บทที่ 4

(หลายอาทิตย์ผ่านไป)

(บ่อน MR.)

ผู้คนมากมายชายหญิง บางคนก็มากับภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย บางคนก็มากับเด็กที่เลี้ยงดู บางคนก็มากับเมียลับๆ ซ่อนๆ ที่นี่คือแหล่งอบายมุขทุกๆ อย่างทั้งพนันทั้งเหล้าเบียร์ อีกทั้งยังมีงานบริการอีกด้วย เวียร์ดูแลที่นี่ต่อจากรุ่นพ่อ หลังจากที่พ่อเสียไปได้หลายปีเวียร์ก็รับไม้ต่อให้มาดูแลที่นี่ต่อ เขาเป็นนักธุรกิจวัยรุ่นสมัยใหม่เขาจับทางธุรกิจได้ดี มันเลยทำให้บ่อนMR. เจริญรุ่งเรืองไปได้ไกลกว่าตอนที่พ่อของเขาควบคุมอยู่

"วันนี้มีของเข้ามา นายจะไปดูไหมครับ" ของที่ว่าคือผู้หญิง

ผู้หญิงที่เข้ามาที่นี่เข้ามาด้วยใจทั้งหมด ไม่มีการบังคับขู่ขืนใจทั้งนั้น เธอสมัครเสนอตัวเข้ามากันเองถึงที่นี่จะเป็นที่ไม่ดี ที่สีเทาสีดำ แต่ที่นี่ก็ไม่เคยบังคับใจใครทั้งนั้น ทุกคนล้วนเข้ามาด้วยใจของตัวเอง

"ไม่ มึงจัดการเลย"

"แล้วที่บริษัทล่ะครับ" ภูมิเลขาคนสนิทเอ่ยถาม เพราะหลายอาทิตย์แล้วที่เขาไม่ยอมเข้าไปที่บริษัท แต่ถึงเขาจะไม่เข้าไป ก็ไม่เป็นอะไร เพราะที่บริษัทปกติดีทุกอย่าง ภูมิจัดการงานทุกอย่างแทนเขาหมดแล้ว ภูมิเป็นเลขาคนสนิทคนเดียวที่ทำทุกอย่างแทนให้กับเวียร์ เรียกได้ว่าอยู่กันมานานอยู่กันจนรู้ใจ อีกอย่างเขาทั้งคู่ก็โตมาด้วยกัน

"ไม่เข้า"

"ครับ"

"ขอกาแฟแก้ว" เวียร์เอ่ยพร้อมกับปัดมือไล่ให้ภูมิออกไป ก่อนที่เขาจะเอนหลังพิงกับเก้าอี้ตัวโปรดแล้วหลับตาลงทันที

ทันทีที่ภูมิเดินออกไปจากห้องแล้ว เวียร์พักสายตาได้ไม่นานเสียงเคาะประห้องก็ดังขึ้น ปลุกให้คนที่นอนหลับอยู่บนเก้าอี้ลืมตาตื่นขึ้นมาทันที

ก๊อกๆ

"เชิญ" ชายหนุ่มเอ่ยอนุญาตให้บุคคลภายนอกเข้ามาได้

"กาแฟค่ะคุณเวียร์" บุคคลที่เปิดประตูเข้ามาใหม่ เป็นบุคคลที่เขาไม่อยากเจอมากที่สุด วันนั้นก็พยายามทำทุกอย่างให้รอดมาได้แล้ว ทำไมวันนี้ถึงยังตามมาวุ่นวายอีก

"คุณพราว!"

"ค่ะ พราวเอง" เธอเดินถือแก้วกาแฟตรงเข้ามาทันที ก่อนที่จะวางแก้วกาแฟลงตรงหน้าของชายหนุ่ม พราวฟ้าเดินเข้ามาหาเวียร์ที่โต๊ะ ก่อนที่เธอจะขึ้นนั่งบนโต๊ะทำงานของชายหนุ่ม

"พราวคิดถึงคุณจะแย่อยู่แล้ว" พราวฟ้าเอ่ยขึ้นพร้อมกับโน้มตัวลงไปหาเวียร์เล็กน้อย

"มีธุระสำคัญหรือเปล่าครับ" เวียร์เอ่ยถามพร้อมกับยันตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที ก่อนที่จะเดินตรงมาทิ้งตัวนั่งลงที่โซฟาแทน

"แค่คิดถึง พอเป็นธุระสำคัญได้ไหมคะ" เธอเอ่ยถามพร้อมกับขยับตัวลงจากโต๊ะที่เธอเพิ่งจะขึ้นไปนั่งเมื่อครู่

"ฮ่าๆ" เวียร์หัวเราะออกมาเล็กน้อย ก่อนที่เสียงเคาะประตูห้องจะดังขึ้นอีกครั้ง

ก๊อกๆ

"เชิญ"

"เสี่ยกิตมาครับนาย" ภูมิเอ่ย ก่อนที่จะหันไปมองที่พราวฟ้าแล้วหันกลับมาสนใจที่เวียร์ต่อ

"เชิญเข้ามา" เวียร์หันไปเอ่ยกับภูมิ ก่อนที่จะหันกลับมาเอ่ยกับพราวฟ้า "ถ้าไม่มีอะไรสำคัญเชิญออกไปก่อนนะครับ"

"พราวนั่งรอได้ค่ะ คุณคุยธุระของคุณเลย" พราวฟ้าเอ่ยตอบ ก่อนที่จะเดินมาทิ้งตัวนั่งลงที่โซฟา ส่วนเวียร์เดินกลับไปนั่งลงที่เก้าอี้ตัวเดิมของเขา ก่อนที่จะหันไปพยักหน้าให้กับไอ้ภูมิ

ภูมิปิดประตูห้องลงได้ไม่นาน เพียงครู่เดียวประตูห้องก็ถูกเปิดเข้ามาใหม่อีกครั้ง ชายวัยกลางคนกับหญิงสาวเดินเข้ามาภายในห้องพร้อมกัน ทันทีที่เสี่ยกิตเดินเข้ามาภายในห้องแล้วประตูห้องก็ถูกปิดเช่นเดิม

"สวัสดีครับคุณเวียร์" เสี่ยกิตเอ่ยทักทายคนตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม ทว่าคนที่โดนทักทายกลับไม่ยิ้มด้วย เพราะผู้หญิงข้างกายที่เสี่ยกิตหิ้วมาด้วยคือ พะพายอีกแล้ว ทำไมทุกครั้งที่เจอกันต้องเจอกันในที่ที่มันไม่ดี ต้องเจอกันในเรื่องราวที่มันไม่ดีด้วย

"วันนี้ดูเหมือนคุณเวียร์จะอารมณ์ไม่ดีเลยนะครับ ให้ผมกลับก่อนได้นะครับ ไว้วันหลังเราค่อยมาเล่นด้วยกันใหม่" เสี่ยกิตเอ่ยยิ้มๆ พร้อมกับมือหนาที่โอบเอวเล็กเอาไว้

"ไม่เป็นไรครับ วันนี้อยากระบายอารมณ์พอดี" เวียร์เอ่ยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ก่อนที่จะยันตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ตัวโปรดแล้วเดินออกไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเสี่ยกิตทันที สายตาของเวียร์จับจ้องมองไปที่มือหนาของเสี่ยกิตที่กำลังโอบเอวเล็กเอาไว้ไม่วางตา

"สวัสดีคุณเวียร์ซิ" เสี่ยกิตเอ่ยขึ้นกับคนข้างกายที่พามา ก่อนที่เธอจะคลี่รอยยิ้มให้

"สวัสดีค่ะคุณเวียร์" พะพายเอ่ยสวัสดีเล็กน้อย ก่อนที่จะฉีกยิ้มให้กับเวียร์

"เชิญนั่งที่โต๊ะดีกว่าครับ" เวียร์ผายมือหนาไปที่โต๊ะใหญ่ที่อยู่มุมห้อง บนโต๊ะปูด้วยผ้าขนนุ่มสีขาวอมชมพูอ่อนๆ

"ไม่แนะนำให้รู้หน่อยเหรอครับ" เสี่ยกิตเอ่ยขึ้นพร้อมกับส่งสายตาไปที่พราวฟ้า ดูเหมือนว่าเสี่ยกิตกำลังให้ความสนใจกับพราวฟ้าเป็นพิเศษ เพราะการแต่งตัวของพราวฟ้าในวันนี้มันดูวาบหวิวไปทุกส่วน ยิ่งส่วนเนินอกเธอนั่นมันยิ่งทำให้ชายวัยกลางคนที่บ้ากามอย่างเสี่ยกิตสนใจ

"พราวฟ้าครับ ลูกสาวของเจ้าของบ่อนSD." เวียร์เอ่ยแนะนำทันที ก่อนที่จะหันไปมองที่พะพาย วันนี้พะพายเองก็แต่งตัวดูดีขึ้นกว่าทุกครั้งที่เจอกันมากๆ มันดูแปลกตาสำหรับเขาดี พะพายสวมใส่เดรสสายเดี่ยวสีแดงออกส้มๆ เป็นชุดที่รัดสัดส่วนพอสมควร

"ว้าว~ สองบ่อนใหญ่จะเกี่ยวดองกันหรือเปล่าครับแบบนี้" เสี่ยกิตเอ่ย สายตาของเขายังคงจับจ้องมองไปที่พราวฟ้าเช่นเดิม

"ก็ไม่แน่นะคะ" พราวฟ้าเอ่ยตอบยิ้มๆ ก่อนที่จะยันตัวลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงเข้ามาหาเวียร์ทันที

"เสียดายแย่เลยครับ" เสี่ยกิตเอ่ย

"เสียดายอะไรเหรอคะ" พราวฟ้าเอ่ยถาม พร้อมกับโอบกอดแขนแกร่งของเวียร์เอาไว้แน่น เวียร์เอ่ยก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรเพราะเขากำลังให้ความสนใจที่พะพายมากกว่าสิ่งอื่นที่อยู่ในห้องนี้

"เปล่าครับ ไม่มีอะไร" เสี่ยกิตเอ่ยตอบยิ้มๆ

"เชิญที่โต๊ะกันดีกว่าครับ" เวียร์เอ่ยเชิญอีกครั้ง

เสี่ยกิตพยักหน้ารับก่อนที่จะโอบเอวเล็กให้เดินตามไปนั่งที่โต๊ะ เสี่ยกิตนั่งลงที่เก้าอี้ก่อนที่จะโอบเอวเล็กให้นั่งลงที่ตักแกร่งของตัวเองทันที พะพายเหมือนจะมีอาการเกร็งๆ แล้วก็ดูจะขัดขืนในช่วงแรกเท่านั้น

"พราวฟ้าอยู่ร่วมโต๊ะได้ใช่ไหมคะ" พราวฟ้าเอ่ยถาม

"ครับ" เวียร์เอ่ยตอบ ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินไปนั่งร่วมโต๊ะกับเสี่ยกิต

ทันทีที่เดินมานั่งลงที่เก้าอี้ เวียร์ก็เอ่ยเรียกไอ้ภูมิให้เข้ามาภายในห้องทันที วันนี้มีนัดเล่นไพ่เล็กๆ น้อยๆ กับเสี่ยกิตพอดีเลยทำให้เขายังอยู่ที่บ่อนต่อ ไม่ได้หนีกลับไปนอนที่บ้านก่อนเหมือนทุกครั้ง

ภูมิมีหน้าที่แค่ทำไพ่เท่านั้น ชายหนุ่มทำไพ่อย่างเงียบๆ รอบมองสังเกตผู้เป็นนายของตัวเองอยู่เงียบๆ เขารับรู้ถึงความผิดปกติของนายตัวเองได้เป็นพิเศษ เพราะตั้งแต่ที่เริ่มเล่นไพ่เวียร์ก็เอาแต่จ้องมองที่พะพายไม่ละสายตาเลยด้วยซ้ำ เวียร์ไม่ได้สนใจในการเล่นไพ่ของตัวเองเลยสักนิด จนทำให้เขาเริ่มเสียเงินให้กับเสี่ยไปหลายล้านบาท เริ่มเสียจนภูมิเริ่มสะกิดเรียกสติเล็กน้อย ถึงเวียร์จะมีเงินเยอะแต่ถ้าเล่นเสียแบบนี้เรื่อยๆ ก็ไม่ได้เป็นผลดีเท่าไหร่

"วันนี้เหมือนจะเป็นวันของผมนะครับ" เสี่ยกิตเอ่ยยิ้มๆ มองไปที่เหรียญชิปสีดำที่วางอยู่ตรงหน้าของตัวเองมากมายหลายเหรียญ

"เกมยังไม่จบอย่าเพิ่งใจร้อนซิครับ" เวียร์เอ่ย

"คุณดูไม่มีสมาธินะคะ" พราวฟ้าเอ่ยกระซิบเสียงแผ่วเบาให้กับเวียร์

"เพราะมีคุณมั้ง" เวียร์เอ่ยตอบน้ำเสียงแผ่วเบา

"เพราะมีพราวฟ้าเลยไม่มีสมาธิเหรอคะ"

"ดวงซวยครับ"

"ฮ่าๆ" เสียงหัวเราะของภูมิดังขึ้นเล็กน้อย เรียกสายตาจากทุกคนได้เป็นอย่างดี จะไม่ให้หัวเราะได้ยังไง ก็ทุกประโยคที่พราวฟ้ากับเวียร์พูดคุยกันเขาได้ยินมันทั้งหมดนั่นแหละ

"ขอโทษครับ" ภูมิเอ่ยขอโทษทันทีก่อนที่จะรีบปิดปากเงียบ

"ผมอยากเปลี่ยนสิ่งของในการพนันครับ" เวียร์เอ่ยพร้อมกับส่งสายตามองไปที่พะพายอย่างจริงจัง ทำให้เรือนร่างเล็กรีบหลบสายตาเขาทันที

"ดีเหมือนกันครับ ผมก็อยากเปลี่ยน" เสี่ยกิตเอ่ยพร้อมกับส่งสายตามองมาที่พราวฟ้าเช่นกัน

"สามตาสุดท้ายครับ ใครชนะสองในสามก็เอาของเดิมพันไปได้เลย"

"ผมตกลง" เสี่ยกิตเอ่ยตอบกลับทันที ก่อนที่จะเอ่ยถามถึงของเดิมพันของเวียร์ว่าคืออะไร "ของเดิมพันของคุณเวียร์คืออะไรเหรอครับ?"

******

เหมือนกำลังเล่นสงครามทางประสาทอยู่

เห็นแววคนคลั่งรักแล้วนะ มีใครเห็นไหม

มีใครเห็นแบบที่ไรท์เห็นไหม