาอย่างกล้าหาญ"กล้าดี" เวียร์ยกยิ้มที่มุมปากอย่างพอใจ กล้าดี กล้ามาที่ตอบแบบนี้"คุณถามพายก็แค่ตอบถามความจริง""ก็ไม่ได้ว่าอะไรซะหน่อย""ค่ะ""ที่บ้านจนมากเหรอถึงต้องใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้นแบบนี้" เวียร์เอ่ยถามน้ำเสียงดุ ก่อนที่จะฟาดมือหนาลงไปที่ขาอ่อนของพะพายเสียงดังฟังชัด ทำเอาเรือนร่างเล็กลูบขาตัวเองไปมาเพราะเจ็บที่ถูกมือใหญ่ตีเพียะ!"คุณ! พายเจ็บนะ" พะพายเอ่ย"ถ้าเจ็บก็แต่งตัวให้มันดีๆ" เวียร์เอ่ยขึ้นพร้อมกับเดินไปทิ้งตัวนั่งลงข้างพะพาย "บอกเหตุผลได้ไหมทำไมถึงต้องทำงานอะไรแบบนี้""ก็มันได้เงินดี ได้เงินง่าย""รู้! มีเหตุผลอื่นอีกไหม""ไม่มีค่ะ" พะพายเอ่ยตอบพร้อมกับขยับเรือนร่างเล็กออกห่างจากเขาเพียงเล็กน้อย"ไม่ต้องหนี ยังไงก็หนีไม่พ้นอยู่ดี""..." พะพายนั่งนิ่งไม่ขยับตัวอีก"ได้เงินไปแล้ว เธอก็ควรทำงานนะ" เวียร์เอ่ยส่งสายตามองไปที่ซองเงินที่อยู่ในมือของพะพาย"คุณอยากให้พายทำอะ
เมียในนาม (เวียร์&พะพาย) บทที่ 5
เนื้อหาต่อจากเดิม..."ของเดิมพันของคุณเวียร์คืออะไรครับ" เสี่ยกิตเอ่ยถาม"เสี่ยมีของอะไรที่อยากได้เป็นพิเศษไหมครับ" เวียร์ไม่ได้เอ่ยตอบ ทว่าเขากลับเอ่ยถามถึงสิ่งที่เสี่ยกิตอยากได้แทน"มีซิครับ" เสี่ยกิตเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้า"ว่ามาเลยครับ""ผมอยากได้คนที่นั่งอยู่ข้างกายคุณเวียร์" เสี่ยกิตเอ่ย"หึ!" เวียร์หัวเราะในลำคอเล็กน้อย ก่อนที่จะหันไปมองที่พราวฟ้า เธอเองไม่ได้มีท่าทีตกใจ ดูนิ่งๆ ด้วยซ้ำคงเป็นเพราะเธอชินกับเรื่องพวกนี้แล้ว อีกอย่างเธอเป็นถึงลูกเจ้าของบ่อน เรื่องพวกนี้เธอคงเจอจนชินหมดแล้ว"แล้วสิ่งที่คุณเวียร์อยากได้คืออะไรเหรอคะ" พราวฟ้าเป็นคนเอ่ยถามขึ้นถึงของเดิมพัน เธอเองก็เริ่มอยากรู้ว่านอกจากเงินตรงหน้าแล้ว มีสิ่งไหนที่เขาอยากได้คืนอีก"พะพาย" เวียร์เอ่ยขึ้นสั้นๆ แต่ประโยคสั้นๆ ประโยคนี้ทำให้เสี่ยกิตรู้ว่าสิ่งที่เขาต้องการคืออะไร ภูมิเองก็ดูเหมือนจะรู้ แต่พราวฟ้ากลับไม่รู้ว่าสิ่งที่เวียร์เอ่ยมานั้นคืออะไร"ฮ่าๆ ได้ซิครับ" เสี่ยกิตหัวเราะร่าทันที ก่อนที่จะเอ่ยตอบตกลง"พะพายคืออะไรคะ" พราวฟ้าเอ่ยถามกับเวียร์ด้วยสีหน้าที่สงสัย"เดี๋ยวคุณก็รู้เอง ว่าแต่คุณจะยอมเป็นข
다른 추천
