บทที่ 2

(เช้าวันใหม่)

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นทำให้เจ้าของมือถือเอื้อมมือออกมาจากใต้ผ้าห่มควานหามือถือที่กำลังส่งเสียงอยู่ในตอนนี้ แล้วกดปิดเสียงของนาฬิกาปลุกในทันที ชายหนุ่มลืมตาตื่นขึ้นทันทีก่อนที่จะมองไปรอบๆ ห้อง สายตาคมของเขาเลื่อนมาหยุดมองอยู่ที่เรือนร่างเล็กที่นอนอยู่ข้างกายของเขา ก่อนที่ใบหน้าคมจะเผลอหลุดยิ้มออกมาเพียงครู่เดียวเท่านั้น ก่อนที่จะเปลี่ยนสีหน้าเป็นเรียบนิ่งเช่นเดิม

"ความรู้สึกแปลกใหม่ดี" เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา จ้องมองคนที่นอนอยู่ใต้ผ้าห่มอย่างจริงจัง ความรู้สึกแปลกใหม่ที่เขาว่าก็คือ ชายหนุ่มไม่เคยนอนร่วมเตียงกับสาวที่เลขาหามาให้เลยสักคน แต่เธอคนนี้เป็นคนแรกที่เขานอนร่วมเตียงด้วย หรือเป็นเพราะว่าเมื่อคืนเขาเผลอหลับไปโดยที่ไม่รู้ตัว แล้วที่สำคัญปกติแล้วผู้หญิงที่เลขาส่งมาให้จะเป็นคนคุมเกมมากกว่า เพราะว่าผู้หญิงที่ถูกส่งมาทุกคนจะเป็นงานกันหมดแล้ว ทว่ากับเธอคนนี้มันไม่ใช่เพราะดูจากเมื่อคืนแล้วเธอไม่เป็นงานอะไรเลยสักอย่าง อีกอย่างเมื่อคืนชายหนุ่มเป็นคนคุมเกม

"คุณ!" เรือนร่างเล็กลืมตาตื่นขึ้นมา ทันทีที่เห็นว่าเวียร์จ้องมองอยู่ก็ต้องตกใจ ทำให้ชายหนุ่มเบนหน้าหนีก่อนที่จะเอ่ย

"เท่าไหร่"

"อะไรคะ?" คนตัวเล็กเลิกคิ้วสูงสงสัยในคำพูดของชายหนุ่ม

"ค่าตัว"

"พายไม่ได้ขายนะคะ" เธอรีบเอ่ยตอบกลับเลยทันที ก่อนที่จะรีบยันตัวลุกขึ้นนั่งทันที แต่คงขยับแรงไปหน่อยทำให้เธอรู้สึกเจ็บที่ส่วนนั้นของเธอเล็กน้อย "โอ๊ย!"

"เป็นอะไร"

"ปะ...เปล่าค่ะ" เธอเอ่ยตอบตะกุกตะกัก ก่อนที่จะก้มมองเรือนร่างของตัวเอง เธออยู่ในสภาพที่ไม่ค่อยหน้ามองสักเท่าไหร่ ทำให้คนตัวเล็กใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที ก่อนที่จะกำผ้าห่มเอาไว้แน่น

ชายหนุ่มหันมาคว้ากระเป๋าสตางค์หนังสีดำ ก่อนที่จะหยิบเงินออกมาปึกใหญ่แล้วยื่นให้กับเรือนร่างเล็กพร้อมกับแนบนามบัตรไปด้วย แน่นอนว่าเงินมากมายขนาดนี้ยังไงเธอก็ต้องรับเอาไว้แน่นอน

"ถ้าไม่พอก็ติดต่อมาแล้วกัน" เวียร์เอ่ยขึ้นพร้อมกับยันตัวลุกขึ้นจากที่นอน แล้วเดินเข้าไปภายในห้องน้ำทันที

"2หมื่น" พะพายเอ่ยขึ้นทันทีที่นั่งนับเงินในมือเสร็จ ถามว่าอยากได้เงินไหม เธอเองก็อยากได้แต่เธอไม่ได้อยากแลกกับตัวเธอแบบนี้ เมื่อคืนที่เธอต้องขึ้นมาบนตึกเป็นเพราะว่าหัวหน้าสั่งให้เธอเอาเครื่องดื่มไปส่งที่ห้องของชายหนุ่ม ส่วนคนสั่งเครื่องดื่มคืนพราวฟ้าไม่ใช่เลขาคนสนิทของเวียร์ เธอไม่ได้ขายตัว เธอไม่ได้ถูกส่งมา เธอแค่เอาเครื่องดื่มขึ้นมาส่งตามคำสั่งก็แค่นั้น แต่เมื่อคืนเธอไม่มีโอกาสได้เอ่ยพูดอะไรเลยสักอย่างเดียว เพราะแค่เธอกำลังจะเอ่ยปากพูดก็ถูกเขาปิดปากจูบแล้วเรียบร้อย

"ถือว่ามันผิดพลาดก็แล้วกันนะพาย อย่างน้อยเธอก็ได้เงินไปรักษายาย" เธอเอ่ยพร้อมกับค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นยืนแล้วรีบเก็บเสื้อผ้าที่กองอยู่ที่พื้นขึ้นมาสวมใส่ให้เรียบร้อย แล้วก็รีบเดินออกจากห้องไปทันที เธอเดินออกไปพร้อมกับเงินในมือแล้วก็นามบัตรที่ชายหนุ่มให้ไว้

หญิงสาวเดินออกจากห้องไปได้สักพักใหญ่ๆ คนที่อยู่ในห้องน้ำก็เดินออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูที่พันอยู่รอบเอวแบบหลวมๆ ก่อนที่จะเดินมาทิ้งตัวนั่งลงที่ปลายเตียง หยิบผ้าขนหนูผืนเล็กขึ้นมาเช็ดผมที่เปียก ก่อนที่จะหันไปมองรอบๆ เธอคนนั้นไม่อยู่แล้ว ไปแล้ว ไปแบบไม่อำลา เวียร์ยกยิ้มที่มุมปากอย่างพอใจ ไม่รู้สิรู้แค่ว่าคนนั้นแปลกกว่าคืนอื่นๆ ไม่เหมือนคนอื่นๆ ที่เขาเคยกิน ชายหนุ่มวางผ้าขนหนูผืนเล็กลงที่ปลายเตียง ก่อนที่สายตาของเขาจะไปสะดุดเข้ากับรอยเลือดจุดเล็กๆ บนที่นอน รอยเลือดจุดนั้นมันอยู่ตรงที่เธอนอนเมื่อคืน

"ซิงเหรอ?" เวียร์เลิกคิ้วสูงเอ่ยพร้อมกับความคิดในหัวที่ไม่อยากจะเชื่อ เป็นไปไม่ได้ เธอจะซิงได้ยังไงก็ในเมื่อเธอเป็นผู้หญิงอย่างว่า แน่นอนว่ามือเขามันไวกว่าสมองของเขาแน่นอน พอสมองมันสงสัยเขาก็ต้องหาคำตอบให้กับเรื่องนี้

เรือนร่างใหญ่เดินไปที่หัวเตียงก่อนที่จะก้มหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรหาเลขาคนสนิททันที เพราะเมื่อคืนเขาเป็นคนบอกว่าให้มันส่งเด็กมาที่ห้องของเขา เด็กเมื่อคืนที่มันส่งมาอย่างน้อยมันก็ต้องรู้รายละเอียดมากกว่าเขาที่เป็นคนเย็บเธอแน่นอน

(ฮัลโหลครับนาย) กดโทรออกได้ไม่นานปลายสายก็รับสายของเขา ก่อนที่จะเอ่ยทักทาย

"เมื่อคืนมึงไปได้เด็กจากที่ไหนมา" เวียร์เอ่ยถามถึงหญิงสาวคนเมื่อคืนทันที

(ได้มาจากเจ๊มิวครับ ทำไมเหรอครับ) เจ๊มิวเจ้าของเด็กๆ ที่ชายหนุ่มชอบเรียกใช้อยู่บ่อยๆ ไม่ต้องห่วงเรื่องโรคภัยเด็กที่นี่ระดับลูกคุณหนูทั้งนั้น

"เธอชื่ออะไร"

(โฟกัสครับ)

"..." เวียร์นิ่งเงียบ กำลังพยายามทบทวนเรื่องราวของเมื่อคืน เขาจำได้ว่าเธอไม่ได้ชื่อนี้ เพราะเมื่อวานเหมือนจะได้ยินเด็กคนนั้นเรียกแทนตัวเองว่า 'พาย'

(นายมาอะไรหรือเปล่าครับ)

"เปล่า" เวียร์เอ่ยตอบ

"วันนี้ไม่เข้าบ่อนนะ มึงเข้าไปดูแลแทนกูด้วย" เวียร์เอ่ยก่อนที่จะกดตัดสายทิ้งไป

หลังจากที่เขากดตัดสายทิ้งแล้ว ชายหนุ่มก็มานั่งครุ่นคิดเรื่องของเด็กคนเมื่อคืน เธอไม่ได้เป็นเด็กที่ไอ้ภูมิส่งมาแล้วเธอมาจากไหน มาได้ยังไง เมื่อวานทุกอย่างมันรวดเร็วแล้วก็วุ่นวายไปหมดทำให้เขาไม่ทันได้ตั้งตัว พอเห็นเธอก็พุ่งตัวเข้าใส่เลยทันที หวังจะเอาตัวรอดจากพราวฟ้า แต่พอได้กลิ่นกายของเธอทุกอย่างก็ควบคุมไม่อยู่แล้ว

"หวังว่าคงจะไม่เจอกันอีก" เวียร์เอ่ย ก่อนที่จะหยุดคิดเรื่องราวของเธอในทันที คิดไปก็เท่านั้นคิดทำไมให้วุ่นวาย

ชายหนุ่มเดินกลับมาแต่งตัวที่หน้าตู้กระจก พอแต่งตัวเสร็จแล้วก็เก็บทุกอย่างที่เป็นของตัวเองเข้ากระเป๋าทันที ก่อนที่จะเดินลงมาเช็คเอ้าท์ที่เคาน์เตอร์ของโรงแรม แล้วกลับเข้ากรุงเทพทันทีเพราะหมดธุระที่นี่แล้ว

2ชั่วโมงผ่านไป

รถสปอร์ตคันหรูแล่นเข้ามาจอดที่หน้าสถานบันเทิงแห่งหนึ่ง ทันทีที่รถยนต์จอดสนิทเจ้าของรถก็เปิดประตูก้าวขาลงจากรถทันที เวีรย์เดินใส่แว่นดำเข้าไปภายในสถานบันเทิง ตอนนี้สถานบันเทิงปิดอยู่ยังไม่ใช่เวลาทำการ ทำให้ข้างหน้าสถานบันเทิงไม่มีการ์ดเฝ้า จะมีคนเฝ้าก็แค่ภายในเท่านั้น

"สวัสดีครับคุณเวียร์" ไปรท์ การ์ดคนสนิทของเจ้าของสถานบันเทิงแห่งนี้ ชายหนุ่มก้มหัวทักทายทันทีที่เห็นว่าบุคคลที่เดินเข้ามาคืนเวียร์

"อืม ไอ้คริสอยู่ใช่ไหม" เวียร์เอ่ยถามพร้อมกับส่งสายตามองไปที่ชั้นบนของสถานบันเทิง ชั้นบนจะเป็นห้องกระจกสีดำสนิท คนข้างนอกมองไม่เห็นข้างใน ทว่าคนข้างในสามารถมองเห็นคนข้างนอกได้ทั้งหมดสามร้อยหกสิบองศา

"อยู่ครับ แต่ว่า" ไปรท์เอ่ยตอบยังไม่ทันจบประโยค เวียร์ก็ยกยิ้มมุมปากรับคำตอบนั้นทันที ก่อนที่จะเดินขึ้นมาที่ชั้นบนโดยที่เขายังฟังคำตอบของไปรท์ไม่ครบทุกคำ

ชายหนุ่มเดินตรงดิ่งขึ้นมาที่ชั้นบน เดินตรงไปที่ห้องของเจ้าของที่นี่ก่อนที่เวียร์จะผลักประตูเข้าไปทันที สิ่งที่อยู่ตรงหน้าทำเอาเขาอยากจะมุดดินหนีทันที อันที่จริงก็รู้อยู่แล้วว่ามันทำกิจกรรมอยู่ แต่กูก็ไม่รู้ว่าพวกมึงจะเล่นกันกลางห้องตรงโซฟาขนาดนี้

"กรี๊ด!!!" เสียงผู้หญิงร้องกรี๊ดก่อนที่จะรีบวิ่งเข้าไปภายในห้องนอนทันที เวียร์ไม่ได้มองที่หญิงสาว เขาจ้องมองที่เจ้าของสถานบันเทิงมากกว่า อุบาทว์ลูกกระตากูฉิบหา.ยเลย

"ไอ้เหี้ยเวียร์!" คริส เจ้าของสถานที่บันเทิงแห่งนี้ เขาเป็นผู้ชายเจ้าชู้ไม่คิดจะผูกพันกับใคร กินทิ้งกินขว้าง เป็นเพื่อนสนิทคนเดียวของเวียร์ เพื่อนสนิทตั้งแต่เล็กๆ เขาทั้งคู่โตมากด้วยกัน รู้ใจกันเป็นที่สุด

"อัปรี..ย์ฉิบหาย เสียสายตากูหมด" เวียร์เอ่ยพร้อมกับเดินไปทิ้งตัวนั่งลงที่โซฟาตัวใหญ่กลางห้อง ก่อนที่จะหันมามองเพื่อนสนิทที่นั่งเอาหมอนอิงปกปิดส่วนนั้นเอาไว้

"มึงมีเหี้ยอะไรเนี่ย" คริสเอ่ยถามอย่างหัวเสีย หมดอารมณ์เลยกู จากตั้งๆ ตอนนี้มันหดหู่หมดแล้วไอ้ฉิบหาย

"อยากแดกเหล้า"

"ข้างล่างก็มี มึงจะขึ้นมาข้างบนทำเพื่อ" คริสหันไปเอ่ยถามก่อนที่จะยันตัวลุกขึ้นยืนแล้วรีบเดินเข้าไปในห้องนอนทันที

คริสหายเข้าไปในห้องนอนอยู่นานเป็นชั่วโมง ดูจากเสียงครางของผู้หญิงคนนั้นแล้วดูท่าทางมึงคงเข้าไปเย็บกันต่อชัวร์ เวียร์ส่ายหน้าไปมาอย่างเอือมระอา สรุปแล้วกูมานั่งเฝ้าพวกมันเย็บกัน สรุปแล้วกูมันนั่งฟังเสียงมันเย็บกัน เจริญเถอะกู

เสียงครางของหญิงสาวดังอยู่นานเป็นชั่วโมงก่อนที่เสียงครางจะเงียบหายไป หลังจากเสียงครางเงียบหายไปได้สักพักชายหนุ่มก็เดินออกมาจากห้องนอน คริสเดินออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูที่พันอยู่รอบเอวหลวมๆ ชายหนุ่มเดินมาทิ้งตัวนั่งลงที่โซฟาข้างกายของเวียร์

"กูหมดคำจะพูดกลับมึง" คริสเอ่ยขึ้นพร้อมกับเอนกายพิงโซฟา

"แดกเหล้าเป็นเพื่อนหน่อย" เวียร์เอ่ยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"ทำไม คิดถึงเขาอีกแล้วเหรอ"

"เปล่า กูแค่เบื่อๆ"

"สายตาของมึงมันฟ้อง" คริสเอ่ยพร้อมกับหันมาจ้องมองใบหน้าคมของเพื่อนสนิทอย่างเวียร์

"..." เวียร์นิ่งเงียบเบนหน้าหนีคริสทันที

"หึ! หลบตากู" คริสหัวเราะในลำคอเล็กน้อย ก่อนที่จะเรียกเด็กๆ ให้เอาเหล้ามาเสิร์ฟถึงบนห้องทันที ในเมื่อเพื่อนอย่างแดกเหล้า เขาก็พร้อมที่จะสนองให้เพื่อนทันทีเช่นกัน พูดแทงใจดำมันไปขนาดนี้มีหวังคืนนี้มันคงเมาหัวทิ่มแน่นอน

******

เขา? เขา? เขา?

เขาที่คริสว่าจะเป็นใครน๊า~

ทำไมถึงทำให้คนหล่อของเราเสียอาการได้ขนาดนี้