Partager

บทที่ 2

Auteur: Jiulin
last update Date de publication: 2025-11-25 11:23:41

“ท่านแม่”

เสียงเรียกของใครบางคนดังแว่วเข้ามาในหัวของเธอเบาๆ ไป๋ฉางอวี้ฝืนความเจ็บปวดพยายามลืมตาตื่นขึ้นมาทีละนิดแต่เมื่อดวงตาเปิดจนเต็มตากลับพบเพียงภาพบรรยากาศที่ไม่คุ้นเคย เพดานห้องที่ควรจะเป็นฝ้าแบบยุคสมัยใหม่ทำไมถึงได้มีแต่ขื่อไม้ที่ถูกวางขวางเอาไว้ระหว่างเสาต้นใหญ่อย่างไม่เป็นระเบียบนัก

‘ที่นี่มันที่ไหนกัน’

ไป๋ฉางอวี้ขยี้ตาอีกครั้งเธอหันไปมองรอบๆ ห้องและพบเข้ากับใบหน้าของเด็กชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากเธอนัก เสื้อผ้าที่มอมแมมในชุดจีนโบราณนั้นทำเอาไป๋ฉางอวี้อดไม่ได้ที่จะกรีดร้องดังลั่นจนเด็กชายตัวน้อยเป็นต้องรีบวิ่งไปหลบที่ด้านหลังเสาเรือนด้วยความรวดเร็ว

“ทะ ท่านแม่เป็นอะไรไปหรือขอรับ”

“ผีหลอก!”

“ห๋า! ท่านแม่พูดอะไรข้ากลัวแล้วนะขอรับ”

เด็กชายตัวน้อยที่เดิมยืนกอดเสาอยู่นั้นเป็นต้องรีบวิ่งขึ้นมานั่งบนปลายเตียงนอนของผู้เป็นมารดา เขานั่งขดตัวอยู่อย่างนั้นทั้งยังหันซ้ายมองขวาไปทั่วห้องอย่างหวาดกลัว

“ถะ ถอยออกไปนะอย่ามาหลอกมาหลอนฉันเลย ฉันจะทำบุญไปให้”

“ท่านแม่พูดอะไรข้าไม่เข้าใจ”

เด็กชายนั่งกอดเข่าซุกใบหน้าเล็กลงคล้ายคนหวาดกลัวจนตัวสั่น ไป๋ฉางอวี้จ้องมองใบหน้าเล็กนั้นอีกครั้ง ใบหน้าที่คล้ายคลึงกับเด็กชายที่เธอขับรถชนนั่นเหตุใดถึงมาโผล่อยู่ตรงนี้ได้นะ

“หนะ หนูเรียกฉันว่าอะไรนะ”

“ข้าเรียกท่านว่าท่านแม่ขอรับ”

‘แล้วทำไมถึงพูดจาแบบนั้นกันอย่าบอกนะว่าฉันทะลุมิติเข้ามาในยุคโบราณเหมือนในนิยายที่เคยอ่านผ่านๆ บ้าน่าไม่จริงหรอก!’

“ช่วยบอกฉัน ไม่ใช่สิ..ช่วยบอกข้าทีว่าที่นี่คือที่ไหน”

“ที่นี่ก็คือหมู่บ้านเฟิ่งหวงในตัวเมืองลั่วหนานอย่างไรเล่าขอรับ นี่ท่านแม่หกล้มจนลืมเลือนไปหมดแล้วงั้นหรือ”

“เมืองลั่วหนาน?”

เด็กน้อยพยักหน้าหงึกๆ ทั้งยังจ้องมองนางด้วยแววตาใสซื่อ

‘เมืองลั่วหนานนี่มันอยู่ส่วนไหนของประเทศจีนกันนะ มาโผล่ทำไมที่นี่กันอยากจะบ้าตายจริงๆ’

‘แล้วฉันข้ามมิติมาที่แห่งนี้ได้อย่างไรหรือว่าฉันตายไปจากโลกนั้นแล้วอย่างนั้นหรือ’

ไป๋ฉางอวี้ยังคงคิดไม่ตกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเวลานี้ เธอพยายามทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นแต่ยิ่งคิดมากเท่าใดก็ยังคงหาคำตอบให้ตนเองไม่ได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่

“ท่านแม่”

เสียงเรียกน้อยๆ ของเด็กชายทำให้ไป๋ฉางอวี้มีสติขึ้นมาอีกครั้ง เธอจ้องมองใบหน้าเล็กนั้นด้วยความรู้สึกหลากหลายเพราะไม่รู้ถึงความสัมพันธ์กับคนตรงหน้าจึงไม่รู้จะสนทนากันอย่างไร

ไป๋ฉางอวี้มองไปรอบๆ ห้องดวงตาก็สบเข้ากับคันฉ่องทองเหลืองที่วางตั้งอยู่บนโต๊ะไม้เตี้ยๆ ไม่ไกลจากเตียงนอนนัก นางลุกขึ้นก่อนจะไปส่องคันฉ่องนั้นแม้จะมองเห็นไม่ชัดเจนเท่าใดนักแต่ใบหน้าที่ละม้ายคล้ายคลึงกันนั้นทำให้เธออ้าปากค้างด้วยความมึนงง

‘มันมีด้วยหรือที่จะมีคนหน้าตาคล้ายกันดั่งฝาแฝดเช่นนี้ทั้งๆ ที่ไม่ได้เกิดจากพ่อแม่เดียวกัน อีกทั้งยังอยู่คนละยุคเช่นนี้บ้าน่าไม่จริงหรอก’

เธอตบหน้าของตนเองเพื่อเรียกสติอีกครั้งเผื่อว่าเรื่องที่พบเจออยู่ในตอนนี้จะเป็นเพียงแค่ความฝันแต่แล้วความเจ็บแสบที่ก่อตัวขึ้นทำให้รู้ได้ทันทีว่านี่คือเรื่องจริง!

‘สวรรค์นี่ฉันทะลุมิติมาจริงๆ หรือนี่แล้วเหตุใดถึงส่งมาอยู่ในที่แบบนี้กันเล่า’

ไป๋ฉางอวี้หันมองไปรอบๆ อีกครั้งสภาพห้องนอนที่ทรุดโทรมประตูหน้าต่างเกือบจะผุพังอยู่แล้ว

‘เก่าเกือบจะพังลงมาได้แล้วกระมัง พวกเขาอยู่ได้อย่างไรกันนะ’

เธอโอดครวญในใจก่อนจะหันไปมองเด็กน้อยอีกครั้ง

“คือเจ้าบอกว่าข้าหกล้มใช่หรือไม่”

“ขอรับ”

“นั่นอาจทำให้ข้าเลอะเลือนจนจดจำเรื่องราวก่อนหน้านี้ไม่ได้ไปบ้างเจ้าอย่าถือสาข้าเลยนะ”

เด็กน้อยจ้องมองนางก่อนจะพยักหน้าให้เล็กน้อย

“เจ้าหนูชื่ออะไรแล้วที่นี่คือที่ไหนช่วยเล่าให้ข้าฟังได้หรือไม่”

“...”

เวลาผ่านไปครึ่งชั่วยาม [1]

ไป๋ฉางอวี้หลังจากฟังเรื่องราวจากเด็กน้อยแล้วก็ออกมานั่งใช้ความคิดเพียงลำพังบนชิงช้าที่ถูกผูกเอาไว้ตรงต้นไม้ใหญ่หน้าริมรั้วบ้าน ในใจก็ยังคงไม่เชื่อว่าตนเองนั้นได้ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในยุคโบราณเช่นนี้ทั้งหยิกทั้งตีตนเองไปหลายครั้งก็ไม่เห็นจะมีอะไรเกิดขึ้นนอกจากความเจ็บปวดที่ได้รับบนผิวกายนี้

‘ของจริงแล้วกระมังทะลุมิติมาจริงๆ เฮ้อ..แล้วฉันจะกลับบ้านได้อย่างไรกันนะ’

แม้ในใจจะสับสนคิดถึงบ้านมากเพียงใดแต่เมื่อหันมองไปรอบๆ ที่นี่กับดูสงบกว่ายุคที่จากมาเสียอีก

ไป๋ฉางอวี้ขยี้ผมของนางอย่างแรงก่อนจะทุบไปที่ต้นขาเพื่อระบายอารมณ์ออกมาเมื่อไม่ได้ดั่งใจกับอะไรสักอย่างเหมือนในยุคที่เคยจากมา

แต่แล้วกำไลข้อมือที่นางสวมติดตัวอยู่ตลอดเวลานั้นอยู่ๆ ก็พลันเปร่งประกายแสงบางอย่างออกมาปรากฎให้เห็นเป็นหน้าจอสี่เหลี่ยมสีฟ้าบางเบา

“อะไรกันเนี่ย”

เมื่อจ้องมองที่หน้าจอสีฟ้าโปร่งใสนั้นก็ทำเอาไป๋ฉางอวี้ตกตะลึงไปไม่น้อย

“มะ มาได้อย่างไรกันนะ”

นางยื่นมือไปสัมผัสหน้าจอนั้นอย่างแผ่วเบาเมื่อนิ้วเรียวแตะไปที่ปุ่มเปิดปิด หน้าจอนั้นก็แสดงข้อมูลที่อยู่ภายในขึ้นมาทีละอย่างแต่ที่น่าตกใจมากไปกว่านั้นก็คือ

ระบบร้านค้าที่นางเคยเปิดเอาไว้ขายสินค้าในยุคที่จากมานั่นมาอยู่ในนี้! ได้อย่างไรกัน!

ข้าวของทุกชิ้นที่นางรังสรรค์หามาเพื่อขายนั้นอยู่ในนี้ทั้งหมดที่สำคัญยังสามารถค้นหาสินค้าจากร้านอื่นๆ ได้ด้วย

“แม่เจ้า! ใช้งานได้จริงหรือไม่นะ”

ไป๋ฉางอวี้หันมองไปรอบๆ บ้านเมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครเห็นนางจึงเร่งฝีเท้าเข้าไปในห้องครัวที่อยู่ใกล้ที่สุด นางเปิดระบบขึ้นมาอีกครั้งคิดอยากจะลองเลือกสินค้าออกมาสักชิ้น

อากาศที่นี่แม้จะเป็นช่วงกลางวันแต่กับเย็นยิ่งนักเมื่อคิดเห็นภาพของเด็กน้อยผู้เป็นบุตรชายของเจ้าของร่างนี้ที่ยืนตัวสั่นเพราะความหนาวเย็นของอากาศเหตุเพราะสวมใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้นทั้งยังเก่าและขาดจนไม่น่าใส่นางจึงลองเลือกสินค้าจากร้านของตนเองออกมาหนึ่งชิ้น

ไป๋ฉางอวี้เลือกผ้าห่มขนสัตว์หนานุ่มออกมาสามผืนแต่เมื่อจะค้นหาเสื้อผ้าสำหรับใส่ในยุคนี้กลับมีเพียงชุดคอสเพลย์ที่บางเบาเสียอย่างนั้น

‘แบบนี้ไม่ใช่ว่าต้องหาเงินเพิ่มเพื่อซื้อเสื้อผ้าใส่เอาเองหรอกหรือนี่’

ไป๋ฉางอวี้คิดดังนั้นจึงนำผ้าห่มวางไว้บนชั้นวางของ ผ้าเหล่านี้ยังสะอาดและมีกลิ่นหอมน่าจะยังไม่ต้องซักก่อนใช้นางจึงเดินออกไปจากห้องครัวก่อนจะเดินสำรวจบ้านหลังนี้อีกครั้ง

ตัวบ้านทำจากแผ่นไม้ขนาดใหญ่เรียงต่อกันแต่ในส่วนของห้องครัวที่นางเพิ่งออกมานั้นน่าจะทำจากดินและสีที่ดำคล้ำของผนังน่าจะเกิดจากควันหรือฝุ่นที่จับกันนานและขาดการดูแลอย่างแน่นอน

ดวงตาที่มองไปจนทั่วบ้านทำให้รู้ว่าบ้านหลังนี้นั้นข้าวของเครื่องใช้มีน้อยชิ้นยิ่งนัก พวกเขานำมันไปขายหรือว่าไม่มีใช้มาตั้งแต่แรกนั้นก็ไม่อาจรู้ได้

นางเดินไปจนถึงห้องโถงกลางบ้านที่น่าจะเป็นเพียงห้องเดียวที่ดูจะใหญ่สุดแล้ว ก่อนที่สองขาจะก้าวข้ามพ้นประตูไปดวงตาก็สบเข้ากับแผ่นหลังหนาของใครบางคนบุรุษหนุ่มผู้หนึ่งที่กำลังนั่งหันหลังให้นาง เสื้อผ้าที่ถูกปะชุนซ่อมแซมไปทั่วทั้งตัวนั้นทำเอานางอดที่จะเวทนาไม่ได้

‘รอยปะชุนนั่นฝีมือดีไม่ใช่เล่น ไป๋ฉางอวี้คนเก่าหรือใครที่เป็นคนทำกันแน่นะ’

- - - - - - - 

[1] ครึ่งชั่วยาม = 1 ชั่วโมง

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • เมื่อข้าทะลุมิติมาเลี้ยงครอบครัวพร้อมระบบวิเศษ   บทที่ 20

    -ตลาดจีนเมืองลั่วหนาน-ถนนในเมืองลั่วหนานทุกซอกทุกมุมในเวลานี้นั้นล้วนมีแต่เสียงจุดประทัดที่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งเมือง เทศกาลหยวนเซียวเวียนมาถึงอีกครั้งผู้คนในเมืองต่างก็ดูปรีติยินดี และพากันออกมาชื่นชมความงดงามของโคมไฟและลวดลายต่างๆ กันมากมายยิ่งนักกลุ่มเด็กน้อยก็กำลังวิ่งเล่นในตลาดเสียงหัวเราะของพวกเขาดังกึกก้องไปทั่ว เมื่อผ่านแผงขายขนมจีนโบราณนานาชนิดต่างก็หยุดแวะซื้อกันจนล้นมือ ขนมมากมายมากหน้าหลายตาเต็มแผงขายของไปหมดมีทั้งขนมถั่วแปบ ขนมเปี๊ยะและขนมทอดกรอบกลิ่นที่หอมหวานนั้นตลบอบอวลไปทั่วตลาด“ท่านแม่ข้าไปเรียนแล้วนะขอรับ”เหวินเซียวหยวนลูกชายเพียงคนเดียวของเหวินเซียวเย่และไป๋ฉางอวี้นั้นยืนทำแก้มป่องอยู่ตรงหน้าของนาง ท่าทางที่ดูมีความสุขเมื่อได้ออกไปร่ำเรียนกับเพื่อนๆ ทำให้ไป๋ฉางอวี้อดที่ยิ้มอย่างเอ็นดูให้เขาไม่ได้“ไปเถอะแต่เมื่อเช้าเจ้ากินข้าวเพียงนิดเดียวเอง เอาขนมนี่ติดตัวไปด้วยเผื่อจะหิว”“ขอบคุณขอรับท่านแม่”เหวินเซียวหยวนที่สะพายย่ามภายในบรรจุหนังสืออยู่ก็ยื่นมือไปรับเอาห่อขนมมาใส่ในย่ามของเขา ขนมที่ห่อมิดชิดแต่กลับมีกลิ่นหอมลอยออกมาจนผู้ที่ได้กลิ่นแทบจะน้ำลายไหลตามๆ ก

  • เมื่อข้าทะลุมิติมาเลี้ยงครอบครัวพร้อมระบบวิเศษ   บทที่ 19

    เหวินเซียวเย่ คือบุตรชายของหนึ่งในอนุใต้เท้าเว่ยผู้ที่หนีหายออกไปจากจวนเพราะถูกรองฮูหยินใส่ร้ายเรื่องคบชู้กับทหารในจวนทหารคนสนิทที่คอยอยู่เคียงข้างใต้เท้าเว่ยผู้นั้นถูกลงโทษโบยจนตายไป ก่อนหน้าที่จะรับโทษเขาได้วางแผนให้นางหนีออกไปจากจวนไม่ว่าใต้เท้าเว่ยจะออกตามหานางเท่าใดก็ไม่เคยได้พานพบกันอีกเลยฮูหยินเว่ยไม่คิดว่าบุตรชายที่เกิดจากสายเลือดที่แท้จริงของเขานั้นจะยังมีชีวิตอยู่ น่าเสียดายที่ใต้เท้าเว่ยไม่อาจพานพบเขาได้อีกแล้วลายปักผ้าที่ฮูหยินเว่ยยังคงทะนุถนอมมาจนถึงทุกวันนี้นั้นคือผ้าเช็ดหน้าที่มารดาของเหวินเซียวเย่เป็นคนทำขึ้นมา ลวดลายที่คล้ายคลึงกันกับของสามีไป๋ฉางอวี้เป็นเหตุให้นางโยงเรื่องราวทั้งหมดจนทั้งสองคนได้มาพบกันอีกครั้ง“ฮูหยินแม้ว่าข้าจะมีสายเลือดตระกูลเว่ยก็จริงแต่ว่าข้าก็เป็นเพียงบุตรของอนุเท่านั้นหาได้มีสิ่งใดเหมาะสมกับตระกูลของท่านไม่ ท่านได้โปรดอย่าใส่ใจข้าอีกเลยขอรับ”“พูดอะไรเช่นนั้นมารดาของเจ้าเว่ยอิงเป็นเหมือนน้องสาวของข้าหากว่าไม่มีนางข้าก็คงตรอมใจเรื่องอนุคนที่พ่อของเจ้ารับเข้าจวนมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว นางเป็นเหมือนคนที่ต่อชีวิตให้ข้าเมื่อรู้ว่านางจากไปข้านั้นเสี

  • เมื่อข้าทะลุมิติมาเลี้ยงครอบครัวพร้อมระบบวิเศษ   บทที่ 18

    เวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่าในที่สุดนางก็มาอาศัยอยู่ในตัวเมืองได้หนึ่งเดือนเต็มๆ แล้ว ร้านค้าของนางแรกเริ่มขายเพียงสุราและอาหารเท่านั้น ส่วนกระเบื้องเคลือบเหล่านี้นางยังคงเก็บสะสมเอาไว้บนชั้นวางเพื่อเรียกความสนใจจากลูกค้าเท่านั้นยังไม่ได้เปิดขายจริงจังเสียทีเพราะงานในร้านที่มากมายจนในแต่ละวันแทบไม่มีเวลาพักทำเอานางลืมเรื่องนั้นไปเสียสนิท ปานรูปหัวใจในที่ลับของเหวินเซียวเย่!กลางดึกคืนนั้นไป๋ฉางอวี้ตื่นขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงตะกุกตะกักด้านล่างของร้านค้าแต่เมื่อหันไปมองด้านข้างของตนกลับพบเพียงความว่างเปล่า“ท่านพี่หายไปไหนนะ”ไป๋ฉางอวี้ที่คิดว่าเสียงที่ได้ยินเมื่อครู่อาจเป็นเสียงของผู้เป็นสามีนางจึงลุกจากเตียงนอน แต่ทันใดนั้นอาการวิงเวียนหน้ามืดก็ตีตื้นขึ้นมารู้สึกได้ว่าห้องของนางหมุนได้อาการหน้ามืดเช่นนี้ไม่ใช่ว่านางจะเป็นบ่อยๆ หรือเพราะนางทำงานหนักเกินไปงั้นหรือไป๋ฉางอวี้เลิกคิดฟุ้งซ่านก่อนจะค่อยๆ เดินออกจากห้องนอนแล้วลงมาที่ชั้นล่างเมื่อมาถึงก็ต้องแปลกใจที่เครื่องเคลือบที่สั่งมาก่อนหน้านี้ถูกวางตั้งเอาไว้บนโต๊ะหลายหลายชิ้นที่สำคัญลวดลายเหล่านี้ไม่ใช่นางเป็นคนวาดขึ้นมา!“นี่มันอะไรกันเนี่

  • เมื่อข้าทะลุมิติมาเลี้ยงครอบครัวพร้อมระบบวิเศษ   บทที่ 17

    “ในที่ลับของสามีท่านมีปานรูปหัวใจหรือไม่”“พรู๊ด!”“พ่อบ้านซือเหตุใดจึงถามเช่นนี้กันเล่า”ไป๋ฉางอวี้ตกใจจนถึงกับพ่นน้ำชาออกมาใบหน้าของนางแดงก่ำเพราะความเขินอาย‘มาถามเรื่องลับๆ แบบนี้ได้อย่างไรกันนะนางใช่ว่าจะเคยร่วมหอกับเขาเสียที่ไหนกันเล่า คนที่เคยๆ ทำเรื่องนั้นมันก็ภรรยาคนเก่าของเขานี่นาใช่นางเสียที่ไหนกัน’“ก็ท่านกับเขาเป็นสามีภรรยากันย่อมรู้เห็นทุกเรื่องของกันและกันอยู่แล้ว ก่อนหน้าข้าไม่กล้าถามแต่ในเมื่อท่านเป็นคนเริ่มข้าถึงได้กล้าถามออกมาอย่างไรเล่า”“คือว่า”“หืม”ไป๋ฉางอวี้มองหน้าอีกฝ่ายอย่างจนใจตั้งแต่ทะลุมิติมานางได้นอนร่วมเตียงกันกับเขาก็จริงแต่ได้เคยร่วมรักกันที่ไหนเล่ากลางดึกสงัดของคืนนี้ไป๋ฉางอวี้หยิบเอาน้ำหอมออกมาจากระบบวิเศษ น้ำหอมที่มีกลิ่นจางๆ แต่ทำให้เพศตรงข้ามต้องการบางอย่างจากตัวของสตรีได้‘ไม่เอาน่าข้าเป็นคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ’ไป๋ฉางอวี้โอดครวญในใจเพราะความอยากรู้เรื่องที่พ่อบ้านสือบอกเล่าทำให้นางเตรียมพร้อมกับเหตุการณ์บางอย่างนี้เอาไว้“เฮ้อ ไม่เอาแล้ว”เมื่อหันหลังกลับเพื่อจะไปเปลี่ยนชุดออกนั้นก็พบเข้ากับเหวินเซียวเย่ที่ยืนขวางทางนางเอาไว้“ทะ ท่านพี

  • เมื่อข้าทะลุมิติมาเลี้ยงครอบครัวพร้อมระบบวิเศษ   บทที่ 16

    “หุบปากน่า”“!”น้ำเสียงที่กำลังตวาดผู้เป็นน้องชายของเขานั้นทำเอาสองสตรีหันมาจ้องมองพวกเขาในทันที“มีอะไรหรือเจ้าคะ”“ไม่มีอะไร/ไม่มีอะไร”ทั้งคู่รีบตอบพวกนางพร้อมกันทันทีเมื่อเวลาล่วงเลยไปพอสมควรแล้วครอบครัวของเหวินเซียวเผยก็ขอตัวกลับไปเก็บของที่บ้านด้วยความรู้สึกตื่นเต้นดีใจยิ่งนัก-เช้าวันถัดไป-รถม้าจากสกุลเว่ยเข้ามารับสุราจากบ้านของนางตั้งแต่เช้าตรู่ไป๋ฉางอวี้ที่ตกลงกับผู้เป็นสามีเรียบร้อยจึงฝากความไปถึงฮูหยินเว่ยว่าวันพรุ่งนี้เช้าทั้งครอบครัวจะย้ายเข้าไปอยู่ในเมืองตามที่ได้ตกลงกันมาก่อนหน้านี้พ่อบ้านซือที่ได้ยินดังนั้นก็ตื่นเต้นดีใจอย่างยิ่งรีบควบรถม้ากลับเข้าเมืองไปอย่างไว“ดีใจอะไรถึงเพียงนั้นกันนะ”ไป๋ฉางอวี้ที่ยืนส่งเขาอยู่หน้าประตูอดไม่ได้ที่จะส่ายหัวให้คนแก่อย่างเขาคืนนั้นทั้งคืนนางนั่งเก็บของลงหีบเก่าๆ ความตื่นเต้นที่จะได้ย้ายบ้านทำเอานางนอนไม่หลับทั้งคืนเช้าวันนี้ขอบตาของนางจึงบวมเปล่งอย่างเห็นได้ชัดบ้านหลังนี้แม้จะมาอาศัยอยู่เพียงไม่นานแต่ทุกสิ่งทุกอย่างก็เป็นนางที่ปรับปรุงซ่อมแซมมันขึ้นมาใหม่ใจหายเล็กน้อยที่จะต้องจากไปแต่เพราะได้ฝากฝังเอาไว้กับคนที่ไว้ใจเช่นน้องชาย

  • เมื่อข้าทะลุมิติมาเลี้ยงครอบครัวพร้อมระบบวิเศษ   บทที่ 15

    ไป๋ฉางอวี้ที่เดินตามสองแม่ลูกสกุลเว่ยมาจนถึงใจกลางของตัวเมืองลั่วหนานมาหยุดอยู่ตรงร้านค้าร้านหนึ่ง นางเงยหน้าขึ้นมองอาคารร้านค้าสองชั้นที่ตั้งตระหง่านตรงหน้าด้วยความรู้สึกทึ่งเล็กน้อยคุณชายใหญ่เว่ยผู้นี้มากด้วยสมบัติและรูปโฉมเสียจริงหากว่านางทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของสตรีที่ไม่มีพันธะใดๆ แล้วล่ะก็ไม่แน่นางอาจจะใช้เสน่ห์ของสตรีเกี้ยวของดูสักครั้งก็เป็นได้‘ไม่ได้สิรูปร่างหน้าตาของเขาคล้ายพี่ชายของนางเมื่อชาติที่แล้วเช่นนี้ จะไปคบหาเขาได้ลงคอได้อย่างไรกัน น่าขนลุกจะตายไป’“เจ้าเป็นอะไร”“เจ้าคะ”“ข้าเห็นเจ้าทำหน้าตาแปลกๆ”“เอ่อ คือว่าข้าคิดว่ามันใหญ่โตไปหรือไม่เจ้าคะคุณชาย”“ไม่หรอกนี่เหมาะสมแล้ว อยู่ใจกลางเมืองทั้งยังมีข้าวของที่เหมาะกับการค้าที่เจ้าตั้งใจจะทำอีกด้วย”“จริงหรือเจ้าคะ”“เดิมทีร้านนี้คือร้านขายอาหารน่ะแต่เจ้าของย้ายออกไปอยู่ในเมืองหลวงจึงทิ้งร้างเอาไว้ ข้าจึงได้รับซื้อเอาไว้ไปดูข้างในกันเถอะ”“เจ้าค่ะ”นางเดินตามฮูหยินและคุณชายเว่ยเข้าไปด้านในร้าน ภายในถูกตกแต่งเอาไว้อย่างงดงามทางเดินยาวปูด้วยไม้สีเข้มมีโคมไฟกระดาษแขวนเรียงราย กำแพงด้านข้างประดับด้วยภาพวาดงดงามและบทกวีย

  • เมื่อข้าทะลุมิติมาเลี้ยงครอบครัวพร้อมระบบวิเศษ   บทที่ 1

    ไป๋ฉางอวี้ สาวน้อยวัยยี่สิบต้นๆ ที่เพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยไปไม่นาน ชีวิตเบื้องหน้าที่ดูเหมือนจะสดใสน่าอิจฉาแต่ความเป็นจริงแล้วนั้นไม่ได้เป็นอย่างที่เห็นครอบครัวที่แตกร้าวเพราะบิดาผู้มากตัณหานำพาเอาผู้หญิงมากหน้าหลายตาเข้ามาในบ้าน การทะเลาะกันครั้งสุดท้ายนำพาความสูญเสียที่ไม่มีวันกลับมาให้ครอบครัวขอ

  • เมื่อข้าทะลุมิติมาเลี้ยงครอบครัวพร้อมระบบวิเศษ   บทที่ 5

    “พรู๊ด!”ไป๋ฉางอวี้ที่ตักข้าวต้มใส่ปากไม่ทันได้เคี้ยวเป็นต้องรีบคายออกมาอย่างรวดเร็ว“อะ อะไรเนี่ย”“ท่านแม่ข้าว่าต่อไปให้ท่านพ่อทำอาหารเถอะนะขอรับ”“ก็ข้าแค่…ละ แล้วเหตุใดพวกเจ้าสองคนถึงไม่ยอมบอกข้ามาตรงๆ กันเล่า”“ก็พวกเรา”“ไม่เป็นไรหรอกน่าเติมน้ำลงไปอีกหน่อยก็กินได้แล้ว”“พอเถอะข้าจะไปทำให้ใหม่”

  • เมื่อข้าทะลุมิติมาเลี้ยงครอบครัวพร้อมระบบวิเศษ   บทที่ 4

    “เพล้ง!”ไป๋ฉางอวี้หันไปมองตามเสียงนั้นก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปในบ้านด้วยความรวดเร็วเมื่อเข้ามาถึงก็พบกับเศษกระเบื้องเคลือบที่แตกกระจายตามพื้นห้องกับหนึ่งบุรุษและอีกหนึ่งเด็กน้อยที่กำลังก้มเก็บเศษของมันอยู่นั่นเอง“พวกเจ้าทำอะไรกัน”“ท่านแม่!”“ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะหากถูกเศษกระเบื้องบาดมือเข้าจะทำอย่าง

  • เมื่อข้าทะลุมิติมาเลี้ยงครอบครัวพร้อมระบบวิเศษ   บทที่ 3

    “แกร๊บ!”สองเท้าที่ก้าวพ้นประตูไปแต่แล้วดันเหยียบเข้ากับเศษกระดาษที่ถูกวางระเกะระกะเอาไว้ทำให้บุรุษผู้นั้นหันมามองอย่างรวดเร็ว นางเบี่ยงตัวหลบทันใดก่อนจะหันหลังแล้วรีบวิ่งออกไปด้านนอกบ้านด้วยความรวดเร็ว‘ยังไม่พร้อมจะเจอหน้าเขาในตอนนี้ขอทำใจก่อนแล้วกัน’นางกลับมานั่งลงบนชิงช้าตามเดิมในหัวก็คิดไปเรื่

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status